← Κύπρος

Μαρίας Αριστοτέλους ν. Αγαθοκλή Παναγιώτου κ.α., Αρ. Αγωγής: 2761/13, 30/1/2014

Μαρίας Αριστοτέλους ν. Αγαθοκλή Παναγιώτου κ.α., Αρ. Αγωγής: 2761/13, 30/1/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2014:A42 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Ι. Κίτσιου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2761/13 Μεταξύ: Μαρίας Αριστοτέλους, από τη Λεμεσό Ενάγουσας -και-

  1. Αγαθοκλή Παναγιώτου, από την Πάφο
  2. Future Hotel Investments Ltd, από την Πάφο
  3. Future Hotels Ltd, από την Πάφο
  4. P.A.P. Hotels Ltd, από την Πάφο Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 30.08.2013 για Συνοπτική Απόφαση Ημερομηνία: 30.01.2014 Εμφανίσεις: Για Αιτήτρια-Ενάγουσα: κα Τ. Πιριλλίδου για N. Pirillides & Associates LLC Για Καθ΄ων η Αίτηση-Εναγόμενους: κα Μ. Παπαευσταθίου για Τάσσος Παπαδόπουλος & Συνεργάτες ΔΕΠΕ (κ. Χρ. Χαραλάμπους κατά την απόφαση) ΑΠΟΦΑΣΗ Η απαίτηση της Ενάγουσας (με ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα καταχωρημένο 01.07.2013) εναντίον όλων των Εναγομένων, πηγάζει, ως ισχυρίζεται η Ενάγουσα από την υπογραφή και παράδοση, εκ μέρους του Εναγόμενου 1, ενός γραμματίου συνήθους τύπου για το ποσό των €192.307,00 πληρωτέο στις 05.01.2011 σε διαταγή της Ενάγουσας, πλέον τόκο και δικηγορικά έξοδα σε περίπτωση μη πληρωμής. Οι Εναγόμενοι 2, 3 και 4, ως ισχυρίζεται η Ενάγουσα, εγγυήθηκαν γραπτώς την αποπληρωμή και εξόφληση του προαναφερόμενου γραμματίου. Εκ μέρους των Εναγομένων καταχωρήθηκε στις 22.08.2013 Σημείωμα Εμφάνισης. Στις 30.08.2013 η Ενάγουσα (στο εξής η Αιτήτρια) καταχώρησε Αίτηση (στο εξής η επίδικη Αίτηση) με την οποία ζητά την έκδοση συνοπτικής απόφασης εναντίον όλων των Εναγομένων (στο εξής Καθ΄ ων η αίτηση). Η επίδικη Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Μιχάλη Αριστοτέλους, συζύγου της Αιτήτριας, ο οποίος δηλώνει εξουσιοδοτημένος από αυτήν να προβεί στην ένορκη δήλωση. Συμφωνεί με το περιεχόμενο του κλητηρίου εντάλματος, της παρούσας αγωγής, και το υιοθετεί. Γνωρίζει πλήρως και προσωπικά τα γεγονότα της υπόθεσης. Το επίδικο γραμμάτιο υπογράφτηκε και παραδόθηκε στις 05.01.2011, στην παρουσία αυτού και του λογιστή του, Κυριάκου Κυριάκου, που υπέγραψαν και σαν μάρτυρες, από τον Καθ΄ ου η αίτηση 1 προς την Αιτήτρια σύζυγο του, μαζί με αριθμό άλλων γραμματίων, πληρωτέων κατ΄ έτος, όλων προς όφελος της Αιτήτριας. Αντιπροσωπεύει δε μέρος υπολοίπου του τιμήματος αγοράς μετοχών στην εταιρεία Nagel Trading & Investment Ltd, που η Αιτήτρια και ο υιός τους πώλησαν στον Καθ΄ ου η αίτηση 1 δυνάμει σχετικού συμφωνητικού εγγράφου, της ίδιας ημερομηνίας. Επισυνάπτεται το Γραμμάτιο, δεόντως χαρτοσημασμένο, ως Τεκμήριο
  5. Εναντίον των Καθ΄ ων η αίτηση καθώς και μελών της οικογένειας του Καθ΄ου η αίτηση 1, η Αιτήτρια και ο υιός τους, καταχώρησαν στις 04.07.2013 την αγωγή υπ΄ αρ. 2462/13 Ε.Δ. Λάρνακας διεκδικώντας την πληρωμή παντός υπολοίπου του τιμήματος πώλησης δυνάμει του εν λόγω συμφωνητικού εγγράφου. Το ποσό το οποίο η Αιτήτρια διεκδικεί με την παρούσα αγωγή, εξαιρέθηκε ρητά από το διεκδικούμενο, μέσω της πιο πάνω αγωγής 2462/2013, ποσό. Επισυνάπτεται δε ως Τεκμήριο 2 πιστό αντίγραφο του κλητηρίου της αγωγής 2462/
  6. Ως αναφέρει ο Μιχάλης Αριστοτέλους, η αναφορά του στην αγωγή 2462/2013 γίνεται, για να προκαταλάβει ενδεχόμενο ισχυρισμό των Καθ΄ ων η αίτηση ότι η παρούσα αγωγή αποτελεί «πολλαπλότητα διαδικασιών». Οι Καθ΄ ων η αίτηση 2, 3 και 4 στις 05.01.2011, εγγυήθηκαν εγγράφως και αλληλέγγυα με τον Καθ΄ου η αίτηση 1, την πιστή και ακριβή αποπληρωμή και εξόφληση του επίδικου Γραμματίου προς την Αιτήτρια. Εξ όσων πληροφορείται από τους δικηγόρους της Αιτήτριας και πιστεύει, πιστό αντίγραφο του Ειδικώς Οπισθογραφημένου Κλητηρίου Εντάλματος επιδόθηκε στους Καθ΄ ων η Αίτηση οι οποίοι καταχώρησαν σημείωμα εμφάνισης. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση παρέλειψαν να εξοφλήσουν κατά το συμφωνηθέντα χρόνο το Γραμμάτιο ή έστω να καταβάλουν οποιοδήποτε ποσό έναντι αυτού. Εξ όσων κάλλιον γνωρίζει, και ειλικρινώς πιστεύει, και ως συμβουλεύεται από τους δικηγόρους της Αιτήτριας, οι Καθ΄ ων η Αίτηση ουδεμία υπεράσπιση έχουν στην παρούσα αγωγή, η υπόθεση είναι ξεκάθαρη και αδιαμφισβήτητη. Οι Καθ΄ ων η αίτηση έχουν καταχωρήσει στις 21.11.2013 Ειδοποίηση περί Πρόθεσης Ένστασης, προβάλλοντας τους ακόλουθους λόγους ένστασης:
  7. Έχουν καλή υπεράσπιση η οποία συνίσταται στο ότι η παρούσα διαδικασία αποτελεί πολλαπλότητα των διαδικασιών.
  8. Το σεβαστό Δικαστήριο δε δύναται να εκδώσει απόφαση αφού στερείται κατά τόπο αρμοδιότητας.
  9. Τόσο η Συμφωνία ημερομηνίας 05.01.2011 όσο και το Γραμμάτιο της ίδιας ημερομηνίας και η Έγγραφη Εγγύηση είναι άκυρη αφού στηρίζεται σε παράνομη πράξη σύμφωνα με το άρθρο 53

(1)του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113 όπως τροποποιήθηκε.
  1. Ο ομνύοντας δεν αποκάλυψε και σκόπιμα δεν επισύναψε στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση τη Συμφωνία ημερομηνίας 05.01.
  3. Αμφισβητείται η καταλληλότητα του ομνύοντα.
  4. Ο ενόρκως δηλών επί της Αίτησης δεν προσδιορίζει το λόγο για τον οποίο ο ίδιος, και όχι η Ενάγουσα, προβαίνει στην ένορκη δήλωση, δεν προσδιορίζει με σαφήνεια την πηγή της γνώσης του ή/και δεν μπορεί να εξαχθεί από την ένορκη δήλωση του ότι αυτή είναι απόρροια ιδίας αντίληψης.
  5. Η έγερση της παρούσας διαδικασίας αγωγής είναι πρόωρη.
  6. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση δεν πληρεί τις προϋποθέσεις των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας.
  7. Αμφισβητείται η απαίτηση της Ενάγουσας.
  8. Αμφισβητείται το ύψος του ποσού της απαίτησης που αναφέρεται στην Έκθεση Απαίτησης.
  9. Ο Ενόρκως Δηλών δεν αναφέρει όλα τα ουσιώδη ή/και σχετικά γεγονότα που αφορούν στην παρούσα υπόθεση.
  10. Η Αίτηση και η Ένορκη Δήλωση που τη συνοδεύει δεν ικανοποιούν τις προϋποθέσεις για έκδοση συνοπτικής απόφασης.
  11. Η επίδικη Αίτηση είναι παράτυπη, κακόπιστη, επιδιώκει αλλότριους σκοπούς και συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας.
  12. Η επίδικη Αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη ή/και τα γεγονότα ενώπιον του Σεβαστού Δικαστηρίου δε συνηγορούν στην έκδοση συνοπτικής απόφασης. Οι λόγοι ένστασης υποστηρίζονται από ένορκη δήλωση του Αγαθοκλή Παναγιώτου. Η εν λόγω ένορκη δήλωση, κατά παράβαση της Δ.39 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, έχει πάρει τη μορφή γραπτής αγόρευσης, αφού, εκτός από γεγονότα παρατίθενται εκ νέου αυτούσιοι οι λόγοι ένστασης αλλά και επιχειρήματα ή δικανικοί συλλογισμοί. Το Δικαστήριο έχει, κατ΄ επανάληψη, επισημάνει το φαινόμενο αυτό και παρακαλούνται οι συνήγοροι όπως, κατά την ετοιμασία ενόρκων δηλώσεων, καθοδηγούν το περιεχόμενο τους ή ελέγχουν αυτό, ούτως ώστε να παρατίθενται μόνο γεγονότα. Το Δικαστήριο στη συνέχεια θα αναφερθεί μόνο στα γεγονότα της ένορκης δήλωσης του Αγαθοκλή Παναγιώτου, ο οποίος δηλώνει εξουσιοδοτημένος από τους υπόλοιπους Καθ΄ ων η Αίτηση για να προβεί σε ένορκη δήλωση. Γνωρίζει ως αναφέρει τα γεγονότα της υπόθεσης λόγω προσωπικού χειρισμού. Πρώτιστα, διατυπώνεται η διαφωνία του με τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του Μιχάλη Αριστοτέλους. Ως αναφέρει περαιτέρω, κατά ή περί την 05.01.2011 υπογράφηκε Συμφωνητικό Έγγραφο μεταξύ της Αιτήτριας και του Κωνσταντίνου Αριστοτέλους (υιού της Αιτήτριας) ως Πωλητών και του Καθ΄ου η αίτηση 1 ως Αγοραστή, με την οποία συμφωνήθηκε όπως οι Πωλητές πωλήσουν το μετοχικό κεφάλαιο που κατείχαν στην ιδιωτική εταιρεία Nagel Trading & Investment Limited στον Καθ΄ ου η Αίτηση
  13. Η εταιρεία Nagel Trading & Investment Limited ήταν ιδιοκτήτρια της εταιρείας Future Hotels Investments Limited, Καθ΄ ης η Αίτηση 2, η οποία ήταν η απόλυτη ιδιοκτήτρια της Future Hotels Ltd, Καθ΄ ης η Αίτηση
  14. Η Future Hotels Ltd ήταν η απόλυτη ιδιοκτήτρια της εταιρείας P.A.P. Hotels Ltd, Καθ΄ ης η Αίτηση
  15. Επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση ως Τεκμήριο 1 το Συμφωνητικό Έγγραφο ημερομηνίας 05.01.
  16. Περαιτέρω ή/και ειδικότερα με βάση το ίδιο Συμφωνητικό Έγγραφο, συμφωνήθηκε όπως ο Καθ΄ ου η αίτηση 1 εκδώσει δεκατρία γραμμάτια συνήθους τύπου ημερομηνίας 05.01.2011 με την εγγύηση των εταιρειών Καθ΄ ων η αίτηση 2, 3 και
  17. Δηλαδή, πέραν του τιμήματος πώλησης που συμφωνήθηκε μεταξύ των Πωλητών και του ιδίου ως Αγοραστή, συμφωνήθηκε επίσης όπως οι εταιρείες, οι οποίες θα πωλούνταν από τους Πωλητές, και τις οποίες θα αγόραζε ο Καθ΄ ου η αίτηση 1, θα έδιδαν εγγύηση στα γραμμάτια που αυτός θα υπέγραφε προς τους Πωλητές, περιλαμβανομένης και της Αιτήτριας. (Γίνεται παραπομπή στον όρο 5 της Συμφωνίας ημερομηνίας 05.01.2011 (Τεκμήριο 1)). Ειδικότερα, οι Καθ΄ ων η αίτηση 2, 3 και 4 - ιδιωτικές εταιρείες - θυγατρικές της Nagel Trading & Investment Limited, εγγυήθηκαν τον Καθ΄ ου η αίτηση 1 για να αγοράσει τη μητρική εταιρεία, Nagel Trading & Investment Limited (Καθ΄ης η αίτηση 2). Προκύπτει ξεκάθαρα από το γεγονός αυτό ότι οι εταιρείες - Καθ΄ ων η αίτηση 2, 3 και 4 προέβηκαν σε παροχή οικονομικής βοήθειας (financial assistance) για την αγορά μετοχών των εν λόγω εταιρειών μέσω της αγοράς της μητρικής τους εταιρείας Nagel Trading & Investment Limited. Το γεγονός αυτό, όπως ο Αγαθοκλής Παναγιώτου συμβουλεύεται, απαγορεύεται ρητά με βάση τον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113, όπως τροποποιήθηκε, και καθιστά τη Συμφωνία ημερομηνίας 05.01.2011 αλλά και τις εγγυήσεις που δόθηκαν από τους Καθ΄ων η αίτηση 2, 3 και 4 παράνομες και συνεπώς άκυρες. Η ακροαματική διαδικασία της επίδικης αίτησης διεξάχθηκε στη βάση των προαναφερομένων ενόρκων δηλώσεων και των αγορεύσεων των ευπαίδευτων συνηγόρων των διαδίκων. Οι διατυπωθείσες θέσεις προβάλλουν ως εκ διαμέτρου αντίθετες. Επικαλούμενη σχετική νομολογία η Αιτήτρια θεωρεί ότι πρόκειται για μια καθαρή περίπτωση, όπου δικαιολογείται η έκδοση απόφασης χωρίς να δοθεί δικαίωμα στην άλλη πλευρά για καταχώρηση υπεράσπισης, αφού δεν υπάρχει τέτοια. Από την άλλη πλευρά οι Καθ΄ ων η αίτηση ισχυρίζονται πως δεν πρόκειται για απλή περίπτωση διεκδίκησης ποσού οφειλόμενου δυνάμει γραμματίου, αλλά για περίπλοκη υπόθεση η οποία προϋποθέτει εξολοκλήρου ακροαματική διαδικασία. Νομική πτυχή: Νομική βάση της επίδικης Αίτησης είναι η Δ.18 Κ.1(α) των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία παρατίθεται αυτούσια: «Ο.18, r.1(a) Where the defendant appears to a writ of summons specially indorsed under Order 2, rule 6, the plaintiff may on affidavit made by himself, or by any other person who can swear positively to the facts, verifying the cause of action, and the amount claimed (if any), and stating that in his belief there is no defence to the action, apply for judgment for the amount so indorsed, together with interest (if any), or for the recovery of the land (with or without rent), or for the delivering up of a specific chattel, as the case may be, and costs. And judgment for the plaintiff may be given thereupon, unless the defendant shall satisfy the Court that he has a good defence to the action on the merits, or disclose such facts as may be deemed sufficient to entitle him to defend.» Σε ελεύθερη μετάφραση: «Όπου ο Εναγόμενος εμφανίζεται σε κλητήριο ειδικά οπισθογραφημένο σύμφωνα με τη Διάταξη 2 Κανονισμός 6, ο Ενάγοντας μπορεί, με ένορκη δήλωση την οποία θα κάνει ο ίδιος ή άλλο πρόσωπο που μπορεί να ορκισθεί θετικά για τα γεγονότα, βεβαιώνοντας την αιτία της αγωγής και το ποσό που απαιτείται (αν υπάρχει) και αναφέροντας ότι από ότι πιστεύει δεν υπάρχει υπεράσπιση στην αγωγή, να αποταθεί για απόφαση για το ποσό που απαιτείται μαζί με τόκο (αν υπάρχει) ή για ανάκτηση γης (με ή χωρίς ενοίκιο) ή για παράδοση συγκεκριμένου κινητού πράγματος, ανάλογα με την περίπτωση και τα έξοδα, μπορεί να δοθεί απόφαση υπέρ του Ενάγοντα, εκτός εάν ο Εναγόμενος ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι έχει καλή υπεράσπιση στην αγωγή ή να αποκαλύψει τέτοια γεγονότα που θα είναι ουσιώδη για να του δοθεί δικαίωμα υπεράσπισης.» Από τη γραμματική ερμηνεία της πιο πάνω διάταξης καθώς και την πλούσια νομολογία που την έχει εφαρμόσει μέχρι σήμερα, προκύπτει ότι το Δικαστήριο, πριν εξετάσει τους ισχυρισμούς του Εναγόμενου ως προς το κατά πόσο υπάρχει συζητήσιμη υπεράσπιση, θα πρέπει να ικανοποιηθεί ότι πληρούνται οι πιο κάτω προϋποθέσεις: (α) Το κλητήριο ένταλμα που καταχωρήθηκε από τον Ενάγοντα να είναι ειδικά οπισθογραφημένο δυνάμει της Δ.2, Κ.
  18. (β) Ο Εναγόμενος να έχει καταχωρήσει σημείωμα εμφάνισης, και (γ) Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση για συνοπτική απόφαση θα πρέπει να γίνεται από τον Ενάγοντα, ή από πρόσωπο που μπορεί θετικά να ορκιστεί ως προς τα γεγονότα, και που μπορεί να επαληθεύσει το αγώγιμο δικαίωμα και το ποσό που απαιτείται, και να δηλώνει ότι εξ΄ όσων πιστεύει δεν υπάρχει υπεράσπιση στην αγωγή. Σε περίπτωση που πληρούνται οι πιο πάνω προϋποθέσεις, τότε αμέσως μετατοπίζεται στον Εναγόμενο το βάρος της απόδειξης ότι έχει καλή υπεράσπιση, ή ότι έχουν αποκαλυφθεί τέτοια γεγονότα τα οποία θα του δώσουν το δικαίωμα να υπερασπιστεί σε διαδικασία πλήρους ακρόασης. Ουσιαστικά η πλήρωση των πιο πάνω προϋποθέσεων, σχετίζεται άμεσα με την ενεργοποίηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για να κάνει χρήση της διαδικασίας για έκδοση συνοπτικής απόφασης. Στην υπόθεση Αθηνούλλα Δημητρίου ν. Τράπεζα Κύπρου Λτδ,
(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 782, γίνεται διάκριση αφενός μεν των προσώπων που μπορούν να ορκιστούν θετικά για τα γεγονότα μιας υπόθεσης, και αφετέρου των προσώπων που ορκίζονται με βάση τα όσα πληροφορούνται και πιστεύουν, τονίζοντας ότι η Δ.39 Κ. 2 αφορά μόνο τις ενδιάμεσες αιτήσεις όπου μπορεί κάποιος ενόρκως δηλών να κάνει αναφορά σε γεγονότα που είναι εξ΄ ακοής. Βέβαια, πλέον η εξ΄ ακοής μαρτυρία επιτρέπεται σε κάθε διαδικασία εκτός αν το Δικαστήριο κρίνει ορθό να μην την επιτρέψει. Επίσης επιβεβαιώνεται από την πιο πάνω απόφαση, η λογική αναγκαιότητα, ότι εκεί που ο Ενάγοντας είναι νομικό πρόσωπο, την ένορκη δήλωση θα κάνει κάποιο φυσικό πρόσωπο το οποίο όμως γνωρίζει θετικά τα γεγονότα της υπόθεσης. Όσον αφορά την έννοια της λέξης «θετικά» ως προς την αναφορά των γεγονότων, στην ίδια υπόθεση (Αθηνούλλα Δημητρίου) αναφέρθηκε ότι, το ζήτημα του κατά πόσο ένα πρόσωπο είναι σε θέση να ορκιστεί θετικά για τα γεγονότα της υπόθεσης, και εντός της έννοιας της Δ.18 Κ. 1, πρέπει να κρίνεται με βάση τα γεγονότα και τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, καθώς και σε συνάρτηση με το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης, ενώ πολύ σημαντικό ρόλο διαδραματίζει η φύση της αξίωσης. Η ιδιαίτερη φύση της συνοπτικής απόφασης έχει τονιστεί μεταξύ άλλων, και στην υπόθεση Trans Middle East Trading (T.M.E.T.) v. Abdul Aziz Tlais
(1991)1 A.A.Δ. 239, όπου αναφέρθηκαν τα εξής: «Η βασική αρχή που προκύπτει τόσο από τις κυπριακές όσο και αγγλικές αποφάσεις είναι ότι η συνοπτική απόφαση πρέπει να εκδίδεται μόνο όπου είναι αναμφίβολο ότι ο Εναγόμενος δεν έχει υπεράσπιση στην αγωγή. ΄Οπου όμως δίδει στην ένορκη δήλωση του αρκετές λεπτομέρειες που να δείχνουν την ύπαρξη καλόπιστης υπεράσπισης ή να εγείρουν θέμα σε απάντηση της απαιτήσεως που θα πρέπει να εκδικάζεται ή όπου ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι έχει καλή και ουσιαστική υπεράσπιση ή αποκαλύπτει τέτοια γεγονότα που μπορούν να κριθούν ως αρκετά για να του δώσουν το δικαίωμα να προβάλει την υπεράσπιση του, τότε θα πρέπει να δίδεται τέτοιο δικαίωμα για υπεράσπιση (CY.E.M.S. CO LTD v. The Central Co-Operative Industries Co ltd
(1982)1 A.A.Δ. 897). ΄Ετσι είναι μόνο σε καθαρές περιπτώσεις που μπορεί το Δικαστήριο να στερήσει διάδικο από του να προβάλει την υπεράσπιση του ενώπιον του Δικαστηρίου, γιατί σε διαφορετική περίπτωση τέτοια ενέργεια θα αποτελούσε άρνηση δικαιοσύνης προς τον επηρεαζόμενο διάδικο.» Περαιτέρω στην Ετήσια Πρακτική του 1958, Τόμος 1, στη σελίδα 243, αναφέρονται τα πιο κάτω, στα πλαίσια της Δ.14 των Αγγλικών Θεσμών, η οποία είναι ίδια με τη Δ.18 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας: «The purpose of O.14 is to enable a plaintiff to detain a summary judgment without trial, if he can prove his claim clearly; and if the defendant is unable to set up a bona fide defence or raise an issue against the claim which ought to be tried (Rodsents v. Plant
(1985)1 Q.B.597).» Στη σελίδα 248 του πιο πάνω συγγράμματος αναφέρεται ότι, αν στην ένορκη δήλωση του Εναγόμενου αποκαλύπτεται υπεράσπιση, είναι γενικά αχρείαστο για τον Ενάγοντα να καταχωρήσει απαντητική ένορκη δήλωση, εκτός αν είναι σε θέση να παρουσιάσει έγγραφα που να δείχνουν καθαρά την αναλήθεια της ένορκης δήλωσης του Εναγομένου. Σημαντική επίσης είναι η αναφορά στην υπόθεση Χριστάκης Αυγουστή και άλλοι ν. Γεώργιου Πίριλλου,
(1997)1(Α) Α.Α.Δ. 5 όπου αναφέρεται πως όταν τα νομικά και πραγματικά ζητήματα, λόγω της φύσεως τους, είναι απλά και καθίσταται δυνατό για το Δικαστήριο να μορφώσει άποψη χωρίς περαιτέρω διευκρίνιση στο στάδιο της δίκης, τότε πρέπει να εκδίδεται συνοπτική απόφαση υπέρ του Ενάγοντα. Αξιολόγηση των εκατέρωθεν εκδοχών και συμπέρασμα Είναι σαφές και συνάγεται από την πιο πάνω νομολογία, ότι το κύριο ερώτημα που τίθεται, μεταξύ άλλων επιμέρους ερωτημάτων, είναι κατά πόσο η παρούσα υπόθεση αφορά καθαρή και κατάλληλη περίπτωση, ούτως ώστε να εκδοθεί συνοπτική απόφαση, έχοντας κατά νου τη φύση της διαφοράς. Προέχει ωστόσο η εξέταση, κατά πόσο πληρούνται οι βασικές προϋποθέσεις ούτως ώστε να μετατοπίζεται στους Καθ΄ων η αίτηση το βάρος απόδειξης ότι έχουν συζητήσιμη υπεράσπιση ή ότι έχουν θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου τέτοια γεγονότα και ισχυρισμούς, οι οποίοι τους παρέχουν το δικαίωμα να υπερασπιστούν σε διαδικασία πλήρους ακρόασης της αγωγής. Προκύπτει αβίαστα μέσα από τον φάκελο της υπόθεσης ότι, η αγωγή της Αιτήτριας καταχωρήθηκε με Κλητήριο Ένταλμα Ειδικώς Οπισθογραφημένο, και ότι οι Καθ΄ων η αίτηση καταχώρισαν εμφάνιση στις 22.08.
  1. Παραμένει το ερώτημα κατά πόσο προκύπτει από την ένορκη δήλωση του Μιχάλη Αριστοτέλους ότι επιβεβαιώνεται θετικά η απαίτηση της Αιτήτριας, έστω, έχοντας προσωπική γνώση των γεγονότων που στηρίζουν την απαίτηση. Η απάντηση στο ερώτημα θα πρέπει να δοθεί λαμβάνοντας υπόψη τη φύση της απαίτησης. Όπως έχει προαναφερθεί η φύση της διαφοράς αποτελεί σημαντικό κριτήριο στην κρίση του Δικαστηρίου. Η Αιτήτρια στηρίζει την απαίτηση της σε γραμμάτιο συνήθους τύπου. Λαμβάνοντας υπόψη το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 1, που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση του Μιχάλη Αριστοτέλους, συνάγεται ότι η Αιτήτρια θεωρεί το Τεκμήριο 1 ως γραμμάτιο συνήθους τύπου, επικαλούμενη παράλληλα τα πλεονεκτήματα που εκπορεύονται από αυτό δυνάμει του άρθρου 80 του ΚΕΦ.
  2. Θα πρέπει να επισημανθεί πως το γραμμάτιο συνήθους τύπου συνιστά από μόνο του αιτία αγωγής. Στην υπόθεση Νικόλας και Χρίστος Ιγνατίου κ.α. ν. Νικόλα Λεμονάρη
(2004)1(Γ) Α.Α.Δ. 1562 πρωτόδικο δικαστήριο έκρινε ότι, το έγγραφο που παρουσιάστηκε ενώπιον του, δε συνιστούσε γραμμάτιο συνήθους τύπου ωστόσο εξέδωσε απόφαση στη βάση εγγράφου αναγνώρισης χρέους. Η πρωτόδικη απόφαση ανατράπηκε. Αναφέρθηκαν από το Εφετείο τα ακόλουθα: «Κατ΄αρχή και σύμφωνα με τη νομολογία όσον αφορά εναλλακτική βάση αγωγής, αυτή της «αναγνώρισης χρέους», ούτε αναγνωρίζεται ούτε συνιστά αυτοτελή βάση. Έγγραφο που περιέχει δήλωση η οποία συνιστά αναγνώριση χρέους θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί κατά τη δίκη για την απόδειξη κάποιας αιτίας αγωγής ως π.χ. για παράβαση συμφωνίας δανείου. Το ίδιο όμως το έγγραφο δεν συνιστά βάση αγωγής. (Βλέπε: D &G Products Ltd v. Χαράλαμπου Αναστασίου, Πολιτική Έφεση 10744, ημερ. 13.9.2002). ................................ Είναι νομολογιακά θεμελιωμένο ότι τα δικόγραφα συνιστούν το θεμέλιο της δίκης και αποτελούν το αποκλειστικό μέσο για τον προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων. Παρέκκλιση από την αρχή αυτή εκτρέπει τη δίκη έξω από τα δικονομικά πλαίσια που παρέχουν εγγύηση για δίκαιη δίκη και ορθή απονομή της δικαιοσύνης (Βλέπε: Loucaides v. C.D. Hay & Sons
(1971)1 C.L.R. 134, Αριστοδήμου ν. Χαραλάμπους
(1990)1 Α.Α.Δ. 319 και Ελένη Βραχίμη ν. Πάρη Κουλουμπρή
(1992)1 Α.Α.Δ. 836).» Ενόψει των πιο πάνω, λαμβάνοντας υπόψη τη φύση της απαίτησης της Αιτήτριας, κρίνεται ότι η τελευταία οφείλει, κατά την επιβεβαίωση των ισχυρισμών της Έκθεσης Απαίτησης της, να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου όλη την αναγκαία μαρτυρία ούτως ώστε να αποδεικνύεται ότι το Τεκμήριο 1, επί της ένορκης δήλωσης του Μιχάλη Αριστοτέλους, συνιστά γραμμάτιο συνήθους τύπου. Η αποδοχή εκ μέρους του Καθ΄ου η αίτηση 1 ότι υπόγραψε το γραμμάτιο και η απουσία άρνησης ότι αυτό υπογράφηκε στην παρουσία του Μιχάλη Αριστοτέλους και Κυριάκου Κυριάκου, ήτοι δύο μαρτύρων, συνηγορεί πως η Αιτήτρια, μέσω του συζύγου της ο οποίος έχει προσωπική γνώση των ουσιωδών γεγονότων, έχει επαληθεύσει πλήρως και με θετικό τρόπο το αγώγιμο δικαίωμα της ως όφειλε. Προκύπτει συνεπώς από τη μαρτυρία ότι ο Καθ΄ου η αίτηση αρ.1 υπόγραψε το Τεκμήριο 1 στην παρουσία δυο μαρτύρων. Αυτό απαιτείται ως αυστηρή προϋπόθεση από το άρθρο 78 του ΚΕΦ.149. Συνακόλουθα των πιο πάνω, μετατίθεται στους Καθ΄ων η αίτηση το βάρος απόδειξης συζητήσιμης υπεράσπισης ή στοιχείων που να δικαιολογούν την παραχώρηση δικαιώματος καταχώρησης υπεράσπισης. Τα στοιχεία που οι Καθ΄ ων η αίτηση προβάλλουν ως υπεράσπιση είναι πως το επίδικο γραμμάτιο αποτελεί μέρος τιμήματος αγοραπωλησίας μετοχών μεταξύ του Καθ΄ ου η αίτηση 1 και της Αιτήτριας. Στη συμφωνία αυτή δόθηκαν εγγυήσεις από τους Καθ΄ ων η αίτηση 2, 3 και 4 που δεν ήταν νόμιμο ή επιτρεπτό σύμφωνα με το άρθρο 53 του Κεφ. 113, συνεπώς η συμφωνία ήταν άκυρη όπως και οι εγγυήσεις. Ενόψει αυτής της θέσης, η οποία ουσιαστικά είναι η μόνη επί της ουσίας αφού δεν προβάλλεται ισχυρισμός, είτε για εξόφληση είτε μη υπογραφή του γραμματίου, είναι χρήσιμο να γίνει παραπομπή σε σχετική νομολογία αναφορικά με γραμμάτια συνήθους τύπου. Στην υπόθεση Λοϊζος Κώστα Λοϊζίδης ν. Ανδρέα Μιχαήλ Τσιακλή κ.α.
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1418 αναφέρεται ότι: «Σύμφωνα με το Άρθρο 80 του Κεφ. 149 σε κάθε δικαστική διαδικασία το περιεχόμενο γραμματίου συνήθους τύπου αποτελεί αμάχητη απόδειξη των γεγονότων που περιέχει. Μαρτυρία η οποία στοχεύει να αντικρούσει την αλήθεια του περιεχομένου του δεν είναι αποδεκτή. Το Άρθρο 80 του Κεφ. 149 καθιερώνει αυστηρό κανόνα απόδειξης του. Ο κανόνας δεν είναι απόλυτος. Η επιφύλαξη του Άρθρου 80 καθιερώνει επαρκή υπεράσπιση αν η υπογραφή του οφειλέτη χρέους δεν είναι στην πραγματικότητα η υπογραφή του ή η έκδοση του γραμματίου ήταν αποτέλεσμα εξαναγκασμού ή απάτης ή υπό περιστάσεις που ανάγονται σε εξαναγκασμό ή απάτη.» Επίσης στην υπόθεση Αναξαγόρας Χαραλάμπους κ.α. ν. Χρηματοδοτήσεων Πάνθηρα Λτδ
(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 733 αναφέρονται τα εξής: «Στο άρθρο 80 του Κεφ. 149 προνοείται ότι το περιεχόμενο του γραμματίου συνιστά αμάχητη απόδειξη των γεγονότων που εκτίθενται σε αυτό και υπεράσπιση συνιστά μόνο το ότι η υπογραφή του οφειλέτη δεν είναι στην πραγματικότητα η δική του ή ότι η έκδοση του γραμματίου επιτεύχθηκε κατόπιν εξαναγκασμού ή απάτης. Στην παρούσα περίπτωση δεν υπήρξε στην υπεράσπιση των εφεσειόντων τέτοιος ισχυρισμός, αλλά μόνο αμφισβήτηση του ύψους της αντιπαροχής. Όπως αποφασίστηκε στην υπόθεση Raif v. Dervish
(1971)1 C.L.R. 158, το Δικαστήριο δεν μπορεί να υπεισέλθει στην αναφερόμενη στο ίδιο το γραμμάτιο αντιπαροχή.» Καθίσταται σαφές από τα πιο πάνω νομολογηθέντα ότι το Δικαστήριο στην παρούσα υπόθεση δε δύναται να υπεισέλθει στην αντιπαροχή που οδήγησε στην έκδοση του επίδικου γραμματίου. Θα εξέταζε μόνο, αν υπήρχε τέτοιος ισχυρισμός, θέμα υπογραφής του οφειλέτη ή έκδοσης του γραμματίου κατόπιν εξαναγκασμού ή απάτης. Τέτοιος ισχυρισμός δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Συνεπώς επί της ουσίας του θέματος δεν απέδειξαν οι Καθ΄ ων η αίτηση ότι θα πρέπει να τους δοθεί άδεια για καταχώριση Υπεράσπισης αφού αυτοί οι ισχυρισμοί και θέσεις τους, ακόμα και στα πλαίσια πλήρους ακροαματικής διαδικασίας δεν θα επηρέαζαν την έκδοση απόφασης προς όφελος της Αιτήτριας. Πέραν της προαναφερόμενης θέσης εγείρονται, ως λόγοι ένστασης, θέμα πολλαπλότητας της διαδικασίας λόγω της αγωγής 2462/13 Ε.Δ. Λάρνακας, και θέμα αναρμοδιότητας του Ε.Δ. Λεμεσού για να επιληφθεί της υπόθεσης. Αρχίζοντας από το τελευταίο θέμα, κρίνεται πως, η αναφορά στην έκθεση απαίτησης ότι το επίδικο γραμμάτιο έχει υπογραφεί στη Λεμεσό, γεγονός που δεν αμφισβητήθηκε, ως επίσης επί της έγγραφης εγγύησης των Καθ΄ ων η αίτηση 2, 3 και 4 αναγράφεται ότι αυτή συντάχθηκε στη Λεμεσό, δεν παραμένουν περιθώρια αποδοχής της θέσης ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού στερείται κατά τόπο αρμοδιότητας. Περαιτέρω για το θέμα πολλαπλότητας διαδικασιών, καθίσταται ακατανόητο πώς είναι δυνατό να στοιχειοθετηθεί, όταν ξεκάθαρα στο κλητήριο ένταλμα της αγωγής 2462/13 Ε.Δ. Λάρνακας εξαιρείται το επίδικο γραμμάτιο. Συνεπώς η σχετική θέση των Καθ΄ ων η αίτηση απορρίπτεται. Προς συμπλήρωση της παρούσας απόφασης, με βάση τα πιο πάνω, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι υπήρξε εκ μέρους της Αιτήτριας απόκρυψη, και δη σκόπιμη, επειδή στην παρούσα αγωγή δεν αναφέρθηκε η συμφωνία αγοραπωλησίας των μετοχών. Όπως διαφάνηκε η βάση αγωγής είναι το επίδικο γραμμάτιο και όχι η παράβαση συμφωνίας. Ως εκ τούτου, ούτε και η θέση περί πρόωρης αγωγής με επίκληση όρων της συμφωνίας ημερομηνίας 05.01.2011 είναι δυνατό να αποτελέσει στοιχείο υπεράσπισης. Ενόψει όλων των προαναφερόμενων ουδείς λόγος ένστασης δύναται να επιτύχει, η επίδικη Αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδεται απόφαση προς όφελος της Αιτήτριας - Ενάγουσας και εναντίον όλων των Καθ΄ ων η Αίτηση - Εναγομένων, αλληλέγγυα και/ή ξεχωριστά, ως η παράγραφος Α της έκθεσης απαίτησης πλέον έξοδα όπως υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Δ. Ι. Κίτσιος, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΔ Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Αίτηση για συνοπτική απόφαση cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.