Επί τοις αφορώσι την Εταιρεία Παπαχαραλάμπους και Αγγελίδης Δ.Ε.Π.Ε., Αρ. Αίτησης? 627/2014, 3/11/2014

(2)(α) και Δ.39 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση εκτίθενται στην συνημμένη ένορκη δήλωση (στο εξής «η Ε/Δ») του κ. Αντρέα Παπαχαραλάμπους - Αιτητή. Όπως αναφέρει ο Αιτητής στην Ε/Δ του, αυτός έχει αναγνώσει την καταχωρηθείσα ένσταση ημερ. 17.09.2014 και την ένορκη δήλωση του κ. Παύλου Αγγελίδη (στο εξής «του Καθ' ου») που την συνοδεύει και αρνείται το περιεχόμενο τους. Ειδικότερα, είναι η θέση του Αιτητή ότι꞉ (α) Η Ε/Δ του Καθ' ου περιέχει ανακρίβειες, αοριστολογίες, ελλιπείς και παραπλανητικούς ισχυρισμούς και ισχυρισμούς οι όποιοι προδήλως δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και με τους οποίους επιζητείται να παραπληροφορηθεί και παραπλανηθεί το Δικαστήριο σε σχέση με τα γεγονότα που περιβάλλουν την υπό εξέταση υπόθεση. (β) Ενόψει του γεγονότος ότι έχουν περιέλθει στη γνώση του οι προαναφερθέντες ισχυρισμοί σε χρόνο μεταγενέστερο από αυτό της καταχωρηθείσας αίτησης ημερ 4.9.2014, είναι αναγκαίο όπως του επιτραπεί να θέσει τους ισχυρισμούς του με συμπληρωματική ένορκη δήλωση προκειμένου να βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου η πλήρης και ολοκληρωμένη εικόνα των επίδικων θεμάτων για τους σκοπούς της ορθής απονομής της δικαιοσύνης. (γ) Επιπρόσθετα, επιθυμεί να θέσει υπόψη του Δικαστηρίου κάποια νέα γεγονότα, τα οποία έλαβαν χώρα μετά την καταχώριση της ένστασης του Καθ' ου και τα οποία είναι απολύτως σχετικά με τα γεγονότα της παρούσης. Για τους πιο πάνω λόγους, ο Αιτητής, καθώς συμβουλεύεται από τους δικηγόρους του και όπως ο ίδιος πιστεύει, συντρέχει καλός λόγος για να του επιτραπεί η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, της οποίας προσχέδιο (χωρίς τεκμήρια) επισυνάπτεται στην υπό κρίση αίτηση ως Παράρτημα Α. Στην αποδοχή της υπό κρίση αίτησης φέρει ένσταση ο Καθ' ου η αίτηση, κ. Παύλος Αγγελίδης. Η Ειδοποίηση περί πρόθεσης Ένστασης που αυτός καταχώρισε στις 24.9.2014 δικογραφεί τους εξής λόγους ένστασης꞉ «

1. Μετά την έκδοση προσωρινού διατάγματος, ο Αιτητής δεν δικαιούται με κανένα τρόπο να προσκομίσει νέα μαρτυρία.
2. Τα γεγονότα που αναφέρει η ένορκως δήλωσης είναι άσχετα με τα επίδικα θέματα.
3. Αν τα επίδικα θέματα είναι σχετικά, αυτά έπρεπε να αποκαλυφθούν πριν την έκδοση του σχετικού διατάγματος.». Η Ένσταση του κ. Παύλου Αγγελίδη βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.48, θ.1 - 8 και στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, άρθρα 4 - 9, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρα 29, 32, στο Κεφ. 113 άρθρα 211, 220, 226, 227, 231 και στις αρχές του δικαίου της επιείκειας. Όπως αναφέρεται στην Ειδοποίηση Ένστασης, τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η ένσταση του κ. Παύλου Αγγελίδη είναι αυτά ως εμφαίνονται στο φάκελο του Δικαστηρίου. Η αίτηση οδηγήθηκε σε ακρόαση στη βάση γραπτών αγορεύσεων, το περιεχόμενο των οποίων έχω μελετήσει με την προσήκουσα προσοχή. Συνοπτικά, θα μπορούσα να εκθέσω την εκατέρωθεν επιχειρηματολογία ως εξής꞉ - Αφενός, ο Καθ' ου η αίτηση αναφέρει ότι - «Μετά την εξ πάρτε αίτηση του, ο αιτητής εξασφάλισε ένα διάταγμα που εκτός από το ότι δεν πληρεί σχεδόν κανένα από τα κριτήρια που πρέπει να ικανοποιούνται για την έκδοση προσωρινού διατάγματος, προσπαθεί να εισάξει νέα μαρτυρία για την υποστήριξη των ισχυρισμών του. Η προσπάθεια για προσθήκη γεγονότων εκ των υστέρων είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Η Κυπριακή Νομολογία είναι πλούσια σε αυθεντείες που οδηγούν στον οριστικό και αμετάκλητο κανόνα ότι ο αιτητής που εξασφάλισε εξ πάρτε διάταγμα, δεν είναι επιτρεπτό να προσθέτει καί/ή να προσάγει πρόσθετη ή απαντητική μαρτυρία.». - Αφετέρου, ο συνήγορος του Αιτητή εισηγείται, μεταξύ άλλων, ότι επειδή η αίτηση, ημερ. 4.9.2104, για το διορισμό προσωρινού εκκαθαριστή, οδήγησε στην έκδοση ενδιαμέσου διατάγματος το οποίο είναι ιδιάζουσας φύσεως, καθ'οτι επιβάλλει σε τρίτο πρόσωπο να προβεί σε συγκεκριμένες ενέργειες, «είναι ουσιώδους σημασίας να γνωρίζει το Δικαστήριο ποια ήταν η συμπεριφορά των διαδίκων μετά την έκδοση του διατάγματος ούτως ώστε να δύναται να αποφασίσει επί του ισοζυγίου της ευχέρειας για την διατήρηση του. Εάν δεν αφεθούν να τεθούν υπόψη του δικαστηρίου τα γεγονότα αυτά, θα ελλείπει το αναγκαίο υπόβαθρο προς τούτο. Περαιτέρω ο καθ'ού η αίτηση δια της ενστάσεως του καταλογίζει στον Αιτητη ότι δεν προσήλθε με καθαρά χέρια και είπε ψέματα στο δικαστήριο. Θα πρέπει λοιπόν το δικαστήριο να γνωρίζει ποια είναι η θέση του Αιτητη επί των γεγονότων που επικαλείται ο Καθ'ού η Αίτηση και εάν όντως τα γεγονότα αυτά έχουν συμβεί.». Νομική πτυχή Στην παρούσα υπόθεση, τα εκδοθέντα μονομερώς διατάγματα ημερ. 4/9/2014 αφορούν - (α) το διορισμό προσωρινού εκκαθαριστή και τον καθορισμό των εξουσιών του, (β) την παρεμπόδιση των Διοικητικών Συμβούλων Παύλου Αγγελίδη και Ανδρέα Παπαχαραλάμπους ή/και των αντιπροσώπων ή/και των εκδοχέων τους από το να πωλήσουν ή/και μεταβιβάσουν, δωρίσουν ή/και άλλως διαθέσουν ή/και επιβαρύνουν οποιαδήποτε κινητή ή/και ακίνητη ιδιοκτησία ή/και οποιαδήποτε περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας ή/και να εγγράψουν ή/και καταχωρήσουν στα αρμόδια μητρώα οποιαδήποτε τέτοια επιβάρυνση, διάθεση ή αποξένωση ή/και να προκαλέσουν τα πιο πάνω, μέχρι την τελική εκδίκαση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτησης και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου, (γ) την απαγόρευση σε οποιοδήποτε από τους διευθυντές της εταιρείας από το να εκδίδουν επιταγές επί του τραπεζικού λογαριασμού της εταιρείας ή να κάμνουν αναλήψεις από τους τραπεζικούς λογαριασμούς της εταιρείας, εκτός αν ενεργούν από κοινού. Τα πιο πάνω διατάγματα εκδόθηκαν στη βάση μονομερούς αίτησης, η οποία είχε ως νομική βάση τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, άρθρα 4, 7, 9, τον περί Δικαστηρίων Νόμο, άρθρα 29 και 32 και τον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113, άρθρα 211, 220, 226, 227 και
4. Εξ' αυτών, το μόνο άρθρο που παρέχει στο Δικαστήριο την εξουσία διορισμού προσωρινού εκκαθαριστή είναι το άρθρο 227.[1] Με την ενδιάμεση απόφασή μου, ημερομηνίας 10.10.2014, αναφορικά με τη διαδικασία του επιστρεπτέου του διατάγματος διορισμού προσωρινού εκκαθαριστή, είχα την ευκαιρία να αναλύσω τα κριτήρια εφαρμογής του άρθρου 227, εστιάζοντας την προσοχή μου ειδικότερα στην περίπτωση όπου αναζητείται η έκδοση διατάγματος διορισμού εκκαθαριστή μονομερώς. Για μια πληρέστερη εικόνα παραπέμπω σε εκείνην την απόφαση. Για σκοπούς της παρούσας αίτησης, αρκεί ίσως να επαναλάβω ότι- Τα κριτήρια που πρέπει να ικανοποιήσει ο Αιτητής για τον διορισμό προσωρινού εκκαθαριστή προσομοιάζουν με εκείνα που εφαρμόζονται για παρεμπίπτοντα διατάγματα, χωρίς όμως να είναι ακριβώς τα ίδια. Απαιτείται, αφενός, να αποδεικνύεται από τον αιτητή ότι είναι πιθανόν (is likely) να επιτύχει στην εξασφάλιση του διατάγματος εκκαθάρισης της εταιρείας και, αφετέρου, ότι συντρέχουν εξαιρετικές ή ιδιάζουσες περιστάσεις οι οποίες δικαιολογούν το διορισμό του εκκαθαριστή προσωρινά, δηλαδή μέχρι την έκδοση απόφασης στην αίτηση εκκαθάρισης. Ως τέτοιες περιστάσεις, οι οποίες δεν καθορίζονται στη νομολογία εξαντλητικά, νοούνται ο κίνδυνος εξαφάνισης περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας ή ο κίνδυνος αύξησης των υποχρεώσεών της στο μεσοδιάστημα σε βαθμό που να διακυβεύονται τα συμφέροντα των πιστωτών αν δεν αναλάβει ανεξάρτητο άτομο τη διοίκηση της εταιρείας ή ο κίνδυνος χαοτικής διοίκησης της εταιρείας, κ.λπ. Το Διάταγμα διορισμού προσωρινού εκκαθαριστή θα πρέπει να εκδίδεται από το Δικαστήριο με τη μεγαλύτερη δυνατή περίσκεψη και θα πρέπει να αποφεύγεται η έκδοσή του μονομερώς (δηλ. χωρίς ειδοποίηση προς την εταιρεία), εκτός αν αποδειχθούν οι εξαιρετικές περιστάσεις ή αν η παροχή ειδοποίησης θα έδινε την ευκαιρία στον καθ' ου να καταστρατηγήσει το σκοπό έκδοσης του Διατάγματος ή αν δεν παρεχόταν κυριολεκτικά χρόνος για να δοθεί ειδοποίηση πριν την επέλευση της αδικοπραγίας, την οποία ήταν αναγκαίο να προκαταλάβει ο αιτητής. Έρχομαι τώρα στη νομική βάση της υπό κρίση αίτησης για την άδεια καταχώρησης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Η Δ.48, Θ.4

(2), η οποία δίδει το δικαιοδοτικό υπόβαθρο για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος προνοεί τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39.». Όπως επισημαίνεται από τον Έντιμο Δικαστή Φωτίου στην Αίτηση των Φιλόκυπρου Ματθαίου και άλλων για έκδοση ενταλμάτων της Φύσεως Certiorari, Prohibition και MANDAMUS

(2008)1 A.A.Δ. 510, το κατά πόσον θα επιτραπεί σε ένα διάδικο να καταχωρήσει συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση σε μια αίτηση ενδιάμεσης φύσεως εμπίπτει σαφώς στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Ο αιτητής θα πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο θετικά για την ύπαρξη «καλού λόγου», ώστε να δοθεί άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης. Όσον αφορά την έννοια της φράσης «καλός λόγος», αυτή θα πρέπει να ερμηνεύεται σε συνάρτηση πάντα με το γενικότερο δικαίωμα κάθε διαδίκου να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου όλο το, κατά την άποψη του, αναγκαίο υλικό πριν την ακρόαση της αίτησης, με δεδομένη τη σχετικότητα των ισχυρισμών αυτών. Η εισαγωγή ισχυρισμών που είναι είτε αυταπόδεικτοι είτε επαναλαμβανόμενοι δεν δικαιολογεί την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Στην απόφαση ημερ. 10.4.2012 στην Πολιτική Έφεση Αρ. 242/2011, 1. Βερεγγάρια Παναγιώτη Παπακοκκίνου, 2. Αλέκα Παναγιώτη Παπακοκκίνου ν Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, το Εφετείο κατέστησε σαφές ότι δεν είναι δυνατόν να εγκριθεί η καταχώριση συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως όπου αυτή περιέχει απλή επανάληψη των όσων είναι ήδη δικογραφημένα στην αρχική ένορκη δήλωση. Επιτρέπεται με βάση τη νομολογία η καταχώρηση ένορκης δήλωσης προς αντίκρουση αμφισβητούμενων ισχυρισμών. Στην απόφαση Κώστα v. Κώστα

(2003)1 ΑΑΔ 269 το Εφετείο επικυρώνοντας πρωτόδικη απόφαση με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση υπέδειξε: «Τούτο ο Εφεσείων απέτυχε εντελώς να κάνει εφ΄όσον ούτε αντεξέτασε την Εφεσίβλητη για να υποσκάψει ενδεχομένως τους δικούς της ισχυρισμούς ούτε επεδίωξε να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση για να τους αντικρούσει και να θέσει τη δική του εκδοχή ενώπιον του Δικαστηρίου.». Έχει τονιστεί σε σειρά υποθέσεων η αρχή ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται υπέρ της χορήγησης άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης εκεί όπου αυτά που επιδιώκεται να εισαχθούν είναι στοιχεία που σχετίζονται με τους ισχυρισμούς και τις θέσεις που προβάλλει ο αντίδικος με τους δικούς του ισχυρισμούς (Α. Messios & Sons Ltd. και άλλος ν. Ανδρέα Λεωνίδα, Πολ. Έφ. 277/07 ημ. 10.2.2010). Ωστόσο, η προσέγγιση των Δικαστηρίων διαφοροποιείται όταν η αίτηση για άδεια καταχώρισης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης γίνεται στο πλαίσιο διαδικασίας επιστρεπτέου ενός διατάγματος που εξασφαλίστηκε προηγουμένως μονομερώς από αυτόν που αιτείται την άδεια. Και τούτο διότι, αιτητής, ο οποίος προσέρχεται στο Δικαστήριο για να λάβει θεραπεία μονομερώς, οφείλει να προβεί σε πλήρη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων της υπόθεσης, δηλαδή εκείνων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση, υποχρέωση που είναι υψίστης πίστεως (uberrima fides) (βλ. Demstar Limited v. Zim Israel Navigation Co Ltd

(1996)1 ΑΑΔ 597 στις σελίδες 601-602). Ο Αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα γνωρίζει ή που με εύλογη επιμέλεια θα γνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο και μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Ο λόγος είναι ότι η έκδοση διατάγματος μονομερώς συνιστά παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης να ακούονται και τα δύο μέρη πριν το Δικαστήριο εκφέρει κρίση (βλ. Resola (Cyprus) Ltd κ.α. ν. Χρίστου

(1988)1 Α.Α.Δ. 598 και Zein v. Καμπανέλλα Λτδ.

(2000)1 Α.Α.Δ. 606). Η απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος επενεργεί καταλυτικά, διασαλεύοντας την βάση του διατάγματος, ανεξάρτητα από την ύπαρξη, ή μη, πρόθεσης για εξαπάτηση του Δικαστηρίου. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό. Η απόκρυψη ανατρέπει την βάση του διατάγματος και το καθιστά ακυρωτέο. Το διάταγμα που δόθηκε χωρίς να τηρηθεί η υποχρέωση αυτή του Αιτητή θα πρέπει να ακυρωθεί κατά την inter partes ακρόαση της αίτησης (Βλ. Δήμος Πάφου ν. Σοφοκλή Βοσκού

(2001)1 ΑΑΔ 1168). Η απόκρυψη κρίνεται ουσιώδης εφόσον αφορά σε γεγονότα που άπτονται των επίδικων θεμάτων στη βάση του άρθρου 32 του Ν.14/60. Έτσι, στην θεμελιακή επί του θέματος απόφαση Louis Vuitton v Δερμοσακ Λτδ κ.α.

(1992)1 Α.Α.Δ 1453, ο Γ.Πικής, Π., επεσήμανε τα εξής:[2] «Το τρίτο θέμα που θα μας απασχολήσει, είναι η μαρτυρία που ο αιτητής μπορεί να επικαλεσθεί για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος. Σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.48 θ. 1, θ. 2 και θ. 3 και του τύπου ο οποίος επιβάλλεται για την υποβολή αίτησης εξ πάρτε (Τύπος 45) ή δια κλήσεως (Τύπος 46), τα γεγονότα τα οποία στηρίζουν την αίτηση, όταν δεν καταφαίνονται από το φάκελο της υπόθεσης, αποκαλύπτονται σε ένορκη ομολογία ή ομολογίες που συνάπτονται στην αίτηση. Η παροχή ενδιάμεσης θεραπείας συναρτάται άμεσα και αποκλειστικά από τα γεγονότα που τεκμηριώνουν το αίτημα. Στην Kouppa and Another v. Vassiliades

(1981)1 J.S.C. 120 (απόφαση Επαρχιακού Δικαστηρίου), κρίθηκε ότι η παροχή ενδιάμεσης θεραπείας αποτελεί εξαιρετικό μέτρο εφόσον παρέχεται έξω από το καθιερωμένο πλαίσιο της δίκης, συνεπώς επιβάλλεται αυστηρή τήρηση των κανόνων που διέπουν την υποβολή του αιτήματος και την παροχή της θεραπείας. Έπεται ότι το νομικό βάθρο της αίτησης πρέπει να προσδιορίζεται επακριβώς, όπως προβλέπεται από τη Δ.48 θ.

1. Το ίδιο ισχύει κατά μείζονα λόγο και για τα γεγονότα που θεμελιώνουν την αίτηση, η αποκάλυψη των οποίων επιβάλλεται με την ίδια αυστηρότητα από τις σχετικές διατάξεις της Δ.
2. Οι διαπιστώσεις αυτές οδηγούν στο συμπέρασμα ότι δεν είναι επιτρεπτή είτε η προσαγωγή πρόσθετης μαρτυρίας ή απαντητικής μαρτυρίας εκ μέρους του αιτητή. Η προσέγγιση του Δικαστηρίου στην Kouppa (ανωτέρω) έτυχε της.επιδοκιμασίας του Εφετείου στη Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδη και Άλλων [Πολιτική Έφεση Αρ. 7684, αποφασίστηκε στις 21/11/90 και θα δημοσιευθεί στους τόμους

(1990)1 Α.Α.Δ.]. Η απόρριψη της αίτησης των εφεσειόντων για την προσαγωγή πρόσθετης μαρτυρίας, βρίσκει έρεισμα στις διατάξεις Δ.48, καθώς και η παραγνώριση των ενόρκων δηλώσεων που κατατέθηκαν υπό μορφή απαντητικής μαρτυρίας.». (Η έμφαση με έντονα γράμματα είναι δική μου.) Την ίδια προσέγγιση ακολούθησε και ο Σόλων Νικήτας, Δ., στην, εξίσου συχνά μνημονευόμενη σε μεταγενέστερη νομολογία, απόφαση Stavros Georgiou & Son (Scrap Metals) Ltd και του πλοίου Lipa σημαίας Λιβερίας τώρα στο Λιμάνι Λεμεσού

(2000)1 Α.Α.Δ. 1976: «Δέχομαι την εισήγηση ότι η αρχή που εφαρμόστηκε στις υποθέσεις στις οποίες βασίστηκε ο δικηγόρος του πλοίου είναι ευρύτερης εμβέλειας. Δεν περιορίζεται σε αιτήσεις για άδεια επίδοσης αγωγής στην αλλοδαπή. Το κοινό χαρακτηριστικό γνώρισμα όλων των περιπτώσεων είναι η εξασφάλιση προσωρινής προστασίας μονομερώς. Ο κανόνας, καθολικής εφαρμογής, είναι ότι δεν επιτρέπεται η επανόρθωση παράλειψης πρωθύστερα έτσι ώστε να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί η εικόνα που δόθηκε πρωταρχικά στο δικαστήριο.». (Η έμφαση με έντονα γράμματα είναι δική μου.) Αλλά και στην πρόσφατη απόφαση, ημερ. 17.7.2014, στην Πολιτική Έφεση αρ. 312/10, Χαράλαμπου Ανδρέα Κουππά ν 1. Πουλλάς Τσαδιώτης Λτδ, 2. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, το Ανώτατο Δικαστήριο έθεσε τον πήχυ αυστηρότητας ως εξής꞉ «Το κατεπείγον, πρέπει να τεκμηριώνεται εξ υπαρχής και η εικόνα που μεταδίδεται από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει τη μονομερή αίτηση δεν επιτρέπεται να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί μεταγενέστερα (Stavros Georghiou & Son (Scrap Metals) Ltd v. Tου πλοίου LIRA

(2001)1 Α.Α.Δ. 1220) είτε με αντεξέταση είτε με συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Εξάλλου στις υπό συζήτηση διαδικασίες, άδεια για αντεξέταση σπάνια δίδεται (βλ. Αναφορικά με την αίτηση του Rana Wahed Ali (Aρ. 1)

(2004)1 Α.Α.Δ. 1660 και σύγγραμμα Ιnjunctions του David Bean, 8η έκδοση, σελ. 70-71) εφόσον στις διαδικασίες αυτές το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης ούτε προβαίνει σε εξέταση των αμφισβητουμένων γεγονότων. Σ΄ ότι δε αφορά τη δυνατότατη που παρέχεται από τη Δ.48 θ.4

(2)για συμπληρωματική ένορκη δήλωση, δεν πρέπει να λησμονείται ότι η δυνατότητα αυτή παρέχεται υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης «καλού λόγου» και δεν βλέπουμε πως η αντίκρουση ισχυρισμών που προβάλλονται για ακύρωση διατάγματος που χορηγήθηκε μονομερώς θα μπορούσε να τεκμηριώσει «καλό λόγο».». (Η έμφαση με έντονα γράμματα είναι δική μου.) ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΥΠΟΘΕΣΗ Υπό το φως της πιο πάνω παρατεθείσας νομολογίας, κρίνω ότι στο πλαίσιο της εν εξελίξη διαδικασίας του επιστρεπτέου μονομερώς εξασφαλιθέντος από τον Αιτητή Διατάγματος, δεν παρέχεται περιθώριο παραχώρησης άδειας για συμπληρωματική ένορκη δήλωση ακόμη και αν αυτή ήθελε θεωρηθεί απαντητική των ισχυρισμών που προώθησε ο Εναγόμενος στην Ειδοποίηση Ένστασης. Άνευ βλάβης της θέσης αυτής, έχω προχωρήσει και εξετάσει το προσχέδιο συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης που επιχειρείται να κατατεθεί από τον Αιτητή, καθώς επίσης τη γραπτή αγόρευση του συνηγόρου του στην οποία αναλύεται η συμπληρωματική ένορκη δήλωση, παράγραφος προς παράγραφος, και ειδικότερα ο λόγος για τον οποίο επιδιώκεται να εισαχθεί η μαρτυρία που εμπεριέχεται στην κάθε παράγραφο. Αξίζει εδώ, ίσως, να αναφέρω ότι η αρχική ένορκη δήλωση του Αιτητή, στη βάση της οποίας εκδόθηκε μονομερώς το Διάταγμα, απαρτίζεται από 132 συνολικά παραγράφους και είναι συνολικής έκτασης 46 σελίδων. Η συμπληρωματική ένορκη δήλωση που επιδιώκεται τώρα να εισαχθεί απαρτίζεται από άλλες 55 παραγράφους, συνολικής έκτασης 11 σελίδων. Κρίνω ότι δεν δικαιολογείται η χορήγηση άδειας καταχώρισης της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, πέραν του ζητήματος γενικής αρχής, και για τους εξής επιμέρους λόγους꞉ · Οι παρα. 1 - 4 αποτελούν τυπικές, εισαγωγικές παραγράφους της Σ/Ε.Δ ως προς την υφιστάμενη δικογραφία. Αυτές δεν είναι ουσιώδεις για την απόφανση του Δικαστηρίου επί της αίτησης. · Οι παρα. 5 - 9 αποτελούν δήλωση απόρριψης από μέρους του Αιτητή των ισχυρισμών του Καθ' ου - o ως προς το ποιος ήταν ο πραγματικός λόγος για τον οποίο διαταράχτηκαν οι σχέσεις τους, o καθώς και ως προς το ότι ο Αιτητής κρίθηκε, κατ' ισχυρισμόν, σε άλλη δικαστική υπόθεση αναξιόπιστος και ψεύτης. Το ότι οι εκδοχές των δύο επ' αυτού του ζητήματος διαφέρουν είναι εμφανές στην όψη των ήδη καταχωρηθεισών ενόρκων δηλώσεών τους και δεν χρειάζεται να καταχωρηθεί Σ.Ε/Δ για να αποδειχθεί. Από την άλλη, το κατά πόσον ο Αιτητής κρίθηκε πράγματι αναξιόπιστος σε μνημονευθείσα από τον Καθ' ου συγκεκριμένη δικαστική υπόθεση, είναι ζήτημα για το οποίο το Δικαστήριο δεν χρειάζεται να λάβει μαρτυρία, αφού η δικαστική απόφαση σε εκείνη την υπόθεση μιλά αφ' εαυτής. · Οι παρα. 10 έως 14 και 53 αποτελούν καταγραφή γεγονότων τα οποία περιγράφεται να εκτυλίχθησαν κατά την περίοδο από τον Αύγουστο 2010 και μέχρι το τέλος του 2013 αναφορικά με τις εταιρείες P&A Secretarial Services Ltd και P&A Nominees Services Ltd. H μαρτυρία αυτή αναφέρεται ότι επιδιώκεται να εισαχθεί σε απάντηση ισχυρισμών που περιέχονται στην ένσταση του Καθ' ου. Κρίνω ότι δεν υφίσταται καλός λόγος να δοθεί άδεια καταχώρισης Σ.Ε/Δ σε ό,τι αφορά τις εν λόγω παραγράφους για τον εξής λόγο꞉ Στην αρχική ένορκη δήλωση στη βάση της οποίας εκδόθηκε μονομερώς το Διάταγμα ήταν ήδη προβλεπτό από τον Αιτητή και μάλιστα ρητά δικογραφημένο από τον ίδιο ότι οι εξελίξεις αναφορικά με τις εταιρείες P&A Secretarial Services Ltd και P&A Nominees Services Ltd αποτελούσαν λόγο αντιδικίας μεταξύ του Αιτητή και του Καθ' ου η αίτηση. Παραπέμπω συναφώς στην παρα. 49 της αρχικής ενόρκου δηλώσεως του Αιτητή, από την οποία προκύπτει ότι ο Αιτητής γνώριζε μάλιστα τις θέσεις του Καθ' ου επί του ιδίου θέματος για το λόγο ότι προωθήθηκαν από εκείνον στο πλαίσιο της δικογραφίας στην αγωγή 4033/

1. Μάλιστα, ο Αιτητής, θέλοντας να αποδείξει στο Δικαστήριο ότι προσερχόταν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια, τις παρέθεσε στο κείμενο της αρχικής ένορκης δήλωσής του. Κρίνω λοιπόν ότι εκείνο ήταν το κατάλληλο στάδιο να εκθέσει ο Αιτητής τις όποιες απαντήσεις του και όχι εκ των υστέρων με Σ. Ε/Δ. · Στις παρα. 15 - 16 δίδονται συγκεκριμένα παραδείγματα φραστικής επίθεσης του Καθ' ου «εναντίον πάντων» ή/και του προσωρινού εκκαθαριστή σε χρόνο, πρόδηλα, μεταγενέστερο της έκδοσης του προσωρινού διατάγματος. · Η παρα. 17 περιέχει, κατά την κρίση μου, επαναληπτικό ισχυρισμό και ως τέτοιος δεν δικαιολογεί την παραχώρηση άδειας για Σ.Ε/Δ. · Στις παρα. 18 και 19 δίδεται μαρτυρία για τη μερισματική πολιτική της Καθ' ης, η οποία δεν μπορεί παρά να ήταν από την αρχή σε γνώση του Αιτητή και στην οποία θα μπορούσε να είχε εξ αρχής αναφερθεί, γι' αυτό και δεν δικαιολογείται άδεια για Σ.Ε/Δ. · Οι παρα. 20 έως 22 αποτελούν σχολιασμό ισχυρισμών του Καθ' ου αναφορικά με τους λόγους αποχώρησης συγκεκριμένης υπαλλήλου από την Καθ' ης εταιρεία. Υπενθυμίζω ότι στο παρόν στάδιο της δίκης (της οριστικοποίησης ή μη του διατάγματος) δεν υπεισέρχεται το Δικαστήριο σε διακρίβωση των λεπτομερειών των δύο εκδοχών, ούτε καταλήγει σε ευρήματα γεγονότων επί παντός θέματος. Ως εκ τούτου, δεν θεωρώ ότι συντρέχει καλός λόγος να δοθεί άδεια για Σ.Ε/Δ. · Οι παρα. 23 έως 27 αποτελούν επαναληπτικούς ισχυρισμούς ή/και σχόλια που δεν χρήζουν καταχώρισης στο πλαίσιο Σ.Ε/Δ. · Οι παρα. 28 έως 30 περιγράφουν και/ή ερμηνεύουν τη νομική σχέση μεταξύ των παιδιών του Αιτητή και της Καθ' ης εταιρείας και διατυπώνεται η θέση ότι εισερχόμενοι αυτοί σε άλλη νεοσυσταθείσα δικηγορική εταιρεία, δεν έχουν παραβεί οποιοδήποτε καθήκον έναντι της Καθ' ης εταιρείας. Διαψεύδεται συγχρόνως ο ισχυρισμός του Καθ' ου ότι ο Αιτητής έχει οποιαδήποτε εμπλοκή ή σχέση με τη δημιουργία της νεοσυσταθείσας εταιρείας. Πότε ακριβώς συστάθηκε η εν λόγω εταιρεία δεν αποκαλύπτεται στο προσχέδιο της Σ.Ε/Δ έτσι ώστε να μπορεί να διακριβωθεί αν πρόκειται για γεγονός μεταγενέστερο της καταχώρισης της αρχικής ένορκης δήλωσης του Αιτητή. Ωστόσο από τα τεκμήρια που επισυνάπτονται στην Ένσταση του Καθ' ου (βλ., μεταξύ άλλων, το Τεκμήριο 5 που είναι επιστολή ημερ. 3.7.2014 σε επιστολόχαρτο της KOUSHOS KORFIOTIS PAPACHARALAMBOUS LLC) μπορεί να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι κατά το χρόνο καταχώρισης της αίτησης για τα προσωρινά διατάγματα (ήτοι στις 4.9.2014) ο Αιτητής ήταν γνώστης των γεγονότων σε σχέση με τα οποία επιδιώκει τώρα να λάβει άδεια για Σ.Ε/Δ. Εν πάση περιπτώσει ζήτημα νομικής ερμηνείας του καθήκοντος είτε του ιδίου είτε των παιδιών του έναντι της Καθ' ης εταιρείας αποτελεί θέμα που μπορεί να καλυφθεί στο στάδιο των αγορεύσεων των συνηγόρων. Δεν δικαιολογείται η καταχώρηση Σ.Ε/Δ. · Με τις παρα. 31 - 34 επιχειρείται από τον Αιτητή να εισαχθεί λεπτομερής απαντητική μαρτυρία αναφορικά με πελάτες της Καθ' ης εταιρείας οι οποίοι έφυγαν λόγω της συμπεριφοράς του Καθ' ου. Επαναλαμβάνω ότι στο παρόν στάδιο της δίκης (της οριστικοποίησης ή μη του διατάγματος) δεν υπεισέρχεται το Δικαστήριο σε διακρίβωση των λεπτομερειών των δύο εκδοχών, ούτε καταλήγει σε ευρήματα γεγονότων επί παντός θέματος. Ως εκ τούτου, δεν θεωρώ ότι συντρέχει καλός λόγος να δοθεί άδεια για Σ.Ε/Δ. · Οι παρα. 35 έως 39 και 45 - 46 αφορούν σε ισχυρισμούς γεγονότων του Καθ' ου που σπεύδω να αναφέρω ότι δεν μπορεί να είναι καθοριστικής σημασίας ή αξίας ως προς τη διατήρηση ή μη του μονομερώς εκδοθέντος διατάγματος διότι αφορούν σε λεπτομέρειες άσχετες προς τους λόγους που δικαιολογούν την εκκαθάριση μιας εταιρείας και κατ' επέκταση της έκδοσης ή μη διατάγματος προσωρινού εκκαθαριστή. · Οι παρα. 40 - 43 και 47 έως 51 άπτονται των διεργασιών εξώδικης διευθέτησης που έλαβαν χώρα μετά τις 5.9.2014, ημερομηνία κατά την οποία εκδόθηκε ως επιστρεπτέο το Διάταγμα. Πληροφορείται το Δικαστήριο ότι δεν υπήρξε κατάληξη και τούτο, ως ισχυρίζεται ο Αιτητής, εξαιτίας της συμπεριφοράς του Καθ' ου. Το ότι δεν υπήρξε εξώδικη διευθέτηση παρά το γεγονός ότι υποβλήθηκε στον Καθ' ου αριθμός συμβιβαστικών προτάσεων δικογραφήθηκε από τον ίδιο τον Καθ' ου στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένστασή του και ό,τι αμφισβητείται είναι το ποιος ευθύνεται για την απόρριψη των συμβιβαστικών προτάσεων. Κρίνω ότι δεν υφίσταται καλός λόγος για καταχώριση Σ.Ε/Δ. Από την ημερομηνία καταχώρισης της υπό κρίση αίτησης για Σ.Ε/Δ είναι λογικό και πιθανόν να έχουν υποβληθεί, εκατέρωθεν, αριθμός άλλων συμβιβαστικών προτάσεων. Δεν κρίνεται αναγκαίο να είναι ενήμερο το Δικαστήριο για κάθε μια από αυτές και για τους λόγους απόρριψης. Σημασία σε αυτό το στάδιο της δίκης έχει ο ήδη δικογραφημένος στις υφιστάμενες ένορκες δηλώσεις ισχυρισμός του Αιτητή ότι υφίσταται «ανεπανόρθωτη ρήξη στη σχέση των μελών» της Καθ' ης εταιρείας η οποία μέχρι πρότινος λειτουργούσε ως οιωνεί συνεταιρισμός, χωρίς κανένα περιθώριο επαναβίωσης της όποιας σχέσης συνεταιρισμού υπήρχε (βλ. σελ. 25/46 της αρχικής ένορκης δήλωσης του Αιτητή έως 36/46 και ειδικότερα την παρα. 93), και ότι δεν υφίσταται άλλη λύση παρά μόνο η εκκαθάριση, ισχυρισμός ο οποίος δεν διαψεύδεται από τον Καθ' ου, ο οποίος απεναντίας θεωρεί τον Αιτητή ως ήδη αποχωρήσαντα από τον συνεταιρισμό (βλ. παρα. 27 της Ε/Δ του Καθ' ου ημερ. 17/9/14). · Στην παρα. 52 ο Αιτητής επιχειρεί με μια γενικού περιεχομένου δήλωση να υπερασπιστεί το νομότυπο των ενεργειών του διορισθέντος προσωρινού εκκαθαριστή σε αντίκρουση του ισχυρισμού του Καθ' ου ότι ο προσωρινός εκκαθαριστής άρχισε ήδη «να εκποιεί» στοιχεία της Καθ' ης η αίτηση (βλ. παρα. 25 της Ε/Δ του Καθ' ου). Παρέχεται, ωστόσο, στο Δικαστήριο άλλη διαδικασία ελέγχου των ενεργειών του προσωρινού εκκαθαριστή, σύμφωνα με τον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113, και δεν είναι ζήτημα ερμηνείας ή διατύπωσης κρίσης των διαδίκων το αν ο προσωρινός εκκαθαριστής εκτελεί τα καθήκοντά του δεόντως, παρά μόνο του Δικαστηρίου του οποίου ο προσωρινός εκκαθαριστής είναι - σύμφωνα με τη νομολογία - υπηρέτης. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η αίτηση για Σ.Ε/Δ απορρίπτεται. Σε ό,τι αφορά τα έξοδα κατ΄εφαρμογή του συνήθη κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, επιδικάζονται υπέρ του Καθ' ου η αίτηση και εναντίον του Αιτητή, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Θα είναι όμως πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της αίτησης για έκδοση διατάγματος διορισμού προσωρινού εκκαθαριστή, ημερ. 4.9.
2. (υπ.) ............................................... Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Από τα προαναφερόμενα άρθρα του περί Εταιρειών Νόμου, το άρθρο 211 ρυθμίζει τις περιπτώσεις στις οποίες είναι δυνατόν εταιρεία να εκκαθαριστεί, το άρθρο 220 καθορίζει την αναστολή αγωγών ή άλλων διαδικασιών σε περίπτωση διορισμού προσωρινού εκκαθαριστή, ενώ το άρθρο 226 καθορίζει την εξουσία του Δικαστηρίου να διορίσει εκκαθαριστή για τη διεξαγωγή της διαδικασίας της εκκαθάρισης και το άρθρο 231 αφορά στην εξουσία του προσωρινού εκκαθαριστή αφότου διοριστεί να φυλάττει την περιουσία της εταιρείας και να αναλαμβάνει τα αγώγιμα δικαιώματα της εταιρείας. Επομένως, κανένα από τα προαναφερθέντα άρθρα δεν αποτελεί νομιμοποιητική βάση για το διορισμό προσωρινού εκκαθαριστή. [2] Η εφεσείουσα κίνησε αγωγή εναντίον των εφεσίβλητων αξιώνοντας απαγορευτικά διατάγματα και αποζημιώσεις για ισχυριζόμενη αντιποίηση εμπορευμάτων (passing off) και ταυτόχρονα ζήτησε με μονομερή αίτηση την έκδοση προσωρινού απαγορευτικού διατάγματος εναντίον των εφεσίβλητων. Η αίτηση συνοδευόταν από ένορκο δήλωση δικηγορικής υπαλλήλου στο γραφείο του δικηγόρου της εφεσείουσας. Το Δικαστήριο έδωσε το διάταγμα και το όρισε για αναθεώρηση (returnable). Οι εφεσίβλητοι υπέβαλαν ένστάση με την οποία αμφισβήτησαν τα γεγονότα πάνω στα οποία εστηρίζετο η αίτηση. Η εφεσείουσα ζήτησε άδεια του Δικαστηρίου για καταχώρηση επιπρόσθετων ενόρκων δηλώσεων, αλλά το Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση. Η εφεσείουσα παρά ταύτα κατέθεσε τις επιπρόσθετες ενόρκους δηλώσεις, τις οποίες το πρωτόδικο Δικαστήριο αγνόησε. Στο μεταξύ η εφεσείουσα καταχώρησε αίτηση για τιμωρία των εφεσίβλητων για ισχυριζόμενη παρακοή του προσωρινού απαγορευτικού διατάγματος, και, κατά την ακρόαση για την αναθεώρηση του, ζήτησε να μην επιτραπεί στους εφεσίβλητους να ακουσθούν, μέχρις ότου κριθεί η αίτηση για ανυπακοή. Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε το αίτημα και προχώρησε στην ακρόαση, και, αν και έκρινε ότι είχε καταδειχθεί η απομίμηση των εμπορευμάτων της εφεσείουσας, εν τούτοις έκρινε ότι δεν είχε αποδειχθεί η φήμη αυτών και απέρριψε το διάταγμα. Κατ' έφεση, η εφεσείουσα προσέβαλε τόσο την άρνηση του πρωτόδικου Δικαστηρίου να επιτρέψει την καταχώρηση επιπρόσθετων ενόρκων δηλώσεων όσο και την άρνηση του να απαγορεύσει στους εφεσίβλητους να ακουσθούν μέχρι την εκδίκαση της αίτησης για ανυπακοή. Επίσης, προσέβαλε τα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου πάνω στην ουσία της αίτησης. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο