J. E & A (CYPRUS) DEVELOPMENTS CO LTD δια του Αντιπροσώπου της Γιάννου Ιωάννου ν. Χρίστου Νεοφύτου, Αρ. Αγωγής: 5019/11, 31/1/2014

(1)και

(11)των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, στα άρθρα 30, 31 και 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στα άρθρα 1, 2, 3

(1)(ζ),

(2)(α)(β), 4, 5

(1)(δ), 6

(7), 11

(2), 87, 90

(1), 93

(4)και 97 του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, στους Κανονισμούς 16, 17, 18 και 188 των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών, στους Κανόνες της Επιείκειας και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται δε από ένορκη δήλωση του Αιτητή στην οποία αναφέρονται βασικά τα ακόλουθα: Ο Αιτητής είναι δικηγόρος και στο παρελθόν διετέλεσε δικηγόρος του Πέτρου Θεοδότου (PETER THEODOTOU) και της εταιρείας του PETER ΤΗΕΟ PROPERTlES (CYPRUS) LΤD. Το εν λόγω πρόσωπο και η εταιρία του οφείλουν στον Αιτητή και στην δικηγορική εταιρεία Νεοφύτου & Νεοφύτου Δ.Ε.Π.Ε. ένα μεγάλο ποσό χρημάτων για δικηγορική εργασία που εκτελέστηκε προς όφελος τους στο παρελθόν. Στις 31.5.11 εκδόθηκε απόφαση εναντίον του Θεοδότου στην Αγωγή 1781/2011 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, η οποία εγέρθηκε από τους Ενάγοντες στην παρούσα (στο εξής οι Καθ' ων η αίτηση) για το ποσό των €94,290 πλέον τόκο 5.5% ετησίως από 19.4.11 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον έξοδα €985 με τόκο 5.5% ετησίως από 19.4.11 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον €11 έξοδα επίδοσης, πλέον Φ.Π.Α. Για να ικανοποιήσει το εξ αποφάσεως χρέος του ο Θεοδότου ή/και ένεκα πιέσεων που δεχόταν από μέρους των Καθ' ων η αίτηση εξέδωσε αριθμό επιταγών προς όφελος αυτών, τις οποίες και παρέδωσε στον δικηγόρο τους Χρίστο Σ. Χριστοφόρου. Κατά το 2011, λόγω έλλειψης διαθέσιμων κεφαλαίων στον τραπεζικό λογαριασμό του Θεοδότου ή/και για λόγους που αφορούν εκείνον, δεν κατέστη δυνατόν να αποπληρώσει το εξ αποφάσεως χρέος του διά των επιταγών οπόταν, μετά από πιέσεις του Χριστοφόρου, ο Θεοδότου με τον Χριστοφόρου και τον Ιωάννου μετέβηκαν στις 30.8.11 στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λεμεσού για να εγγράψει ο Θεοδότου υποθήκη επί της ακίνητης περιουσίας της εταιρείας του στο όνομα των Καθ' ων αίτηση. Ενόψει του ότι ο Θεοδότου χρωστούσε και στην Νεοφύτου & Νεοφύτου Δ.Ε.Π.Ε. χρήματα και θα εγγραφόταν υποθήκη υπέρ της εν λόγω δικηγορικής εταιρείας επί της ακινήτου περιουσίας του Θεοδότου, ο Αιτητής είχε μεταβεί τότε μαζί με τον Θεοδότου στο Κτηματολόγιο και βρέθηκε τυχαίως μαζί και με τους υπόλοιπους οπόταν γνώρισε και τον Χριστοφόρου. Την ίδια ημερομηνία υπογράφθηκε σύμβαση και δήλωση υποθηκεύσεως ακινήτου μεταξύ της εταιρείας του Θεοδότου και της Νεοφύτου & Νεοφύτου Δ.Ε.Π.Ε. (τεκμήριο 5) όπου φαίνεται ότι ούτε η Νεοφύτου & Νεοφύτου Δ.Ε.Π.Ε. ούτε και ο Αιτητής προσωπικά είχαν το οποιονδήποτε οικονομικό ή άλλο όφελος από τον Θεοδότου. Αντίθετα φαίνεται ότι ο Αιτητής είναι πιστωτής του Θεοδότου για ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Λόγω του ότι ο Θεοδότου ήθελε διακαώς πίσω τις μη ικανοποιηθείσες επιταγές τις οποίες εξέδωσε, κάτι το οποίο γνώριζε ο Χριστοφόρου, ο τελευταίος προσπάθησε και έπεισε τον Αιτητή να υπογράψει προς όφελος του Ιωάννου δια λογαριασμό των Καθ' ων αίτηση ένα «τυπικό», όπως ανέφερε, χαρτί (έγγραφο ανάληψης χρέους) το οποίο συνέταξε χειρόγραφα την ίδια ώρα στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο στην παρουσία του Αιτητή και σε αντάλλαγμα να παραδώσει τις επιταγές στον Θεοδότου. Την ίδια μέρα ο Αιτητής κατέβαλε έναντι του χρέους του Θεοδότου, στον Χριστοφόρου το ποσό των €3,000, χρήματα που ο Αιτητής είχε μαζί του για το λόγο ότι θα υποθήκευε την ακίνητη ιδιοκτησία του Θεοδότου. Ο Αιτητής διατηρούσε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Χριστοφόρου, ο οποίος συνεχώς τον διαβεβαίωνε ότι όλα ήταν «τυπικά» και στα πλαίσια της συναδελφικότητας για να τον βοηθήσει ο Αιτητής, ασκώντας πίεση στον Θεοδότου, να δώσει στους πελάτες του το λαβείν τους. Ο Αιτητής ακολουθούσε τις υποδείξεις του Χριστοφόρου για να τον βοηθήσει και χωρίς να έχει ποτέ οποιοδήποτε οικονομικό ή άλλο αντάλλαγμα. Ο Αιτητής τότε δεν είχε πάρει οδηγίες από τον Θεοδότου να τον εκπροσωπήσει νομικά ή και άλλως πως στη συγκεκριμένη διαφορά που προέκυψε, ούτε γνώριζε κατ' ακρίβειαν τη φύση της, την οποία πληροφορήθηκε στις 12.5.13 από τον τελευταίο. Ως εκ τούτου για να ασκήσει περαιτέρω πίεση στον Θεοδότου, όπως ανάφερε στον Αιτητή, ο Χριστοφόρου κινήθηκε εναντίον του Αιτητή υπό των Καθ' ων η αίτηση με την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή (η παρούσα αγωγή). Μετέπειτα για να ασκήσουν περαιτέρω πίεση στον Θεοδότου, όπως ανάφερε στον Αιτητή ο Χριστοφόρου, οι Καθ' ων η αίτηση έκαναν στην παρούσα αγωγή αίτηση για συνοπτική απόφαση ημερ. 17.11.11. Στα πλαίσια της εν λόγω διαδικασίας εκδόθηκε στις 9.1.12, εκ συμφώνου, απόφαση (τεκμήριο 7) αφού ο Χριστοφόρου διαβεβαίωνε τον Αιτητή πως όλα είναι «τυπικά» και πως το χρέος είναι του Θεοδότου και όχι του Αιτητή και ότι γίνονταν για να λειτουργήσει ο Αιτητής ως μοχλός πίεσης στον Θεοδότου να πληρώσει τους Καθ' ων η αίτηση. Είναι η θέση του Αιτητή ότι οι Καθ' ων η αίτηση δεν θα επιτύγχαναν ποτέ την απόφαση εναντίον του χωρίς την συγκατάθεσή του, η οποία λήφθηκε με ψευδείς παραστάσεις. Ως εκ των άνω είναι η θέση του Αιτητή ότι η απόφαση ημερ. 9.1.12 ήταν αποτέλεσμα εξαναγκασμού, ψυχικής πίεσης και ψευδών παραστάσεων από μέρους του δικηγόρου των Καθ' ων η αίτηση προς τον Αιτητή. Είναι επίσης η θέση του ότι το εναντίον του εξ αποφάσεως χρέος στην παρούσα αγωγή αφορά το ίδιο χρέος με αυτό για το οποίο εκδόθηκε απόφαση εναντίον του Θεοδότου στην Αγωγή 1781/11 και δεν είναι χρέος του Αιτητή. Ως αποτέλεσμα των πιο πάνω ο Αιτητής πίεζε τον Θεοδότου, ως η συμφωνία του Αιτητή με τον Χριστοφόρου, να αποπληρώσει το εξ αποφάσεως χρέος του στα πλαίσια της συναδελφικότητας και για να λάβουν οι πελάτες του Χριστοφόρου το λαβείν τους, μη γνωρίζοντας ότι για το χρέος αυτό ο Θεοδότου είχε καταβάλει πολύ μεγάλα ποσά στους Καθ' ων η αίτηση και συγκεκριμένα στον αντιπρόσωπό αυτών Πανίκο Αριστείδου, ο οποίος ήταν και μέτοχος αυτών, με αποτέλεσμα το χρέος να είχε σχεδόν ή/και πλήρως εξοφληθεί. Στη συνέχεια και ενώ ο Θεοδότου κατέβαλε έναντι του εξ αποφάσεως χρέους του διάφορα ποσά, ο Χριστοφόρου και οι Καθ' ων η αίτηση, διεκδικούσαν παράλληλα το ίδιο ποσό και από τον Αιτητή πιέζοντας τον αφού καταχωρούσαν καταχρηστικά εναντίον του αιτήσεις για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης και αιτήσεις πτώχευσης, τις οποίες και απέσυραν όποτε έρχονταν σε συνεννόηση με τον Θεοδότου για να τους δώσει και επιπρόσθετα ποσά τα οποία και τους έδινε, χωρίς όμως να υπάρχει οποιαδήποτε κατάσταση λογαριασμού για το υπόλοιπο το οποίο ούτε ο Χριστοφόρου, ούτε ο λογιστής και εκπρόσωπος των Καθ' ων η αίτηση lωάννου μπορούν να προσδιορίσουν μετά βεβαιότητας. Ως έχει πληροφορηθεί ο Αιτήτης οι Καθ' ων η αίτηση έχουν καταχωρήσει εναντίον του Θεοδότου, με βάση το εξ αποφάσεως χρέος του τελευταίου στην Αγωγή 1781/11, δύο αιτήσεις για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης στις 20.2.13 και 10.5.13 και αίτηση για έκδοση διατάγματος παραλαβής στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού. Με βάση την απόφαση ημερ. 9.1.12 στην παρούσα αγωγή, οι Καθ' ων η αίτηση έχουν καταχωρήσει εναντίον του Αιτητή, μέχρι σήμερα, συνολικά τις ακόλουθες αιτήσεις, οι οποίες αφορούν την πτωχευτική διαδικασία:

(1)Την αίτηση για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης 427/2012 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, ημερ. 6.4.12, η οποία απορρίφθηκε (τεκμήριο 7.1)

(2)Την αίτηση πτώχευσης 212/2012 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, ημερ. 18.5.12, η οποία απορρίφθηκε ως αποσυρθείσα στις 24.10.12 (τεκμήριο 7.2).

(3)Την αίτηση για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης 1321/12 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας (τεκμήριο 7.2), η οποία εκκρεμεί. Είναι η θέση του Αιτητή ότι οι Καθ' ων η αίτηση κινούνται καταχρηστικά εναντίον του στην αμέσως πιο πάνω διαδικασία για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης, ενώ τα ποσά που ζητούν οφείλονται από τον Θεοδότου και όχι από τον Αιτητή και επιπλέον με βάση τα ποσά που κατέβαλε έως σήμερα ο Θεοδότου, το υπολειπόμενο ποσό είναι πολύ πιο μικρό ή και μηδενικό. Συγκεκριμένα ο Θεοδότου έχει καταβάλει, έναντι του χρέους του δηλαδή της απόφασης στην Αγωγή 1781/11, που είναι το μοναδικό χρέος που οφείλεται στους Καθ' ων η αίτηση, το ποσό των τουλάχιστον €92,225, συμπεριλαμβανομένου του ποσού των €3,000 που είχε καταβάλει ο Αιτητής προς τον δικηγόρο των Καθ' ων η αίτηση έναντι του εξ αποφάσεως χρέους του Θεοδότου. Συγκεκριμένα: Καταβλήθηκαν αναφορικά με το χρέος, από μέρους του Θεοδότου ή από την εταιρεία του στον Πανίκο Αριστείδου, μέτοχο των Καθ' ων η αίτηση, ο οποίος τα έλαβε εκ μέρους αυτών, μεταξύ των ημερ. 12.1.10 και 20.5.11, διάφορα ποσά συμποσούμενα περίπου σε €66,725 (επισυνάπτονται ως τεκμήρια 8-35 σχετικές αποδείξεις είσπραξης όπου αναφέρεται ότι εισέπραξε από τον Θεοδότου τα εν λόγω ποσά ο Πανίκος Αριστείου, σαν μέτοχος των Καθ' ων η αίτηση, για λογαριασμό αυτών). Περαιτέρω ο Θεοδότου πλήρωσε περίπου €13,000 διά μέσου δύο πληρωμών σε μετρητά σε τραπεζικό λογαριασμό του λογιστή των Καθ' ων η αίτηση Ιωάννου στο Ηνωμένο Βασίλειο. Επίσης ο Θεοδότου κατέβαλε προσωπικά το ποσό των €4,500 στους Καθ' ων η αίτηση στις 30.8.11 κατά την μετάβαση στο Κτηματολόγιο. Περαιτέρω την 22.6.12 και 27.6.12 καταβλήθηκε από τον Θεοδότου το ποσό των €5,000 συνολικά, στον Χριστοφόρου, ο οποίος το έλαβε εκ μέρους των Καθ' ων η αίτηση στα πλαίσια της Ειδοποίησης Πτώχευσης 396/

1. Ως ανέφερε ο Θεοδότου στον Αιτητή η Αγωγή 1781/2011 δεν ήρθε ποτέ εις γνώση του έγκαιρα και επίσης ενώ ο ίδιος κατέβαλε διάφορα ποσά μεταξύ άλλων σε εκπρόσωπο των Καθ' ων η αίτηση, ήτοι τον Πανίκο Αριστείδου, ο τελευταίος οικειοποιήθηκε τα εν λόγω ποσά, με αποτέλεσμα να εγερθεί η εν λόγω αγωγή εναντίον του Θεοδότου. Στις 12.5.13 ο Αιτητής έλαβε οδηγίες από τον Θεοδότου όπως προβεί σε παραμερισμό της εκδοθείσας απόφασης ημερ. 31.5.11 στην εν λόγω αγωγή μεταξύ άλλων για λόγους κακής ή και παράτυπης ή και αντικανονικής επίδοσης. Ο Θεοδότου βρίσκεται στην Κύπρο, διαθέτει μεγάλη ακίνητη περιουσία εδώ, ουδέποτε ταξίδεψε στο εξωτερικό, διαμένει στη Λεμεσό και προσπαθεί να αποπληρώσει το χρέος του καταβάλλοντας διάφορα ποσά. Ο Θεοδότου συμφώνησε με τους Καθ' ων η αίτηση να τους καταβάλλει το ποσό των €5,000 μηνιαίως έναντι του εξ αποφάσεως χρέους του. Λόγω των κλιμακωτών δικαστικών μέτρων από τους Καθ' ων η αίτηση δεν κατέστη δυνατόν να υλοποιηθεί η συμφωνία αυτή κάτι που οφείλεται στο ότι οι Καθ' ων η αίτηση αλλάζουν κατά διαστήματα το ποσό που θέλουν να τους δίνει, δεν υπάρχει συγκεκριμένο υπόλοιπο και ούτε οι ίδιοι δεν γνωρίζουν ποιο είναι, με αποτέλεσμα να κινούνται, κάθε φορά που ναυαγεί η προτεινόμενη υπό αυτούς νέα συμφωνία, εκδικητικά και καταχρηστικά εναντίον του Αιτητή με διάφορες αιτήσεις που αφορούν την πτωχευτική διαδικασία. Ο Θεοδότου πρότεινε επανειλημμένα στους Καθ' ων η αίτηση να τους παράσχει επιπρόσθετες εμπράγματες εξασφαλίσεις επί της ακίνητης περιουσίας που διαθέτει ή να τους εκδώσει νέες επιταγές αλλά οι Καθ' ων η αίτηση αρνούνται. Στις 27.2.13 ο Αιτητής καταχώρησε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού την Αγωγή 954/13, εναντίον των Καθ' ων η αίτηση, με στόχο τον παραμερισμό της εκ συμφώνου απόφασης που εκδόθηκε εναντίον του στις 9.1.12 με δόλο και ψευδείς παραστάσεις στην παρούσα αγωγή. Επίσης στα πλαίσια της εν λόγω αγωγής ο Αιτητής έχει και πάλι προβεί στην καταχώρηση αίτησης για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης αλλά και της διαδικασίας πτώχευσης και/ή της Ειδοποίησης Πτώχευσης 1321/
2. Με την Ειδοποίηση Πτώχευσης 1321/12 οι Καθ' ων η αίτηση επιδιώκουν να εισπράξουν τρεις φορές το ίδιο ποσό των €100,
3. Η εν λόγω Ειδοποίηση Πτώχευσης όπως και οι προαναφερόμενες αιτήσεις αποτελούν μοχλό πίεσης προς τον Αιτητή και προς τον Θεοδότου για να αποπληρώσουν το εξ αποφάσεως χρέος του Θεοδότου χωρίς να εξυπηρετεί οποιοδήποτε άλλο σκοπό. Υπάρχουν στοιχεία δόλου και αθέμιτης εξασφάλισης xρημάτων από ή πλεονεκτημάτων προς όφελος των Καθ' ων η αίτηση, με ψευδείς παραστάσεις ή και άλλως πως και εις βάρος του Αιτητή ως χρεώστη. Ο χρόνος που παρήλθε για την καταχώρηση της παρούσας αίτησης οφείλεται στο ότι ο Χριστοφόρου ως δικηγόρος των Καθ' ων η αίτηση από την έκδοση της απόφασης ήτοι αρχές του 2012 μέχρι και τα τέλη του 2012 διαβεβαίωνε τον Αιτητή ότι ήταν τυπικό το ζήτημα καθώς επίσης και στο γεγονός ότι ο Αιτητής προέβηκε σε πολλές ενέργειες που αφορούν την Ειδοποίηση Πτώχευσης 1321/
4. Παράλληλα ως δικηγόρος ο Αιτητής έχει την ευθύνη και άλλων υποθέσεων και άλλους πελάτες τα συμφέροντα των οποίων πρέπει να υπερασπιστεί παράλληλα με την παρούσα και τις προεκτάσεις της. Βάσει των ανωτέρω είναι η θέση του Αιτητή ότι έχει καλή υπόθεση και ότι θα παραμεριστεί η απόφαση ημερ. 9.1.12 για λόγους δόλου και/ή απάτης αφού το ένα και μοναδικό χρέος έχει σχεδόν εξοφληθεί από τον πραγματικό χρεώστη, δεν είναι δικό του ενώ η ανάληψη της όποιας υποχρέωσης από μέρους του ή και η απόφαση λήφθηκε κατόπιν δόλου ή και ψευδών παραστάσεων από μέρους των Καθ' ων η αίτηση. Με την έγκριση της παρούσας αίτησης τα συμφέροντα των Καθ' ων η αίτηση δεν επηρεάζονται ενώ σε περίπτωση μη έγκρισης της τα συμφέροντα του Αιτητή θα επηρεαστούν δυσμενώς και ανυπερθέτως με αποτέλεσμα να υποστεί πραγματική επαγγελματική και οικονομική καταστροφή. Συνεπώς, υποστηρίζει εν κατακλείδι, ότι οι περιστάσεις συνηγορούν στο να παρασχεθεί η αιτούμενη αναστολή. Οι Καθ' ων η αίτηση αντέδρασαν με καταχώρηση ένστασης στις 6.9.
5. Η ένσταση στηρίζεται στις Δ.38 Κ.18, Δ.40 Κ.7,11,15 και Δ.48 Κ.2

(1),4

(2), 8

(1)(ii) των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, στα άρθρα 30, 31 και 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στα άρθρα 1, 2, 3

(1)(ζ),

(2)(α)(β), 4, 5, 6, 7, 11, 87, 90, 93, 97 και 102 του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, στους Κανονισμούς 2, 6, 7, 8, 16, 17, 18, 38, 39, 40, 41, 60

(2)και 188 των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών, στους Κανόνες της Επιείκειας, στις εξουσίες του Δικαστηρίου και στην νομολογία. Οι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι:

1. Η παρούσα διαδικασία συνιστά κατάχρηση και καταφρόνηση του Δικαστηρίου καθότι για τα ίδια ζητήματα ο Αιτητής έχει καταχωρήσει πολλαπλές διαδικασίες στις οποίες αιτείται ίδιες ή παρόμοιες θεραπείες και/ή διατάγματα.
2. Το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να αναστείλει την Ειδοποίηση Πτώχευσης 1321/2012, καθότι αφορά διαδικασία που εκκρεμεί ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας και δεν δύναται ο Αιτητής να εγείρει τέτοιο αίτημα στα πλαίσια της παρούσας αγωγής και αίτησης του.
3. Η παρούσα αίτηση έγινε με τεράστια και αδικαιολόγητη καθυστέρηση.
4. Δεν υπάρχει και/ή δεν εγείρεται νομικό υπόβαθρο που να δικαιολογεί και/ή να δίδει εξουσία στο Δικαστήριο να εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα.
5. Τα όσα προβάλλει ο Αιτητής ως λόγους αναστολής της διαδικασίας είναι αβάσιμα και ανεδαφικά και οι οποιεσδήποτε διαφορές υπάρχουν μεταξύ του αιτητή και της εταιρείας Peter Theo Properties (Cyprus Limited) ή του Πέτρου Θεοδότου ή επισύναψη αποδείξεων κάποιου Πανίκου Αριστείδου δεν μπορούν να αποτελέσουν επίδικα θέματα στην παρούσα διαδικασία.
6. Η παρούσα διαδικασία εγείρεται κακόπιστα και καταχρηστικά και με μοναδικό σκοπό την καθυστέρηση της διαδικασίας πτώχευσης που επιθυμούν οι εξ αποφάσεως πιστωτές να προχωρήσουν εναντίον του Αιτητή.
7. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Γιάννου Ιωάννου, αντιπροσώπου των Εναγόντων (Καθ' ων η αίτηση), ο οποίος δηλώνει εξουσιοδοτημένος να προβεί σε αυτήν. Στην εν λόγω ένορκη δήλωση αναφέρονται βασικά τα ακόλουθα: Ο Αιτητής προσπαθεί να εγείρει στην παρούσα ζητήματα τα οποία δεν μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο τέτοιας διαδικασίας. Η απόφαση ημερομηνίας 31.5.11 στην Αγωγή 1781/2011 ουδέποτε έχει αμφισβητηθεί από τους Εναγόμενους και δεν έχει ανατραπεί ή ανασταλεί η εκτέλεση της για οποιοδήποτε λόγο. Εάν οι Εναγόμενοι στην συγκεκριμένη υπόθεση έχουν οιανδήποτε απαίτηση αναφορικά με την εν λόγω απόφαση και εναντίον των Καθ' ων η αίτηση, έχουν κάθε δικαίωμα να ασκήσουν τα δικαιώματα που τους παρέχει η ισχύουσα νομοθεσία και ο Αιτητής δεν είναι το αρμόδιο άτομο να εγείρει οιαδήποτε ζητήματα όσον αφορά άλλη αγωγή και άλλη απόφαση. Τεχνηέντως ο Αιτητής προσπαθεί να παραπλανήσει το Δικαστήριο παραβλέποντας το βασικό στοιχείο ότι η απόφαση που εκδόθηκε εναντίον του στα πλαίσια της Αγωγής 5019/2011, είχε ως βάση, γραμμάτιο και/ή έγγραφο ανάληψης χρέους για το ποσό των €100.000 το οποίο ο ίδιος είχε στην κατοχή του για λογαριασμό της εταιρείας Peter Theo Properties (Cyprus Limited), η οποία εταιρεία όφειλε το ποσό αυτό στους Καθ' ων η αίτηση. Η απόφαση στην Αγωγή 1781/2011 αφορά άλλο πρόσωπο και συγκεκριμένα τον Πέτρο Θεοδότου. Τα όσα προβάλλει ο Αιτητής ως λόγους αναστολής της διαδικασίας είναι αβάσιμα και ανεδαφικά και οι οποιεσδήποτε διαφορές υπάρχουν μεταξύ του Αιτητή και της εταιρείας Peter Theo Properties (Cyprus Limited) ή του Πέτρου Θεοδότου ή επισύναψη αποδείξεων κάποιου Πανίκου Αριστείδου δεν μπορούν να αποτελέσουν επίδικα θέματα στην παρούσα καθότι υπάρχουν αποδείξεις προγενέστερες της καταχώρησης της αγωγής και στις εν λόγω αποδείξεις αναγράφεται ότι ο Πανίκος Αριστείδου λάμβανε ποσό χρημάτων σαν μέτοχος και όχι δια οποιοδήποτε άλλο λόγο που επικαλείται ο Αιτητής. Όσον αφορά το γραμμάτιο και/ή ανάληψης χρέους εκ μέρους του Αιτητή ήταν το γεγονός ότι ο Πέτρος Θεοδότου διευθυντής της εταιρείας Peter Theo Properties (Cyprus Limited) ανάφερε και/ή αναγνώρισε ότι το οφειλόμενο ποσό χρημάτων το έχει δώσει στον δικηγόρο του (Αιτητή), ο οποίος ανέλαβε την υποχρέωση να πληρώσει τους Καθ' ων η αίτηση και προς τούτο υπέγραψε το γραμμάτιο και/ή την ανάληψη χρέους ως προκύπτει από το περιεχόμενο του ιδίου εγγράφου και εν όψει αυτού είχαν επιστραφεί οι επιταγές στον Πέτρο Θεοδότου. Είναι παράδοξο ο Αιήτης, ο οποίος είναι δικηγόρος στο επάγγελμα να επικαλείται ότι υπέγραψε ένα «τυπικό» έγγραφο και αποδέχθηκε την έκδοση απόφασης εναντίον του «τυπικά». Από την άλλη εάν ο Αιτητής νιώθει ότι εξαπατήθηκε (το οποίο απορρίπτεται) θα μπορούσε να αμφισβητήσει έγκαιρα την νομιμότητα της απόφασης που έχει εκδοθεί εναντίον του και να την παραμερίσει ή ακυρώσει εάν ήθελε καταφέρει να πείσει το Δικαστήριο για την θέση του αυτή. Η καταχώρηση από πλευράς του Αιτητής της Αγωγή 954/2013 αποδεικνύει το πόσο επιτηδευμένα ενεργεί, καθότι καταχώρησε αυτή μόλις στις 27.2.13 και μετά που ανέγνωσε τους λόγους ένστασης που έχουν καταχωρήσει οι Καθ' ων η αίτηση στις 9.1.13 στα πλαίσια της διαδικασίας που αφορά την Ειδοποίηση Πτώχευσης 1321/
8. Η παρούσα διαδικασία συνιστά κατάχρηση και καταφρόνηση του Δικαστηρίου από πλευράς του Αιτητή, καθότι για τα ίδια ζητήματα έχει καταχωρήσει πολλαπλές διαδικασίες στις οποίες αιτείται ίδιες ή παρόμοιες θεραπείες και/ή διατάγματα. Συγκεκριμένα ακριβώς τις ίδιες θεραπείες αξιώνει στην αίτηση ημερομηνίας 23.5.13 την οποία έχει καταχωρήσει στην Αγωγή 954/
9. Ο Αιτητής έχει ήδη καταχωρήσει διαδικασίες ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας στα πλαίσια των οποίων εξαιτείται τον παραμερισμό και/ή την ακύρωση της Ειδοποίησης Πτώχευσης 1321/2012:

(1)Στις 14.12.12 καταχώρησε ένορκη δήλωση για παραμερισμό της εν λόγω Ειδοποίησης Πτώχευσης, της οποίας η εκδίκαση ακόμη εκκρεμεί.

(2)Στις 22.4.13 καταχώρησε αίτηση δια της οποίας εξαιτείται επίσης τον παραμερισμό της εν λόγω Ειδοποίησης Πτώχευσης, η οποία αίτηση επίσης εκκρεμεί προς εκδίκαση.

(3)Στις 24.5.13 καταχώρησε αίτηση δια της οποίας αιτείται την αναστολή της διαδικασίας που αφορά την εν λόγω Ειδοποίηση Πτώχευσης, η οποία αίτηση απορρίφθηκε στις 28.6.13 λόγω μη προώθησης της.

(4)Στις 28.6.13 καταχώρησε εκ νέου αίτηση δια της οποίας αιτείται την αναστολή της διαδικασίας που αφορά την εν λόγω Ειδοποίηση Πτώχευσης η οποία ακόμη εκκρεμεί και στηρίζεται στο εξ αποφάσεως χρέος του Αιτητής στα πλαίσια της Αγωγής 5019/2011, όπου οφειλέτης είναι ο ίδιος ο Αιτητής και για το χρέος αυτό δεν έχει καταβληθεί κανένα ποσό μέχρι σήμερα. Η παρούσα αίτηση έγινε με τεράστια και αδικαιολόγητη καθυστέρηση. Δεν υπάρχει και/ή δεν εγείρεται νομικό υπόβαθρο που να δικαιολογεί και/ή να δίδει εξουσία στο Δικαστήριο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Η παρούσα εγείρεται κακόπιστα και καταχρηστικά και με μοναδικό σκοπό την καθυστέρηση της διαδικασίας πτώχευσης που επιθυμούν οι εξ αποφάσεως πιστωτές να προχωρήσουν εναντίον του Αιτητή. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί με έξοδα εναντίον του Αιτητή. Εάν δε το Δικαστήριο ήθελε αποφασίσει ότι του παρέχεται η δυνατότητα και/ή διακριτική ευχέρεια να αναστείλει την υπό εκδίκαση διαδικασία θα πρέπει να επιβάλει τέτοιους όρους που θα εξυπηρετούν το συμφέρον της δικαιοσύνης όπως η κατάθεση τραπεζική εγγύησης δια ολόκληρο το ποσό. Στα πλαίσια της ακροαματικής διαδικασίας, με διάταγμα του Δικαστηρίου αντεξετάσθηκε από τον Αιτητή, επί συγκεκριμένων θεμάτων, ο ενόρκως δηλών για τους Καθ' ων η αίτηση. Κατά την αντεξέταση του ο Ιωάννου ανέφερε βασικά τα ακόλουθα: Αναφορικά με τα γεγονότα που οδήγησαν στην υπογραφή του εγγράφου ανάληψης χρέους εκ μέρους του Αιτητή: ότι τον κάλεσε ο Αιτητής στο Κτηματολόγιο Λεμεσού με σκοπό να γίνει εγγραφή, προς όφελος των Καθ' ων η αίτηση, πρώτης υποθήκης έναντι δανείου τρίτου. Παρών στο Κτηματολόγιο τότε ήταν και ο Πέτρος Θεοδότου. Δεν απέκλεισε δε στη συνέχεια όταν ρωτήθηκε ότι η περιουσία που θα υποθηκευόταν ανήκε στον Θεοδότου. Στο Κτηματολόγιο φάνηκε ότι το ακίνητο δεν μπορούσε να υποθηκευτεί καθότι ήταν «ενεχυριασμένο» στην Alpha Bank. Στη συνέχεια ο Αιτητής ανέλαβε την ευθύνη και έδωσε τη βεβαίωση ότι είχε τα λεφτά, τις €100.000, στην κατοχή του και ζήτησε από τον Ιωάννου και του έδωσε τις τρεις τραπεζικές επιταγές της Τράπεζας Κύπρου, αφού υπέγραψε έγγραφο ανάληψης χρέους που σύνταξε εκεί χειρόγραφα ο Χριστοφόρου. Ανέφερε δε σχετικά ότι ο Αιτητής τότε εξόφλησε και τα δικηγορικά έξοδα της εποχής. Όταν όμως ρωτήθηκε εάν τα δικηγορικά έξοδα αυτά ήταν του Θεοδότου και όχι του Αιτητή απάντησε ότι δεν γνωρίζει και δεν τον αφορούσε. Όσον αφορά την εταιρεία Peter Theo Properties (Cyprus) Ltd σε ερώτηση εάν ανήκει στον Πέτρο Θεοδότου απάντησε ότι από ότι γνωρίζει αυτός κάποτε ήταν διευθυντής και μέτοχος της εν λόγω εταιρείας. Σε ερώτηση δε εάν είπε προηγουμένως ότι η Peter Theo Properties (Cyprus) Ltd χρωστούσε στους Καθ' ων η αίτηση χρήματα για τα οποία ο Αιτητής ανέλαβε το χρέος απάντησε αρνητικά. Στη συνέχεια όμως σε αμέσως επόμενη ερώτηση απάντησε καταφατικά και ανέφερε ότι οι Καθ' ων η αίτηση δεν ήγειραν για το εν λόγω χρέος οποιαδήποτε αξίωση εναντίον της εν λόγω εταιρείας. Σε υποβολή δε ότι δεν υφίσταται ούτε υφίστατο ποτέ καμία απαίτηση των Καθ' ων η αίτηση εναντίον της εταιρείας αυτής απάντησε υπεκφεύγοντας ότι «Αφού αναλάβετε εσείς το χρέος. Αναλάβετε εσείς την εξόφληση με γραμμάτιο». Σε άλλο δε σημείο παραδέχθηκε δε ότι ποτέ δεν ανέφερε στον Θεοδότου, στις συναντήσεις τους, ότι πέραν από το προσωπικό του χρέος, χρέος €100.000 προς τους Καθ' ων η αίτηση είχε και η εταιρεία Peter Theo Properties (Cyprus) Ltd. Σε σχέση με τις επιταγές που αναφέρθηκαν ανωτέρω είπε ότι ήταν στο όνομα του και αφορούσαν υποχρέωση του Θεοδότου. Όταν όμως στη συνέχεια ρωτήθηκε εάν ήταν υποχρέωση του Θεοδότου προσωπικά και όχι της εταιρείας Peter Theo Properties (Cyprus) Ltd απάντησε ότι δεν θυμάται ενώ αμέσως μετά δεν απέκλεισε ότι οι εν λόγω επιταγές αφορούσαν χρέος του Θεοδότου προσωπικά και δουλείες που εκείνος είχε με τους Καθ' ων η αίτηση και όχι την εταιρεία Peter Theo Properties (Cyprus) Ltd. Τέλος σε σχέση με το θέμα αυτό σε άλλο δε σημείο της αντεξέτασης του απέφυγε ουσιαστικά να απαντήσει ευθέως κατά πόσο το προαναφερόμενο έγγραφο ανάληψης χρέους συντάχθηκε ως να αφορούσε χρέος της εταιρείας Peter Theo Properties (Cyprus) Ltd έναντι των Καθ' ων η αίτηση για μία διαφορά μεταξύ του Θεοδότου προσωπικά και των Καθ' ων η αίτηση χωρίς οι τελευταίοι να έχουν ποτέ εγείρει τέτοια αξίωση έναντι της εν λόγω εταιρείας. Δέχθηκε δε ότι γνωρίζει προσωπικά τον Πανίκο Αριστείδου. Είπε δε σχετικά ότι δύο φορές κατόπιν απαίτησης του Θεοδότου ο μάρτυρας συναντήθηκε στο σπίτι του Θεοδότου με αυτόν και τον Αριστείδου με σκοπό εξεύρεσης κάποιας λύσης στο θέμα που τους ταλαιπωρούσε. Ανέφερε επίσης ότι όποιες συμφωνίες έγιναν τότε αθετήθηκαν από τον Θεοδότου. Είπε δε κατηγορηματικά ότι ουδέποτε ο ίδιος ήταν παρών, αν ο Θεοδότου έδωσε χρήματα στον Αριστείδου. Πρόσθεσε δε ότι το θέμα ότι ο Αριστείδου έπαιρνε χρήματα με ψευδείς παραστάσεις για τους Καθ' ων η αίτηση είναι θέμα το οποίο συζητήθηκε και ο ίδιος ζήτησε εάν ο Θεοδότου έδωσε λεφτά στον Αριστείδου να κινηθεί νομικά εναντίον του Αριστείδου και αν χρειαστεί θα προσφέρει και ο μάρτυρας τη βοήθεια του. Κατέληξε δε ότι εν πάση περιπτώσει το θέμα των επιταγών του Θεοδότου προς τον Αριστείδου ξεπεράστηκε γιατί σε κατοπινό στάδιο έγινε η συνάντηση στο Κτηματολόγιο, με την υπογραφή της αναφερόμενης ανάληψης χρέους από τον Αιτητή. Παραδέχθηκε ότι μετά την ημερομηνία της ένορκης δήλωσης του στην παρούσα, στις 3.10.2013, αμφισβητήθηκε η απόφαση που εκδόθηκε στην Αγωγή 1781/11, με την καταχώρηση αίτησης παραμερισμού της, στα πλαίσια της οποίας ο ίδιος ορκίστηκε προς υποστήριξη της ένστασης των Καθ' ων η αίτηση. Δεν απέκλεισε δε ότι η εν λόγω αμφισβήτηση της απόφασης εστιάστηκε τόσο στο θέμα της κακής επίδοσης όσο και στο θέμα της καλής υπεράσπισης από τον Εναγόμενο σε εκείνη την υπόθεση. Στις γραπτές αγορεύσεις τους ο Αιτητής και ο συνήγορος των Καθ' ων η αίτηση υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους με παραπομπή στην σχετική νομολογία. Νομική πτυχή Στην παρούσα, με βάση τις διατάξεις που αναφέρονται στην νομική βάση της αίτησης, οι διατάξεις που προβλέπουν αναστολή εκτέλεσης είναι οι Δ.40 Κ.7(b) και Κ.11 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και το άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, οι οποίες προνοούν τα εξής: «Διαταγή 40: Κ.7: Every person to whom any sum or money or any costs shall be payable under a judgment or order shall, so soon as the money or costs shall be payable, be entitled to apply for the issue of writs to enforce payment thereof, subject nevertheless as follows: (a) If the judgment or order is for payment within a period therein mentioned, no writ shall be issued until after the expiration of such period; (b) The Court or Judge may, at or after the time of giving judgment or making an order, stay execution until such time as they or he shall think fit.» Κ.11: Any party against whom judgment has been given or an order made may apply to the Court or a Judge for a stay of execution or other relief against such judgment upon the ground of facts which have arisen too late to be pleaded; and the Court or Judge may give such relief and upon such terms as may be just. Νοείται ότι το Δικαστήριο ή Δικαστής πριν τη χορήγηση αναστολής εκτέλεσης μεριμνά για την καταβολή των εξόδων που έχουν προκύψει ή αναμένεται να προκύψουν σε σχέση με την κατάσχεση.» «47. Η απόφασις οιουδήποτε δικαστηρίου, επιφυλασσομένης οιασδήποτε εν αυτή περιεχομένης αντιθέτου διαταγής και ασχέτως του γεγονότος ότι αύτη έχει ληφθή επί παραλείψει υποβολής εγγράφων προτάσεων ή εμφανίσεως οιουδήποτε διαδίκου, θα είναι δεσμευτική δι΄ όλους τους διαδίκους ευθύς ως αύτη εκδοθή, ασχέτως προς οιανδήποτε έφεσιν κατ΄ αυτής, αλλά το δικαστήριον υπό του οποίου εκδίδεται η τοιαύτη απόφασις, ή οιονδήποτε δικαστήριον έχον δικαιοδοσίαν να εκδικάση κατ΄ έφεσιν την τοιαύτην απόφασιν δύναται καθ΄ οιονδήποτε χρόνον, εάν θεωρήση τούτο πρέπον, και ασχέτως προς το εάν εξεδόθη ή μη διάταγμα προς εκτέλεσιν αυτής, να διατάξη όπως ανασταλή η εκτέλεσις της τοιαύτης αποφάσεως, διά τοσούτον χρονικόν διάστημα και υπό τοιούτους όρους ή άλλως, ως ήθελε κρίνει ορθόν το τοιούτον δικαστήριον.» Αρχίζοντας από το άρθρο 47 του Νόμου 14/60 αυτό αποτελεί διάταξη γενικής εφαρμογής με την οποία δίδεται διακριτική ευχέρεια για την αναστολή εκτέλεσης απόφασης για τόσο χρονικό διάστημα και με όρους που ήθελε επιβάλει κρίνει ορθό το Δικαστήριο να επιβάλει. Αυτή η ευχέρεια ασκείται δικαστικά είτε από το Δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση είτε από το εκδικάζον κατ' έφεση Δικαστήριο και αφού ληφθούν υπόψη όλες οι περιστάσεις της υπόθεσης (βλ. World Tide v. Vassiliko Cement

(1989)1 Α.Α.Δ. 273). Όσον δε αφορά την Δ.40 Κ.11 θα πρέπει να σημειωθεί ότι αυτή αφορά αναστολή εκτέλεσης με βάση γεγονότα που προέκυψαν καθυστερημένα και δεν μπορούσαν να περιληφθούν στα δικόγραφα (βλ. Αναφορικά με την αίτηση της Παρασκευούς Μάρκου (Αρ. 1)

(2000)1Γ Α.Α.Δ 1868). Ως εκ των άνω φαίνεται ότι η εν λόγω Διαταγή δεν έχει εφαρμογή στην παρούσα. Αναφορικά δε με την Δ.40 Κ.7 θα πρέπει κατ΄ αρχήν να λεχθεί ότι αυτή αφορά ειδικά αποφάσεις για συγκεκριμένο ποσό ή για έξοδα (βλ. Αναφορικά με την αίτηση της Παρασκευούς Μάρκου (Αρ. 1) ανωτέρω, Barberi v. Papadopoulou [1982] J.S.C. 308 και Thorn Domestic Appliances (Export) Ltd v. Alpan (Takis Bros) Ltd [1983] 2 J.S.C. 544.). Δίδεται δε με την διάταξη αυτή, στο Δικαστήριο, διακριτική εξουσία να αναστείλει την εκτέλεση απόφασης και μάλιστα για χρονικό διάστημα που ήθελε κρίνει σωστό (βλ. Αναφορικά με την αίτηση των American Express (Europe) Ltd

(1989)1E Α.Α.Δ. 228). Πρέπει δε στο σημείο αυτό να λεχθεί ότι η εξουσία του Δικαστηρίου να αναστείλει την εκτέλεση δικαστικής απόφασης συναρτάται άμεσα με τους σκοπούς για τους οποίους επιδιώκεται η αναστολή (βλ. Πατσαλοσαββής ν. Διευθυντή Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων

(1989)1E Α.Α.Δ 45). Σε σχέση με το πλαίσιο εντός του οποίου εξετάζεται αίτηση στη βάση της Δ.40 Κ.7, ως λέχθηκε στην Anderson & Coltman Ltd v. Sonco Canning Ltd

(1982)2 JSC 325, ισχύουν κατ' αναλογία οι αρχές που διέπουν την διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να αναστείλει την εκτέλεση απόφασης εκκρεμούσης έφεσης δηλ. στη βάση της Δ.35 Κ.18. Οι αρχές αυτές συνοψίσθηκαν στην Χαραλάμπους ν. A. Panayides Contracting Ltd

(2001)1Γ Α.Α.Δ 1978 ως ακολούθως: «(α) Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Διαταγής 35 καν. 18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης. (β) Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης διαταγής για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης». Περαιτέρω στην Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147 λέχθηκε σχετικά ότι: «Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατεξοχή παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει η στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου». H διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται λοιπόν με βάση δύο αρχές: πρώτον ότι «ο διάδικος ο οποίος επιτυγχάνει δεν πρέπει να στερείται, χωρίς ουσιαστικό λόγο, του καρπού της νίκης του στο δικαστικό αγώνα που διεξήγαγε» και δεύτερο ότι «το ένδικο μέσο της έφεσης, το οποίο ασκείται δικαιωματικά, δεν πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητάς του δηλ. η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μη χάσει τη σημασία της μένοντας χωρίς κανένα αντίκρυσμα» (βλ. επίσης Mavrochanna and another v. Michael

(1984)1 C.L.R. 760, E.U.R.I.K and Others v. Kotsonis

(1986)1 C.L.R. 617, BP Holdings Ltd κ.α. ν. Κιταλίδη κ.α. (Αρ.1)

(1994)1 Α.Α.Δ. 287 και Παπακοκκίνου ν. Glykys and Araouzos (Insurances) Ltd κ.α.

(1998)1Α Α.Α.Δ 513). Η πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης δεν είναι ο δεσπόζων και αποφασιστικός παράγων στην επίλυση ενός τέτοιου ζητήματος. Μόνο η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων είναι δυνατό να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ της δεύτερης αρχής, σε βάρος της πρώτης (βλ. Χ''Ευαγγέλου ν. Dorami Marine Ltd & Others

(1991)1 Α.Α.Δ. 172). Η οικονομική δυσχέρεια του εξ αποφάσεως οφειλέτη να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του από την απόφαση δεν μπορεί να προβληθεί ως λόγος χορήγησης αναστολής (βλ. Βογαζιανός ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 591). Όσον δε αφορά το είδος των αποφάσεων που υπόκεινται σε αναστολή, έχει νομολογηθεί ότι το αντικείμενο της σχετικής δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου είναι η αναστολή θετικής και άμεσης υποχρέωσης ή καθήκοντος το οποίο επιβάλλεται από την απόφαση η οποία εφεσιβάλλεται. Αντικείμενο λοιπόν της αναστολής είναι η υποχρέωση ή καθήκον που επιβάλλεται από την απόφαση και όχι η παγοποίηση ή ο προσωρινός παραμερισμός της απόφασης (βλ. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ ν. Λύρα κ.α.

(1997)1Γ Α.Α.Δ 1384). Εφόσον κριθεί ότι η περίπτωση είναι κατάλληλη για έκδοση διαταγής για την αναστολή της εκτέλεσης, το Δικαστήριο έχει καθήκον να επιλέξει τους κατάλληλους για την περίπτωση όρους για να τεθεί σε ισχύ η διαταγή της αναστολής. Εναπόκειται δε στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η επιλογή τέτοιων όρων που να επιφέρουν την εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων μέχρι την αποπεράτωση της έφεσης (βλ. Χαραλάμπους ν. A. Panayides Contracting Ltd

(2001)1Γ Α.Α.Δ 1978). Πρέπει δε να διευκρινισθεί στο σημείο αυτό ότι εφόσον οι πιο πάνω αρχές ισχύουν κατ' αναλογία στην παρούσα αίτηση, τα όσα αναφέρονται σχετικά με έφεση στην ανωτέρω εκτεθείσα νομολογία, αφορούν την Αγωγή 954/13 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού. Ερχόμενος στη συνέχεια στην παρούσα θα πρέπει αρχικά να λεχθεί ότι η εξέταση αυτής θα γίνει στη βάση της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και η οποία περιλαμβάνεται στις ενόρκους δηλώσεις, στα τεκμήρια που επισυνάπτονται σε αυτές και στην αντεξέταση του Ιωάννου. Οποιεσδήποτε αναφορές στις αγορεύσεις των διαδίκων σε γεγονότα που δεν περιλαμβάνονται στα πιο πάνω δεν θα ληφθούν υπόψην καθότι ως είναι νομολογημένο δεν μπορεί να εισάγεται μαρτυρία μέσω αγορεύσεων. Περαιτέρω εφόσον δεν γίνεται αμφισβήτηση γεγονότων και στοιχείων που παρατίθενται στις ενόρκες δηλώσεις με τον ορθό δικονομικό τρόπο, δεν επιτρέπεται τέτοια αμφισβήτηση μέσω αναφορών στις αγορεύσεις. Τέλος η εξέταση της αίτησης δεν μπορεί παρά να περιορίζεται στη βάση των λόγων που εγείρονται στην ένσταση και όχι σε οποιοδήποτε λόγο που προβάλλεται για πρώτη φορά στις αγορεύσεις (βλ. Inter-Global (Financial Services) Ltd v. Πεππή

(2005)1Α Α.Α.Δ. 213). Αρχίζοντας από τη θέση των Καθ' ων η αίτηση ότι η παρούσα έγινε με μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση πρέπει να λεχθούν τα ακόλουθα: Ο χρόνος που θα πρέπει να ληφθεί υπόψην σε σχέση με την διαπίστωση της ύπαρξης καθυστέρησης ασφαλώς δεν μπορεί να είναι αυτός που διέρρευσε από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης εναντίον του Αιτητή στην παρούσα αγωγή αλλά ο χρόνος που διέρρευσε από την καταχώρηση της Αγωγής 954/13 εφόσον, με δεδομένο ότι με την παρούσα ζητείται η αναστολή εκτέλεσης μέχρι την εκδίκαση της εν λόγω αγωγής, η καταχώρηση της αγωγής εκείνης αποτελούσε προϋπόθεση για να καταχωρηθεί και προωθηθεί η παρούσα. Η εν λόγω αγωγή λοιπόν καταχωρήθηκε στις 27.2.13. Το χρονικό δε διάστημα που μεσολάβησε από τότε μέχρι και την καταχώρηση της παρούσας αίτησης ήτοι αυτό των τριών μηνών δεν μπορεί να θεωρηθεί ως μεγάλο. Παράλληλα ο ίδιος ο Αιτητής ανέφερε σχετικά μεταξύ άλλων ότι προέβηκε σε αρκετές ενέργειες αναφορικά με την από τους Καθ' ων η αίτηση έκδοση εναντίον του της Ειδοποίηση Πτώχευσης 1321/12 καθώς και ότι ως δικηγόρος παράλληλα είχε την ευθύνη και τον χειρισμό υποθέσεων πελατών του. Συνεπώς κρίνεται δεν μπορεί να ευσταθήσει η θέση των Καθ' ων η αίτηση ότι η παρούσα αίτηση έγινε με μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση. Όσον αφορά το υπό την παράγραφο Β αιτούμενο δηλ. την έκδοση διατάγματος αναστολή της Ειδοποίησης Πτώχευσης 1321/12 θα πρέπει να λεχθούν τα ακόλουθα: Ο Αιτήτης στις αγορεύσεις του δεν αναφέρει σε ποια νομική βάση στηρίζει αυτό του το αίτημα. Οι Δ.35 K.18, Δ.40 Κ.7 και 11 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και το άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου περιορίζουν την δικαιοδοσία του Δικαστηρίου στην αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης (βλ. Νεοφύτου ν. Δημητρίου

(1989)1E Α.Α.Δ 592). Στη νομική βάση της αίτησης αναφέρονται φυσικά, σε σχέση με την εξουσία του Δικαστηρίου να διατάσσει αναστολή στα πλαίσια της πτωχευτικής διαδικασίας, τα άρθρα 6

(7), 11

(2)και 97 του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ.

1. Θα πρέπει όμως να σημειωθεί ότι όλες οι πιο πάνω διατάξεις παρέχουν εξουσία αναστολής της διαδικασίας της αίτησης πτώχευσης (άρθρα 6 και 97) ή την αναστολή αγωγής, εκτέλεσης ή άλλης νόμιμης διαδικασίας εναντίον της περιουσίας ή του προσώπου του χρεώστη, μετά και πάλι την υποβολή αίτησης πτώχευσης. Συνεπώς επίκληση της εξουσίας του Δικαστηρίου για να διατάξει αναστολή παρέχεται μόνο μετά από την καταχώρηση αίτησης πτώχευσης και όχι της ειδοποίησης πτώχευσης στη βάση της οποίας εγείρεται η αίτηση πτώχευσης. Εξουσία αναστολής ειδοποίησης πτώχευσης για οποιονδήποτε λόγο δεν παρέχεται ούτε από τους Πτωχευτικούς Κανονισμούς. Ως εκ των άνω η υπό την παράγραφο Β αιτούμενη θεραπεία απορρίπτεται. Όσον αφορά το λόγο ένσταση ότι η παρούσα συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας αυτός εδράζεται στον ισχυρισμό ότι ο Αιτητής έχει καταχωρήσει πολλαπλές διαδικασίες στις οποίες αιτείται ίδιες ή παρόμοιες θεραπείες. Μια εκ των διαδικασιών που αναφέρεται είναι αίτηση στα πλαίσια της Αγωγής 954/
2. Σε σχέση με αυτήν όμως ο Ιωάννου κατά την αντεξέταση του απέφυγε να απαντήσει σε υποβολή, ουσιαστικά μη αποκλείοντας το γεγονός ότι η εν λόγω αίτηση έχει αποσυρθεί τον Οκτώβριο του
3. Συνεπώς δεν τίθεται θέμα κατάχρηση της διαδικασίας σε σχέση με αυτήν την αίτηση εφόσον αυτή φαίνεται ότι δεν υφίσταται πλέον. Εν πάση περιπτώσει θα πρέπει να λεχθεί ότι αίτηση για έκδοση διατάγματος αναστολής απόφασης γίνεται εν πρώτοις στα πλαίσια της υπόθεσης στην οποία εκδόθηκε η απόφαση. Συνεπώς κρίνεται ότι ορθώς έγινε στα πλαίσια της παρούσας αγωγής και κατ' επέκταση ακόμη και εάν εκκρεμούσε η αίτηση στην Αγωγή 954/13, η παρούσα δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί καταχρηστική. Αναφορικά δε με την θέση των Καθ' ων η αίτηση ότι η παρούσα γίνεται με κακή πίστη πρέπει να λεχθεί αρχικά ότι είναι γνωστό ότι ο διάδικος που ισχυρίζεται κάτι τέτοιο έχει και το βάρος απόδειξης του. Λαμβάνοντας δε υπόψην όλα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου στην παρούσα κρίνω ότι δεν έχει καταδειχθεί βάσιμη πεποίθηση για κακοπιστία, ως ισχυρίζονται οι Καθ' ων η αίτηση. Ερχόμενος τώρα στην εξέταση της ουσίας της αίτησης, ως προκύπτει από την σχετική νομολογία, αυτό που επιβάλλεται είναι, προς εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων, να σταθμισθεί κάθε γεγονός της παρούσας υπόθεσης που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής όσο και με τη ζωτικότητα του δικαιώματος για ακύρωση της απόφασης. Πρέπει λοιπόν να υπάρχουν τέτοια γεγονότα που να γέρνουν την πλάστιγγα υπέρ της αρχής ότι η Αγωγή 954/13 δεν θα πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητας της δηλ. να μην χάνει την σημασία της μένοντας χωρίς αντίκρυσμα σε ενδεχόμενη επιτυχία της. Ως προκύπτει από τα όσα εκτίθενται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ο Αιτητής αναφέρεται εκτενώς στις συνθήκες υπό τις οποίες υπέγραψε το έγγραφο ανάληψης χρέους στη βάση του οποίου κινήθηκε η παρούσα αγωγή καθώς και στις συνθήκες υπό τις οποίες εκδόθηκε, εκ συμφώνου απόφαση εναντίον του, την ακύρωση της οποία ζητά με την Αγωγή 954/
4. Όλα τα ανωτέρω είναι αναμφίβολα σχετικά με την πιθανότητα επιτυχίας της Αγωγή 954/
5. Αναφορικά με αυτό θα πρέπει να λεχθεί ότι εξετάζοντας την εν λόγω αγωγή, θεωρώ ότι δεν μπορεί στα πλαίσια της παρούσας να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή την αποτυχία της. Ως προκύπτει από την προαναφερθείσα νομολογία το πλαίσιο για τη διάγνωση της επιτυχίας της Αγωγής 954/13, σε συνάρτηση με τους ισχυρισμούς που προβάλλει ο Αιτητής, δεν μπορεί να είναι άλλο από την ακρόαση της αγωγής εκείνης. Εν πάση περιπτώσει πρέπει να υπομνησθεί ότι, ως έχει επίσης νομολογηθεί, οι προοπτικές επιτυχίας της αγωγής είναι οριακής σημασίας και δεν είναι ο αποφασιστικός παράγοντας για την επιτυχία του υπό εξέταση αιτήματος αναστολής. Πέραν και ανεξαρτήτως των πιο πάνω, με βάση τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, πρέπει να λεχθούν τα εξής: Προκύπτει από τα όσα ανέφερε ο Αιτητής, γεγονός που ουσιαστικά επιβεβαιώνεται ως συνάγεται από τα όσα ανέφερε σχετικά ο Ιωάννου στην αντεξέταση του, ότι το έγγραφο ανάληψης χρέους που υπέγραψε ο Αιτήτης και κατ' επέκταση το εξ αποφάσεως χρέος αυτού ημερ. 9.1.12 στην παρούσα αγωγή, αφορούν το ίδιο το εξ αποφάσεως χρέος του Θεοδότου, ημερ. 31.5.11 στην Αγωγή 1781/11 που κινήθηκε εναντίον αυτού από τους Καθ' ων η αίτηση. Αναφορικά δε με τον ισχυρισμό του Αιτητή ότι το εν λόγω χρέος του Θεοδότου ο τελευταίος το είχε εξοφλήσει, πριν την έκδοση της εναντίον του απόφασης, πληρώνοντας αντίστοιχα ποσά σε πρόσωπο που παρουσιαζόταν ως αντιπρόσωπος των Καθ' ων η αίτηση και τα λάμβανε για λογαριαμό αυτών, θα πρέπει να λεχθεί ότι ο Ιωάννου δεν αμφισβήτησε ότι μπορεί να έγιναν πληρωμές από τον Θεοδότου προς το εν λόγω πρόσωπο. Δεν δέχεται όμως ότι αυτό το πρόσωπο εισέπραττε για λογαριασμό των Καθ' ων η αίτηση. Είναι επίσης ουσιαστικά η θέση του Αιτητή ότι παρά τα πιο πάνω οι Καθ' ων η αίτηση με την έγερση παράλληλων διαδικασιών τόσον εναντίον αυτού όσο και του Θεοδότου, προσπαθούν να εισπράξουν και τα δύο εξ αποφάσεως χρέη. Ανέφερε δε σχετικά ο Αιτητής ότι κάθε φορά που ναυαγεί κάποια συνεννόηση του Θεοδότου προς πληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους εκείνου, οι Καθ' ων η αίτηση, κινούνται εναντίον του Αιτητή με διάφορες αιτήσεις που αφορούν την πτωχευτική διαδικασία. Από τα όσα έχει παραθέσει σχετικά ο Αιτητής και δεν έχουν αμφισβητηθεί από τους Καθ' ων η αίτηση προκύπτει ότι προς τον προαναφερόμενο σκοπό είσπραξης οι Καθ' ων η αίτηση έχουν καταχωρήσει:
6. Εναντίον του Θεοδότου, με βάση το εξ αποφάσεως χρέος στην Αγωγή 1781/11:

(1)την Ειδοποίησης Πτώχευσης 396/12,

(2)την Ειδοποίησης Πτώχευσης 44/2013 ημερ. 20.2.13 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού,

(3)την Ειδοποίηση Πτώχευσης 86/2013 ημερ. 10.5.13 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού και

(4)επίσης μια αίτηση πτώχευσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού. 2. Εναντίον του Αιτητή με βάση το εξ αποφάσεως χρέος στην παρούσα αγωγή:

(1)την αίτηση για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης 427/2012 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, ημερ. 6.4.12, η οποία απορρίφθηκε

(2)την αίτηση πτώχευσης 212/2012 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, ημερ. 18.5.12, η οποία απορρίφθηκε και

(3)την αίτηση για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης 1321/12 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, η οποία εκκρεμεί. Προκύπτει δε από την ένορκη δήλωση του Ιωάννου ότι οι Καθ' ων η αίτηση επιθυμούν να προχωρήσουν εναντίον του Αιτητή με τη διαδικασία πτώχευσης αυτού. Ο Αιτητής από την πλευρά του υποστηρίζει ότι σε περίπτωση απόρριψης της παρούσας τα συμφέροντα του θα επηρεαστούν «δυσμενώς και ανυπερθέτως με αποτέλεσμα να υποστεί πραγματική επαγγελματική και οικονομική καταστροφή» προφανώς αναφερόμενος στο ότι οι Καθ' ων η αίτηση θα προχωρήσουν σε τέτοια περίπτωση με διαδικασία για να εκδοθεί εναντίον του διάταγμα παραλαβής με όλες τις δυσμενείς οικονομικές αλλά και επαγγελματικές συνέπειες στον Αιτητή, ο οποίος είναι δικηγόρος στο επάγγελμα. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψην τα πιο πάνω καθώς και τη σχετική επί του θέματος νομολογία και συνεκτιμώντας όλους τους σχετικούς παράγοντες, κρίνω ότι υπό τις περιστάσεις της παρούσας, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της έγκρισης του αιτήματος αναστολής εκτέλεσης της απόφασης. Συναφώς εκδίδεται διάταγμα αναστολής της εκτέλεσης της απόφασης, η οποία εκδόθηκε εναντίον του Εναγόμενου - Αιτητή στην παρούσα αγωγή στις 9.1.12, μέχρι την αποπεράτωση της Αγωγής 954/2013 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, υπό τον όρο ότι: Ως ασφάλεια για την αποπληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους των τόκων και των εξόδων στην παρούσα αγωγή, σε περίπτωση που αποτύχει στην Αγωγή 954/2013, ο Εναγόμενος - Αιτητής, εντός 45 ημερών από σήμερα, θα καταθέσει στο Δικαστήριο το ποσό των €50,000, είτε τραπεζική εγγύηση για το πιο πάνω ποσό και περαιτέρω, για το υπόλοιπο του εξ αποφάσεως χρέους των τόκων και των εξόδων, θα υπογράψει προσωπική εγγύηση, την οποία επίσης θα καταθέσει στο Δικαστήριο. Τέλος τα έξοδα της παρούσας αίτησης, ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, κρίνεται ότι είναι ορθό και δίκαιο, υπό τις περιστάσεις της παρούσας, όπως επιδικασθούν και επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων - Καθ' ων η αίτηση και εναντίον του Εναγόμενου - Αιτητή. (Υπ.) ............... Φ. Τιμοθέου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim (Αναφορά: Πολιτική Δικονομία - Αίτηση αναστολής εκτέλεσης απόφασης και ειδοποίησης πτώχευσης) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο