← Κύπρος

Παναγιώτη Λεοντίου κ.α. ν. Αθηνούλας-Λοΐζου Χαραλαμπίδη κ.α., Αρ. Αγωγής: 9291/2007, 21/11/2014

Παναγιώτη Λεοντίου κ.α. ν. Αθηνούλας-Λοΐζου Χαραλαμπίδη κ.α., Αρ. Αγωγής: 9291/2007, 21/11/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2014:A423 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: T. Καρακάννα, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 9291/2007 Μεταξύ:

  1. Παναγιώτη Λεοντίου
  2. Σοφίας Λεοντίου Εναγόντων και
  3. Αθηνούλας-Λοΐζου Χαραλαμπίδη
  4. Μιχάλη Χαραλαμπίδη Εναγομένων --------------- Και δι΄ ανταπαιτήσεως: Μεταξύ: Αθηνούλας-Λοΐζου Χαραλαμπίδη Ενάγουσας και
  5. Παναγιώτη Λεοντίου κ.ά. Εναγομένων ------------------ Αίτηση ημερομηνίας 14 Νοεμβρίου 2014 21 Νοεμβρίου,
  6. Για τους Αιτητές: κ. Μ. Χαραλαμπίδης, εναγόμενος Για τους Καθ΄ ων η Αίτηση: κα Α. Αγρότη ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η παρούσα αγωγή αφορούσε αξίωση των εναγόντων για παράνομη επέμβαση των εναγομένων επί του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 3/1837, τεμάχιο 1765, Φυλ/Σχ 30/04 Ε2, Τμήμα 3, που βρίσκεται επί της οδού Ηρώδου Αττικού 20 στον Αρχάγγελο, Λευκωσία. Κατά την ακρόαση η διαφορά διευθετήθηκε και εκδόθηκε, την 4.3.2013, εκ συμφώνου απόφαση υπέρ των εναγόντων και εναντίον των εναγομένων 1 και 2, αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα, για το ποσό των €500.000, πλέον τόκους. Εκδόθηκε επίσης διάταγμα όπως οι εναγόμενοι 1 και 2 παραδώσουν το ακίνητο. Η εκτέλεση τόσο της απόφασης για καταβολή του ποσού, όσο και του διατάγματος παράδοσης του ακινήτου, ανεστάλη για περίοδο δέκα μηνών. Σε περίπτωση που το ποσό των €500.000 καταβαλλόταν εντός της δεκάμηνης περιόδου αναστολής, τότε ολόκληρη η απόφαση θα θεωρείτο εξοφληθείσα και το εκδοθέν διάταγμα παράδοσης θα έπαυε να ισχύει. Σε περίπτωση που δεν καταβαλλόταν το ποσό των €500.000 εντός της πιο πάνω καθορισθείσας χρονικής περιόδου, τότε θα παρέμενε σε ισχύ μόνο το διάταγμα. Οι εναγόμενοι 1 και 2 παρέλειψαν να καταβάλουν το ποσό των €500.000 πλέον τόκους και παρέλειψαν να παραδώσουν την κατοχή του ακινήτου στους ενάγοντες. Μετά την έκδοση της εκ συμφώνου απόφασης καταχώρησαν μεγάλο αριθμό αιτήσεων με τις οποίες ζητούσαν σωρεία θεραπειών. Με την Αίτηση ημερομηνίας 7.1.2014 ζητούσαν τον «επαναπροσδιορισμό» της περιόδου των δέκα μηνών αναστολής που καθορίστηκε από το Δικαστήριο, αποπληρωμή του ποσού με μηνιαίες δόσεις και παράλληλα «. διάταγμα με το οποίο να εντέλλεται η ανανέωση και παράταση του χρόνου αποπληρωμής και ταυτόχρονα να αναστέλλεται το διάταγμα για παράδοση του επιδίκου ακινήτου για δέκα μήνες από 4.1.2014». Με την αίτηση ημερομηνίας 10.3.2014 ζητούσαν, μεταξύ άλλων, όπως απαλειφθεί από την απόφαση που εκδόθηκε εκ συμφώνου η πρόνοια για καταβολή τόκων, διάταγμα ακύρωσης της απόφασης, διάταγμα ακύρωσης της επίδοσης της απόφασης. Ζητούσαν επίσης επαναπροσδιορισμό του χρόνου αναστολής. Το Δικαστήριο, με απόφασή του ημερομηνίας 8.7.2014 απέρριψε όλες τις πιο πάνω θεραπείες. Στη συνέχεια, οι εναγόμενοι 1 και 2 καταχώρησαν αίτηση, την 30.9.2014, με την οποία ζήτησαν την ακύρωση του εντάλματος κατοχής του επιδίκου υποστατικού που είχε εκδοθεί την 8.7.
  7. Η αίτηση απορρίφθηκε, σχετική είναι η απόφαση ημερομηνίας 24.10.
  8. Λίγες μέρες αργότερα, και συγκεκριμένα τη 14.11.2014, καταχώρησαν μια αίτηση διά κλήσεως και μία μονομερή, την υπό κρίση. Με την αίτηση διά κλήσεως ζητούν διάταγμα με το οποίο να αναστέλλεται η Απόφαση Παράδοσης κατοχής του ακινήτου, ημερομηνίας 4.3.2013 και/ή του εντάλματος ανάκτησης κατοχής μέχρι την εκδίκαση της Πολιτικής Έφεσης 176/14 που καταχώρησαν εναντίον της απόφασης ημερομηνίας 4.3.
  9. Με την υπό κρίση Αίτηση ζητούν πανομοιότυπα διατάγματα ως τα διατάγματα που ζητούν με την αίτηση διά κλήσεως, με τη μόνη διαφορά ότι αυτά θα είναι προσωρινά μέχρι την εκδίκαση της κυρίως αίτησης. Η παρούσα Αίτηση στηρίζεται στη Δ.48, θθ 1, 8 και 9 και Δ.35 των θθ 18 και 19, στα άρθρα 31 και 32 του Νόμου 14/60, στα άρθρα 4 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση υπογράφεται από την Αθηνούλα Λοΐζου Χαραλαμπίδη, ενάγουσα. Στην ένορκη δήλωση γίνεται αναφορά στις διαδικασίες που είχαν προηγηθεί της παρούσας, ως επίσης και στις πιθανότητες επιτυχίας της έφεσής τους. Παρά το γεγονός ότι η αίτηση καταχωρήθηκε μονομερώς ενώπιον του Δικαστηρίου, εμφανίστηκε η δικηγόρος Α. Αγρότου, που εκπροσωπεί τους ενάγοντες. Η κα Αγρότου έφερε ένσταση στην έκδοση του διατάγματος. Ήταν η θέση της ότι το Δικαστήριο δεν έχει παρατείνει τον αρχικό χρόνο αναστολής της απόφασης που είχε δοθεί και ότι η καταβολή του ποσού των €500.000 δεν αποτελεί «το ζητούμενο» στην παρούσα υπόθεση. Το πρώτο σημείο το οποίο επισημαίνω, και είναι κατά την άποψή μου καθοριστικό για την έκβασης της Αίτησης, είναι το γεγονός ότι η βάση τόσο της αίτησης διά κλήσεως, όσο και της παρούσας, είναι η έφεση 176/14 που καταχωρήθηκε κατ΄ ισχυρισμό εναντίον της απόφασης ημερομηνίας 4.3.2013, ενώ στην πραγματικότητα καμία έφεση έχει καταχωρηθεί εναντίον της πιο πάνω απόφασης. Η έφεση 176/14, στην οποία γίνεται αναφορά στο αιτητικό και των δύο αιτήσεων, αφορά την απόφαση που εκδόθηκε την 8.7.2014 στα πλαίσια των αιτήσεων ημερομηνίας 7.1.2014 και 10.3.
  10. Η Αίτηση, ως αναφέρω και ανωτέρω, συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της εναγομένης. Η εναγομένη, στην παράγραφο 11 της ενόρκου δηλώσεώς της, αναφέρει τα πιο κάτω προς υποστήριξη της Αίτησής της: «11.

(1)Από ότι αληθινά πιστεύω και συμβουλεύομαι αποφασιστικό κριτήριο έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος είναι η εξισορρόπησης αφ΄ ενός της ανάγκης η ενδεχόμενη επιτυχία της Έφεσης μας να μην απωλέσει τη σημασία της και αφ΄ ετέρου οι ενάγοντες να μην απωλέσουν το προϊόν της πιο πάνω απόφασης των.
(2)Είμαστε διατεθειμένοι εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα να παράσχουμε εγγύηση ώστε να αποζημιωθούν οι ενάγοντες για την απώλεια χρήσης του επίδικου ακινήτου των με την πληρωμή ποσού περίπου €500 το μήνα που ισοδυναμεί εύλογη αποζημίωση για την απώλεια χρήσης τούτου από τους ενάγοντες ή με οποιαδήποτε άλλη εγγύηση που ήθελε διατάξει το Δικαστήριο». Τα πιο πάνω στοιχεία δεν δικαιολογούν την έκδοση οποιουδήποτε διατάγματος. Υπενθυμίζω ότι η έφεση που καταχωρήθηκε καμία σχέση έχει με την απόφαση που εκδόθηκε την 4.3.2013. Πέραν τούτου όμως, θεωρώ ότι η υπό κρίση Αίτηση είναι καταχρηστική. Ως αναφέρω και ανωτέρω, την 4.3.2013 εκδόθηκε απόφαση υπέρ των εναγόντων και εναντίον των εναγομένων 1 και 2, Αιτητών στην παρούσα διαδικασία. Έκτοτε οι Εναγόμενοι 1 και 2 προσπαθούν με κάθε μέσο να μην συμμορφωθούν με την πιο πάνω απόφαση, η οποία εκδόθηκε εκ συμφώνου. Προέβαλαν στην πορεία διάφορους ισχυρισμούς, κάποιοι εξ αυτών συγκρούονται μεταξύ τους. Τα δικαστήρια έχουν εξουσία να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή καταχρήσεως της δικαστικής διαδικασίας. Η κατάχρηση μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές και ανάλογα ευρεία είναι η δικαιοδοσία του δικαστηρίου για την παρεμπόδισή της. Ως αναφέρθηκε χαρακτηριστικά στην απόφαση Διευθυντής Φυλακών v. Περέλλα[1]: «. η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση περιστολή απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως κύριο λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυση του». Η άσκηση της σύμφυτης δικαιοδοσίας αποβλέπει στην αποτροπή υπονόμευσης της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου. Ένας δε από τους παράγοντες που λαμβάνεται σοβαρά υπόψη από το δικαστήριο είναι ο παράγοντας προστασίας της άλλης πλευράς από ταλαιπωρία που προκύπτει από συμπεριφορά του αντιδίκου, η οποία συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας[2]. Καταλήγω ότι η υπό κρίση Αίτηση συνιστά κλασσική περίπτωση κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας. Η Αίτηση απορρίπτεται. [Υπ.] Τ. Καρακάννα, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Χ.Θ. [1]
(1995)1 AAΔ 217 [2] Loukos Trading Co. Ltd. v. Ρέινμποου Πλήτσιηγκ και Ντάιγκ Κο. Λτδ
(2000)1Β ΑΑΔ 1014. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.