ALPHA BANK LIMITED ν. ΜΙΧΑΛΑΚΗΣ Β. ΤΣΕΡΙΩΤΗΣ κ.α., Αρ. Αγωγής 8648/2000, 4/12/2014

(1)(δ) σε συνδυασμό με τα άρθρα 73 - 81). Ειδικότερα, την 6.11.2013 οι Ενάγοντες καταχώρησαν στο Επαρχ. Δικαστήριο Λ/σιας, μονομερή αίτηση με την οποίαν αξίωναν τα εξής: «[Α] Άδεια παρά του Σεβαστού Δικαστηρίου για την έκδοση διατάγματος κατασχέσεως χρημάτων (Writ of Attachment) τα οποία ο εναγόμενος 1 έχει να λαμβάνει από την Εταιρεία Ελληνικά Πετρέλαια Κύπρου Λτδ (πρώην BP Cyprus Ltd), μεσεγγυούχων, και διατάττον τους μεσεγγυούχους όπως μη παραιτηθούν της φύλαξης των χρημάτων μέχρι του ποσού ικανοποιήσεως της απαίτησης των Εναγόντων - Αιτητών στην εν λόγω αγωγήν. [Β] Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου διατάττον τους Μεσεγγυούχους όπως μη αποξενωθούν της κατοχής των χρημάτων ήτοι του ποσού των €19.478,06 στο οποίον ο Εναγόμενος 1 οικονομικώς ενδιαφέρεται και/ή δικαιούται και/ή όπως μη πληρωθεί στον Εναγόμενο 1 μέχρι πλήρους και τελείας εκδικάσεως της παρούσας αίτησης ή οποιασδήποτε διαταγής. [Γ] Όπως το Σεβαστόν Δικαστήριο εκδώσει διάταγμα όπως το ποσό εις χείρας των Μεσεγγυούχων ή μέρος αυτού διατεθεί προς μερική εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους των Εναγόντων και των εξόδων της παρούσας αγωγής. [Δ] Οποιοδήποτε άλλο Διάταγμα το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε κρίνει εύλογο και δίκαιο υπό τις περιστάσεις. [Ε] Έξοδα της παρούσας αίτησης, έξοδα ιδιωτικής επίδοσης, πλέον ΦΠΑ.». Την ίδια ημέρα, δηλ. στις 6.11.2013, οι Ενάγοντες καταχώρησαν στο πλαίσιο της ίδιας αγωγής τη δια κλήσεως αίτηση, η οποία απευθυνόταν προς τους ως άνω αναφερόμενους μεσεγγυούχους και στον Εναγόμενο 1, με την οποία εξαιτούνταν: «[Α] Άδεια παρά του Σεβαστού Δικαστηρίου για την έκδοση διατάγματος κατασχέσεως χρημάτων (Writ of Attachment) τα οποία ο εναγόμενος 1 έχει να λαμβάνει από την Εταιρεία Ελληνικά Πετρέλαια Κύπρου Λτδ (πρώην BP Cyprus Ltd), μεσεγγυούχων, και διατάττον τους μεσεγγυούχους όπως μη παραιτηθούν της φύλαξης των χρημάτων μέχρι του ποσού ικανοποιήσεως της απαίτησης των Εναγόντων - Αιτητών στην εν λόγω αγωγήν. [Β] Όπως το Σεβαστόν Δικαστήριο εκδώσει διάταγμα όπως το ποσό εις χείρας των Μεσεγγυούχων ή μέρος αυτού διατεθεί προς μερική εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους των Εναγόντων και των εξόδων της παρούσας αγωγής. [Γ] Οποιοδήποτε άλλο Διάταγμα το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε κρίνει εύλογο και δίκαιο υπό τις περιστάσεις. [Δ] Έξοδα της παρούσας αίτησης, έξοδα ιδιωτικής επίδοσης, πλέον ΦΠΑ.». Η μονομερής αίτηση ορίστηκε για ακρόαση την 11.11.2013, ενώ η δια κλήσεως αίτηση ορίστηκε από το Πρωτοκολλητείο για ακρόαση στις 17.12.

1. Η ακρόαση της μονομερούς αίτησης διεξήχθη ενώπιον μου και, αφότου ανέγνωσα την αίτηση σε συνδυασμό με την ένορκη δήλωση του κ. Χρίστου Αργυρίδη, ημερ. 6.11.2013, που τη συνόδευε, εξέδωσα στις 11.11.2013 ως οι παράγραφοι Α και Β της μονομερούς αίτησης, αλλά όχι ως το Γ της αίτησης. Τα έξοδα επιφυλάχθηκαν. Συγχρόνως, διέταξα όπως το Διάταγμα επιδοθεί αμέσως στον Μεσεγγυούχο. Το εκδοθέν στις 11.11.2013 διάταγμα ως συντάχθηκε στις 12.11.2013 παρατίθεται πιο κάτω: «Τη αιτήσει των κ.κ. Γεωργιάδη & Πελίδη Δ.Ε.Π.Ε. δικηγόρων εναγόντων -αιτητών και αφού ανεγνώσθη η ένορκος ομολογία η κατατεθείσα υττό ή εκ μέρους των εναγόντων -αιτητών, ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ ΚΑΙ ΕΚΔΙΔΕΙ διάταγμα - Garnishee order nisi - για την μη αποξένωση εις χείρας της Εταιρείας Ελληνικά Πετρέλαια Κύπρου Λτδ μεσεγγυούχου του ποσού των €19.478,00 ως το ποσό που οφείλεται στον Εναγόμενο. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ ΚΑΙ ΔΙΔΕΙ ΑΔΕΙΑ κατασχέσεως χρημάτων (Writ of Attachment) τα οποία ο εναγόμενος 1 έχει να λαμβάνει από την Εταιρεία Ελληνικά Πετρέλαια Κύπρου Λτδ (πρώην BP CYPRUS LTD), μεσεγγυούχων, και διατάττον τους μεσεγγυούχους όπως μη παραιτηθούν της φύλαξης των χρημάτων μέχρι του ποσού ικανοποιήσεως της απαίτησης των Εναγόντων - Αιτητών στην εν λόγω αγωγήν. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ τους Μεσεγγυούχους όπως μη αποξενωθούν της κατοχής των χρημάτων ήτοι του ποσού των €19.478,06 στο οποίον ο Εναγόμενος 1 οικονομικώς ενδιαφέρεται και/ή δικαιούται και/ή όπως μη πληρωθεί στον Εναγόμενο 1 μέχρι πλήρους και τελείας εκδικάσεως της παρούσας αίτησης ή νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου . ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ όπως το διάταγμα επιδοθεί στον μεσεγγυούχο άμεσα. Τα έξοδα επιφυλάσσονται». Όπως προκύπτει από τα στοιχεία του φακέλου του Δικαστηρίου, κατά την 17.12.2013, ημερομηνία κατά την οποία ήταν ορισμένη η δια κλήσεως αίτηση ημερ. 6.11.2013, οι Μεσεγγυούχοι εμφανίστηκαν στο Δικαστήριο έχοντας ήδη στα χέρια τους το επιδοθέν σ' αυτούς διάταγμα μεσεγγύησης τύπου Garnishee order nisi. Κατά την ίδια δικάσιμο, ημερ. 17.12.2013 εμφανίστηκε στο πλαίσιο της ίδιας δια κλήσεως αίτησης και ο συνήγορος του Εναγομένου αρ. 1, ο οποίος έχοντας λάβει γνώση της έκδοσης του μονομερούς διατάγματος τύπου Garnishee order nisi την 11.11.2013, εκδήλωσε την πρόθεσή του να αιτηθεί τον παραμερισμό του εν λόγω διατάγματος και συγχρόνως ζήτησε χρόνο για να καταχωρήσει ένσταση στην αίτηση δια κλήσεως. Ακολούθησαν, σε χρονική σειρά, τα εξής διαβήματα από μέρους του Εναγομένου αρ. 1: (α) στις 13/1/14, η καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης παραμερισμού του εκδοθέντος την 11.11.2013 Διατάγματος τύπου Garnishee order nisi, με το εξής αιτητικόː «Α) Διάταγμα και/ή απόφαση του Δικαστηρίου που να διατάσει τον παραμερισμό (set aside) και/ή ακύρωση και/ή διαφοροποίηση της απόφασης και/ή του διατάγματος που εξέδωσε μονομερώς (ex parte) το Δικαστήριο στις 11/11/
2. Β) Περαιτέρω ή άλλη θεραπεία το Δικαστήριο ήθελε κρίνει σκόπιμη. Γ) Τα έξοδα της αίτησης.». (β) στις 21.2.2014, η καταχώρηση της Ειδοποίησης περί πρόθεσης Ένστασής του στη δια κλήσεως αίτηση ημερ. 6.11.2013, με την οποία ζητεί την απόρριψη της εν λόγω δια κλήσεως αίτησης. Από την άλλη, οι Μεσεγγυούχοι ουδέποτε καταχώρησαν αίτηση παραμερισμού του μονομερώς εκδοθέντος Διατάγματος, ενώ η θέση που εξέφρασαν μέσω των συνηγόρων τους, επί της αίτησης δια κλήσεως ημερ. 6.11.2013, μέχρι και τη δικάσιμο ημερ. 25.6.2014, ήταν ότι αυτοί δεν είχαν ένσταση στην έκδοση διατάγματος ως η εν λόγω δια κλήσεως αίτηση ημερ. 6.11.
3. Διαφοροποίησαν για πρώτη φορά τη στάση τους αυτή μόλις στις 25.6.2014, ημερομηνία κατά την οποία ζήτησαν όπως τους δοθεί άδεια να καταχωρήσουν ένσταση στην αίτηση δια κλήσεως. Δόθηκε άδεια για καταχώρηση ένστασης μέχρι 15.9.2014 και κατόπιν αιτήματος στις 29.9.2014 για παράταση του χρόνου κατά 10 ημέρες, κατέληξε να καταχωρείται στις 20.10.2014 η Ένσταση, την οποία οι λοιποί διάδικοι δήλωσαν ρητά μέσω των συνηγόρων τους κατά τη δικάσιμο ημερ. 21.10.2014 ότι αποδέχονται να θεωρηθεί εμπρόθεσμη. Η δια κλήσεως αίτηση είναι ορισμένη για ακρόαση στις 16.12.
4. ΙΙ Η ΥΠΟ ΚΡΙΣΗ ΑΙΤΗΣΗ ΠΑΡΑΜΕΡΙΣΜΟΥ Οι λόγοι για τους οποίους ζητείται ο παραμερισμός του Διατάγματος ημερ. 11.11.2013 είναι ο εξής: «(α) Η διαδικασία που οδήγησε στην έκδοση του διατάγματος και/ή απόφασης ημερ.11/11/13 είναι παράτυπη και έξω από την διαδικασία που ορίζει ο Νόμος δια των άρθρων 73-78 του Κεφ. 6 καθότι, ενώ κατά το Νόμο η διαδικασία είναι μία και ενιαία αποτελούμενη από δύο διαδοχικά και διακριτά στάδια, εν προκειμένω ακολουθήθηκαν 2 ξεχωριστές η μία προς την άλλη διαδικασίες. (β) Το επίδικο μονομερώς εκδοθέν διάταγμα πάσχει καθότι κατά παράβαση του άρθρου 9

(3), 73, 74, 75 του Κεφ. 6 και τη Νομολογία, δεν ορίσθηκε επιστρεπτέο και δεν διετάχθη η εμφάνιση των μεσεγγυούχων και/ή του Εναγόμενου 1 - αιτητή σε συγκεκριμένη ημερομηνία και ώρα ενώπιον του Δικαστηρίου για να ακουσθούν ως ορίζουν τα άρθρα 73, 74, 75 και 78 του Κεφ. 6. (γ) Το επίδικο διάταγμα πάσχει καθότι κατά παράβαση του άρθρου 9

(3), 73, 74, 75 και 78 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6, δεν έχει οποιοδήποτε χρονικό περιορισμό με αποτέλεσμα το διάταγμα να ισχύει απαραδέκτως εις το διηνεκές και χωρίς κανένα έλεγχο από το Δικαστήριο. (δ) Με την έκδοση του επίδικου διατάγματος και τον μη ορισμό του ως επιστρεπτέο παραβιάσθηκαν τα δικαιώματα του Εναγομένου 1 - αιτητή που πηγάζουν από το Σύνταγμα, το Νόμο και τις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης, καθότι στερήθηκε της ευκαιρίας και δυνατότητας να εμφανισθεί και να προβάλει τους δικούς του ισχυρισμούς. (ε) Η έκδοση του διατάγματος πάσχει καθότι δεν προνοεί για επίδοση του διατάγματος και/ή ειδοποίηση περί τούτου του Εναγομένου 1-αιτητή, ως άμεσα ενδιαφερόμενο πρόσωπο, ώστε λαμβάνοντας γνώση τούτου να ασκήσει το δικαίωμα του να παρουσιασθεί ενώπιον του Δικαστηρίου για να προβάλει τα επιχειρήματα του. Τούτο έχει κριθεί, από τη Νομολογία, ως ενέργεια που παραβιάζει κατάφωρα τόσο το δικαίωμα ακρόασης όσο και τους δικονομικούς κανόνες. (στ) Η δικονομική διάταξη που επιτρέπει την καταχώρηση μονομερούς αίτησης για έκδοση διατάγματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου (χωρίς ειδοποίηση) είναι αντισυνταγματική και παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα του Εναγόμενου 1 -αιτητή. (ζ) Οι Ενάγοντες - καθ' ων η αίτηση παραπλάνησαν και/ή απέκρυψαν από το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα. (η) Οι Ενάγοντες - καθ' ων η αίτηση δεν ήρθαν ενώπιον του Δικαστηρίου με «καθαρά χέρια». (θ) Η μονομερής αίτηση στην οποία εκδόθηκε το διάταγμα ημερ. 11/11/13 είναι παράτυπη και/ή αντικανονική και τόσο η ίδια η αίτηση όσο και η Ένορκη Δήλωση που την συνοδεύει δεν περιέχουν τα αναγκαία κατά το Νόμο και/ή την Νομολογία στοιχεία, γεγονότα και δεδομένα. (ι) Η νομική βάση της ανωτέρω αίτησης είναι ελλιπής αφού δεν βασίζεται επί του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14(Ι)/60, παράλειψη η οποία θεωρείται θεμελιακή. (ια) Το επίδικο διάταγμα πάσχει καθότι περιέχει διαταγές που δεν προβλέπονται στο Νόμο, άρθρα 73-78 του Κεφ. 6 και/ή οι οποίες εξεδόθησαν πρόωρα, αντικανονικά και καθ' υπέρβαση εξουσίας. (ιβ) Δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις έκδοσης του εκδοθέντος διατάγματος και/ή η αίτηση είναι κατ' ουσία αβάσιμη και/ή λανθασμένη, και/ή δεν στηρίζεται σε ορθή και/ή επαρκή νομική βάση και/ή δεν γίνεται ορθή αναφορά των σχετικών Νόμων και επομένως η αίτηση είναι ελλειπής. Πρόσθετα η αίτηση δεν είναι εναρκτήρια ως θα έπρεπε αλλά ενδιάμεση.». Η αίτηση βασίζεται επί των Θεσμών περί Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.8

(4), Δ.48 Θ. 1, 2, 3, 9, 11 και 12, Δ.43 και Δ.43Α, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, άρθρο 9

(3)και άρθρα 73 - 76 και 78, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρο 32, στο Άρθρο 30 του Συντάγματος, στο άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στις αρχές τις φυσικής δικαιοσύνης, του κοινοδικαίου καθώς και στη σύμφυτη εξουσία, πρακτική και διακριτική ευχέρια του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η παρούσα αίτηση εμφαίνονται στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση του Εναγομένου αρ. 1, κ. Μιχάλη Τσεριώτη, εκ Λευκωσίας, ο οποίος, ως δηλώνει στην παρα. 1 της Ε/Δ του, έχει προσωπική γνώση των γεγονότων της παρούσας υπόθεσης. Έχω μελετήσει στο σύνολό της την Ε/Δ του κ. Τσεριώτη. Επισημαίνω ότι στις παρα.10 - 12 της Ε/Δ αυτής, ο κ. Τσεριώτης αναφέρει πότε έλαβε αυτός γνώση πρώτη φορά για την έκδοση του μονομερώς εκδοθέντος Διατάγματος και ποιες ήταν οι άμεσες ενέργειες αυτού και του δικηγόρους του. Συγκεκριμένα, αναφέρει ότι, κατά ή περί τις 27.11.2013, του επιδόθηκε η κυρίως αίτηση ημερ. 6/11/2013, αλλά όχι η μονομερής αίτηση της ίδιας ημερομηνίας και το Διάταγμα της 11.11.2013. Αμέσως αυτός αποτάθηκε στο δικηγόρο του, ο οποίος κατά ή περί την 2/12/2013 διενήργησε έρευνα στο φάκελο του Δικαστηρίου κατά την οποία διαπίστωσε για πρώτη φορά την έκδοση του Διατάγματος ημερ. 11/11/2013 και ότι αυτό δεν ορίστηκε επιστρεπτέο ώστε να εμφανισθεί και να ακουσθεί, ούτε και διέτασσε τους Ενάγοντες να του το επιδώσουν. Στην παρα. 13, ο κ. Τσεριώτης απαριθμεί τους νομικούς λόγους για τους οποίους ο δικηγόρος του τον συμβουλεύει ότι το Διάταγμα θα πρέπει να παραμερισθεί και/ή ακυρωθεί, που είναι οι ίδιοι λόγοι ως δικογραφήθηκαν στην αίτηση. Λεπτομέρειες γεγονότων με σκοπό τη στοιχειοθέτηση των εγερθέντων λόγων παραμερισμού δίδονται στην παρα. 15, υποπαράγραφοι (α) έως (ιε), της Ε/Δ του. Στην παρα. 16 υποπαράγραφοι (α) έως (στ) της Ε/Δ, δίδονται λεπτομέρειες για τις προσωπικές συνθήκες του κ. Τσεριώτη προκειμένου να στοιχειοθετηθεί η εισήγησή του ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια κατά της κατάσχεσης του ποσού που αυτός έχει να λαμβάνει. Καταλήγει στην παρα. 17 να εισηγείται ότι έχει καλό λόγο να ζητήσει τον παραμερισμό του μονομερώς εκδοθέντος Διατάγματος ή τη διαφοροποίησή του κατά τρόπο που να ορίζεται επιστρεπτέο και να καλεί τους Ενάγοντες να του το επιδώσουν ώστε να μπορέσει να εμφανισθεί στη διαδικασία και να ακουσθεί. Οι Ενάγοντες/Καθ'ων η Αίτηση καταχώρησαν στις 24.4.2014 Ειδοποίηση περί Πρόθεσης Ένστασης στην αίτηση παραμερισμού. Η ένσταση βασίζεται στους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.17 θ.9-10, Δ.26 Θ14, Δ.43, Δ.43 Α,Δ.48 Θ1-9, Δ.5 θ.1 -2 , στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος Κεφ.6 Άρθρα 9

(3), 73-81, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρο 32, στο Άρθρο 30 του Συντάγματος, στο Άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανρθώπου ως επίσης και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι της ένστασης είναι οι ακόλουθοι:- «(α) Η αίτηση του Εναγομένου/Αιτητή αρ.1 βασίζεται σε λανθασμένους κανονισμούς. Εάν επιτραπεί η άρση της παρατυπίας από το Δικαστήριο θα υπάρξει δυσμενής επηρεασμός και πρόκληση αδικίας στους Ενάγοντες/Καθ'ων η Αίτηση που δεν ευθύνονται για τις παραλείψεις και λάθη του Εναγόμενου/Αιτητή αρ.1 και των Δικηγόρων του. (β) Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για έγκριση του αιτήματος. (γ) Ο Εναγόμενος/Αιτητής αρ.1 δεν προβάλει καμία ικανοποιητική εξήγηση και/ή δικαιολογία για την καθυστέρηση στην υποβολή του αιτήματος του. (δ) Οι ισχυρισμοί του Εναγομένου/Αιτητή αρ.1 αναφορικά με την μη επίδοση του διατάγματος, ο ορισμός του ως μη επιστρεπτέο και ο ισχυρισμός του Εναγομένου/Αιτητή αρ.1 ότι παραβιάζεται το δικαίωμα του να ακουσθεί στην διαδικασία δεν αποτελούν βάση για οποιαδήποτε και/ή ουσιαστική και/ή εκ πρώτης όψεως καλή υπόθεση(ριϊιτΐ3 facie case) και/ή συζητήσιμο θέμα στην διαδικασία. (ε) Στην καταχωρηθείσα αίτηση για παραμερισμό και στην ένορκη δήλωση που την συνοδεύει δεν παρατίθεται κανένας βάσιμος λόγος με βάση τον οποίο το Δικαστήριο να μπορέσει να εξασκήσει την διακριτική του ευχέρεια υπέρ της αίτησης. (στ) Πλήγονται συνταγματικά δικαιώματα των Εναγόντων/Καθ'ων η Αίτηση με το αιτούμενο διάταγμα παραμερισμού και συγκεκριμένα το δικαίωμα τους για εκδίκαση της δικαστικής διαφοράς εντός εύλογου χρόνου. (ζ) Η παρούσα αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας (abuse of the process of the court).». Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του κ.Χρίστου Αργυρίδη, από τη Λευκωσία. Έχω μελετήσει στο σύνολό της την Ε/Δ του κ. Αργυρίδη. Δεν το θεωρώ αναγκαίο να παραθέσω αυτούσιο ή/και ολόκληρο το κείμενο αυτής. Επισημαίνω ότι, στις παρα. 12 και 13 της Ε/Δ του κ. Αργυρίδη, αναφέρεται ότι, σύμφωνα με τις οδηγίες του Δικαστηρίου, οι Ενάγοντες επέδωσαν στους Μεσεγγυούχους, μέσω ιδιωτικού επιδότη, το μονομερώς εκδοθέν διάταγμα ημερομηνίας 11/11/13 και μαζί με αυτό την αίτηση δια κλήσεως ημερομηνίας 6/11/

1. Είναι παραδεκτό ότι η μονομερής αίτηση ημερομηνίας 6/11/13 και το διάταγμα ημερομηνίας 11/11/13 δεν επιδόθηκαν στον Εναγόμενο αρ.1, παρά μόνο η αίτηση δια κλήσεως ημερ. 6.11.
2. Στην παρα. 14 της Ε/Δ του κ. Αργυρίδη αναφέρεται ότι, βάσει νομικής συμβουλής που αυτός λαμβάνει, ορθά εκδόθηκε το διάταγμα ημερομηνίας 11/11/13 και ορθά το Δικαστήριο διέταξε την επίδοση στους Μεσεγγυούχους μόνο. ακολουθήθηκε η ορθή διαδικασία για την έκδοση του διατάγματος ημερομηνίας 11/11/13, η οποία είναι νομότυπη, ορθή και σύμφωνα με την διαδικασία που ορίζουν τα Άρθρα 73-78 του Κεφ.
3. Περαιτέρω, οι Ενάγοντες αναφέρουν, μέσω του κ. Αργυρίδη, ότι η έκδοση του διατάγματος, ο ορισμός του ως μη επιστρεπτέο και η μη επίδοση του στον Εναγόμενο αρ.1 δεν παραβιάζουν τα δικαιώματα του Εναγόμενου αρ.1 καθότι ο Εναγόμενος αρ.1 θα έχει την ευκαιρία να ακουσθεί και να προβάλει τους δικούς του ισχυρισμούς και επιχειρήματα κατά την Ακρόαση της αίτησης δια κλήσεως ημερομηνίας 6/11/13 στην οποία έχει ήδη καταχωρήσει ένσταση προβάλλοντας τους ισχυρισμούς και τα επιχειρήματα του. Περαιτέρω, το διάταγμα ημερομηνίας 11/11/13 δεν είναι τελεσίδικο, αφού απλώς διατάσει τους Μεσεγγυούχους να μην αποξενώσουν το ποσό χρημάτων που έχουν στην κατοχή τους μέχρι να ακουστούν οι Ενάγοντες και ο Εναγόμενος αρ.1 στην αίτηση δια κλήσεως. Η παρούσα αίτηση παραμερισμού ημερομηνίας 13/1/14 που καταχώρησε ο Εναγόμενος αρ.1 συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας εφόσον καταχώρησε ένσταση στη δια κλήσεως αίτηση και θα ακουσθεί εκεί. III ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Σε ενδιάμεση απόφαση που έδωσα στις 14.5.2014 σε σχέση με τους ιδίους διαδίκους στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή, αναφορικά με αίτηση μεσεγγύησης ημερ. 20.9.2012, είχα την ευκαιρία να αναλύσω τη νομική πτυχή τέτοιας αίτησης και την προσέγγιση του παρόντος Δικαστηρίου για τέτοιες αιτήσεις. Υιοθετώ και επαναλαμβάνω τη νομική πτυχή όπως την ανέλυσα στην απόφασή μου ημερ. 14.5.
4. Παραθέτω τα άρθρα του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, τα οποία κατά την κρίση μου ορθώς δικογραφήθηκαν στη μονομερή αίτηση ημερ. 6.11.2013, ως η νομική της βαση꞉ «Ένταλμα κατάσχεσης κινητών ή χρεών στα χέρια τρίτου
5. Ανεξάρτητα από τις πρόνοιες των άρθρων 82 και 87 του Μέρους VIII, όταν ο εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης χρέους έχει συμφέρον (is beneficially interested) σε οποιοδήποτε ποσό χρημάτων, ασφάλειες για ποσό χρημάτων, αγαθά ή άλλη κινητή ιδιοκτησία που τελούν υπό τη φύλαξη ή τον έλεγχο τρίτου προσώπου στη Δημοκρατία ή όταν το τρίτο αυτό πρόσωπο είναι οφειλέτης του εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη χρέους δύναται να εκδοθεί σε οποιοδήποτε χρόνο μετά τη δικαστική απόφαση με αίτηση του εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή, ένταλμα κατάσχεσης στα χέρια τρίτου με το οποίο το τρίτο αυτό πρόσωπο να εμφανιστεί ενώπιον του Δικαστηρίου και εξεταστεί σχετικά με την ιδιοκτησία που έχει στα χέρια του και η οποία αναφέρεται στο ένταλμα, και με το οποίο διατάσσεται να μην παραιτηθεί εν τω μεταξύ από τη φύλαξη αυτής. Το ένταλμα δεσμεύει την ιδιοκτησία του εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη χρέους η οποία είναι στα χέρια του άλλου αυτού προσώπου για την ικανοποίηση του εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους κατά τον τρόπο που αναφέρεται πιο κάτω. Επίδοση και συνέπειες του εντάλματος
6. Το ένταλμα επιδίδεται στο πρόσωπο το οποίο διατάσσεται με αυτό να εμφανιστεί ενώπιον του Δικαστηρίου και από το χρόνο επίδοσης του εντάλματος σε αυτό, όλα τα ποσά χρημάτων, ασφάλειες για χρήματα, αγαθά και κινητή ιδιοκτησία, επί των οποίων ο εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης χρέους έχει δικαίωμα (is beneficially entitled) είτε μόνος είτε από κοινού με άλλους, και τα οποία κατά την επίδοση του εντάλματος ή σε οποιοδήποτε χρόνο πριν από την άρση του, βρίσκονται ή δυνατό να περιέλθουν υπό τη φύλαξη ή τον έλεγχο του προσώπου που διατάσσεται να εμφανιστεί, και όλα τα χρέη τα οποία οφείλονται ή καθίστανται οφειλόμενα από αυτό προς τον εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη χρέους κατά τον πιο πάνω χρόνο ή κατά τη διάρκεια αυτού, καθίστανται στην έκταση που ο εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης χρέους έχει συμφέρον επί αυτών και υπό την επιφύλαξη οποιουδήποτε καλή τη πίστη προηγούμενου τίτλου, δικαιώματος επίσχεσης ή επιβάρυνσης επί αυτών, ασφάλειες στα χέρια του για ικανοποίηση της απαίτησης του εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή. Διάθεση της ιδιοκτησίας που κατασχέθηκε
7. Το Δικαστήριο αφού ακούσει τα πρόσωπα που δυνατό να θεωρήσει ως ενδιαφερόμενα ή αφού ειδοποιήσει αυτά να παραστούν, δύναται να διατάξει όπως οποιοδήποτε μέρος της ιδιοκτησίας που κατασχέθηκε στα χέρια τρίτου, το οποίο συνίσταται από χρήματα και τραπεζογραμμάτια ή επαρκές μέρος αυτών, πληρωθεί στον εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή ή όπως πωληθεί κάποιο μέρος που δεν συνίσταται από χρήματα ή τραπεζογραμμάτια, στο μέτρο κατά το οποίο θεωρείται αναγκαίο για ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης, και τα χρήματα από την πώληση ή επαρκές μέρος αυτών διατεθούν για ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης και όπως το ένταλμα αρθεί ή δυναται να εκδώσει οποιοδήποτε άλλο διάταγμα ως ήθελε κρίνει δίκαιο και εκδίδει τέτοιο διάταγμα αναφορικά με τα έξοδα που προέκυψαν από την έκδοση του εντάλματος, ως ήθελε κρίνει ορθό.». Έχοντας υπόψη μου τις διατάξεις των άρθρων 73, 74 και 78 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, όπως έκτοτε τροποποιήθηκε, και τα διαλαμβανόμενα στο Σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η Έκδοση, Τόμος 17, σελίδες 331 και 332, κρίνω ότι η διαδικασία κατάσχεσης εις χείρας τρίτου διαλαμβάνει δυο στάδιαː (α) Το πρώτο στάδιο (το οποίο καλύπτεται από όσα προβλέπονται στα άρθρα 73 και 74 του Κεφ. 6, ανωτέρω) αφορά στην εξασφάλιση από τον εξ' αποφάσεως πιστωτή μονομερούς διατάγματος (garnishee order nisi), το οποίο απευθύνεται στον μεσεγγυούχο και τον καλεί να εμφανιστεί κατά την ημερομηνία και ώρα κατά την οποία θα εξεταστεί το ζήτημα, ενώ στο μεταξύ διατάζεται να μην αποξενώσει το ποσό το οποίο αναφέρεται στο διάταγμα. (β) Κατά το δεύτερο στάδιο της διαδικασίας (το οποίο καλύπτεται από όσα προβλέπονται στο άρθρο 78 του Κεφ. 6, ανωτέρω) εξετάζεται κατά πόσον η περίπτωση είναι τέτοια ώστε ο μεσεγγυούχος να διαταχθεί να πληρώσει το ποσό το οποίο δεσμεύθηκε στον εξ' αποφάσεως πιστωτή προς ικανοποίηση του εξ' αποφάσεως χρέους και των εξόδων. Την πιο πάνω δίπτυχη διαδικασία περιέγραψε και ο Ναθαναήλ, Δ. στην Αγωγή 8289/92 (πρωτόδικη απόφαση ημερ. 26.6.95), με παραπομπή στις αποφάσεις F. Hoffman-La Roche and Co A.G. ν Inter-Continental Pharmaceuticals (Bletchley) Limited κ.α.

(1969)1 CLR 106 και Choice Investments Ltd v. Jeromnimon Midland Bank Ltd

(1981)1 W.L.R. 80. Σχετικό το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση F. Hoffman-La Roche and Co A.G. ν Inter-Continental Pharmaceuticals (Bletchley) Limited κ.α.

(1969)1 CLR 106, 113: «Section 73 to 81, Part VII of the Civil Procedure Law, Cap. 6 provide that, if an application for the issue of a writ of attachment is granted by the Court, a writ goes out to the third party (the garnishee) calling him to appear before the Court and be examined regarding the money or other movable property in his hands which is alleged to be the property of, or due to, the judgment debtor. Under the provisions of section 74, that property becomes security in the hands of the garnishee, for the satisfaction of the claim of the judgment creditor. Finally, under section 78, the court after hearing all interested persons, may order that any part of the money attached shall be paid over to the judgment creditor in satisfaction of his judgment.». Βασικά, γίνεται δεκτό από τη νομολογία ότι υπάρχουν δύο στάδια στην όλη διαδικασία, ήτοι το προσωρινό διάταγμα (garnishee order nisi) και το απόλυτο διάταγμα (garnishee order absolute), κατ' αναλογίαν των όσων εφαρμόζονται στην Αγγλία. Αν και οι πρωτόδικες αποφάσεις δεν είναι δεσμευτικές, εντούτοις καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί από αυτές. Παρατίθεται, συναφώς, το εξής σχετικό απόσπασμα από την απόφαση του Ναθαναήλ, Δ., στην Αγωγή 8289/92: «Παρόλο που δεν χρησιμοποιούνται οι λέξεις "nisi" και "absolute" στη δική μας νομοθεσία, εντούτοις η διαδικασία που προβλέπεται από το μέρος VII του Κεφ. 6, είναι παρόμοια εφόσον εκδίδεται ένα ένταλμα μεσεγγύησης επί προσωρινής βάσεως που απευθύνεται προς τον μεσεγγυούχο, παγοποιώντας τα χρήματα που βρίσκονται στα χέρια του μέχρις ότου το Δικαστήριο, αφού ακούσει όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη, διατάξει είτε την πληρωμή των χρημάτων στον εξ αποφάσεως πιστωτή ή την άρση του διατάγματος ή οποιαδήποτε άλλη διαταγή ήθελε κρίνει ορθό υπό τις περιστάσεις.». Όπως εξηγείται σε άλλο σημείο της ίδιας απόφασης, «. μόλις το "garnishee order nisi" επιδοθεί στον Μεσεγγυούχο, αυτό επενεργεί ως ένα απαγορευτικό διάταγμα, εμποδίζοντας με αυτό τον τρόπο την πληρωμή των χρημάτων .». Δημιουργείται, δηλαδή, μια επιβάρυνση υπέρ του εξ αποφάσεως πιστωτή επί της επίδικης κινητής ιδιοκτησίας, η οποία πλέον υπόκειται σε μεσεγγύηση. Τούτο προκύπτει ουσιαστικά από το άρθρο 74 του Κεφ. 6, ανωτέρω. Παρά τον προσωρινό ή/και απαγορευτικό χαρακτήρα του διατάγματος τύπου "garnishee order nisi" που εκδίδεται συμφώνως προς τα άρθρα 73 και 74 του Κεφ. 6, διασαφηνίζεται από τη νομολογία ότι η φύση της διαδικασίας για την έκδοσή του δεν θα πρέπει να θεωρείται ενδιάμεση διαδικασία. Σχετικά τα όσα λέχθηκαν στην απόφαση ημερ. 6.5.1999 αναφορικά με την Αίτηση αρ. 27/99 για προνομιακό ένταλμα Certiorari στην υπόθεση Heatron Co. Ltd. v. B.M. Rising Engineering Works Ltd: «Επισημαίνω εν πρώτοις ότι επρόκειτο περί εναρκτήριας διαδικασίας και όχι ενδιάμεσης παρ΄ όλον που άρχισε με μονομερή αίτηση: βλ. την ανάλογη περίπτωση στην Udruzena Beogradska Banka v. Westacre Investment, Inc, Πολ. Εφεση 9423 ημερ. 28.1.

1. Η αίτηση είχε ως αντικείμενο, όπως προβλέπεται στο άρθρο 73, την ίδια την έκδοση του εντάλματος κατάσχεσης και όχι παρεμπίπτοντος διατάγματος. Το ότι θα ακολουθούσε του εντάλματος Δικαστική διεργασία πριν από την οριστικοποίηση, που σημαίνει ότι επρόκειτο για ένταλμα nisi, δεν μεταβάλλει τη φυσιογνωμία της διαδικασίας.» Σε ό,τι δε αφορά την έκδοση διατάγματος δυνάμει του άρθρου 78 του Κεφ. 6, παρατηρώ ότι στο εν λόγω άρθρο δεν γίνεται ρητή αναφορά σε προϋπόθεση υποβολής νέας ή ξεχωριστής αίτησης από τον εξ αποφάσεως πιστωτή (εν προκειμένω από τους Ενάγοντες) για την έκδοσή του. Απεναντίας, προκύπτει από το λεκτικό του άρθρου 78, συγκρίνοντάς το με το λεκτικό του άρθρου 73, ότι είναι το Δικαστήριο που κινεί τη διαδικασία για σκοπούς του άρθρου 78, διατάσσοντας την επίδοση του garnishee order nisi στον Εναγόμενο ή και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο τρίτο πρόσωπο. Δεν αποκλείεται, λοιπόν, κατά την κρίση μου, η διαδικασία για την έκδοση διατάγματος ως τα διαλαμβανόμενα στο άρθρο 78 του Κεφ. 6 να διεξαχθεί στο πλαίσιο αυτής της ίδιας της εναρκτήριας διαδικασίας στη βάση της μονομερούς αίτησης του εξ αποφάσεως πιστωτή, χωρίς άλλη αίτηση. Ωστόσο, δεν θεωρώ ότι η καταχώρηση ξεχωριστής αίτησης, δια κλήσεως του Εναγομένου και του Μεσεγγυούχου, από τον εξ αποφάσεως πιστωτή (εν προκειμένω από τους Ενάγοντες) για εξασφάλιση διατάγματος ως τα διαλαμβανόμενα στο άρθρο 78, αποτελεί ουσιώδες σφάλμα στη διαδικασία, όπως εισηγείται ο συνήγορος του Εναγομένου στην υπό κρίση αίτηση. Δεν βλέπω πώς θα απέληγε σε οποιαδήποτε αδικία η εξέταση από το Δικαστήριο μιας τέτοιας αίτησης δια κλήσεως, σε συνέχεια της έκδοσης του διατάγματος garnishee order nisi. Απεναντίας, θεωρώ ότι, αν και ενδεχόμενα να είναι αχρείαστη η καταχώρηση ξεχωριστής αίτησης, εντούτοις αυτή επιτελεί θεμιτό σκοπό συνάδοντα προς τις διατάξεις του άρθρου 78, ήτοι να δοθεί δικαίωμα ακρόασης σε όσα πρόσωπα «δυνατόν να θεωρηθούν ως ενδιαφερόμενα» προτού εκδοθεί η Διαταγή πληρωμής του υπό κατάσχεση ποσού. IV Εφαρμογή στην παρούσα υπόθεση Στην παρούσα υπόθεση, έχοντας υπόψη μου ότι η δια κλήσεως αίτηση ήταν ήδη καταχωρημένη στο φάκελο του Δικαστηρίου κατά την ημερομηνία έκδοσης του επίδικου μονομερούς διατάγματος, ότι αυτή απευθυνόταν τόσο στους μεσεγγυούχους όσο και στον Εναγόμενο αρ. 1 και ότι είχε ήδη οριστεί για ακρόαση στις 17.12.2013, παρέλειψα να καθορίσω ημερομηνία κατά την οποία θα καλούσα τους μεσεγγυούχους και τον εναγόμενο αρ. 1 να εμφανιστούν στο Δικαστήριο για να δώσουν λόγο γιατί να μην οριστικοποιηθεί το μονομερώς εκδοθέν διάταγμα. Πρόθεσή μου κατά την έκδοση του μονομερούς Διατάγματος ήταν να λάβουν άμεση γνώση οι μεσεγγυούχοι για την ίδια την έκδοση του Διατάγματος, ώστε να μην μπορούν να αποξενώσουν τα χρήματα μέχρι τις 17.12.2013 που θα εμφανίζονταν στο πλαίσιο της δια κλήσεως αίτησης για να τοποθετηθούν. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν πρόθεση του Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα μεσεγγύησης το οποίο να ισχύει στο διηνεκές, δίχως άλλη διαδικασία ελέγχου όπως αυτή που προβλέπεται στο άρθρο 78 του Κεφ.
2. Άλλωστε, το ίδιο το διατακτικό του συνταχθέντος Διατάγματος, σε συμφωνία με το αιτητικό της μονομερούς αίτησης, ως η παρα. Β αυτής, προμήνυε τη συνέχιση της διαδικασίας꞉ «ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ τους Μεσεγγυούχους όπως μη αποξενωθούν της κατοχής των χρημάτων ήτοι του ποσού των €19.478,06 στο οποίον ο Εναγόμενος 1 οικονομικώς ενδιαφέρεται και/ή δικαιούται και/ή όπως μη πληρωθεί στον Εναγόμενο 1 μέχρι πλήρους και τελείας εκδικάσεως της παρούσας αίτησης ή νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου.». Προς άρση κάθε δυνατής αμφιβολίας ή σύγχυσης ως προς τη διάρκεια της ισχύος του μονομερώς εκδοθέντος Διατάγματος ημερ. 11.11.2013, και προκειμένου να μην δημιουργηθεί περαιτέρω καθυστέρηση ή πολλαπλότητα διαδικασιών (λαμβάνοντας υπόψη ότι έχει ήδη συμπληρωθεί η δικογραφία στη δια κλήσεως αίτηση ημερ. 6.11.2013), κρίνω κατάλληλo να προχωρήσω σήμερα σε διαφοροποίηση του διατακτικού του Διατάγματος ημερ. 11.11.2013 ως προς το χρόνο ισχύος του. Συγκεκριμένα, διατάττω꞉ «τους Μεσεγγυούχους όπως μη αποξενωθούν της κατοχής των χρημάτων ήτοι του ποσού των €19.478,06 στο οποίον ο Εναγόμενος 1 οικονομικώς ενδιαφέρεται και/ή δικαιούται και/ή όπως μη πληρωθεί στον Εναγόμενο 1 μέχρι πλήρους και τελείας εκδικάσεως της δια κλήσεως αίτησης ημερ. 6.11.2013 ή νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου.». Συγχρόνως, δίδω οδηγίες στους Ενάγοντες όπως επιδώσουν το παρόν Διάταγμα τόσο στους Μεσεγγυούχους όσο και στον Εναγόμενο αρ. 1 το αργότερο μέχρι την 16.12.2014, ημερομηνία κατά την οποία είναι ορισμένη για ακρόαση η δια κλήσεως αίτηση. Δεδομένης της πιο πάνω διαταγής μου, δεν το θεωρώ κατάλληλο να διατυπώσω δικαστική κρίση αναφορικά με τους λόγους παραμερισμού του Διατάγματος που άπτονται των ουσιαστικών προϋποθέσεων έκδοσης του διατάγματος μεσεγγύησης, αφού θα πράξω τούτο στο πλαίσιο της δια κλήσεως αίτησης, όπου η δικογραφία είναι συμπληρωμένη και ορίστηκε για ακρόαση στις 16.12.
3. Συγχρόνως, δεν το θεωρώ κατάλληλο να διατυπώσω στο παρόν στάδιο δικαστική κρίση αναφορικά με όσες αιτιάσεις διατυπώθηκαν στην αίτηση παραμερισμού και οι οποίες αφορούν κατ' ουσίαν στο ζητούμενο διάταγμα πληρωμής του κατασχεθέντος ποσού, αφού τέτοιο διάταγμα δεν έχει μέχρι στιγμής εκδοθεί μονομερώς από το παρόν Δικαστήριο. Ζήτημα έκδοσης διατάγματος πληρωμής θα εξεταστεί από το Δικαστήριο στο πλαίσιο της δια κλήσεως αίτησης. Όσον αφορά τα έξοδα της υπό κρίση αίτησης παραμερισμού, κρίνω δίκαιο όπως αυτά επιδικαστούν υπέρ του Εναγομένου αρ. 1 - Αιτητή, αλλά να είναι πληρωτέα στο τέλος της εκδίκασης της δια κλήσεως αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (υπ.).................................... Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο