MARFIN POPULAR BANK PUBLIC CO. LTD ν. JET SET HEALTH & BEAUTY CENTER LTD κ.α., Αρ. Αγωγής 109/2009, 23/12/2014

MARFIN POPULAR BANK PUBLIC CO. LTD ν. JET SET HEALTH & BEAUTY CENTER LTD κ.α., Αρ. Αγωγής 109/2009, 23/12/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2014:A464 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ. Α. Παντελή, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 109/2009 ΜΕΤΑΞΥ: MARFIN POPULAR BANK PUBLIC CO. LTD Ενάγουσα -και-

1. JET SET HEALTH & BEAUTY CENTER LTD
2. ΔΗΜΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ
3. ΜΟΝΑ ΜΠΑΖΕΡΚΗ
4. ΛΙΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ
5. ΚΛΕΑΝΘΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ Εναγομένων --------------------- 23 Δεκεμβρίου 2014 Για την ενάγουσα: κα Ιφ. Γεωργιάδου. Για τους εναγόμενους 1 - 5: κα Κ. Γεωργιάδου. Α Π Ο Φ Α Σ Η Αντικείμενο της υπό κρίση αγωγής είναι η αξίωση της ενάγουσας που στρέφεται εναντίον των εναγομένων 1 μέχρι και 5 και η τύχη της ανταπαίτησης που ήγειραν οι τελευταίοι. Χωρίς να υπεισέρχομαι στην ουσία του πράγματος και με σκοπό απλώς τη σκιαγράφηση των δικογραφημένων θέσεων, σημειώνω ότι η αξίωση εδράζεται σε συμφωνία ενοικιαγοράς που υποστηρίζεται από επιπρόσθετες εξασφαλίσεις. Η απαίτηση των εναγόντων δεν περιορίζεται απλώς στο ποσό που προκύπτει από την ενοικιαγορά. Αξιώνεται και επιστροφή των εμπορευμάτων που μισθώθηκαν καθώς και παράδοση των εξασφαλίσεων, δηλαδή δύο οχημάτων που οι εναγόμενοι 2 και 4 έθεσαν ως εγγύηση για την εκπλήρωση της συμφωνίας, ώστε να πωληθούν και το προϊόν να χρησιμοποιηθεί για ικανοποίηση της αξίωσης. Μάλιστα σε αυτό το σκέλος της αξίωσης είναι που απαντά η ανταπαίτηση των εναγομένων, εφόσον υποστηρίζουν ότι η συμφωνία ενοικιαγοράς και οι παρεπόμενες συμφωνίες εξασφάλισης είναι άκυρες. Η ανταπαίτηση λοιπόν έχει άμεση σχέση με την υπεράσπιση που προτάσσεται. Είναι η θέση των εναγομένων ότι η συμφωνία ενοικιαγοράς είναι άκυρη και αυτό γιατί είναι εικονική. Διατείνονται ότι σκοπός της επίδικης συμφωνίας δεν ήταν η αγορά των εμπορευμάτων που εκεί αναφέρονται, ας λεχθεί εν παρόδω ότι οι εναγόμενοι υποστηρίζουν πως τα εμπορεύματα είναι ανύπαρκτα, αλλά η εξασφάλιση δανείου. Ως εκ τούτου, καταλήγουν οι εναγόμενοι, η συμφωνία ενοικιαγοράς, κατ' ουσία συγκεκαλυμμένο δάνειο, είναι παράνομη και γι' αυτό το λόγο καλούν το δικαστήριο να ακυρώσει τούτην όπως και τις σχετικές εξασφαλίσεις. Εκ μέρους των εναγόντων κλήθηκαν στο δικαστήριο δύο μάρτυρες, εργοδοτούμενοι των εναγόντων. Ο πρώτος μάρτυρας που κλήθηκε είναι ο Χρίστος Πηγασίου (στη συνέχεια Μ.Ε.1), ενώ ακολούθησε η Σούλλα Λουτσίου (στη συνέχεια Μ.Ε.2). Στον αντίποδα οι εναγόμενοι κάλεσαν τη Μόνα Μπαζέρκη, διευθύντρια της εναγομένης 1 εταιρείας (στη συνέχεια η διευθύντρια). Πριν ακόμα και αυτή τη σύνοψη της μαρτυρίας κρίνω σκόπιμο να υποδείξω ότι οι δύο πλευρές δεν διαφωνούν επί παντός επιστητού. Μεγάλο μέρος της υπόθεσης αποτελεί παραδεχτά ή αναμφισβήτητα γεγονότα και ως εκ τούτου κρίνω ότι είναι ορθότερο να παραθέσω τούτο εξ αρχής, ώστε στη συνέχεια να διαφανεί εκείνο που πραγματικά απασχολεί και χρήζει απάντησης. Η ευπαίδευτη συνήγορος των εναγομένων δήλωσε ότι δεν αμφισβητεί τις παραγράφους 1 μέχρι και 11 της γραπτής δήλωσης του Μ.Ε.1 (βλ. έγγραφο Α). Ως εκ τούτου συνιστά παραδεκτό γεγονός ότι οι ενάγοντες είναι χρηματοδοτικός οργανισμός (στη συνέχεια η τράπεζα). Επιπλέον, ότι μέχρι την 03.12.2006 η τράπεζα λειτουργούσε με την επωνυμία Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λίμιτεδ, την οποία διαφοροποίησε την 04.12.2006 όταν και μετονομάστηκε σε Marfin Popular Bank Public Co Ltd. Ακολούθως, την 05.04.2012 μετονομάστηκε εκ νέου σε Cyprus Popular Bank Public Co Ltd. Τέλος, την 29.03.2013, η επιχειρηματική δραστηριότητα, η λειτουργία, καθώς και όλα τα δικαιώματα και υποχρεώσεις της τράπεζας, μεταβιβάστηκαν στην Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, δυνάμει των προνοιών του διατάγματος Κ.Δ.Π.104/
6. Η ακροαματική διαδικασία και ιδιαίτερα οι ερωτήσεις που υπεβλήθησαν στους μάρτυρες της τράπεζας από τη συνήγορο υπεράσπισης, αποκαλύπτει ότι δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση πως οι διάδικοι, εναγόμενοι 1 μέχρι και 5 και τράπεζα, συνομολόγησαν συμφωνία ενοικιαγοράς. Λέγοντας τούτο δεν αποφαίνομαι για τη φύση της συμφωνίας, δηλαδή κατά πόσο ήταν πραγματική συμφωνία ενοικιαγοράς, παρά μόνο υποδεικνύω ότι οι διάδικοι υπόγραψαν τούτο το έντυπο συμφωνίας. Η σχετική λοιπόν συμφωνία είναι το τεκμήριο 1, φέρει τον αριθμό 6090001 και είναι ημερομηνίας 09.03.
7. Επιπλέον, αποτελεί κοινό τόπο ότι το έντυπο τούτης της συμφωνίας συμπληρώθηκε από τη Μ.Ε.2 και ότι παρουσία της μάρτυρος υπογράφηκε από τους εγγυητές 1 και 2, δηλαδή τους εναγομένους 2 και 3, ενώ σε δεύτερο χρόνο και στην παρουσία άλλης υπαλλήλου της τράπεζας, εν προκειμένω της Σκεύης Κλεάνθους, υπογράφηκε από τους εγγυητές 3 και 4, δηλαδή τους εναγόμενους 4 και
8. Σημειώνεται δε ότι ο εγγυητής υπ' αριθμό 1 (Δήμος Γεωργιάδης), που είναι και ο εναγόμενος 2, υπέγραψε το έντυπο και ως αντιπρόσωπος της εναγομένης 1, δηλαδή της εταιρείας που στην ίδια συμφωνία παρουσιάζεται ως η μισθώτρια των εμπορευμάτων που αποτελούν το αντικείμενο της συμφωνίας. Έγγραφο που συνοδεύει τη συμφωνία τεκμήριο 1, είναι το τιμολόγιο τεκμήριο
9. Τούτο το τιμολόγιο φέρει αριθμό PIN32833284 και είναι ημερομηνίας 09.03.
10. Παρεμβάλλω ότι κατά την ακρόαση της αγωγής η υπεράσπιση έθεσε το ερώτημα κατά πόσο το τεκμήριο 2 είναι ορθά δικογραφημένο. Η υπεράσπιση έδρασε τούτη τη θέση της στο ότι η έκθεση απαιτήσεως κάνει λόγο σε τιμολόγιο που φέρει αριθμό ΡΙΝ3283328, ενώ το τεκμήριο 2 φέρει ένα επιπλέον αριθμό, τον τελευταίο, δηλαδή ο συνολικός αριθμός τούτου είναι ΡΙΝ
11. Υποδεικνύω ότι η πλευρά της τράπεζας έδωσε επεξήγηση, και δη με μαρτυρία, για το λόγο που παρατηρείται αυτή η διαφορά. Δεν είναι αυτό που απασχολεί όμως σε τούτο το στάδιο που παρατίθεται η αδιαμφισβήτητη μαρτυρία. Μοναδικό εδώ ζήτημα είναι η δικογράφηση ή μη του εν λόγω τεκμηρίου. Σε αυτό απαντώ ότι η επισήμανση της υπεράσπισης πως ο αριθμός που φέρει το τεκμήριο 2 διαφέρει από εκείνον που αναφέρεται στην έκθεση απαιτήσεως, είναι ορθή. Εντούτοις αυτή η διαπίστωση δεν θέτει το εν λόγω τεκμήριο εκτός εγγράφων προτάσεων. Ο λόγος γι' αυτό έγκειται στο ότι η τράπεζα ενσωμάτωσε αυτούσιο το τεκμήριο στο κλητήριο ένταλμα. Για του λόγου το ασφαλές υποδεικνύω ότι η παράγραφος Α στο αιτητικό της αγωγής παραπέμπει σε τιμολόγιο που επισυνάπτεται στο κλητήριο ένταλμα. Απλή και μόνο αντιπαραβολή του τεκμηρίου 2 με το τιμολόγιο που επισυνάπτεται στην αγωγή φανερώνει ότι είναι το ίδιο έντυπο. Αυτή η διαπίστωση δικαιολογεί ενσωμάτωση του τιμολογίου στο ευρύτερο μαρτυρικό υλικό. Ενταγμένο πλέον το έντυπο στο μαρτυρικό υλικό και με δεδομένο ότι η υπεράσπιση δεν αμφισβήτησε τη μαρτυρία της Μ.Ε.2 σε σχέση με τη συμπλήρωση του εν λόγω τιμολογίου, διαπιστώνονται τα ακόλουθα. Η υπογραφή επί του τιμολογίου στη θέση Υπογραφή Αγοραστή/Λαϊκή Χρηματοδοτήσεις, ανήκει στη Μ.Ε.2 Σούλλα Λουτσίου. Είναι δε αναμφισβήτητο γεγονός ότι τα εμπορεύματα που αναφέρονται στο τεκμήριο 2, δηλαδή ποσότητες και αντικείμενα, υπαγορεύτηκαν από τον εναγόμενο 2 και κατεγράφησαν από τη Μ.Ε.
12. Εξ ου και το ότι στη συμφωνία ενοικιαγοράς αλλά και στο σχετικό τιμολόγιο ο εναγόμενος 2 παρουσιάζεται ως ο έμπορος των αντικειμένων. Πέραν των πιο πάνω αναμφισβήτητο γεγονός είναι και το ότι προς εξασφάλιση της συμφωνίας ενοικιαγοράς οι εναγόμενοι 2 και 4 πρόσφεραν επιπρόσθετη εγγύηση, δηλαδή επιβάρυνση επί μηχανοκινήτου οχήματος. Ο μεν εναγόμενος 2 πρόσφερε την επιβάρυνση του οχήματος ΥΡ245, το σχετικό έντυπο είναι το τεκμήριο 4, η δε εναγομένη 4 πρόσφερε την επιβάρυνση του οχήματος ΗΜΥ136, το σχετικό έντυπο είναι το τεκμήριο
13. Όλα τα πιο πάνω συμπληρώνουν, σε μεγάλο βαθμό, τα έγγραφα που υπέγραψαν οι διάδικοι ώστε να συνομολογηθεί η επίδικη συμφωνία. Πέραν όμως των εγγράφων που υπεγράφησαν αναμφισβήτητη παρέμεινε και η μαρτυρία που θέλει τα μέρη να ανταλλάζουν αλληλογραφία. Την 12.11.2008 οι συνήγοροι της τράπεζας απέστειλαν στους εναγόμενους την επιστολή τεκμήριο 5, με την οποία τους πληροφορούσαν ότι παραβίασαν τους όρους της συμφωνίας λόγω καθυστερήσεων. Εις απάντηση τούτης της επιστολής (τεκμήριο 5) οι συνήγοροι των εναγομένων απέστειλαν την επιστολή με ημερομηνία 04.12.2008, που είναι το τεκμήριο
14. Με αυτή την τελευταία επιστολή οι εναγόμενοι αμφισβήτησαν τα ποσά που επικαλέστηκαν οι ενάγοντες στην επιστολή τεκμήριο 5 και υποστήριξαν ότι το οφειλόμενο υπόλοιπο είναι μικρότερο, ήτοι €14.666,
15. Ακολούθησε επιστολή των συνηγόρων των εναγόντων προς όλους τους εναγομένους, ημερομηνίας 31.12.
16. Η εν λόγω επιστολή είναι το τεκμήριο 7, και η απόδειξη παραλαβής τούτης από κάθε ένα των εναγομένων, εφόσον η επιστολή ήταν συστημένη, είναι το τεκμήριο
17. Με την τελευταία επιστολή, τεκμήριο 7, η τράπεζα τερμάτισε τη συμφωνία και κάλεσε τους εναγομένους να καταβάλουν το σύνολο του ποσού, δηλαδή υπόλοιπο, μέρος δόσης και καθυστερήσεις, καθώς επίσης να παραδώσουν τα εμπορεύματα. Εν κατακλείδι αναμφισβήτητη είναι και η ανακοίνωση της τράπεζας σε εφημερίδα παγκύπριας και καθημερινής κυκλοφορίας σε σχέση με μεταβολή του βασικού επιτοκίου από 5,25% σε 5% με ισχύ από 17.11.
18. Όλα τα πιο πάνω αποτελούν μέρος παραδεχτής ή αναμφισβήτητης μαρτυρίας και ως εκ τούτου υιοθετούνται από το δικαστήριο και καθίστανται ευρήματα επί πραγματικών γεγονότων. Κατά τα λοιπά, ο Μ.Ε.1 παρουσίασε στο δικαστήριο και το τεκμήριο
19. Είναι τούτο κατάσταση λογαριασμού της εναγομένης 1 και αποτελεί μέρος του τραπεζικού βιβλίου που τηρείται σε ηλεκτρονική μορφή. Ο Μ.Ε.1 επεξήγησε τι αντιπροσωπεύει η κάθε στήλη που φαίνεται στο τεκμήριο 10 και επιπλέον υπέδειξε τις καταχωρήσεις των ποσών που αποτελούν τη χρηματοδότηση. Από την πλευρά της η υπεράσπιση εστίασε την αντεξέταση του Μ.Ε.1 στη σχέση του με τη συμπλήρωση της συμφωνίας ενοικιαγοράς (τεκμήριο 1) και του σχετικού τιμολογίου (τεκμήριο 2). Επί του προκειμένου ο μάρτυρας δέχθηκε ότι ουδεμία συμμετοχή είχε στη συνομολόγηση της συμφωνίας και ότι δεν είδε τα εμπορεύματα που μισθώθηκαν. Η εμπλοκή του με την υπόθεση, ανέφερε, συμπίπτει με την ημερομηνία τερματισμού της ενοικιαγοράς. Περαιτέρω, ο μάρτυρας ερωτήθηκε σε σχέση με διάφορα ποσά που εμφαίνονται στο τεκμήριο 10 και επιπλέον του ζητήθηκε να εξηγήσει δια ποιο λόγο οι καθυστερήσεις που φαίνονται στις επιστολές τεκμήρια 5 και 7 παρουσιάζουν απόκλιση και αυτό παρ' ότι αφορούν περίοδο μόλις πέραν του ενός μηνός (στο τεκμήριο 5 το ποσό των καθυστερήσεων ανέρχεται σε €3.004,57 ενώ στο τεκμήριο 7 ανέρχεται σε €3.569,25). Ήταν η θέση του μάρτυρα ότι μεσολάβησε μια δόση και επιπλέον ανέφερε ότι τα ποσά υπολογίζονται απευθείας από το σύστημα. Τέλος, ερωτηθείς ποιο είναι το χρεωστικό επιτόκιο εξέφρασε άγνοια, ανέφερε όμως ότι όπου στο τεκμήριο 10 εντοπίζεται η φράση "overdue interest payment" αντιπροσωπεύει ποσό που εισπράχθηκε έναντι τόκου επί καθυστερημένων οφειλών. Η Μ.Ε.2 παρουσίασε στο δικαστήριο άλλα δυο τεκμήρια. Το πρώτο είναι το τεκμήριο 11Α μέχρι και 11Γ. Σύμφωνα με τη μάρτυρα η σημασία τούτου του τεκμηρίου οφείλεται στο πρώτο έντυπο, τεκμήριο 11Α, που έχει τον τίτλο "Split Payment Enquiry". Η Μ.Ε.2 ανέφερε ότι ο πίνακας του τεκμηρίου 11Α αφορά το τελευταίο στάδιο της χρηματοδότησης, δηλαδή το χρόνο που καταβάλλονται τα χρήματα. Στην προκείμενη περίπτωση, ανέφερε η Μ.Ε.2, το τεκμήριο 11Α φανερώνει ότι το ποσό της χρηματοδότησης κατανεμήθηκε μεταξύ δυο άλλων υφιστάμενων λογαριασμών που ήταν στο όνομα του εναγομένου 2, ο οποίος είναι ο πωλητής των εμπορευμάτων της επίδικης ενοικιαγοράς. Τέλος, η Μ.Ε.2 παρουσίασε και το τεκμήριο 12 που είναι φωτοαντίγραφο του τεκμηρίου 2 που είχε ήδη κατατεθεί, δηλαδή του τιμολογίου. Ο λόγος δια τον οποίο η Μ.Ε.2 παρουσίασε το τεκμήριο 12 είναι για να καταδείξει αυτό που ενωρίτερα αναφέρθηκε σε σχέση με τον αριθμό του τιμολογίου, δηλαδή ότι στο φωτοαντίγραφο δεν είναι ευδιάκριτος ο τελευταίος αριθμός, δηλαδή ο αριθμός
20. Η αντεξέταση της Μ.Ε.2 επικεντρώθηκε στα έγγραφα που συμπλήρωσε καθώς και στα αντικείμενα ενοικιαγοράς. Σε σχέση με το πρώτο η μάρτυρας απάντησε ότι η ίδια δεν έχει σχέση με τη διαδικασία έγκρισης της ενοικιαγοράς αλλά μόνο με τη συμπλήρωση των εγγράφων. Όταν, ανέφερε, το συμβόλαιο ενοικιαγοράς πήγε κοντά της, το αίτημα ήταν ήδη εγκριμένο. Ο λόγος δια τον οποίο η ίδια έλαβε τα έγγραφα ήταν η συμπλήρωση τούτων. Η δε έγκριση του αιτήματος για ενοικιαγορά έγινε από τον προϊστάμενο της. Σε σχέση με την άλλη πτυχή της υπεράσπισης η Μ.Ε.2 ανέφερε ότι τα αντικείμενα που κατέγραψε στο τιμολόγιο 2 είναι εκείνα που της ανέφερε ο εναγόμενος
21. Ερωτηθείσα κατά πόσο είδε τα αντικείμενα, απάντησε αρνητικά. Αρνητικά απάντησε και στην ερώτηση αν ζήτησε εκτίμηση της αξίας των αντικειμένων. Εν κατακλείδι, ερωτηθείσα η μάρτυρας κατά πόσο γνωρίζει αν οιοσδήποτε άλλος υπάλληλος της τράπεζας επιθεώρησε τα εμπορεύματα η απάντηση τούτης ήταν «Δεν γνωρίζω, θεωρώ πως όχι». Τελευταίος μάρτυρας ήταν η εναγομένη 3, διευθύντρια της εναγομένης
22. Σύμφωνα με τη διευθύντρια η εναγομένη 1 ποτέ δεν κατείχε ή ήταν ιδιοκτήτρια των αντικειμένων που αναφέρονται στο τιμολόγιο τεκμήριο
23. Επιπλέον, ούτε ο εναγόμενος 2, δηλαδή ο Δήμος Γεωργιάδης που στη συμφωνία ενοικιαγοράς παρουσιάζεται ως ο έμπορος των εμπορευμάτων, έδωσε στην εναγομένη 1 τα αντικείμενα που αναφέρονται στο τιμολόγιο τεκμήριο
24. Ίδια ήταν η θέση της και στην αντεξέταση παρ' ότι δέχθηκε ότι η εναγομένη 1 ασχολείται με υπηρεσίες αισθητικής και έχει μηχανήματα. Ανέφερε εν προκειμένω ότι τα αντικείμενα του τιμολογίου ουδέποτε τα είχε η εναγομένη
25. Εντούτοις, η εναγομένη 3 δεν γνώριζε ποιος δήλωσε τούτα τα αντικείμενα στην τράπεζα ή κατά πόσο ο εναγόμενος 2 (Δήμος Γεωργιάδης) ήταν ιδιοκτήτης των εμπορευμάτων, ή τέλος, αν η εναγομένη 1 εταιρεία έλαβε το ποσό της χρηματοδότησης. Από όλα τα πιο πάνω διαπιστώνεται ότι ζητούμενο είναι η πραγματική φύση της επίδικης συμφωνίας. Η μεν τράπεζα διατείνεται ότι είναι αυτό ακριβώς που δηλώνει το έγγραφο, δηλαδή συμφωνία ενοικιαγοράς, οι δε εναγομένοι ότι είναι συγκεκαλυμμένο δάνειο και ως εκ τούτου εικονική συμφωνία. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και ο ισχυρισμός των εναγομένων ότι τα εμπορεύματα που διέπονται από τη συμφωνία και αναφέρονται στο τιμολόγιο τεκμήριο 2, είναι ανύπαρκτα και είναι γι' αυτό ακριβώς το λόγο που η επίδικη συμφωνία αποκαλύπτεται εικονική. Περιπλέον, εάν η συμφωνία ήθελε κριθεί νόμιμη απάντησης χρήζει και το ύψος του τυχόν οφειλόμενου ποσού, καθώς και του επιτοκίου που διέπει τούτο, εφόσον και επ' αυτών των ζητημάτων οι θέσεις των δυο πλευρών διίστανται. Με γνώμονα όλα τα πιο πάνω στρέφομαι σε αξιολόγηση του μαρτυρικού υλικού. Παρακολούθησα τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια της ζωντανής ατμόσφαιρας της διαδικασίας και αποτίμησα τη συνολική τους παρουσία κατά την εξιστόρηση των γεγονότων με κριτήριο τα εγγενή της μαρτυρίας τους χαρακτηριστικά (πηγή γνώσεων, ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, ακεραιτότητα και προκατάληψη, ανιδιοτέλεια, αληθοφάνεια βλ. Phipson on Evidence, 16th edition, σελ. 333). Σημειώνω περαιτέρω ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός εκάστου των μαρτύρων δεν περιορίστηκε σε ατομική κρίση του καθενός ξεχωριστά αλλά επεκτάθηκε και στα συμπεράσματα που προκύπτουν από συσχετισμό, αντιπαραβολή και διερεύνηση της αντικειμενικής υπόστασης των εκατέρωθεν θέσεων (βλ. Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρας