GLUCKNESS LIMITED ν. PALM-MOUNT HOLDINGS LIMITED, Αρ. Αγωγής: 4780/2014, 15/12/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2014:A448 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. ΠΑΝΤΑΖΗ - ΛΑΜΠΡΟΥ, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4780/2014 ΜΕΤΑΞΥ꞉ GLUCKNESS LIMITED Ενάγουσας και PALM-MOUNT HOLDINGS LIMITED Εναγόμενης Ημερομηνία: 15.12.2014 Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα - Αιτήτρια꞉ κα Μύρια Αγαθοκλέους, για George Pamboridis LLC. Για την Εναγόμενη - Καθ' ης η αίτηση꞉ κ. Κ. Ορφανίδης, για Ορφανίδης, Χριστοφίδης & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Αναφορικά με τη μονομερή αίτηση της Ενάγουσας, ημερ. 28.8.2014, για προσωρινό διάταγμα ΕΙΣΑΓΩΓΗ Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή καταχωρήθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας την 28.8.2014. Με αυτήν η ως άνω αναφερόμενη Ενάγουσα αξιώνει, μεταξύ άλλων - (α) «Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η Ενάγουσα είναι η νόμιμη κάτοχος και/ή το που δικαιούται να κατέχει και/ή χρησιμοποιεί τον χώρο πλάτους 1,20μ που βρίσκεται εντός της Στοάς Κλόκκαρη και εφάπτεται του καταστήματος στην οδό Λήδρας 205, Λευκωσία, και αποτελεί μέρος του τεμαχίου υπ' αρ. Εγγραφής 1/1939, Φ/Σχ.21/460512, Τμήμα 1, Τεμάχιο 98, ενορία Τρυπιώτη, Λευκωσία» (βλ. την αξιούμενη θεραπεία ως η παρα. Α της Έκθεσης Απαίτησης), και (β) «Απόφαση και/ή Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να διατάσσει την Εναγόμενη και/ή τους υπαλλήλους και/ή αντιπροσώπους και/ή αξιωματούχους της να παύσουν να επεμβαίνουν παράνομα και/ή να χρησιμοποιούν τον χώρο πλάτους 1,20μ που βρίσκεται εντός της Στοάς Κλόκκαρη και εφάπτεται του καταστήματος στην οδό Λήδρας 205, Λευκωσία, τον οποίο δικαιούται να κατέχει και/ή χρησιμοποιεί η Ενάγουσα και αποτελεί μέρος του τεμαχίου υπ' αρ. Εγγραφής 1/1939, Φ/Σχ.21/460512, Τμήμα 1, Τεμάχιο 98, ενορία Τρυπιώτη, Λευκωσία» (βλ. την αξιούμενη θεραπεία ως η παρα. Δ της Έκθεσης Απαίτησης).». Την ίδια ημέρα που καταχωρήθηκε η ως άνω αγωγή, ήτοι στις 28.8.2014 η Ενάγουσα καταχώρισε μονομερή αίτηση με την οποία ζητούσε την έκδοση των ακόλουθων προσωρινών Διαταγμάτων ως ακολούθως꞉ «Α. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου το οποίο να διατάσσει την Εναγόμενη και/ή τους αντιπροσώπους και/ή τους υπαλλήλους και/ή τους αξιωματούχους της όπως παύσουν άμεσα και/ή εντός προθεσμίας που θα καθορίσει το Δικαστήριο, να επεμβαίνουν στο χώρο πλάτους 1,20μ που βρίσκεται εντός της Στοάς Κλόκκαρη και εφάπτεται του καταστήματος που ενοικιάζει η Ενάγουσα στην οδό Λήδρας 205, στην Λευκωσία, και σημειώνεται με κίτρινο χρώμα στο αντίγραφο του αρχιτεκτονικού σχεδίου που επισυνάπτεται ως Παράρτημα Α στην αίτηση, και αποτελεί μέρος του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 1/1939, Φ/Σχ.21/460512, Τμήμα 1, Τεμάχιο 98, ενορία Τρυπιώτη, Λευκωσία, και τον οποίο δικαιούται να κατέχει και/ή να χρησιμοποιεί η Ενάγουσα, μέχρι τελικής εκδίκασης της παρούσας αγωγής και/ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Β. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου το οποίο να απαγορεύει στην Εναγόμενη και/ή τους αντιπροσώπους και/ή τους υπαλλήλους και/ή τους αξιωματούχους της να τοποθετούν έπιπλα και ειδικότερα τραπεζάκια, καρέκλες, καναπέδες, πολυθρόνες και παγκάκια στο χώρο πλάτους 1,20μ που βρίσκεται εντός της Στοάς Κλόκκαρη και εφάπτεται του καταστήματος που ενοικιάζει η Ενάγουσα στην οδό Λήδρας 205, στην Λευκωσία, και σημειώνεται με κίτρινο χρώμα στο αντίγραφο του αρχιτεκτονικού σχεδίου που επισυνάπτεται ως Παράρτημα Α στην αίτηση, και αποτελεί μέρος του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 1/1939, Φ/Σχ.21/460512, Τμήμα 1, Τεμάχιο 98, ενορία Τρυπιώτη, Λευκωσία, και τον οποίο δικαιούται να κατέχει και/ή να χρησιμοποιεί η Ενάγουσα, μέχρι τελικής εκδίκασης της παρούσας αγωγής και/ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Γ. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου το οποίο να διατάσσει την Εναγόμενη και/ή τους αντιπροσώπους και/ή τους υπαλλήλους και/ή τους αξιωματούχους της όπως τοποθετήσουν και/ή μετακινήσουν στο χώρο που υποδεικνύεται στην πολεοδομική άδεια που εξέδωσε ο Δήμος Λευκωσίας και σημειώνεται με πράσινο χρώμα στο συνημμένο Παράρτημα Α, τα τραπεζάκια και τις καρέκλες που βρίσκονται τοποθετημένα στο χώρο πλάτους 1,20μ που βρίσκεται εντός της Στοάς Κλόκκαρη και εφάπτεται του καταστήματος που ενοικιάζει η Ενάγουσα στην οδό Λήδρας 205, στην Λευκωσία, και σημειώνεται με κίτρινο χρώμα στο αντίγραφο του αρχιτεκτονικού σχεδίου που επισυνάπτεται ως Παράρτημα Α στην αίτηση, και αποτελεί μέρος του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 1/1939, Φ/Σχ.21/460512, Τμήμα 1, Τεμάχιο 98, ενορία Τρυπιώτη, Λευκωσία, και τα οποία επεμβαίνουν παράνομα στο χώρο που δικαιούται να κατέχει και/ή να χρησιμοποιεί η Ενάγουσα καθώς και στο χώρο μπροστά από την είσοδο στης Στοάς Κλόκκαρη, μέχρι τελικής εκδίκασης της παρούσας αγωγής και/ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου.». Η αίτηση ορίστηκε στις 29.8.2014. Το Δικστήριο δεν ικανοποιήθηκε ότι συνέτρεχαν οι νόμιμες προϋποθέσεις για την έκδοση των πιο πάνω Διαταγμάτων μονομερώς και έδωσε οδηγίες κατά την εν λόγω ημερομηνία όπως η αίτηση επιδοθεί στην Εναγομένη εταιρεία. Ακολούθησε η καταχώρηση ένστασης στην αίτηση από την Εναγομένη στις 12.9.2014. Στη συνέχεια καταχωρήθηκε αίτηση, ημερ. 16.9.2014, με την οποία, η Ενάγουσα ζήτησε και έλαβε, δυνάμει αιτιολογημένης απόφασης του Δικαστηρίου ημερ. 6.10.2014, άδεια για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, η οποία και καταχωρήθηκε στις 8.10.2014. Ακολούθησε η αίτηση ημερ. 15.10.2014 της Εναγομένης για συμπληρωματική ένορκη δήλωση, στην οποία δεν ηγέρθηκε ένσταση από πλευράς Ενάγουσας με αποτέλεσμα να εγκριθεί από το Δικαστήριο στις 17.10.2014 και να καταχωρηθεί η συμπληρωματική ένορκη δήλωση στο Δικαστήριο στις 21.10.2014. Δεν υπήρξε οποιοδήποτε αίτημα αντεξέτασης των ενόρκως δηλούντων. Η ακρόαση της αίτησης ημερ. 28.8.2014 διεξήχθη στη βάση των γραπτών αγορεύσεων των συνηγόρων που παραδόθηκαν στο Δικαστήριο στις 4.11.2014. 2. Η ΥΠΟ ΚΡΙΣΗ ΑΙΤΗΣΗ Η υπό κρίση αίτηση, ημερ. 28.8.2014 βασίζεται στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/1960, στα άρθρα 4, 5 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, στον περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμο, Κεφ. 224, στους Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.39, θ. 1, 2, Δ.48 Θ.Θ.1, 2, 3, 4, 8 και 9, Δ.64, καθώς και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και τις Γενικές Αρχές του Νόμου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η υπό κρίση αίτηση εμφαίνονται στην ένορκη δήλωση (στο εξής «η Ε/Δ») του κ. Αντώνη Μυτιληναίου από την Λευκωσία, ημερ. 16.9.2014 και στη συμπληρωματική του ένορκη δήλωση (στο εξής «η Σ.Ε/Δ»), ημερ. 8.10.2014. Ο κ. Μυτιληναίος δηλώνει ότι είναι Γενικός Διευθυντής της Ενάγουσας, ότι γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα της υπόθεσης και ότι είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος από την Αιτήτρια να προβεί εκ μέρους της στην Ε/Δ και τη Σ.Ε/Δ. Οι ισχυρισμοί γεγονότων ως η αρχική Ε/Δ του κ. Μυτιληναίου Όπως ο κ. Μυτιληναίος δηλώνει στην παρα. 3 της Ε/Δ του, η Αιτήτρια είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης δεόντως εγγεγραμμένη στην Κύπρο. Δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερ. 19.5.2014 (βλ. το Τεκμήριο 1), η Αιτήτρια είναι ενοικιάστρια του εμπορικού καταστήματος που βρίσκεται στην οδό Λήδρας 205 στη Λευκωσία (στο εξής «το επίδικο κατάστημα»). Το επίδικο κατάστημα είναι ιδιοκτησίας των κ.κ. Άθου Μιχαηλίδη Μίλλινγκτον Γουόρτ, Μαρίνας Μίλλινγκτον Γουόρτ και Σοφίας Μίλλινγκτον Γουόρτ (στο εξής οι «Ιδιοκτήτες»). Σύμφωνα με το Ενοικιαστήριο Έγγραφο η ενοικίαση του Καταστήματος άρχιζε την 21.7.2014 και ήταν για περίοδο δύο ετών. Αφού οι Ιδιοκτήτες προέβηκαν σε όλες τις εργασίες συντήρησης, ανακαίνισης και προσθηκών, παρέδωσαν κατοχή του Καταστήματος στην Αιτήτρια στις 25.7.2014. Ο κ. Μυτιληναίος δίδει και τις εξής λεπτομέρειες ως προς ό,τι προηγήθηκε της σύναψης της ανωτέρω σύμβασης ενοικίασης꞉ Το Κατάστημα ενοικιάστηκε για πρώτη φορά περί το 1975 από τον κ. Κώστα Μεταξά με σκοπό να χρησιμοποιείται ως κοσμηματοπωλείο - χρυσοχοείο. Με τον θάνατο του κ. Κώστα Μεταξά, περί το 1986, η επιχείρηση και το Κατάστημα πέρασαν στην ιδιοκτησία και κατοχή αντίστοιχα, των κληρονόμων του, Γεώργιου Μεταξά, Ανδρονίκης Μεταξά και Ιουλίας Μεταξά (στο εξής οι «Κληρονόμοι Μεταξά»). Περί το 2012 οι Ιδιοκτήτες καταχώρησαν στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων την αίτηση έξωσης υπ' αρ.Ε92/2012, με την οποία αιτούντο την έξωση των Κληρονόμων Μεταξά από το Κατάστημα με σκοπό την εκτέλεση εργασιών σε διατηρητέα οικοδομή. Αντίγραφο της πολεοδομικής άδειας που εξασφάλισαν οι Ιδιοκτήτες για τις αλλαγές στο Κατάστημα επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 2 και αντίγραφο της απόφασης του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, με την οποία διατάχθηκε η έξωση των Κληρονόμων Μεταξά επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 3. Κατόπιν συμφωνίας μεταξύ των Ιδιοκτητών, των Κληρονόμων Μεταξά και της Αιτήτριας συμφωνήθηκε όπως η Αιτήτρια ενοικιάσει το Κατάστημα από τους Ιδιοκτήτες, ενώ οι Κληρονόμοι Μεταξά και η Αιτήτρια συμφώνησαν στην αγορά των αποθεμάτων (στοκ) του Καταστήματος. Η συμφωνία για παράδοση της κατοχής του Καταστήματος στους Ιδιοκτήτες και ακολούθως την ενοικίαση του στην Αιτήτρια κατέστη κανόνας ενώπιον του Δικαστηρίου στα πλαίσια της αίτησης έξωσης Ε92/2012. Στο μεταξύ είχε υπογραφεί το Ενοικιαστήριο Έγγραφο και οι Κληρονόμοι Μεταξά παρέδωσαν την κατοχή του Καταστήματος στους Ιδιοκτήτες, όπως είχε συμφωνηθεί και όπως προέβλεπε η απόφαση του Δικαστηρίου. Η Καθ' ης η Αίτηση είναι εταιρεία περιορισμένη ευθύνης η οποία διαχειρίζεται και/ή είναι η ιδιοκτήτρια της επιχείρησης του σνακ-μπαρ και/ή καφεστιατορίου και/ή καφέ ΡΙΕΤΟ (στο εξής το «Καφέ») το οποίο βρίσκεται στην οδό Λήδρας 207, στην Λευκωσία. Τόσο το Κατάστημα όσο και το Καφέ βρίσκονται σε ακίνητο ή ακίνητα στην οδό Λήδρας που διαχωρίζονται στο μέσο με στοά, πλάτους 3,60μ η οποία είναι γνωστή ως «ΣΤΟΑ ΚΛΟΚΚΑΡΗ» (στο εξής «η επίδικη Στοά»). Η επίδικη Στοά αποτελεί ιδιωτικό χώρο, στο οποίο έχουν μερίδιο ιδιοκτησίας οι ιδιοκτήτες του επίδικου καταστήματος και οι κ.κ. Ερμής Κλόκκαρης και Λουκία Αγγέλω Τουμαζή. Δέσμη από αντίγραφα των τίτλων ιδιοκτησίας της Στοάς επισυνάπτεται στην Ε/Δ του κ. Μυτιληναίου ως Τεκμήριο 5. Επισυνάπτεται επίσης, ως Τεκμήριο 4 στην Ε/Δ του κ. Μυτιληναίου, αντίγραφο της πολεοδομικής άδειας που εξασφάλισαν οι Ιδιοκτήτες για προσθηκομετατροπές στο Καφέ και το επίσημο κτηματικό σχέδιο, καθώς επίσης και αντίγραφο του αρχιτεκτονικού σχεδίου για τα δύο υποστατικά. Είναι η θέση του κ. Μυτιληναίου, ότι όπως διαφαίνεται στο αρχιτεκτονικό σχέδιο και σύμφωνα με τους όρους της πολεοδομικής άδειας που εξασφάλισαν οι Ιδιοκτήτες, το Καφέ μπορεί να χρησιμοποιεί για τους σκοπούς της λειτουργίας του τον χώρο της Στοάς περιμετρικά αυτού, ενώ ανάλογος χώρος αντιστοιχεί στο Κατάστημα. Το πλάτος του χώρου που αντιστοιχεί στο κάθε υποστατικό είναι 1,20μ. Διαφαίνεται από το σχέδιο ότι στο μέσο των δύο αυτών χώρων παραμένει διάδρομος πλάτους 1,20μ. Πριν την ενοικίαση του επίδικου καταστήματος από την Αιτήτρια οι βιτρίνες του καταστήματος από την πλευρά της Στοάς έκλειναν με ρολό και ήταν πάντοτε κλειστές. Αμέσως πριν να ενοικιαστεί στην Αιτήτρια το επίδικο κατάστημα ανακαινίστηκε βάσει πολεοδομικής άδειας που εξασφάλισαν οι ιδιοκτήτες του και στο πλαίσιο της ανακαίνισης αυτής τοποθετήθηκαν στις βιτρίνες γυάλινες πόρτες πλαισιωμένες από ξύλο οι οποίες ανοίγουν προς τα έξω, δηλαδή στον χώρο της Στοάς που έχει στην διάθεση του το επίδικο κατάστημα. Το παράπονο της Αιτήτριας για παράνομη επέμβαση και/ή οχληρία από μέρους της Καθ' ης η αίτηση, στο οποίο εδράζεται η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή, καθώς και η υπό κρίση αίτηση, συνίσταται σε ό,τι περιγράφεται στις ακόλουθες παραγράφους της Ε/Δ του κ. Μυτιληναίου꞉ 10. «Παρόλο που έγιναν οι πιο πάνω περιγραφόμενες αλλαγές και ολοκληρώθηκε η ενοικίαση προς την Αιτήτρια, η Καθ' ης η Αίτηση, η οποία πριν την ανακαίνιση είχε τοποθετήσει τραπεζάκια και καρέκλες στον διάδρομο σε σημείο που επέμβαινε εντός του χώρου που δικαιούται να χρησιμοποιεί το Κατάστημα, συνέχισε να το πράττει και μετά την παραλαβή της κατοχής του Καταστήματος με αποτέλεσμα η πρόσβαση στις βιτρίνες του Καταστήματος να καθίσταται επίσης δύσκολη. 11. Επιπρόσθετα, η Καθ' ης η Αίτηση τοποθέτησε παράνομα τραπεζάκια και καρέκλες στην είσοδο της Στοάς επί της οδού Λήδρας, κατά τέτοιο τρόπο που η προσέγγιση των βιτρινών από τους περαστικούς που διέρχονται την οδό Λήδρας να καθίσταται δύσκολη. 12. Η Αιτήτρια από της παραλαβής της κατοχής του Καταστήματος προέβηκε σε σειρά ενεργειών ούτως ώστε να αρθεί η παρανομία. 13. Ειδικότερα, η Αιτήτρια και πιο συγκεκριμένα εγώ ο ίδιος προσωπικά, επικοινώνησα με τα αρμόδια τμήματα του Δήμου Λευκωσίας ούτως ώστε να καταγγείλω την παρανομία της Καθ' ης η Αίτηση. Προς τον σκοπό αυτό απέστειλα στον Δήμο Λευκωσίας επιστολή στις 31.7.2014, με μεταγενέστερες υπενθυμίσεις στις 4.8.2014 και 8.8.2014, χωρίς καμία ανταπόκριση. Επισυνάπτω στην παρούσα σε δέσμη ως Τεκμήριο 6 αντίγραφα της επιστολής και των υπενθυμίσεων. 14. Το Σάββατο 23.8.2014 η Καθ' ης η Αίτηση δια των αντιπροσώπων και/ή των υπαλλήλων της τοποθέτησαν τα τραπεζάκια και τις καρέκλες εντός του χώρου που βρίσκεται περιμετρικά του Καταστήματος και χρησιμοποιείται από την Αιτήτρια, κατά τρόπο που οι γυάλινες πόρτες της βιτρίνας να μην μπορούν να ανοίξουν προς τα έξω και οι βιτρίνες του Καταστήματος να παραμένουν κλειστές και μη προσβάσιμες, εφόσον για να μπορέσει κάποιος να πλησιάσει για να δει τις βιτρίνες και τα εκτεθειμένα σε αυτές κοσμήματα θα πρέπει να μετακινήσει τον κόσμο που βρίσκεται καθήμενος στα τραπεζάκια και τις καρέκλες που τοποθέτησε παράνομα η Καθ' ης η Αίτηση στον χώρο περιμετρικά του Καταστήματος. Προς επιβεβαίωση των πιο πάνω επισυνάπτω στην παρούσα σε δέσμη ως Τεκμήριο 7 φωτογραφίες που έλαβα από τον χώρο της Στοάς που αποδεικνύουν την παράνομη επέμβαση της Καθ' ης η Αίτηση στον χώρο περιμετρικά του Καταστήματος.». Ακολούθως, στις παρα. 15 έως 18 της Ε/Δ του, ο κ. Μυτιληναίος εξηγεί για ποιο λόγο η Αιτήτρια κατέληξε να θεωρεί το ζήτημα ως επείγον και να προσφεύγει στο Δικαστήριο ή/και γιατί δεν καθυστέρησε να προσέλθει στο Δικαστήριο για να ζητεί ενδιάμεση προστασία υπό μορφή απαγορευτικών διαταγμάτων. Συγκεκριμένα, δηλώνει ότι από την Δευτέρα 25.8.2014 μέχρι και την καταχώριση της υπό κρίση αίτησης στις 28.8.2014 αυτός επισκέφθηκε τον Αστυνομικό Σταθμό της Πύλης Πάφου για να προβεί σε καταγγελία του περιστατικού. Ο επί καθήκοντι αξιωματικός τον ενημέρωσε ότι ο Δήμος Λευκωσίας ήταν η αρμόδια αρχή για την διερεύνηση του παραπόνου του. Όταν επισκέφθηκε το αρμόδιο τμήμα του Δήμου Λευκωσίας τον πληροφόρησαν ότι αρμόδια για την επίλυση του προβλήματος ήταν η Αστυνομία. Περαιτέρω, στις 26.8.2014 αυτός παρέδωσε επιστολή στον Υπουργό Δικαιοσύνης, με κοινοποίηση στον Δήμαρχο Λευκωσίας, τον Υπαστυνόμο της Πύλης Πάφου και τον Υπουργό Εσωτερικών, με την οποία ζητούσε να πληροφορηθεί που έπρεπε να αποταθεί η Αιτήτρια για να μπορέσει να ασκήσει τις εργασίες της. Μέχρι τις 28.8.2014 που καταχωρήθηκε η υπό κρίση αίτηση η παρανομία δεν είχε αρθεί. Η Αιτήτρια θεωρώντας ότι εξάντλησε όλα τα περιθώρια για επίλυση του προβλήματος μέσω των διοικητικών ή διωκτικών αρχών, ζήτησε την προστασία του Δικαστηρίου. Ο κ. Μυτιληναίος θεωρεί ότι είναι ορθό και δίκαιο όπως εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα, επειδή - κατ' ισχυρισμόν, σε αντίθετη περίπτωση, η Αιτήτρια θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά, εφόσον το Κατάστημα βρίσκεται στην αρχή της λειτουργίας του υπό τη νέα διεύθυνση και η διαφήμιση και/ή η ορθή προώθηση των κοσμημάτων του Καταστήματος μέσω της βιτρίνας του είναι πολύ σημαντική για την ανάπτυξη και βιωσιμότητα της επιχείρησης της Αιτήτριας· εξ όσων αυτός πληροφορείται από τους δικηγόρους της Αιτήτριας, υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και η Αιτήτρια έχει καλή υπόθεση στην αγωγή και μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας, καθ' ότι η απαίτηση της στην αγωγή αφορά σε παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία που βρίσκεται στην κατοχή της· ως είναι η θέση του, υτο Δικαστήριο θα πρέπει να ασκήσει προς όφελος της Αιτήτριας την διακριτική του ευχέρεια καθότι το ισοζύγιο της ευχέρειας (balance of convenience) γέρνει προς όφελος της Αιτήτριας. 2. Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΥΠΟ ΚΡΙΣΗ ΑΙΤΗΣΗ Η ένσταση της Εναγομένης στην υπό κρίση αίτηση βασίζεται στην ίδια νομική βάση (ήτοι στους ίδιους Νόμους και Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας ως επίσης στη νομολογία και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου) ως και η υπό κρίση αίτηση. Οι συγκεκριμένοι λόγοι της ένστασης που δικογραφούνται στην Ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης είναι οι ακόλουθοι: «Α) Η αιτήτρια δεν είναι νόμιμος κάτοχος και/ή δεν διατηρεί οποιοδήποτε δικαίωμα στη Στοά Κλόκκαρη και δεν νομιμοποιείται να αξιώνει τα αιτούμενα διατάγματα. Β) Η αιτήτρια δεν νομιμοποιείται και/ή δεν έχει έννομο συμφέρον και/ή δικαίωμα να αιτείται τις επίδικες θεραπείες. Γ) Η αιτήτρια απέκρυψε από το Σεβαστό Δικαστήριο γεγονότα και/ή μαρτυρία ουσίας που σχετίζεται με την παρούσα αίτηση και/ή διαδικασία. Δ) Η αίτηση στηρίζεται σε λανθασμένη νομική βάση και/ή στηρίζεται σε μη ορθή νομική βάση και/ή δεν εξειδικεύεται πού στηρίζεται η αίτηση και/ή είναι αντίθετη με τη Νομολογία. Ε) Κανένα δικαίωμα και/ή συμφέρον της αιτήτριας δεν θίγεται και ουδεμία ζημία δεν έχει και/ή θα υποστεί από τη μη έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων. Στ) Η αιτήτρια με την παρούσα Αίτηση αιτείται όμοια και/ή την ίδια θεραπεία με τη θεραπεία που αιτείται στην ουσία της υπόθεσης. Ζ) Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που τάσσει ο νόμος και η νομολογία που απαιτούνται για να εκδοθούν τέτοιας φύσεως διατάγματα. Η) Δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και/ή η Αιτήτρια δεν έχει καταδείξει ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Θ) Η Αιτήτρια δεν έχει παρουσιάσει μαρτυρία που να δεικνύει ότι έχει πιθανότητα επιτυχίας και/ή να δικαιούται σε θεραπεία. Ι) Η Αιτήτρια δεν έχει αποδείξει ότι σε περίπτωση επιτυχίας της δεν θα μπορέσει να ικανοποιήσει τυχόν απόφαση υπέρ της και/ή δεν αποδεικνύει ότι θα εμποδιστεί από το να ικανοποιήσει τυχόν απόφαση που θα εκδοθεί υπέρ της. Κ) Η Αιτήτρια δεν προσήλθε στο Σεβαστό Δικαστήριο με καθαρά χέρια. Λ) Υπάρχει υπέρμετρη καθυστέρηση στην καταχώρηση της παρούσας.». Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση της Εναγομένης στην υπό κρίση αίτηση αναφέρονται στην ένορκο δήλωση του κ. Αντώνη Κουππαρή, από τη Λευκωσία, ημερομηνίας 23.9.14, και στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση του ιδίου προσώπου, ημερ. 21.10.2014. Ο κ. Κουππαρής δηλώνει ότι είναι ένας από τους διευθυντές της Καθ' ης η αίτηση / Εναγόμενης εταιρείας, γνωρίζει τα γεγονότα από προσωπικό χειρισμό και εμπλοκή στη διεύθυνση της εταιρείας και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος να προβει στην Ε/Δ. ΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΩΣ Η ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ Κ. ΚΟΥΠΠΑΡΗ Ο κ. Κουππαρής δηλώνει ότι η καθ' ης η αίτηση εταιρεία ενοικίασε κατά την 15/12/2011 δυνάμει ενοικιαστήρίου εγγράφου ίδιας ημερομηνίας το υποστατικό το οποίο ευρίσκεται στην οδό Λήδρας 207 και στη Στοά Κλόκκαρη 4 στη Λευκωσία. Αντίγραφο του Ενοικιαστηρίου Εγγράφου επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1. Η διάρκεια της πιο πάνω ενοικίασης άρχιζε την 15/01/2012 και έληγε την 14η Ιανουαρίου 2014 με δικαίωμα ανανέωσης της μίσθωσης για άλλα δύο έτη. Είναι η θέση του κ. Κουππαρή ότι κατά την σύναψη του ενοικιαστηρίου εγγράφου, ήταν ξεκάθαρος όρος μεταξύ των συμβαλλομένων ότι η Καθ' ης η αίτηση θα είχε το δικαίωμα να κατέχει, να χρησιμοποιεί και να εκμεταλλεύεται την επίδικη Στοά. Ισχυρίζεται ότι είναι γι' αυτό το λόγο που συμφωνήθηκε υψηλό ενοίκιο και του παραδόθηκαν τα κλειδιά της επίδικης Στοάς, ώστε αυτός να κλειδώνει τη Στοά για να προστατεύεται ο εξοπλισμός που ευρίσκεται εντός αυτής από τους περαστικούς σε χρόνο που η επιχείρηση δεν λειτουργεί. Η επίδικη Στοά διαθέτει είσοδο τόσο από την οδό Λήδρας όσο και από την οδό Ονασαγόρου. Όπως δηλώνει ο κ. Κουππαρής, η Καθ' ης η αίτηση, αφού έλαβε κατοχή των υποστατικών και της επίδικης Στοάς, προέβηκε σε εργασίες αποκατάστασης τόσο των υποστατικών όσο και της Στοάς με σκοπό να χρησιμοποιηθούν ως καφέ και σνακ-μπαρ. Όταν άρχισε η περίοδος ενοικίασης από την Καθ' ης η αίτηση, το επίδικο κατάστημα της Αιτήτριας ήταν τότε ενοικιασμένο υπό την κατοχή των κληρονόμων του μακαριστού Κώστα Μεταξά από το 1986.. Είναι παραδεκτό από τον κ. Κουππαρή ότι το επίδικο κατάστημα διέθετε πόρτες που έβλεπαν προς τη Στοά, αλλά ως είναι ο ισχυρισμός του οι πόρτες εκείνες ήταν κλειστές και δεν χρησιμοποιούνταν από τους κατόχους του επίδικου καταστήματος. Αρνείται ο κ. Κουππαρής τον ισχυρισμό του κ. Μυτιληναίου ότι η Αιτήτρια παρέλαβε κατοχή του επίδικου καταστήματος από τους ιδιοκτήτες του και υποστηρίζει αντ' αυτού, με παραπομπή στο προοίμιο του ενοικιαστηρίου εγγράφου της Αιτήτριας, ότι αυτή παρέλαβε κατοχή από τους προηγούμενους κατόχους και ενοικιαστές του ιδίου καταστήματος, ήτοι από τους κληρονόμους Μεταξά: «ΕΠΕΙΔΗ ο Ενοικιαστής θα συνεχίσει να έχει την κατοχή του υποστατικού, την οποία κατοχή είχαν ως θέσμιοι ενοικαστές οι Γεώργιος Μεταξάς, Ανδρονίκη Μεταξά και Ιουλία Μεταξά, ΚΑΙ». Ο λόγος που ο κ. Κουππαρής δίδει έμφαση στην πιο πάνω προοιμιακή παράγραφο άπτεται του ισχυρισμού του ότι όταν η κατοχή του επίδικου καταστήματος δόθηκε στην Αιτήτρια στις 25/7/2014, αυτή ήταν γνώστης της κατάστασης που υπήρχε στη Στοά όταν ενοικίαζε το κατάστημα. Ειδικότερα, ως είναι η θέση του κ. Κουππαρή, η Αιτήτρια γνώριζε για το γεγονός ότι η Καθ' ης η αίτηση χρησιμοποιούσε τη Στοά από τον Ιανουάριο του 2012, όταν αυτή ενοικιάστηκε και ουδέποτε έλαβε οποιαδήποτε μέτρα και ούτε παραπονέθηκε για τον τρόπο χρήσης και εκμετάλλευσης της. Υπό το φως αυτού του στοιχείου, με βάση νομική συμβουλή που έχει λάβει από τους δικηγόρους της καθ' ης η αίτηση, ο κ. Κουππαρής πιστεύει και εισηγείται ότι η υπό κρίση αίτηση παρουσιάζει υπέρμετρη καθυστέρηση και θα πρέπει να απορριφθεί από το Δικαστήριο. Είναι η θέση του κ. Κουππαρή ότι η επίδικη Στοά αποτελεί μέρος του ακινήτου που ευρίσκεται στην οδό Λήδρας 207, ακίνητο το οποίο ενοικιάζει η Καθ' ης η αίτηση σύμφωνα με το ενοικιαστήριο έγγραφο. Προς τεκμηρίωση της θέσης αυτής, παραπέμπει στην πολεοδομική άδεια (ως το Τεκμήριο 4 στην Ε/Δ του κ. Μυτιληναίου) και δηλώνει ότι «Με μια πρόχειρη ματιά, η εν λόγω πολεοδομική άδεια κάνει αναφορά στο τεμάχιο 98, φ./οχ. 21/460512/1/98/1, το οποίο αναφέρει ότι ευρίσκεται στην οδό Λήδρας 207.». Περαιτέρω, δηλώνει ότι τα κτηματολογικά σχέδια της στοάς (ως το Τεκμήριο 5 στην Ε/Δ του κ. Μυτιληναίου) είναι τα ίδια με εκείνα του προαναφερόμενου τεμαχίου 98. Λέγει τούτα ο κ. Κουππαρής προκειμένου να αρνηθεί τους ισχυρισμούς που περιέχονται στην παρα. 7 της Ε/Δ του κ. Μυτιληναίου περί του ότι μόνον περιμετρικά της Στοάς και μόνον κατά πλάτος 1,20μ αυτής είναι που δικαιούται η καθ' ης να εκμεταλλεύεται το χώρο της στοάς ή/και να τοποθετεί εξοπλισμό του Καφέ. Είναι η θέση του κ. Κουππαρή ότι η Αιτήτρια δεν νομιμοποιείται να προβάλλει αυτούς τους ισχυρισμούς, αλλά ούτε και έχει δικαίωμα να αιτείται ως η υπό κρίση αίτηση ή να εγείρει την εν θέματι αγωγή. Είναι η θέση του Κουππαρή ότι την πιο πάνω εικόνα ως προς το ότι η Καθ' ης η αίτηση είναι ο κάτοχος και ενοικιαστής του τεμαχίου 98 με δικαίωμα εκμετάλλευσης όλοκληρου του χώρου της στοάς δεν είναι ικανή να την άρει ή ανατρέψει η πιο κάτω παράγραφος 8.9 του ενοικιαστηρίου εγγράφου της Αιτήτριας, ως το Τεκμήριο 1 της Ε/Δ του κ. Μυτιληναίου: «8.9 Να διατηρεί τον χώρο μπροστά από το Κατάστημα, καθώς και το χώρο της Στοάς παραπλεύρως (μισό πλάτος του περάσματος) ελεύθερο και καθαρό, συμπεριλαμβανομένης και της μη τοποθέτησης επίπλων.» Ο κ. Κουππαρής λαμβάνει νομική συμβουλή από τους δικηγόρους της καθ' ης η αίτηση ότι, από το πιο πάνω λεκτικό και όρο του ενοικιαστηρίου εγγράφου που έχει υπογράψει η Αιτήτρια, προκύπτει ξεκάθαρη υποχρέωση της Αιτήτριας να διατηρεί τη στοά ελεύθερη. Σύμφωνα με τον εν λόγω όρο ως επίσης και με τον όρο 1 του Τεκμηρίου 1 η Αιτήτρια ενοικίασε μόνο το κατάστημα 205, ενώ δεν απέκτησε ούτε της παραχωρήθηκε ποτέ δικαίωμα ή κατοχή της επίδικης Στοάς ή μέρος της Στοάς. Πουθενά στο ενοικιαστήριο έγγραφο που παρουσίασε η Αιτήτρια ως το Τεκμήριο 1 δεν προκύπτει δικαίωμα της στη χρήση και εκμετάλλευση της Στοάς. Αντιθέτως, απαγορεύεται στην Αιτήτρια να χρησιμοποιεί την επίδικη Στοά και της επιβάλλεται η υποχρέωση να διατηρεί το χώρο της Στοάς παραπλεύρως του καταστήματος ελεύθερο και καθαρό και να μην τοποθετεί έπιπλα. Έτσι, καταλήγει να εισηγείται ο. Κουππαρής, μόνον οι ιδιοκτήτες της επίδικης Στοάς και η Καθ'ης η αίτηση ως κάτοχος της Στοάς και ως έχουσας τον έλεγχο της πρόσβασης στη Στοά με τη χρήση των κλειδιών αυτής, έχουν δικαίωμα να προβούν στις ενέργειες που έχει προβεί η Αιτήτρια. Απεναντίας, η Αιτήτρια δεν έχει οποιοδήποτε έννομο συμφέρον και δικαίωμα να προωθήσει και να επιτύχει στην υπό κρίση αίτηση ή στην αγωγή. Είναι, συναφώς, η θέση της Καθ' ης η αίτηση ότι αυτή ουδέποτε παρενέβη με οποιοδήποτε τρόπο στα όποια δικαιώματα της Αιτήτριας, αντιθέτως είναι η Αιτήτρια που επιδιώκει να επέμβει σε δικαιώματα που ανήκουν στο καφέ και να χρησιμοποιεί η ίδια τη Στοά προς όφελος της και εις βάρος της Καθ' ης η αίτηση, η οποία ενοικιάζει τη Στοά από τους ιδιοκτήτες. Συμπληρωματικά προς τα πιο πάνω, ο κ. Κουππαρής δηλώνει ότι κατά το 2013 καταχωρήθηκε, μεταξύ άλλων, και εναντίον της Καθ' ης η αίτηση η υπ' αριθμό 3102/2013 ποινική υπόθεση από το Δήμο Λευκωσίας που αφορούσε στην τοποθέτηση γυάλινης πόρτας στη Στοά. Επισυνάπτεται στην Ε/Δ του κ. Κουππαρή αντίγραφο του κατηγορητηρίου ως Τεκμήριο 2. Περαιτέρω ο κ. Κουππαρής επισυνάπτει στην Ε/Δ του ως Τεκμήρια 3 και 4 αντίστοιχα, επιστολές του Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού ημερομηνίας 02/04/2012 και 02/01/2013, που αναφέρονται στο υποστατικό που ενοικιάζει η Καθ' ης η αίτηση ως «Σνακ-Μπαρ στην οδό Λήδρας 207 (ΣΤΟΑ ΚΛΟΚΚΑΡΗ)». Είναι ισχυρισμός της Καθ' ης η αίτηση ότι ο λόγος που ο Δήμος Λευκωσίας και η Αστυνομία δεν έλαβαν οποιαδήποτε μέτρα όταν έγιναν δέκτες του παραπόνου της Αιτήτριας έχει να κάνει με το γεγονός ότι η Στοά αποτελεί ιδιωτικό χώρο και συνεπώς αφορά ιδιωτική διαφορά. Η αιτήτρια δεν είναι η ιδιοκτήτρια ούτε κάτοχος δικαιώματος της Στοάς και ούτε έχει οποιοδήποτε δικαίωμα επ' αυτής και ούτε έχει παρουσιάσει οποιαδήποτε εξουσιοδότηση από τους ιδιοκτήτες για να νομιμοποιείται να απευθύνεται στις αρμόδιες αρχές και στα δικαστήρια για θέματα που αφορούν την χρήση και εκμετάλλευση της Στοάς. Καμία επέμβαση επί ακινήτου που έχει κατοχή και δικαίωμα η αιτήτρια δεν έχει διαπράξει η Καθ' ης η αίτηση και ουδεμία ζημιά έχει προκληθεί στην αιτήτρια. Με βάση νομική συμβουλή που έχει λάβει από τους δικηγόρους της Καθ' ης η αίτηση, ο κ. Κουππαρής εισηγείται ότι η υπό κρίση αίτηση εδράζεται επί λανθασμένης νομικής βάσης αφού στηρίζεται στον περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμος (Κεφ.224), ενώ κανένα δικαίωμα της αιτήτριας δεν απορρέει από τον συγκεκριμένο νόμο. Ανεξάρτητα τούτου, είναι η θέση της Καθ' ης η αίτηση ότι η αιτήτρια δεν εξειδικεύει ποιες πρόνοιες του πιο πάνω νόμου προστατεύουν τα κατ' ισχυρισμό δικαιώματα της. Ως λαμβάνει νομική συμβουλή από τους δικηγόρους της Καθ' ης η αίτηση και εξ όσον κάλλιο γνωρίζει και πιστεύει ο κ. Κουππαρής, η Αιτήτρια δεν έχει αποκαλύψει αγώγιμο δικαίωμα και ούτε ότι έχει πιθανότητα επιτυχίας στην παρούσα αγωγή και ως εκ τούτου θα πρέπει η παρούσα να απορριφθεί. Ανεξάρτητα των πιο πάνω, η Αιτήτρια δεν έχει παρουσιάσει οποιαδήποτε στοιχεία και μαρτυρία που να αποδεικνύει ότι σε περίπτωση επιτυχίας δεν μπορεί να ικανοποιήσει τυχόν απόφαση που θα εκδοθεί υπέρ της. Η υπό κρίση αίτηση στερείται νομικού ερείσματος, είναι κακόπιστη και καταχρηστική και θα πρέπει να απορριφθεί με έξοδα εναντίον των αιτητών. ΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΤΗΣ ΑΙΤΗΤΡΙΑΣ ΩΣ Η ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ Κ. ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ, ΗΜΕΡ. 8.10.2014 Στη Σ.Ε/Δ που καταχώρισε στις 8.10.2014, ο κ. Μυτιληναίος απάντησε στα λεγόμενα του κ. Κουππαρή ανωτέρω, επισημαίνοντας προς το Δικαστήριο ότι τα κλειδιά της επίδικης Στοάς έχουν δοθεί και στην Αιτήτρια, καθώς και στους ιδιοκτήτες του καταστήματος που βρίσκεται ακριβώς δίπλα από το κατάστημα που ενοικιάζει η Καθ' ης η Αίτηση. Περαιτέρω, ο κ. Μυτιληναίος επισύναψε ως Τεκμήριο 1 στη Σ.Ε/Δ του αντίγραφο της επιστολής του Δήμου Λευκωσίας ημερ. 17.4.2013, όπου υποδεικνύεται ότι η Καθ' ης η Αίτηση μπορεί να τοποθετεί τραπεζάκια μόνο στην πλευρά του σνακ μπαρ, και, ως Τεκμήριο 2 στη Σ.Ε/Δ, αντίγραφο της επιστολής του Δήμου Λευκωσίας ημερ. 20.5.2014, όπου φαίνεται ότι ένας εκ των όρων για την έκδοση Άδειας Οικοδομής είναι και η τήρηση του όρου 5 της Πολεοδομικής Άδειας για το κατάστημα αριθμός 207 που προνοεί στην τοποθέτηση τραπεζιών μόνο στην μια πλευρά της Στοάς, καθώς επίσης και τον αριθμό και τοποθεσία των τραπεζιών του στην οδό Λήδρας, ως σημειώνεται με πράσινο χρώμα στο Παράρτημα της Αίτησης. Όσον αφορά την πηγή των πληροφοριών τους, ο κ. Μυτιληναίος δήλωσε ότι αυτός έχει λάβει τα αντίγραφα των Τεκμηρίων 1 και 2 της Σ.Ε/Δ από την κα Λουκία - Αγγέλω Τουμαζή, σύζυγο του κ. Έρμη Κλόκκαρη και συνιδιοκτήτρια της Στοάς. Περαιτέρω, ο κ. Μυτιληναίος δήλωσε ότι, εφόσον η Αιτήτρια ενοικίασε το κατάστημα στην οδό Λήδρας 205 δυνάμει του ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερ. 19.5.2014 (Τεκμήριο 1 στην αρχική Ε/Δ) και έλαβε την κατοχή του καταστήματος μετά την ολοκλήρωση των εργασιών ανακαίνισης μόλις στις 25.7.2014, έπεται ότι, πριν τις 25.7.2014 δεν είχε οποιοδήποτε έννομο συμφέρον για να διαμαρτυρηθεί για τον τρόπο χρήσης του περιβάλλοντος χώρου του καταστήματος. Τέλος, ο κ. Μυτιληναίος δηλώνει ότι. εξ όσων τον έχει πληροφορήσει ο κ. Ερμής Κλόκκαρης που όπως φαίνεται από το Τεκμήριο 5 στην αρχική Ε/Δ του συνοδεύει την υπό κρίση Αίτηση είναι ένας εκ των συνιδιοκτητών της Στοάς, ούτε ο ίδιος ούτε και οποιοσδήποτε εκ των άλλων συνιδιοκτητών της Στοάς ενοικίασαν ή έδωσαν άδεια χρήσης της Στοάς στην Καθ' ης η Αίτηση. Για να διαψεύσει τα λεγόμενα του κ. Κουππαρή, ο κ. Μυτιληναίος επισυνάπτει, ως Τεκμήριο 3 στη Σ.Ε/Δ, αντίγραφο επιστολής, ημερ. 12.9.2014, που εξασφάλισε η Καθ' ης η Αίτηση κατόπιν παραπλάνησης και πιέσεων που άσκησε σε έναν εκ των συνιδιοκτητών του καταστήματος που ενοικιάζει η Καθ' ης η Αίτηση και συνιδιοκτήτη της Στοάς και, ως Τεκμήριο 4 στη Σ.Ε/Δ, αντίγραφο της επιστολής του εν λόγω συνιδιοκτήτη, ημερ. 15.9.2014, με την οποία αναιρούνται τα όσα περιλαμβάνονται στην επιστολή του ημερ. 12.9.2014 μετά από διευκρινίσεις που του δόθηκαν τόσο από την Αιτήτρια όσο και από τους άλλους συνιδιοκτήτες της Στοάς. Όσον αφορά την πηγή της πληροφόρησης του, ο κ. Μυτιληναίος δηλώνει ότι τα αντίγραφα των Τεκμηρίων 3 και 4 του δόθηκαν από τον κ. Ερμή Κλόκκαρη. Η επιστολή του εκ των ιδιοκτητών της Στοάς Άθου Μιχαηλίδη, ημερ. 12.9.2014 (Τεκμήριο 3 στην Σ.Ε/Δ του κ. Μυτιληναίου), αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι αυτός και οι κόρες του δίδουν προσωρινή συγκατάθεση στο καφέ που εν προκειμένω διαχειρίζεται η καθ' ης η αίτηση να τοποθετεί τραπεζάκια οπουδήποτε στη στοά, μέχρι την 1η Μαρτίου 2015꞉ «My daughters and I provisionally consent to let our tenants of the Café Pieto set their tables and chairs anywhere in the passageway of the Stoa within the economic Zone of our shops that lie between Café Pieto and the shop of our other tenant, the jeweller G Metaxas. This consent is provisional and temporary pending approval of new rearrangements and adjustments in the passageway that have been made necessary by the restoration of the Jeweller's shop. The changes that we intend to make will take into account the business interests of all parties and include꞉ 1) relocation of the central path through the Stoa to the wall of the jeweller's shop. This will require of Pieto to move its tables 1.20m away from the wall along the jeweller's shop. [.] The relocation of the path in the Stoa requires adjustment of official plans and official sanction, but is not a major change and with good will could be carried out quickly. Our consent to Pieto is a temporary measure valid until 1 March 2015. [.].» Η πιο πάνω συγκατάθεση ήρθη με νέα επιστολή ημερ. 15.9.2014 (ως το Τεκμήριο 4 στη Σ.Ε/Δ του κ. Μυτιληναίου) και αναφέρεται σε αυτήν «I Athos Michaelides Millington Ward (and my daughters represented by
- me)hereby WITHDRAW my letter of 12 September 2014 and WITHDRAW the provisional and temporary consent [.] Café Pieto should confine itself to the space in the Stoa specified by the Agreement (Contract) until I receive further legal advise and observe the situation in the Stoa for my self during my next visit to Cyprus.». ΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΤΗΣ ΚΑΘ' ΗΣ Η ΑΙΤΗΣΗ ΑΙΤΗΤΡΙΑΣ ΩΣ Η ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ Κ. ΚΟΥΠΠΑΡΗ, ΗΜΕΡ. 17/10/2014 Διευκρινίζει ο κ. Κουππαρής αναφορικά με τα Τεκμήρια 1 και 2 της Σ.Ε/Δ του κ. Μυτιληναίου (επιστολές του Δήμου Λευκωσίας ημερ. 17.4.2013 και 20.5.2014) ότι τα εν λόγω τεκμήρια παρουσιάζουν όρους που δεν έγιναν αποδεκτοί από την Καθ' ης η αίτηση και μετά από επανεξέταση από το Δήμο Λευκωσίας της αίτησης της Καθ' ης με αριθμό Α405/2013, έχει εκδοθεί Άδεια Οικοδομής, η οποία επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1 στη Σ.Ε/Δ του κ. Κουππαρή. Συνεπώς, λέγει ο κ. Κουππαρής ότι ο ισχυρισμός του κ. Μυτιληναίου στη Σ.Ε/Δ του δεν έχει οποιαδήποτε βαρύτητα και μοναδικό σκοπό έχει να παραπλανήσει το Δικαστήριο. Περαιτέρω, ο κ. Κουππαρής υποδεικνύει ότι τα όσα ισχυρίζεται ο κ. Μυτιληναίος στη Σ.Ε/Δ του έρχονται σε σύγκρουση με το περιεχόμενο των τεκμηρίων που ο ίδιος επισυνάπτει ως Τεκμήρια 3 και 4. Σύμφωνα με τα εν λόγω τεκμήρια δίδεται δικαίωμα στην καθ' ης η αίτηση να χρησιμοποιεί την Στοά, γεγονός που είναι υπόψη τόσο του κ. Ερμή Κλόκκαρη, όσο και της Λουκίας Κλόκκαρη καθώς ήταν γνώστες του γεγονότος αυτού από την πρώτη ημέρα ενοικίασης των καταστημάτων από την καθ' ης η αίτηση. Ενδεικτικά, αναφέρει ο κ. Κουππαρής ότι το ενοικιαστήριο έγγραφο υπέγραψε εκ μέρους των ιδιοκτητών η κα Λουκία Κλόκκαρη. Τα όσα αναφέρονται περί πιέσεων και παραπλάνησης του κ. Άθου Μιχαηλίδη, απορρίπτονται από την Καθ' ης η αίτηση ως αναληθή. Καμία πίεση και παραπλάνηση δεν υπήρξε προς το πρόσωπο του κ. Μιχαηλίδη ως προς την επιστολή του ημερομηνίας 12/09/2014. Επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 2 στη Σ.Ε/Δ του κ. Κουππαρή η υπογεγραμμένη επιστολή του κ. Άθου Μιχαηλίδη, ημερομηνίας 12/09/2014. Είναι περαιτέρω ισχυρισμός του κ. Κουππαρή ότι η δεύτερη επιστολή του κ. Μιχαηλίδη ημερομηνίας 15/09/2014, συντάχθηκε από αυτόν κατόπιν πιέσεων λόγω ακριβώς της ύπαρξης της επιστολής ημερομηνίας 12/09/2014. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το άρθρο 32
(1)του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/1960, καθορίζει ότι: «32.-
(1)Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον, εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδη απαγορευτικόν διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές, ή προστακτικόν) ή να διορίζη παραλήπτην εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας το δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον, καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται ομού μετ' αυτού αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία: Νοείται ότι παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός εάν το δικαστήριον ικανοποιηθή ότι υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασίαν, ότι υπάρχει πιθανότης ότι ο αιτών διάδικος δικαιούται εις θεραπείαν, και ότι εκτός εάν εκδοθή παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα, θα είναι δύσκολον ή αδύνατον να απονεμηθή πλήρης δικαιοσύνη εις μεταγενέστερον στάδιον.» Τρεις είναι οι βασικές προϋποθέσεις που καθιερώνει το άρθρο 32, όπως αυτό έχει ερμηνευθεί με νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. μεταξύ άλλων, την Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557: a. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. Το ερώτημα τούτο απαντάται θετικά εάν αντικειμενικά από τα δικόγραφα προκύπτει η ύπαρξη καλής βάσης αγωγής. Δεν χρειάζεται η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος, αλλά σοβαρές ενδείξεις για την πιθανότητα ύπαρξής του (T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 Α.Α.Δ. 1802). b. Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας (visible chance of success), δηλαδή πιθανότητας οι Ενάγοντες να δικαιούνται σε θεραπεία. Εκείνο το οποίο απαιτείται να αποδειχθεί στο στάδιο της έκδοσης του προσωρινού διατάγματος είναι κάτι περισσότερο από την απλή πιθανολόγηση, αλλά κάτι λιγότερο από το βαθμό του ισοζυγίου των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που είναι το μέτρο απόδειξης σε αστικές υποθέσεις (βλ. Luis Vuitton v Δερμοσάκ Λτδ κ.α.
(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 1453. c. Ότι, εκτός αν εκδοθεί το διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη στους Ενάγοντες σε μεταγενέστερο στάδιο. Αν οι αποζημιώσεις, με το μέτρο που ανακτώνται σύμφωνα με το κοινοδίκαιο, θα αποτελούσαν επαρκή θεραπεία και ο/οι εναγόμενος/οι θα ήταν σε οικονομική θέση να τις καταβάλουν, το Δικαστήριο κανονικά θα αρνηθεί να χορηγήσει παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα όσο ισχυρή και αν φαίνεται η αξίωση του ενάγοντα. Η ύπαρξη απλώς των τριών θεσμικών προϋποθέσεων δεν είναι αρκετή. Στο τελικό στάδιο το δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί ένα τέτοιο διάταγμα (βλ., μεταξύ άλλων, Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού ν. Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε), 255, 258 και την πιο πρόσφατη απόφαση, ημερ. 13.6.2013, στην Πολιτική Έφεση αρ. 145/2011, Hellenic Bank Public Company Limited v Alpha Panareti Public Limited). Ειδικά εκεί όπου το δικαστήριο βρίσκεται σε αμφιβολία ως προς την επάρκεια των αντίστοιχων θεραπειών σε αποζημιώσεις που προσφέρονται είτε στον ενάγοντα είτε στον εναγόμενο είτε και στους δύο εγείρεται το θέμα του ισοζυγίου της ευχέρειας (American Cyanamid Co. v. Ethicon Ltd [1975] A.C. 396) ή, καλύτερα διατυπωμένου, του ισοζυγίου της δικαιοσύνης (Francome -ν- Mirron Group Newspapers Ltd
(1984)1 WLR 892). Σ' αυτό το στάδιο- a. το δικαστήριο δικαιούται να εξετάσει κατά πόσο υπάρχει ουσιαστική ανισότητα επί της ουσίας της υπόθεσης και ποιός από τους διαδίκους έχει περισσότερη πιθανότητα επιτυχίας͘ b. το δικαστήριο δικαιούται επίσης να εξετάσει την ικανότητα πληρωμής αποζημιώσεων των διαδίκων (βλ. Copinger and Skone James on Copyright, 12th ed., παρα. 627). Το δικαστήριο δύναται να λάβει υπόψη το γεγονός ότι ο εναγόμενος δεν είναι σε οικονομική θέση να αντιμετωπίσει αξίωση για σημαντικές αποζημιώσεις εναντίον του (βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν Χ΄΄Βασίλη
(1989)1 ΑΑΔ 152 και Poltava Petroleum Company v. Mexana Oil Limited και άλλοι
(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 1301) και ότι ο ενάγων είναι πιθανόν να υποστεί ζημιές πέραν από εκείνες που μπορεί ο εναγόμενος να του καταβάλει. Από την άλλη το δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη την ικανότητα ή άλλως πως του ενάγοντα να αποζημιώσει τον εναγόμενο με την ανάληψη υποχρέωσης για πληρωμή αποζημιώσεων. Τυχόν ισχυρισμός για αφερεγγυότητα του εναγομένου, θα πρέπει να αποδεικνύεται (βλ. Σεβαστού ν Σεβαστού
(2002)1 ΑΑΔ 1980). c. το δικαστήριο θα λάβει τέτοια μέτρα τα οποία σκοπό έχουν τη διατήρηση του status quo ante bellum, δηλαδή της κατάστασης πραγμάτων η οποία υφίστατο αμέσως πριν την πράξη που αποτελεί το casus belli, δηλαδή της επίδικης παραβίασης δικαιωμάτων (βλ. Bacardi & Co. Ltd v Vinco Ltd
(1996)1 A.A.Δ. 788)͘]͘ d. το δικαστήριο θα σταθμίσει τον κίνδυνο αδικίας του εναγομένου που δημιουργείται από οποιαδήποτε μη αναγκαία καθυστέρηση από μέρους του ενάγοντα στην επιδίωξη ενδιάμεσης θεραπείας (βλ. την Bacardi, ανωτέρω). Η έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος αντίστοιχου προς τη θεραπεία που ζητείται με την αγωγή δεν αποκλείεται (Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 CLR 263 και Κούνουνα v. C & A Simonοs Ltd
(2002)1(Β) Α.Α.Δ 1361). Όμως, όπως δείχνει καθαρά η υπόθεση Michael v. Brevinos
(1969)1 CLR 578, εκτός ίσως σε ξεκάθαρες περιπτώσεις, αυτό δεν μπορεί να γίνει με τρόπο που να ανατρέπει το status quo ante και μάλιστα προς ουσιαστική ικανοποίηση ης κυρίως θεραπείας που επιδιώκεται με την αγωγή (βλ. Κοσμά v. Χατζηκυπρή κ.ά.
(2000)1(Α) ΑΑΔ 169, 176). Με βάση τη διαχρονική νομολογία σπάνια εκδίδεται προστακτικό διάταγμα. Παραπέμπω συναφώς στην απόφαση Τσιερκέζου v. Dragon Tourist Enterprises Ltd
(2009)1(A) ΑΑΔ 734, 742, 743, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Τη διάσταση αυτή παρέλειψε να εντοπίσει το πρωτόδικο Δικαστήριο, το οποίο εξέδωσε στην ουσία ένα προστακτικό διάταγμα το οποίο με βάση διαχρονική νομολογία σπάνια εκδίδεται και αυτό μόνο όταν από την απαίτηση φανερώνεται μια ασυνήθιστα δυνατή και καθαρή περίπτωση. (Shepherd Homes Ltd v. Sandham [1971] Ch. 340 και David Bean: Injunctions, 8η Έκδοση, σελ. 35-37, παρ. 3.33-3.37). Περαιτέρω, είναι φανερό ότι με την έκδοση του επίδικου διατάγματος το πρωτόδικο Δικαστήριο στην πράξη εκδίκασε και την ουσία της αγωγής, κάτι το οποίο είναι άκρως ανεπιθύμητο και αντίθετο με την ανάγκη έκδοσης προσωρινού και μόνο μέτρου.». Η νομολογία αναγνωρίζει (Bacardi & Co. Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 C.L.R. 788) ότι υπάρχει εξ ορισμού ο κίνδυνος το δικαστήριο να πάρει εσφαλμένη απόφαση, δηλαδή να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει να αποδείξει τα δικαιώματα του κατά την κυρίως δίκη της αγωγής ή διαζευκτικά να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει στην κυρίως δίκη. Είναι λόγω αυτού του κινδύνου, που έχει καθιερωθεί η θεμελιώδης αρχής ότι το δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία, η οποία φαίνεται ότι ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας, εάν ήθελε φανεί στο μέλλον ότι η απόφασή του ήταν «εσφαλμένη» με το πιο πάνω νόημα. Σημειώνω ότι στη διαδικασία του προσωρινού διατάγματος το έργο του Δικαστηρίου επί της αξιολόγησης της μαρτυρίας περιορίζεται στη διαπίστωση του κατά πόσο ικανοποιούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 (Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Το Δικαστήριο δεν επιτρέπεται σε αυτό το στάδιο να εμπλακεί σε οτιδήποτε που να προσομοιάζει με προκαταρκτική εκδίκαση της αγωγής πάνω σε συγκρουόμενες ένορκες δηλώσεις για να αξιολογήσει τη δυνατότητα της υπόθεσης του κάθε μέρους. Η διαδικασία σε παρόμοιες αιτήσεις δεν είναι η πρέπουσα για τη διεξαγωγή έρευνας σε σχέση με τα αμφισβητούμενα γεγονότα (Βλ. Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Ltd.
(2002)1 Α.Α.Δ. 2026). Αυτό εναπόκειται στην κρίση του Δικαστηρίου κατά την εκδίκαση της ουσίας της αγωγής (Γρηγορίου ν. Χριστόφορου
(1995)1 Α.Α.Α. 284). Στα πλαίσια εκδίκασης αίτησης ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος, το Δικαστήριο δεν δικαιούται να διαγνώσει την ουσία της αγωγής, όπως ρητά προβλέπεται στο άρθρο 22(η)(β) του περί Δικαστηρίων Νόμο, Ν. 14/60(Πούλλου ν. Γενικού Εισαγγελέα
(1991)1. Α.Α.Α. 275). Το βάρος απόδειξης ότι πληρούνται οι προεκτεθείσες προϋποθέσεις του άρθρου 32, είναι στους ώμους του διαδίκου που επιζητεί την έκδοση του διατάγματος. Οι ενδιάμεσες αιτήσεις εκδικάζονται στη βάση των ενόρκων δηλώσεων, τηρουμένου του δικαιώματος των διαδίκων να αιτηθούν άδεια για συμπληρωματική ένορκη δήλωση ή για αντεξέταση των ομνυόντων (βλ. τη Δ.48, θ.4
(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας). Έχει νομολογιακά καθιερωθεί ότι τα αμφισβητούμενα γεγονότα σε ενδιάμεσες αιτήσεις πρέπει να αποδεικνύονται από το διάδικο που τα επικαλείται. ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΥΠΟΘΕΣΗ Στην παρούσα υπόθεση, με την υπό κρίση αίτηση ζητείται τόσο η έκδοση απαγορευτικού διατάγματος (βλ. το αιτητικό ως η παρα. Β της αίτησης) όσο και η έκδοση προστακτικών διαταγμάτων (βλ. το αιτητικό ως η παρα. Α και Γ της αίτησης), τα οποία έχουν αποβλέπουν στην ίδια θεραπεία με εκείνην που ζητείται στην αγωγή ως κυρίως θεραπεία υπό την παρα. Δ της Έκθεσης Απαίτησης. Λαμβανομένου υπόψη ότι, σύμφωνα με την προμνησθείσα νομολογία, είναι σπάνια και με πολλή φειδώ από μέρους των Δικαστηρίων που θα πρέπει να ασκείται η διακριτική ευχέρεια ενός Δικαστηρίου υπέρ της έκδοσης αφενός προστακτικών διαταγμάτων και αφετέρου διαταγμάτων πανομοιότυπων με την επιζητούμενη κυρίως θεραπεία στην αγωγή, προχωρώ πιο κάτω να εξετάσω κατά πόσον η υπόθεση όπως αποκαλύπτεται στη βάση της μαρτυρίας που περιέχεται στις ένορκες δηλώσεις είναι τόσο «καθαρή» (βλ. την προμνησθείσα Τσιερκέζου v. Dragon Tourist Enterprises Ltd), ώστε να δικαιολογείται η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Αφετηρία της όποιας ανάλυσης, δεν μπορεί παρά να αποτελεί η νομική βάση της υπό κρίση αίτησης. Πέραν της δικογράφισης του άρθρου 32 του Ν.14/60 που αποτελεί το ουσιαστικό δίκαιο για αιτήσεις ενδιάμεσων διαταγμάτων, και των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που άπτονται των διαδικαστικών ρυθμίσεων για την υποβολή τέτοιων αιτήσεων, παρατηρώ ότι η Αιτήτρια επέλεξε να δικογραφίσει στη νομική βάση της υπό κρίση αίτησης μόνον τον περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμο, Κεφ. 224 και τούτο, όπως ορθά επισημαίνει ο συνήγορος της καθ'ης στη γραπτή του αγόρευση, έγινε αόριστα, χωρίς ειδική αναφορά σε συγκεκριμένο άρθρο του εν λόγω Νόμου. Έτσι, παρά το γεγονός ότι η βάση της αγωγής, όπως διαφαίνεται από την οπισθογράφιση του κλητηρίου, αφορά στα αστικά αδικήματα παράνομη επέμβαση ή/και οχληρία, ουδεμία αναφορά έγινε στη νομική βάση της υπό κρίση αίτησης στον περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο, Κεφ. 148. Παραταύτα, δεν θεωρώ ότι η ελλειπής, υπ' αυτή την έννοια, νομική βάση της υπό κρίση αίτησης μπορεί να έχει καταλυτική σημασία και να οδηγήσει στην δίχως άλλο απόρριψη της αίτησης. Λαμβάνω συναφώς υπόψη ότι είναι νομολογημένο ότι εφόσον οι αιτούντες την έκδοση προσωρινού διατάγματος έχουν συμμορφωθεί με τη Δ.48 θ. 2 και έχουν επικαλεσθεί το ουσιαστικό δίκαιο που αρμόζει σε τέτοια αίτηση, ήτοι το άρθρο 32 του Ν.14/60, δικαιούνται στο στάδιο της τελικής τους αγόρευσης να επικαλεσθούν τις νομοθετικές εκείνες διατάξεις οι οποίες είναι προστατευτικές των δικαιωμάτων τους που έχουν κατά τους ισχυρισμούς τους παραβιασθεί έστω και αν δεν τις είχαν περιλάβει στη νομική βάση της αίτησης τους (βλ. Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Ltd.
(2002)1 Α.Α.Δ. 2026, στη σελ. 2038, όπου ο Καλλής, Δ, έδωσε την εξής εξήγηση για μια τέτοια προσέγγισηː «Αν η αγωγή προχωρήσει σε ακρόαση θα δικαιούνται οι εφεσίβλητοι να αναφερθούν στις νομοθετικές πρόνοιες οι οποίες προστατεύουν τα δικαιώματα τους, τα οποία, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους, παραβιάζονται; Η απάντηση είναι σαφώς καταφατική γιατί τα δικόγραφα περιλαμβάνουν μόνον γεγονότα (βλ. Δ.19 θ.4). Έχουμε την άποψη πως ο ίδιος κανόνας τυγχάνει εφαρμογής και στην περίπτωση των προσωρινών διαταγμάτων.»). Παρατηρώ ότι τόσο στην όψη των ενόρκων δηλώσεων όσο και με βάση το περιεχόμενο της γραπτής αγόρευσης της συνηγόρου της Αιτήτριας, η βάση της αγωγής που προωθείται είναι εκείνη του αστικού αδικήματος της παράνομης επέμβασης (βλ. παρα. 20 και 21 της αρχικής Ε/Δ του κ. Μυτιληναίου). Ουδεμία αναφορά ή εξειδικευμένη αναφορά γίνεται σε προώθηση της υπόθεσης για το αστικό αδίκημα της οχληρίας. Συνεπακόλουθα, θα προχωρήσω σε εξέταση του κατά πόσον πληρούνται τα πρώτα δύο κριτήρια του άρθρου 32 του Ν.14/60, έχοντας κατά νου ότι το μόνο που αναζητείται είναι η ύπαρξη καλής βάσης αγωγής για το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης μόνο και ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής σε αυτήν τη βάση και μόνο. Το άρθρο 43 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, καθορίζει ότι: «43.-
(1)Παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία συνίσταται σε παράνομη είσοδο ή σε παράνομη πρόκληση ζημιάς ή σε παράνομη παρέμβαση στην ιδιοκτησία αυτή από οποιονδήποτε πρόσωπο.
(2)Αν η πράξη για την οποία εγείρεται η αγωγή είναι επιτρεπτή κατά τοπικό έθιμο, αυτό αφού αποδειχθεί συνιστά υπεράσπιση αλλά σε αγωγή που εγείρεται για παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία το βάρος της απόδειξης ότι η πράξη για την οποία εγείρεται η αγωγή δεν ήταν παράνομη φέρει ο Εναγόμενος.» Η παράνομη επέμβαση είναι αδίκημα εναντίον της κατοχής ακινήτου. Σχετικά τα όσα λέχθηκαν στην απόφαση Γεώργιος Λάμπρου κ.ά. ν Ελένη Κεφάλα κ.ά
(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. 1516: «Η παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία είναι ουσιαστικά αδίκημα εναντίον της κατοχής και όχι της κυριότητας του ακινήτου. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Adamou v Christofi
(1974)1 CLR 100, έστω και μικρός βαθμός κατοχής είναι αρκετός για να νομιμοποιεί τον ενάγοντα να εγείρει αγωγή εναντίον του εναγομένου. Στην υπόθεση Liasidou and Another v Papademetriou
(1975)1 CLR 122, λέχθηκε ότι η κατοχή (possession) σημαίνει πραγματική κατοχή (occupation) ή φυσικό έλεγχο της περιουσίας. Ο ιδιοκτήτης που δεν έχει κατοχή δεν μπορεί να ενάγει σε σχέση με παράνομη επέμβαση στην ιδιοκτησία του, μ' εξαίρεση την περίπτωση όπου υπάρχει πρόκληση ζημιάς στην περιουσία ή όπου η επέμβαση έχει μόνιμο χαρακτήρα. (Δέστε Γεωργίου ν Ανδρέα ΠΕ 10140 16.12.98, όπου η φύτευση δένδρων θεωρήθηκε ως επέμβαση μόνιμου χαρακτήρα που νομιμοποιούσε την ιδιοκτήτρια που ενοικίαζε το κτήμα σε άλλους να εγείρει αγωγή). Στην παρούσα περίπτωση, οι εφεσίβλητοι-ενάγοντες 3 και 4 είναι εγγεγραμμένοι συνιδιοκτήτες και, παρόλον ότι δεν είχαν κατοχή , αφού η επέμβαση στο κτήμα είχε μόνιμο χαρακτήρα, κατά τη κρίση μας εδικαιολογείτο η νομιμοποίηση τους για να εγείρουν την αγωγή». Η απόδειξη ιδιοκτησίας αποτελεί εκ πρώτης όψεως απόδειξη κατοχής, εκτός εάν προκύπτει από μαρτυρία ότι την κατοχή την έχει άλλος (βλ. σύγγραμμα Clerk & Linsell on Torts, 16η έκδοση, παρ.23-08, Γλυκής ν Ιερά Μονή Μαχαιρά
(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 654). Το αδίκημα της παράνομης επέμβασης είναι αγώγιμο per se και δεν χρειάζεται απόδειξη ζημιάς. Η απουσία όμως συγκεκριμένης ζημιάς, περιορίζει τον ενάγοντα στην επιδίκαση ονομαστικών αποζημιώσεων μόνο (Andrian Holdings Ltd v Κ.Δ.
(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1836). Ο ενάγοντας σε αγωγή για παράνομη επέμβαση έχει το βάρος της απόδειξης της ισχυριζόμενης επέμβασης. Με την απόδειξη αυτής, το βάρος μετατίθεται στους ώμους των εναγομένων να αποδείξουν ότι η επέμβαση δεν ήταν παράνομη (βλ. Παπακοκκίνου ν Αγγελική Σμυρλή κ.ά.
(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 813 και Γεώργιος Κώστα Μάρκου ν Γεώργιου Π. Χρυσοστόμου κ.ά.
(2004)1(Β) Α.Α.Δ. 1653). Η παρούσα υπόθεση δεν έχω ικανοποιηθεί ότι είναι «καθαρή» υπόθεση παράνομης επέμβασης, ώστε να δικαιολογείται η έκδοση των ζητηθέντων διαταγμάτων μέχρι την εκδίκαση της αγωγής. Λαμβάνω, συναφώς, υπόψη τα εξής στοιχεία꞉ (α) Αποτελεί παραδεκτό γεγονός από αμφότερους τους διαδίκους ότι δεν ανήκει στην Αιτήτρια η ιδιοκτησία του επίδικου τεμαχίου ακίνητης ιδιοκτησίας, ήτοι του τμήματος της επίδικης Στοάς που ευρίσκεται 1,20 μ. κατά πλάτος παραπλεύρως του καταστήματος που ενοικιάζει η Αιτήτρια. Εφόσον η Αιτήτρια δεν έχει την ιδιοκτησία, δεν δύναται να επικαλεστεί ότι έχει κατά τεκμήριο την κατοχή του εν λόγω τεμαχίου και οφείλει να προσάξει μαρτυρία στη βάση της οποίας να υποστηρίξει την από μέρους της κατοχή του τεμαχίου, προκειμένου να αξιώσει ότι έχει το δικαίωμα να ενάγει την καθ' ης ή/και να ζητεί ενδιάμεση θεραπεία έναντι της καθ' ης για το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης. (β) Η κατοχή του επίδικου τεμαχίου από την Αιτήτρια αποτελεί επίδικο θέμα στη βάση των ενόρκων δηλώσεων. Αμφισβητείται ως πραγματικό γεγονός. Αρνείται η καθ' ης την κατοχή του επίδικου τμήματος της στοάς από την Αιτήτρια. Δεν αποτελεί ωστόσο έργο του Δικαστηρίου στο παρόν στάδιο της δίκης, ήτοι στο στάδιο εξέτασης ενδιάμεσης αίτησης για προσωρινά διατάγματα, να επιλύσει την αντιδικία επ' αυτού του επίδικου θέματος για να καταλήξει σε εύρημα ως προς το αν η Αιτήτρια είναι νόμιμη κάτοχος του εν λόγω τμήματος της επίδικης Στοάς. Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε επίλυση της διαφοράς στην κυρίως δίκη. Είναι πιθανολόγηση σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, που χρειάζεται να γίνει. (γ) Χωρίς λοιπόν να διατυπώνω οποιαδήποτε τελική θέση επί του θέματος αυτού, παρατηρώ ότι το περιεχόμενο του ενοικιαστηρίου εγγράφου που παρουσίασε για την Αιτήτρια ο κ. Μυτιληναίος (Τεκμήριο 1 στην αρχική Ε/Δ του), περιγράφει, υπό τον όρο 1 αυτού, ως «ενοικιαζόμενο υποστατικό» μόνο το εμπορικό κατάστημα επί της οδού Λήδρας 205, ενώ ουδεμία αναφορά κάνει στην επίδικη Στοά. Απεναντίας, υπό τον όρο 8.9 του ιδίου ενοικιαστηρίου εγγράφου, που είναι ο μοναδικός όρος όπου γίνεται μνεία στην ύπαρξη της επίδικης Στοάς, όχι μόνον δεν προσδίδονται δικαιώματα κατοχής και χρήσης της Στοάς ή/και οποιουδήποτε τμήματος αυτής στην Αιτήτρια, αλλά - όπως ορθώς επεσήμανε ο κ. Κουππαρής στην Ε/Δ του - προσδιορίζονται υποχρεώσεις της Αιτήτριας αναφορικά με αυτήν꞉ «8.9 Να διατηρεί τον χώρο μπροστά από το Κατάστημα, καθώς και το χώρο της Στοάς παραπλεύρως (μισό πλάτος του περάσματος) ελεύθερο και καθαρό, συμπεριλαμβανομένης και της μη τοποθέτησης επίπλων.» (δ) Ελλείψει οποιασδήποτε άλλης ένορκης μαρτυρίας η οποία να φανερώνει την ύπαρξη ρητής εξουσιοδότησης από μέρους των ιδιοκτητών της επίδικης Στοάς προς την Αιτήτρια, με την οποία εξουσιοδότηση να αίρεται ρητά ο όρος 8.9 ανωτέρω και να επιτρέπεται η χρήση από την Αιτήτρια του πιο πάνω αναφερόμενου χώρου της Στοάς, δεν έχω ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρή ένδειξη περί ύπαρξης δικαιώματος της Αιτήτριας σε κατοχή της Στοάς ή /και του επίδικου μέρους αυτής. (ε) Κατ' επέκταση, δεν έχω ικανοποιηθεί ότι αποκαλύπτεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση αναφορικά με επηρεασμό οποιωνδήποτε νομίμων δικαιωμάτων της Αιτήτριας σε κατοχή, χρήση και εκμετάλλευση του εν λόγω χώρου της Στοάς, εφόσον δεν έχω μαρτυρία ενώπιόν μου ότι η Αιτήτρια έχει λάβει τέτοια δικαιώματα. (στ) Η ισχυριζόμενη κατοχή κλειδιών της επίδικης Στοάς από όλους τους καταστηματάρχες των οποίων τα καταστήματα εφάπτονται επί της Στοάς, δεν θεωρώ ότι είναι ικανή να αναιρέσει τις πιο πάνω εκ πρώτης όψεως διαπιστώσεις. Χρειάζεται να ακούσω προφορική μαρτυρία ως προς το σκοπό για τον οποίο δόθηκαν από τους ιδιοκτήτες τα κλειδιά και τους όρους της κατοχής τους, για να διαπιστώσω αν η κατοχή τους διαφοροποποιεί καθ' οιονδήποτε τρόπο όσα προκύπτουν από την έγγραφη μαρτυρία (τα ενοικιαστήρια έγγραφα). Τούτο δεν είναι έργο που δύναται να επιτελεστεί στο παρόν στάδιο της δίκης. (ζ) Το γεγονός ότι ούτε η καθ' ης η αίτηση έχει την ιδιοκτησία του επίδικου τμήματος της Στοάς και συνεπώς ότι ούτε αυτή έχει κατά τεκμήριο τη νόμιμη κατοχή του εν λόγω τμήματος της Στοάς, δεν βελτιώνει τα δικαιώματα ή την υπόθεση της Αιτήτριας. (η) Κρίνω ότι υπό το φως του περιεχομένου των ενόρκων δηλώσεων εκείνος ο οποίος διατηρεί κατά τεκμήριο τη νόμιμη κατοχή του επίδικου τμήματος της Στοάς δεν είναι άλλος από τους ιδιοκτήτες της Στοάς. Πάντως, οι επιστολές που παρουσίασε ο κ. Μυτιληναίος στη Σ.Ε/Δ του (βλ. τα Τεκμήρια 3 και 4) ως προερχόμενες από τον κ. Άθω Μιχαηλίδη, εκ των ιδιοκτητών της Στοάς, με τις οποίες δόθηκε στις 12.9.2014 στην Καθ' ης η αίτηση προσωρινή άδεια χρήσης όλου του τμήματος της Στοάς μέχρι 1.3.2015 και εν συνεχεία ήρθη η άδεια αυτή στις 15.9.2014, συνηγορούν υπέρ της θέσης ότι οι ιδιοκτήτες της Στοάς και μόνον αυτοί διατηρούν το δικαίωμα να καθορίζουν τη χρήση του επίδικου τμήματος της στοάς παραπλεύρως του καταστήματος της Αιτήτριας. Σε αυτούς, λοιπόν, εναπόκειται να λάβουν μέτρα κατά της Καθ' ης η αίτηση. (θ) Άνευ βλάβης των όσων αναφέρω πιο πάνω, παρατηρώ ότι το ενοικιαστήριο συμβόλαιο που σύναψε η Καθ' ης η αίτηση με τους ιδιοκτήτες (βλ. Τεκμήριο 1 στην Ε/Δ του κ. Κουππαρή), δείχνει να ενοικιάστηκε στην Καθ' ης το υποστατικό επί της οδού Λήδρας 207 ως επίσης και το υποστατικό που βρίσκεται στη Στοά Κλόκκαρη αρ. 4, χωρίς να ενσωματώνεται στη συμφωνία ενοικίασης οποιοσδήποτε όρος όπως τον όρο 8.9 ανωτέρω. Δηλαδή, δεν απαγορεύεται ρητά στην Καθ' ης να χρησιμοποιεί οποιοδήποτε τμήμα της Στοάς ούτε προστάζεται να διατηρεί ελεύθερο και καθαρό οποιοδήποτε τμήμα της Στοάς. Ένδειξη κατοχής της στοάς από την Καθ'ης η αίτηση αποτελεί η μαρτυρία που έχω ενώπιόν μου ότι η πρακτική της Καθ' ης να τοποθετεί τραπεζάκια και εξοπλισμό του καφέ ακόμη και παραπλεύρως του καταστήματος της Αιτήτριας δεν αποτελεί νέα τάξη πραγμάτων, αλλά αντίθετα τέθηκε σε ισχύ από την έναρξη του ενοικιαστηρίου συμβολαίου της Καθ' ης από 15/1/2012 και συνεχιζόταν κατά πάντα χρόνο μέχρι και την έναρξη της σύμβασης ενοικίασης της Αιτήτριας με την ανοχή των ιδιοκτητών της Στοάς και σε γνώση των θέσμιων ενοικιαστών - κληρονόμων του Κώστα Μεταξά του καταστήματος που τώρα ενοικιάζει η ΑΙτήτρια. (ι) Δεν μου διαφεύγει ότι είναι στη βάση της Πολεοδομικής Άδειας που εκδόθηκε πολύ αργότερα από τη σύναψη της σύμβασης ενοικίασης της Καθ' ης, συγκεκριμένα στις 25.7.2013, και αλληλογραφίας που προηγήθηκε[1] αναφορικά με τον όρο 5 της προϋπάρχουσας Πολεοδομικής Άδειας που η Αιτήτρια στηρίζεται και ισχυρίζεται ότι η Καθ' ης έχει άδεια να τοποθετεί έπιπλα ή εξοπλισμό μόνο εντός απόστασης 1,20μ κατά πλάτος παραπλεύρως του καφέ και όχι πιο πέρα. Έστω και αν αυτή η μαρτυρία εκ πρώτης όψεως δείχνει να υπάρχει παράβαση από μέρους της καθ' ης η αίτηση όρου της πολεοδομικής άδειας που εξασφάλισαν οι ιδιοκτήτες της Στοάς, τούτο εξακολουθεί να αποτελεί ζήτημα το οποίο δέον να επιλυθεί μεταξύ της Καθ' ης η αίτηση και των ιδιοκτητών ή/και των αρχών που εξέδωσαν την πολεοδομική άδεια. Δεδομένης της πιο πάνω κατάληξής μου, δεν είναι αναγκαίο να εξετάσω κατά πόσον πληρούται το 3ο κριτήριο του άρθρου 32 του Ν.14/60. Για χάριν όμως πληρότητας, σημειώνω ότι, ακόμη και αν η κατάληξή μου αναφορικά με τα πρώτα δύο κριτήρια του άρθρου 32 ήταν διαφορετική, δεν θα ικανοποιούμουν στην όψη των ενόρκων δηλώσεων ότι η Αιτήτρια υφίσταται κίνδυνο ανεπανόρθωτης ζημιάς. Όπως είναι παραδεκτό, η κύρια και μοναδική είσοδος του καταστήματος που ενοικιάζει η Αιτήτρια είναι επί της οδού Λήδρας και όχι από την πλευρά του επίδικου τμήματος της Στοάς. Συνεπώς, δεν υπάρχει μαρτυρία ότι εμποδίζεται οποιοσδήποτε από του να εισέλθει εντός του καταστήματος της Αιτήτριας. Όσον αφορά τις βιτρίνες που υπάρχουν παραπλεύρως της στοάς στο επίδικο σημείο, αυτές δεν προκύπτει από το φωτογραφικό υλικό να είναι απροσπέλαστες παρά την τοποθέτηση τραπεζιών στην πλευρά τους από την Καθ'ης. Η επιβίωση της επιχείρησης του κοσμηματοπωλείου δεν προκύπτει από τη μαρτυρία να στηριζόταν ούτε στο παρελθόν από την χρήση της στοάς. Είναι παραδεκτό στην αρχική Ε/Δ του κ. Μυτιληναίου ότι οι πόρτες του καταστήματος που έβλεπαν προς τη Στοά ήταν κλειστές και δεν χρησιμοποιούνταν από τους προκατόχους του καταστήματος. Εν πάση περιπτώσει, δεν έχει δοθεί από την Αιτήτρια οποιοσδήποτε λόγος γιατί αυτή θεωρεί την όποια ζημιά δυνατόν να υποστεί μη αποτιμητέα σε χρήμα. Ούτε παρουσίασε ίχνος μαρτυρίας που να δεικνύει ότι σε περίπτωση επιτυχίας της στην αγωγή, η Καθ' ης θα είναι ανίκανη να ικανοποιήσει την απόφαση. Δεν δικογραφήθηκε ισχυρισμός περί αφερεγγυότητας της Καθ' ης να καταβάλει τυχόν αποζημιώσεις ούτε προσφέρθηκε μαρτυρία προς αυτήν την κατεύθυνση. Τούτων λεχθέντων, κρίνω ότι δεν πληρούται ούτε το τρίτο κριτήριο του άρθρου 32 του Ν.14/60 για τη χορήγηση των ζητηθέντων διαταγμάτων. Πάντως, για χάριν πληρότητας, διευκρινίζω ότι δεν θα απέρριπτα την αίτηση στη βάση του ισχυρισμού της καθ' ης η αίτηση ότι υπήρξε υπέρμετρη καθυστέρηση από μέρους της Αιτήτριας στην καταχώριση της υπό κρίση αίτησης, αφού κατά την κρίση μου αιτιολογήθηκε πλήρως το πως η Αιτήτρια αξιοποίησε το διαρρεύσαν χρονικό διάστημα μεταξύ της 25ης Ιουλίου 2014, που της παραδόθηκε η κατοχή του καταστήματος, και της 28ης Αυγούστου 2014, που αυτή καταχώρισε την υπό κρίση αίτηση, για να υποβάλει το παράπονό της σε άλλες αρμόδιες, κατά την κρίση της, αρχές. Για όλους τους πιο πάνω λόγους απορρίπτω την αίτηση με έξοδα υπέρ της Καθ' ης η αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (υπ.) ................................... Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Η επιστολή του Δημοτικού Μηχανικού ημερ. 17.4.2013 (Τεκμήριο 1 στη Σ.Ε/Δ του κ. Μυτιληναίου), η οποία απευθύνεται προς τους ιδιοκτήτες της Στοάς, δηλώνει ότι αποτελεί υποχρέωση βάσει της Πολεοδομικής άδειας (βλ. παρα. 2 της εν λόγω επιστολής) να διατηρείται διάδρομος 1,20μ εντός της στοάς για την απρόσκοπτη διακίνηση των πεζών, ως επίσης να μένει καθαρή σε όλο το πλάτος της στοάς η είσοδος αυτής προς τους πεζόδρομους της Λήδρας και Ονασαγόρου. Κατά τα λοιπά, η επιστολή αναφέρει ότι δεν αποκλείεται η χρήση του χώρου παραπλεύρως του κοσμηματοπωλείου, ως υπαίθριας εστίασης, νοουμένου ότι θα υποβληθεί σχέδιο μαζί με τη συγκατάθεση του ενοικιαστή, καθότι η μέχρι τότε χορηγηθείσσα πολεοδομική άδεια στηρίχθηκε σε σχέδια που έδειχναν ότι η υπαίθρια εστίαση θα καταλάμβανε το χώρο παραπλεύρως του καταστήματος της Καθ' ης μόνο. Η επιστολή του Δημοτικού Μηχανικού ημερ. 20.5.2014 (Τεκμήριο 2 στη Σ.Ε/Δ του κ. Μυτιληναίου) αναφέρει μεταξύ άλλων ότι εξακολουθεί να μην τηρείται ο όρος 5 της Πολεοδομικής Άδειας, δηλαδή, μεταξύ άλλων, δεν τοποθετήθηκαν τραπεζάκια μόνον στη μια πλευρά της στοάς. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο