← Κύπρος

Μάριος Χατζηγαβριήλ, Αρ. Αιτ.: 104/2013, 10/11/2014

Μάριος Χατζηγαβριήλ, Αρ. Αιτ.: 104/2013, 10/11/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2014:A403 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ. Αρ. Αιτ.: 104/2013 ΣΕ ΠΤΩΧΕΥΣΗ: Μάριος Χατζηγαβριήλ, Α.Δ.Τ. 617454 εκ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου 18, 2406 Έγκωμη Οφειλέτης Αίτηση υπό Μάριου Χατζηγαβριήλ, ημερ. 8.10.2013, για αναστολή της διαδικασίας έκδοσης διατάγματος παραλαβής. 10 Νοεμβρίου, 2014 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Αιτητή - Οφειλέτη: κα N. Χατζηιωάννου, για Α. Κ. Χατζηιωάννου & ΣΙΑ, Αλκαίου 4, 1060, Λευκωσία. Για την καθ' ης- πιστωτή Λευκόνοικο Χρηματιστηριακή Λτδ: κα Χ''Μιχαήλ, για κ. Γ. Παπαθεοδώρου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Την 27/10/2011, στα πλαίσια της αγωγής αρ. 3783/02, Συνεργατικό Συγκρότημα Συνεργατικών Εταιρειών Λευκόνοικο Λτδ ν.

  1. Κώστα Χατζηγαβριήλ,
  2. Μάριου Χατζηγαβριήλ,
  3. Μιχάλη Χατζηγαβριήλ ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, εκδόθηκε απόφαση με την οποία, μεταξύ άλλων, απέρριψε την ανταπαίτηση του ως άνω εναγομένου αρ. 2 - εξ ανταπαιτήσεως ενάγοντα (στο εξής «ο χρεώστης») με έξοδα υπέρ της εξ ανταπαιτήσεως εναγομένης αρ. 2 εταιρείας Λευκόνοικο Χρηματιστηριακή Λτδ (στο εξής «ο πιστωτής»), για το ποσό των €29.293,72σ. πλέον τόκο 8% το χρόνο από 21.5.2002 μέχρι 14.10.2008 και 5.5% το χρόνο από 15.10.2008 μέχρι εξοφλήσεως πλέον €102.00 έξοδα της απόφασης πλέον €4394.06 ΦΠΑ. Προκύπτουν από το φάκελο της υπό κρίση αίτησης (βλ. τον Πίνακα Πορείας της Υπόθεσης που δόθηκε προς διευκόλυνση του Δικαστηρίου στις 20.2.2014) η εξής πορεία πραγμάτων μετά την έκδοση της ως άνω απόφασης 27.10.2011 ꞉ Στις 8.3.2013, ο χρεώστης καταχώρησε ενδιάμεση αίτηση στο πλαίσιο της αγωγής 3783/2002, με την οποία ζητούσε συμψηφισμό των εξόδων που επιδικάστηκαν εναντίον του με τα ποσά που επιδικάστηκαν υπέρ του χρεώστη και εναντίον της εταιρείας Συνεργατικό Συγκρότημα Συνεργατικών Εταιρειών Λευκόνοικο Λτδ που είναι μητρική της Λευκόνοικο Χρηματιστηριακή Λτδ. Στις 3.4.2013 καταχωρήθηκε η υπ' αριθ. 146/2013 Ειδοποίηση Πτώχευσης εναντίον του ως άνω αιτητή - χρεώστη καθ' ότι η πιο πάνω διαταγή ως προς τα έξοδα στην ως άνω αγωγή δεν εξοφλήθηκε. Στις 8.4.2013 ο χρεώστης καταχώρισε Ένορκη Δήλωση υπό τύπο ένστασης, η οποία αφού εκδικάσθηκε, απερρίφθη από το Ε.Δ. Λσιας (Α. Κ. Λυκούργου, Δ.) με απόφαση ημερ. 19.7.2013, με έξοδα υπέρ του πιστωτή και εναντίον του χρεώστη. Κηρύχθηκε από το Δικαστήριο η 19η Ιουλίου 2013 ως η ημερομηνία κατά την οποία τελέσθηκε από τον χρεώστη πράξη πτώχευσης. Στις 30.7.2013 ο χρεώστης καταχώρησε αίτηση παραμερισμού της Ειδοποίησης Πτώχευσης αρ. 146/
  4. Στις 2.8.2013 καταχωρήθηκε από τον χρεώστη εναντίον της εν λόγω απόφασης, ημερ. 19.7.2013, η Πολιτική Έφεση 253/
  5. Στις 7.8.2013 καταχωρήθηκε από την πιστωτή Λευκόνοικο Χρηματιστηριακή Λτδ η αίτηση πτώχευσης αρ. 104/2013 Με την υπό κρίση αίτηση, ημερ. 8.10.2013, ο χρεώστης εξαιτείται Διάταγμα Δικαστηρίου διατάττον την αναστολή της παρούσας διαδικασίας στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτησης για έκδοση διατάγματος παραλαβής και/ή οιασδήποτε διαδικασίας εκτέλεσης εναντίον του αιτητή - (Α) μέχρι τελείας αποπερατώσεως της αίτησης παραμερισμού που αυτός καταχώρησε στις 30.7.2013 κατά της Λευκόνοικο Χρηματιστηριακή Λτδ στην ειδοποίηση πτώχευσης με αρ. 146/2013, και/ή (Β) μέχρι τελείας αποπερατώσεως της έφεσης υπ' αρ. 253/2013 που αυτός καταχώρησε στις 2.8.2013 κατά της Λευκόνοικο Χρηματιστηριακή Λτδ στην απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 19/7/2013 στην ειδοποίηση πτώχευσης, και/ή (Γ) μέχρι εκδικάσεως και τελείας αποπερατώσεως της ενδιάμεσης αίτησης ημερ. 08/03/2013 που αυτός καταχώρησε στις 8.3.2013 στα πλαίσια της αγωγής με αρ. 3783/2002, στην οποία εδράζεται η αίτηση πτώχευσης, όπου ο οφειλέτης αιτείται συμψηφισμό των εξόδων και του επιδικασθέντος ποσού. Περαιτέρω και/ή διαζευκτικά ο χρεώστης εξαιτείται οποιαδήποτε άλλη θεραπεία το Δικαστήριο ήθελε κρίνει εύλογη και δίκαιη υπό τις περιστάσεις. Τέλος, ο χρεώστης εξαιτείται τα έξοδα της υπό κρίσης αιτήσεως. Η αίτηση αυτή στηρίζεται επί του άρθρου 2, 3, 4, 5, 6

(4)
(6)
(7), 35 και 97 του Περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, στους Περί Πτωχεύσεως Κανονισμούς 7, 8, 9, 16, 17, 18 και 188, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ 1-4, 10-13, Δ.59 και Δ.64, στα άρθρα 1-11 και 14 του περί Ερμηνείας Νόμου Κεφ. 1, στα άρθρα 2,9,11 και 12 του περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμος Ν.33/1964, στα άρθρα 1-3, 21, 22,29 και 30 του περί Δικαστηρίων Νόμο Ν. 14/1960, στο Άρθρο 30 του Συντάγματος, στις γενικές συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. «
  1. Πιστεύω ότι είναι ορθό και δίκαιο όπως εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα αναστολής της διαδικασίας εκκρεμούσης της Έφεσης, της αίτησης παραμερισμού της ειδοποίησης πτώχευσης με αρ. 146/2013, καθώς και της αίτησης μου συμψηφισμού στην αγωγή με αρ. 3783/2002 ως το Τεκμήριο 1, ούτως ώστε να αποφασιστεί τελεσίδικα κατά πόσο ο αιτητής «πιστωτής» ορθά, νομότυπα και δικαιωματικά έχει λαμβάνειν οποιοδήποτε ποσό από εμένα και μπορεί να συνεχίσει την προώθηση της υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αίτησης.
  2. Σε περίπτωση που η υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αίτηση προχωρήσει και εκδοθεί Διάταγμα Παραλαβής της περιουσίας μου και η έφεση μου ή η αίτηση παραμερισμού και η αίτηση συμψηφισμού τελικά πετύχει, το αποτέλεσμα της θα είναι άνευ αντικειμένου και θα υποστώ ανεπανόρθωτη ζημιά διότι μέχρι τότε θα έχει παραληφθεί η περιουσία μου την οποία δεν θα μπορώ να διαχειρίζομαι προς όφελος μου και περαιτέρω θα περιοριστούν τα δικαιώματα μου και θα δυσφημισθώ. Ως με συμβουλεύουν οι δικηγόροι μου και ειλικρινά πιστεύω είναι κατάλληλη περίπτωση για αναστολή της διαδικασίας εναντίον μου.
  3. Για όλους τους πιο πάνω λόγους και για τους λόγους που αναφέρονται στην αίτηση, την οποία υιοθετώ, ειλικρινά πιστεύω ότι είναι ορθό και δίκαιο να δοθεί το διάταγμα αναστολής της διαδικασίας της κυρίως αίτησης, αιτούμαι ως η συνημμένη αίτηση.». Πέραν των πιο πάνω, ο χρεώστης αιτητής επικαλείται στην ένορκη δήλωσή του το γεγονός ότι αυτός τυγχάνει νομικής συμβουλής και ειλικρινά πιστεύει ότι υπάρχουν βάσιμες και καλές πιθανότητες επιτυχίας της Πολιτικής έφεσης αρ. 253/2013 και καλές προοπτικές ανατροπής της απόφασης ημερ. 19/7/2013 στην Ειδοποίηση Πτώχευσης αρ. 146/
  4. Με την Ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης στην υπό κρίση αίτηση που καταχώρησε η καθ΄ ης η αίτηση Λευκόνοικο Χρηματιστηριακή Λτδ (πιστωτής) στις 5.12.2013, εγείρονται οι εξής λόγοι ένστασης: «Α. Ο Αιτητής δεν παραθέτει στην Αίτηση και Ένορκη Δήλωση του ικανοποιητικούς νομικά λόγους είτε στοιχεία για την απόδοση της αιτούμενης θεραπείας/διατάγματος. Β. Η Αίτηση στερείται ορθής νομικής βάσης η οποία να επιτρέπει την απόδοση της αιτούμενης θεραπείας σε περίπτωση απόδειξης της ύπαρξης των πραγματικών προϋποθέσεων. Γ. Τα με την Αίτηση προβαλλόμενα θέματα αποτέλεσαν θέματα ή θα μπορούσαν να αποτελέσουν επίδικα θέματα της διαδικασίας της Αίτησης ημερομηνίας 8.03.2013 στην Αγωγή 3783/2002 την οποία ο Αιτητής στην Αίτηση αυτή που είναι ο Εναγόμενος 2 στην Αγωγή 3783/2002 μαζί με τον Μιχάλη Χατζηγαβριήλ που ήταν ο Εναγόμενος 3 στην ίδια αγωγή καταχώρησαν. Η Αίτηση αυτή έχει εκδικασθεί και αποφασισθεί την 8.11.2013 με απόφαση του Ε.Δ.Λευκωσίας. Με την απόφαση αυτή απερρίφθησαν οι αξιούμενες θεραπείες δημιουργώντας εμποδισμό ή/και δεδικασμένο εμποδίζοντας τον Αιτητή να υποβάλει την επίδικη Αίτηση. Δ. Το Δικαστήριο αυτό δεν έχει δικαιοδοσία να αποφασίσει την αναστολή άλλων διαδικασιών οι οποίες δεν εκκρεμούν ενώπιον του ή να αναστείλει την εκτέλεση αποφάσεων άλλων ομοβάθμιων δικαστηρίων. Ε. Η Αίτηση του Αιτητή φέρει ελλειπή τίτλο ή δεν φέρει τον ορθό τίτλο της διαδικασίας ο οποίος τίτλος δεν καθορίζει το ορθό πλαίσιο της αντιδικίας και ως τέτοια αποτελεί ανυπόστατο και άκυρο δικονομικό μέτρο. ΣΤ. Η επίδικη Αίτηση συνιστά κατάχρηση των Δικαστικών διαδικασιών και είναι μια από τις διάφορες Αιτήσεις - διαδικασίες τις οποίες ο ΧΡΕΩΣΤΗΣ - Αιτητής έχει καταχωρήσει στο Ε.Δ.Λευκωσίας που σκοπεύουν στο ίδιο αποτέλεσμα όπως η παρούσα επίδικη Αίτηση. Ζ. Ο ΧΡΕΩΣΤΗΣ εμποδίζεται δια δημιουργηθέντος δεδικασμένου που αφορά την διαδικασία την οποία αυτός είχε τροχιοδρομήσει και η οποία κατέληξε στην έκδοση της απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 19.07.2013 στην ίδια υπό τον άνω τίτλο και αριθμό Αίτηση που αφορούσε το ίδιο ακριβώς θέμα. Με την απόφαση αυτή απερρίφθη ίδια προηγούμενη ένσταση του ΧΡΕΩΣΤΗ.». Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση αυτή αναφέρονται στην επισυνημμένη Ένορκη Δήλωση του Παύλου Θεοδότου ημερομηνίας 5 Δεκεμβρίου 2013 που είναι ο Διευθύνων Σύμβουλος του πιστωτή και, ως δηλώνει, γνωρίζει πλήρως και προσωπικά όλα τα γεγονότα τα οποία σχετίζονται με την υπόθεση αυτή και έχει κατάλληλα εξουσιοδοτηθεί από τον πιστωτή όπως προβεί στην ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης στην υπό κρίση αίτηση. Ο κ. Θεοδότου υιοθετεί και επαναλαμβάνει στην ένορκή δήλωσή του τους λόγους ένστασης που δικογράφησε ο δικηγόρος του πιστωτή στην Ειδοποίηση περί πρόθεσης Ένστασης. Περαιτέρω, ο κ. Θεοδότου σημειώνει ότι η απόφαση που δόθηκε στην αγωγή αρ. 3783/02 στις 27.10.2011 κατέστη τελεσίδικη, ενώ δεν έχει πληρωθεί ούτε αμφισβητηθεί με οποιονδήποτε τρόπο από τους Εναγομένους - εξ αποφάσεως οφειλέτες μεταξύ των οποίων είναι και ο Χρεώστης - αιτητής στην υπό κρίση αίτηση. Ολόκληρο το ποσό της απόφασης παραμένει οφειλόμενο και πληρωτέο. Όσον αφορά την αιτούμενη θεραπεία ως η παρα. Α της υπό κρίση αίτησης, περί αναστολής της διαδικασίας της αίτησης πτώχευσης μέχρις ότου εκδικασθεί η αίτηση παραμερισμού της ειδοποίησης πτώχευσης που καταχώρησε ο αιτητής στις 30.7.2013, ο κ. Θεοδότου επικαλείται το νομικό λόγο ένστασης ότι δεν παρατίθεται στην αίτηση οποιαδήποτε νομική βάση, η οποία να παρέχει στο Δικαστήριο τη δυνατότητα για απόδοση της αξιούμενης θεραπείας. Περαιτέρω, σε ό,τι αφορά την αιτούμενη θεραπεία ως η παρα. Β της υπό κρίση αίτησης, περί αναστολής της διαδικασίας στην αίτηση πτώχευσης μέχρις ότου εκδικασθεί η έφεση κατά της απόφασης ημερ. 19.7.2013, ο κ. Θεοδότου δηλώνει ότι οι ισχυρισμοί που περιέχονται στις παραγράφους 6 και 7 της Ε/Δ του αιτητή δεν γίνονται αποδεκτοί από τον πιστωτή και απορρίπτονται. Δεν συμφωνεί ούτε ο κ. Θεοδότου ούτε ο δικηγόρος της καθ' ής η αίτηση με τους ισχυρισμούς του Αιτητή ότι η εν λόγω έφεση αρ. 253/13 έχει καλές πιθανότητες επιτυχίας είτε ότι ακόμη η Έφεση αυτή είναι δυνατόν να έχει ως αποτέλεσμα την αναστολή της απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 19.07.2013 στην Ειδοποίηση Πτώχευσης αρ. 146/
  5. Όσον αφορά την αιτούμενη θεραπεία ως η παρα. Γ της αίτησης, ήτοι για αναστολή της διαδικασίας για την έκδοση διατάγματος παραλαβής μέχρι εκδικάσεως της ενδιάμεσης αίτησης που καταχώρησε ο χρεώστης - αιτητής στις 8.3.2013 στο πλαίσιο της αγωγής 3783/2002 για συμψηφισμό, ο κ. Π. Θεοδότου επισημαίνει τα εξής στοιχεία (συνοψίζω)꞉ - πρώτο, ότι το ίδιο θέμα, περί συμψηφισμού της οφειλής του χρεώστη προς τον πιστωτή με την οφειλή που έχει άλλη εταιρεία προς τον πιστωτή, έχει τεθεί ξανά από τον Αιτητή στο πλαίσιο της διαδικασίας της Ειδοποίησης Πτώχευσης Αρ.146/2013 του Ε.Δ.Λευκωσίας και το Δικαστήριο (Α. Κ. Λυκούργου) το εξέτασε και το απέρριψε. Σχετική η απόφαση ημερ. 19.07.2013, η οποία και εφεσιβλήθηκε από τον αιτητή με την Πολιτική έφεση αρ. 253/
  6. - δεύτερον, το ίδιο θέμα περί συμψηφισμού, ως ανωτέρω, ηγέρθηκε, εξέτάστηκε και απορρίφθηκε από το Ε.Δ. Λευκωσίας (Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ.) με ενδιάμεση απόφαση στην αγωγή 3783/02, ημερ. 8.11.
  7. - τρίτον, με την απόφαση του Δικαστηρίου, ημερομηνίας 19.07.2013, και την απόφαση ημερ. 8.11.2013, έχει δημιουργηθεί δεδικασμένο και ο Χρεώστης εμποδίζεται να θέσει ξανά προς εκδίκαση το ίδιο ή παρόμοιο θέμα. - τέταρτον, το Δικαστήριο αυτό δεν έχει δικαιοδοσία να διατάζει την αναστολή ισχύος ή εκτέλεσης απόφασης άλλου ομοιόβαθμου Δικαστηρίου που αφορούν άλλες υποθέσεις/διαδικασίες. Πέραν των πιο πάνω, είναι η θέση του κ. Θεοδότου ότι, στο σύνολό τους η συμπεριφορά και οι ενέργειες του χρεώστη - αιτητή είναι καταχρηστικές και συνίστανται στη λήψη από αυτόν διαφόρων διαδικασιών και διαβημάτων τα οποία σκοπεύουν στο ίδιο αποτέλεσμα. Δεν υπήρξε αντεξέταση οποιουδήποτε εκ των ομνυόντων. Η ακρόαση της υπό κρίση αίτησης ολοκληρώθηκε στη βάση των γραπτών αγορεύσεων των συνηγόρων αμφότερων των διαδίκων. ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ Αναφορικά με τον λόγο ένστασης που άπτεται του κατ' ισχυρισμόν εσφαλμένου του τίτλου. Ο τρόπος με τον οποίο προωθείται ο πιο πάνω λόγος ένστασης από τον κ. Θεοδότου στην παρα. 6 της ένορκης δήλωσής του είναι ότι στον τίτλο της υπό κρίση αίτησης ουδεμία μνεία γίνεται ούτε εμφανίζεται ο πιστωτής, ο οποίος είναι ο διάδικος και το αντίδικο μέρος στη διαδικασία, καθιστώντας έτσι την αίτηση ανυπόσταστη. Κρίνω δίκαιο να παρατηρήσω ότι ο τίτλος της υπό κρίση αίτησης δεν δίνει λιγότερες πληροφορίες από αυτές που δίνει η κυρίως αίτησης (ήτοι η αίτηση πτώχευσης). Και στις δύο περιπτώσεις, ο τίτλος αποκαλύπτει το όνομα του χρεώστη που βρίσκεται σε διαδικασία πτώχευσης, χωρίς να αποκαλύπτει το όνομα του πιστωτή. Ωστόσο, το όνομα του πιστωτή προκύπτει αβίαστα και στις δύο αιτήσεις από το σώμα της αίτησης. Εάν, λοιπόν, η κυρίως αίτηση δεν πάσχει με δεδομένο τον τίτλο της, τότε δεν βλέπω πώς θα μπορούσε η ενδιάμεση αίτηση αναστολής της διαδικασίας πτώχευσης να πάσχει εξαιτίας του τίτλου, όταν αυτή γίνεται υπό τον ίδιο αριθμό και τίτλο αίτησης με την κυρίως αίτηση. Για τους πιο πάνω λόγους, δεν διαπιστώνω σφάλμα στον τίτλο της υπό κρίση αίτησης. Άνευ βλάβης της πιο πάνω κατάληξής μου, σημειώνω ότι ακόμη και αν ήθελε κριθεί εσφαλμένη η κρίση μου ως ανωτέρω, η όποια παρατυπία στον τίτλο θα μπορούσε να θεωρηθεί τυπική και θεραπεύσιμη με σχετική διορθωτική διαταγή του Δικαστηρίου ενόψει των διατάξεων του άρθρου 102 του Κεφ. 5 και της Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας οι οποίοι εφαρμόζονται σε διαδικασία πτώχευσης σύμφωνα με τον Καν. 188 των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών, τους οποίους και παραθέτω꞉ «102.—
(1)Καμιά πτωχευτική διαδικασία δεν ακυρώνεται εξαιτίας τυπικού ελαττώματος ή αντικανονικότητας, εκτός αν το Δικαστήριο ενώπιον του οποίου υποβλήθηκε ένσταση εναντίον της διαδικασίας είναι της γνώμης ότι προκλήθηκε από το ελάττωμα ή την αντικανονικότητα ουσιαστική αδικία και ότι η αδικία δεν δύναται να θεραπευτεί από οποιοδήποτε διάταγμα του Δικαστηρίου εκείνου.». «Δ.64, θ.
(1)Η μη συμμόρφωση, λόγω οποιασδήποτε πράξεως ή παραλείψεως, με τα προβλεπόμενα από τους παρόντες Κανονισμούς, αναφορικά με το χρόνο, τόπο, τρόπο, τύπο, περιεχόμενο ή οτιδήποτε άλλο κατά την έναρξη ή τη φερόμενη έναρξη οποιασδήποτε διαδικασίας, ή σε σχέση με αυτή, θα θεωρείται παρατυπία και δεν θα καθιστά άκυρη τη διαδικασία, οποιοδήποτε βήμα στη διαδικασία ή οποιοδήποτε έγγραφο, απόφαση ή διάταγμα σε αυτή.». Εφόσον η υπό κρίση αίτηση φέρει τον ίδιο αριθμό και τίτλο με την κυρίως αίτηση πτώχευσης, δεν υφίσταται κίνδυνος να προκληθεί πασιφανής αδικία στην καθ' ης η αίτηση εάν διαταχθεί η διόρθωση του τίτλου προκειμένου να προσδιοριστεί σ' αυτόν τον όνομα της Καθ' ης εταιρείας - εξ αποφάσεως πιστωτή (παραπέμπω, συναφώς προς τη διακριτική ευχέρεια που διαθέτει το Δικαστήριο δυνάμει της Δ.64 για άρση τέτοιας παρατυπίας, στην Πολιτική Έφεση 63/2010, Φαλέκκου ν Χριστοφίδη, απόφαση ημερ. 17/12/13). Καταλήγω να απορρίπτω τον ως άνω λόγο ένστασης περί ανυπόστατου της αίτησης. Αναφορικά με τον ισχυρισμό ότι η υπό κρίση αίτηση κατέστη άνευ αντικειμένου σε ό,τι αφορά το αιτητικό ως η παρα. Γ. Ερχόμενη τώρα να εξετάσω την αίτηση στην ουσία της, σημειώνω κατ' αρχάς ότι το αιτητικό ως η παρα. Γ της αίτησης έχει όντως καταστεί άνευ αντικειμένου, αφ' ης στιγμής έχει ήδη αποπερατωθεί η εκδίκαση της ενδιάμεσης αίτησης ημερ. 8.3.2013 στην αγωγή 3783/
  1. Απόδειξη τούτου το κείμενο της απόφασης της Στ. Χατζηγιάννη Π.Ε.Δ., ημερ. 8.11.2013, που επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 3 στην Ε/Δ του κ. Π. Θεοδότου που συνοδεύει την Ειδοποίηση Ένστασης στην υπό κρίση αίτηση. Όπως, μάλιστα με πληροφορεί ο συνήγορος του πιστωτή κ. Γ. Παπαθεοδώρου στη γραπτή του αγόρευση, ο χρεώστης - αιτητής έχει ασκηθεί ήδη την υπ' αριθ. Ε197/2013 έφεση εναντίον της απόφασης ημερ. 8.11.
  2. Τούτο βεβαίως δεν διαφοροποιεί τα πράγματα. Δεν προσδίδει, δηλαδή, αντικείμενο στην υπό κρίση αίτηση υπό το συγκεκριμένο αιτητικό ως η παρα. Γ. Καταλήγω να απορρίπτω το αιτητικό ως η παρα. Γ της υπό κρίση αίτησης. Αναφορικά με τον ισχυρισμό ότι δεν δικογραφείται καθόλου ή/και κατάλληλη νομική βάση για την αξιούμενη θεραπεία ως η παρα. Α της υπό κρίση αίτησης. Στη γραπτή της αγόρευση, η συνήγορος του χρεώστη - αιτητή επιχείρησε να επεξηγήσει για ποιο λόγο ο αιτητής καταχώρησε στις 30.7.2013 την αίτηση παραμερισμού παρά το ότι είχε από 19.7.2013 απορριφθεί η ένορκη δήλωση - ένσταση στην αίτηση παραμερισμού. Όπως αναφέρει, με την ένορκη δήλωση, ο χρεώστης δεν μπορούσε να προβάλει οποιοδήποτε ζήτημα πέραν αυτών που αναφέρονται στον Κ.40.2 των Πτωχευτικών Κανονισμών και σχετίζονται με ανταπαίτηση, ανταξίωση ή συμψηφισμό. Άλλα ζητήματα, όπως για παράδειγμα ζήτημα αντικανονικότητας της ειδοποίησης πτώχευσης ή καταχρηστικότητας αυτής, μπορούσαν να εγερθούν μόνο με ξεχωριστή αίτηση παραμερισμού και όχι με την ένορκη δήλωση που προβλέπεται στον Καν. 40.
  3. Η θέση αυτή της συνηγόρου του χρεώστη είναι ορθή και συνάδει με τη νομολογία στην οποία παραπέμπει, η οποία και δεν είναι αναγκαίο να παρατεθεί εδώ. Η αίτηση παραμερισμού της Ειδοποίησης Πτώχευσης που καταχώρησε ο χρεώστης στις 30.7.2013 επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 3 στην ένορκη δήλωσή του που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση. Σε αυτήν δικογραφούνται οι εξής λόγοι του αξιούμενου παραμερισμού꞉ Το χρέος δεν αποτελεί τελεσίδικη απόφαση ή τελικό διάταγμα δυνάμει του άρθρου 3
(1)(ζ) του περί Πτώχευσης Νόμου, Κεφ. 5. Η ειδοποίηση είναι καταπιεστική και εκβιαστική για τον αιτητή τον οποίο σκοπεί να δυσφημίσει. Η ειδοποίηση αποσκοπεί στον εκβιασμό του αιτητή να πληρώσει. Οι εξ αποφάσεως οφειλέτες έχουν ικανοποιητική εξασφάλιση για το ισχυριζόμενο χρέος. Ο αιτητής έχει ανταπαίτηση εναντίον του εξ αποφάσεως πιστωτή. Η πιο πάνω αίτηση παραμερισμού της Ειδοποίησης Πτώχευσης εκδικάζεται ενώπιον άλλης αδελφής Δικαστού. Κατά το χρόνο που το παρόν δικαστήριο επεφύλαξε την απόφασή του στην υπό κρίση αίτηση αναστολής της αίτησης πτώχευσης του χρεώστη, εξακολουθούσε να εκκρεμεί η εκδίκαση της αίτησης παραμερισμού. Το ίδιο συμβαίνει και κατά το χρόνο απαγγελίας της παρούσας απόφασης. Το ερώτημα που αναφύεται αναφορικά με την υπό κρίση αίτηση είναι κατά πόσον η αναστολή της αίτησης πτώχευσης λόγω της πιο πάνω εκκρεμότητας στην αίτηση παραμερισμού εδράζεται σε κατάλληλη νομική βάση. Η συνήγορος του χρεώστη - αιτητή αναγνωρίζει στη γραπτή της αγόρευση ότι, εφόσον η αίτηση παραμερισμού δεν έχει ακόμη κριθεί δικαστικά, δεν υπάρχει οποιαδήποτε έφεση σχετιζόμενη με αυτή η οποία να εκκρεμεί ώστε να υφίσταται λόγος εφαρμογής του άρθρου 6
(4)
(7)του περί Πτώχευσης Νόμου, Κεφ. 5.[1] Είναι γι' αυτό το λόγο που η εν λόγω συνήγορος καταφεύγει σε επίκληση των σύμφυτων εξουσιών του Δικαστηρίου και στον κανονισμό 68 των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών. Ως προς το τί σημαίνει ο όρος «συμφυείς εξουσίες» του Δικαστηρίου, η συνήγορος του χρεώστη παραπέμπει στα λεχθέντα στην Ιεροθέου Χριστοδούλου άλλως Ρόπας ν Κυπριακής Δημοκρατίας
(2010)2 ΑΑΔ
  1. Πρόκειται για τις εξουσίες εκείνες που εξυπακούονται από τη φύση της λειτουργίας του Δικαστηρίου ως δικαστηρίου δικαιοσύνης, χάριν της αποτελεσματικής άσκηςη των δικαιοδοσιών του και της αποτροπής της κατάχρησης των ενώπιόν του διαδικασιών. Μπορούν δε να ασκηθούν είτε σε συνδυασμό με την ύπαρξη σχετικών διαδικαστικών κανονισμών και/ή ανεξάρτητα από τους διαδικαστικούς κανονισμούς. Ο κανονισμός 68 των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών προβλέπει ότι꞉ «
  2. A receiving order shall not be made against a debtor on a petition in which the bankruptcy notice within the appointed time, where such debtor shall have applied to set aside such notice, until after the hearing of the application, or where the notice has been set aside, or during a stay of the proceedings thereon; but in such a case the petition shall be adjourned or dismissed, as the Court may think fit.». Περαιτέρω η συνήγορος του χρεώστη αιτητή παραπέμπει στο άρθρο 97 του περί Πτώχευσης Νόμου, Κεφ. 5꞉ «
  3. Το Δικαστήριο δύναται οποτεδήποτε, για επαρκή λόγο να εκδώσει διάταγμα αναστολής των διαδικασιών της αίτησης πτώχευσης είτε εντελώς ειτε για περιορισμένο χρόνο, με τέτοιους όρους και τηρουμένων τέτοιων προϋποθέσεων ως το Δικαστήριο θεωρεί δίκαιο.». Κρίνω ότι συνολικά ειδωμένη η νομική βάση της αίτησης ως πιο πάνω προωθείται από τη συνήγορο του αιτητή στη γραπτή της αγόρευση και ως έχει δικογραφηθεί στην υπό κρίση αίτηση, αποτελεί κατάλληλη νομική βάση για το συγκεκριμένο αιτητικό. Κρίνω περαιτέρω ότι θα συμβάλει στην ασφάλεια δικαίου το να ολοκληρωθεί πρώτα η εκδίκαση της αίτησης παραμερισμού και μόνον κατόπιν τούτου να προχωρήσει η διαδικασία της αίτησης πτώχευσης. Σε αντίθετη περίπτωση, υπάρχει ο κίνδυνος να προχωρήσει το παρόν Δικαστήριο σε έκδοση διατάγματος παραλαβής και να ακυρωθεί στη συνέχεια από την αδελφή Δικαστή η Ειδοποίηση Πτώχευσης επί της οποίας εδράζεται αυτή η ίδια η αίτηση πτώχευσης. Εκδίδω λοιπόν διάταγμα αναστολής ως η παρα. Α της υπό κρίση αίτησης. Ενόψει της έκδοσης του Διατάγματος αναστολής ως η παρα. Α, κρίνω ότι παρέλκει η εξέταση του αιτήματος ως η παρα. Β στο παρόν στάδιο της δίκης. Θα εξετάσω τέτοιο αίτημα εάν και εφόσον παραστεί ανάγκη, καθ' ον χρόνο θα υπάρξει αποτέλεσμα στην αίτηση παραμερισμού της Ειδοποίησης Πτώχευσης. Αναφορικά με τον ισχυρισμό περί κατάχρησης διαδικασίας. Όπως αναγνωρίστηκε στην υπόθεση Διευθυντής των Φυλακών Τζεννάρο Περρέλλα
(1995)1 Α.Α.Δ. 217, (βλ. και Αναφορικά με την Αίτηση της Beogradska D.D.
(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 911) το Δικαστήριο έχει συμφυή εξουσία να αναστείλει και ή απορρίψει κάποια δικαστική διαδικασία αν αυτή αποτελεί κατάχρηση. Η εξουσία αυτή ασκείται σε εξαιρετικές περιπτώσεις όταν το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι η διαδικασία είναι κακόπιστη, αβάσιμη, επιπόλαιη και ή καταπιεστική ή ακόμα όπου η διαδικασία χρησιμοποιείται για σκοπό άλλο από εκείνο για τον οποίο προορίζεται, χάριν της εξασφάλισης παρεμφερούς οφέλους ή και για σκοπό ο οποίος απολήγει σε καταπιεστικό μέτρο για την άσκηση των δικαιωμάτων του αντιδίκου. Το παρόν Δικαστήριο δεν μπορεί να αποφανθεί αναφορικά με την καταχρηστικότητα οποιασδήποτε αίτησης η οποία δεν υφίσταται ως εκκρεμούσα ενώπιόν του. Ούτε δύναται να εξετάσει το ζήτημα της κατάχρησης θεωρητικά και γενικά. Οφείλει να περιορίσει τον δικαστικό έλεγχο στο κατά πόσον αυτή καθ' εαυτή η υπό κρίση αίτηση αναστολής συνιστά κατάχρηση διαδικασίας. Ως προς το συγκεκριμένο αιτητικό, ως η παρα. Α της υπό κρίση αίτησης, το οποίο και έχω εγκρίνει, δεν συμφωνώ με τη θέση της πιστωτού - καθ' ης η αίτηση ότι η υπό κρίση αίτηση συνιστά κατάχρηση διαδικασίας. Αναφορικά με τα υπόλοιπα αιτητικά, τα οποία και έχω αποφασίσει να απορρίψω, κρίνω ότι δεν συντρέχει λόγος απόφανσης αναφορικά με την καταχρηστικότητα ή μη αυτών. Κρίνω δίκαιο όπως κάθε πλευρά υποστεί τα έξοδά της, δεδομένου ότι η αίτηση έχει εν μέρει επιτύχει ενώ εν μέρει απορριφθεί. (Υπ.) ............................................... Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε. Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1]
(7)Όταν ο χρεώστης εμφανιστεί κατά την ακρόαση της αίτησης και αρνηθεί ότι οφείλει στον αιτητή ή αρνηθεί ότι οφείλει ποσό τέτοιο που θα νομιμοποιούσε τον αιτητή στην υποβολή αίτησης πτώχευσης εναντίον του, το Δικαστήριο θα έχει δικαιοδοσία για την εκδίκαση του ζητήματος αναφορικά με το χρέος αυτό, τηρουμένου του δικαιώματος έφεσης ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου όπως προνοείται στο Νόμο αυτό και θα αναστέλλεται εν τω μεταξύ κάθε διαδικασία αναφορικά με την αίτηση ενώ εκκρεμεί η έκβαση του αποτελέσματος της δίκης αυτής.». cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.