← Κύπρος

Rayhill Limited ν. Glidefern Limited κ.α., Αρ. Αγωγής: 60/13, 14/1/2014

Rayhill Limited ν. Glidefern Limited κ.α., Αρ. Αγωγής: 60/13, 14/1/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2014:A12 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Μαλαχτού, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 60/13 Μεταξύ: Rayhill Limited Εναγόντων - και -

  1. Glidefern Limited
  2. Limited Liability Company "Regional Transport Systems"
  3. Χρύσω Γεωργιάδου
  4. Quadri-Top Management Co.Ltd.
  5. Irina Loutchina Skittides
  6. Vladimir Skopin
  7. Meritservus Secretaries Limited
  8. Δημήτρης Ιωαννίδης
  9. Erast Z.Tkebuchava
  10. Oleg Glavatskih ή Oleg Glavatskin
  11. Pencilia Holdings Limited
  12. Anatoly Ternavsky
  13. Nickolay Bukhantsov
  14. CJSC Naftatrans (ZAO Naftatrans)
  15. Alexander Genedievich Voloshin Εναγομένων - - - - - - - - - - - - - - - - - Αίτηση ημερομηνίας 21.08.2013 14.01.2014 Για την Εναγόμενη 14 - Αιτήτρια: κ. Κ. Βελάρης για Βελάρης & Βελάρης ΔΕΠΕ (κ. Σ. Φλουρέντζος για ν΄ ακούσει απόφαση) Για την Ενάγουσα - Καθ΄ης η Αίτηση: κ. Α. Χαβιαράς για Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ και Ανδρέας Νεοκλέους & Σία ΔΕΠΕ (κα Α. Σχοινή για ν΄ ακούσει απόφαση Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Η παρούσα αγωγή καταχωρίστηκε με κλητήριο ένταλμα γενικά οπισθογραφημένο. Η Ενάγουσα κυπριακή εταιρεία αξιώνει την ακύρωση συμφωνίας πώλησης ημερ.28.12.2012 με την οποία η Εναγόμενη 1 κυπριακή εταιρεία πώλησε στην Εναγόμενη 2 ρωσική εταιρεία 8.000.000 μετοχές της Αιτήτριας, επίσης ρωσικής εταιρείας. Είναι η θέση της Ενάγουσας πως η συμφωνία ήταν παράνομη και προϊόν δόλου και συνωμοσίας των Εναγομένων 2 μέχρι 13 ή οιουδήποτε από αυτούς με σκοπό την καταδολίευση της Εναγομένης 1 και της Ενάγουσας. Προσβάλλεται η απόφαση της Εναγόμενης 1 να συνομολογήσει τη συμφωνία ημερ. 28.12.
  16. Ότι έπραξε τούτο κατά παράβαση των ρητών προνοιών του καταστατικού της, του περί Εταιρειών Νόμου, των προνοιών του Ευρωπαϊκού Κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 765/2006 του Συμβουλίου της Ευρώπης ημερ. 18 Μαϊου, 2006 και της συμφωνίας μετόχων της. Ακόμα πως τα πρακτικά του διοικητικού της συμβουλίου ημερ. 27.12.2012 και τα εκδοθέντα ψηφίσματα ήταν παράνομα και άκυρα όπως και τα φερόμενα ως πληρεξούσια που είχαν δοθεί για την εν λόγω συνεδρίαση. Αξιώνεται να διαταχθεί η Εναγόμενη 2 να ενεργήσει ώστε οι μετοχές να επιστραφούν και να επανεγγραφούν στην Εναγόμενη 1 και συναφείς αποζημιώσεις. Οι Εναγόμενοι 1, 3, 5, 7, 8 και 11 είναι από την Κύπρο, οι Εναγόμενοι 2, 6, 9, 10 και 12 - 15 είναι από τη Ρωσία, ενώ η Εναγόμενη 4 από το Μπελίζ. Την 17.1.2013 δόθηκε άδεια «για σφράγιση ή και έκδοση κλητηρίου ή και παράλληλου κλητηρίου, ειδοποίηση περί του οποίου να επιδοθεί» μεταξύ άλλων και στην Αιτήτρια στη Ρωσία μέσω της διπλωματικής οδού. Την 24.07.2013 η Αιτήτρια, κατόπιν αδείας, καταχώρησε εμφάνιση υπό διαμαρτυρία και εντός της προθεσμίας που όρισε το Δικαστήριο καταχώρησε την υπό κρίση Αίτηση. Με αυτή εξαιτείται: α) Παραμερισμό και/ή ακύρωση του κλητηρίου εντάλματος για το λόγο ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού στερείται δικαιοδοσίας να αποφανθεί επί της υπόθεσης και/ή δεν είναι το κατάλληλο βήμα έναντι των Δικαστηρίων της ρωσικής ομοσπονδίας τα οποία είναι τα μόνα αρμόδια και/ή τα καταλληλότερα για εκδίκαση της υπόθεσης. β) Παραμερισμό και/ή ακύρωση του διατάγματος ημερ. 17.01.2013 γιατί εξασφαλίστηκε παράτυπα και/ή αντικανονικά και/ή κατόπιν απόκρυψης ουσιαστικών γεγονότων ή παραπλάνησης ή εξαπάτησης του Δικαστηρίου. γ) Παραμερισμό της επίδοσης ως κακής και ελαττωματικής και δ) Απόρριψη της αγωγής λόγω έλλειψης οποιουδήποτε αγώγιμου δικαιώματος και/ή αιτίας αγωγής εναντίον της. Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση ημερ. 20.08.2013 του Ιωάννη Θεοδοσίου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί την Αιτήτρια. Σύμφωνα με την Αιτήτρια η συμφωνία ημερ. 28.12.2012 διέπεται από το ρωσικό δίκαιο. Αυτή υπογράφηκε και εκτελέστηκε στη Μόσχα. Αφορά ολόκληρο το μετοχικό κεφάλαιο ρωσικής εταιρείας το οποίο έχει ήδη μεταβιβαστεί στην Εναγόμενη 2 ρωσική εταιρεία και έχουν ήδη γίνει οι δέουσες καταχωρήσεις στα μητρώα των ρωσικών αρμοδίων αρχών περιλαμβανομένων και των φορολογικών αρχών. Σύμφωνα με γνωμάτευση Ρώσου δικηγόρου που επισυνάπτεται, η δικαιοδοσία για την εκδίκαση θεμάτων ή όχι της συμφωνίας ημερ. 28.12.2012 ανήκει αποκλειστικά στα Δικαστήρια της ρωσικής ομοσπονδίας και τυχόν απόφαση κυπριακού Δικαστηρίου επί του ζητήματος της γνησιότητας της δεν θα μπορεί να αναγνωριστεί και θα είναι ανεκτέλεστη στη Ρωσία ως παρεμβαίνουσα στην κυριαρχία του ρωσικού κράτους. Η Ενάγουσα καταχώρησε Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης ημερ. 07.11.2013 που υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση ημερ. 06.11.2013 της Μισιελλίνας Χριστοδούλου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που την εκπροσωπεί. Υποστηρίζεται η ορθότητα του Διατάγματος της 17.1.2013 και πως προς εξασφάλιση του ετέθηκαν κατά τρόπο πλήρη και ειλικρινή όλα τα σχετικά γεγονότα. Υποβάλλεται ότι η Αίτηση είναι κακόπιστη και αποσκοπεί στην παρακώλυση και καθυστέρηση της εκδίκασης της αγωγής. Έκθεση Απαίτησης καταχωρίστηκε στις 25.10.
  17. Είναι η θέση της Αιτήτριας πως η καταχώρηση ήταν εκπρόθεσμη και πως δεν λήφθηκε άδεια από το Δικαστήριο. Είναι η θέση της Ενάγουσας πως θα ήταν πρόωρο η Έκθεση Απαίτησης να καταχωριστεί νωρίτερα αφού το κλητήριο ένταλμα δεν είχε επιδοθεί σε όλους τους Εναγόμενους. Η Δ.20 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί πως όταν η αγωγή άρχεται με κλητήριο ένταλμα γενικά οπισθογραφημένο η Έκθεση Απαίτησης καταχωρείται 10 ημέρες μετά την εμφάνιση εκτός και αν ο χρόνος παραταθεί από το Δικαστήριο. Δεν υπάρχει εξειδικευμένη πρόνοια για την περίπτωση όπου οι Εναγόμενοι είναι περισσότεροι από ένας. Είμαι της άποψης πως ο θεσμός εναποθέτει υποχρέωση στον Ενάγοντα προς τον κάθε Εναγόμενο που εμφανίζεται να του παραδώσει Έκθεση Απαίτησης εντός 10 ημερών. Ότι στην αγωγή υπάρχουν και άλλοι Εναγόμενοι οι οποίοι δεν καταχώρησαν εμφάνιση δεν μπορεί να επηρεάζει το αντίστοιχο δικαίωμα του Εναγόμενου που εμφανίστηκε να παραλάβει, εντός του χρόνου που προνοεί ο θεσμός, την Έκθεση Απαίτησης. Σε κάθε περίπτωση το προσβαλλόμενο διάταγμα ημερ. 17.01.2013 θα κριθεί στη βάση των γεγονότων που τότε είχαν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου (βλ. Amathus Navigation Co Ltd v. Concord Express Liners

(1993)1 Α.Α.Δ. 1030, 1033 και Her Brittanic Majesty's Secretary of State for Defence v. A.P. Lanitis Investments Ltd
(1999)1(B) Α.Α.Δ. 995), που ασφαλώς δεν είχε υπόψη του το περιεχόμενο της Έκθεσης Απαίτησης που καταχωρίστηκε εννέα και πλέον μήνες μετά. Άλλωστε, το περιεχόμενο της Έκθεσης Απαίτησης δεν συνιστά μαρτυρία. Το ίδιο ισχύει και για τη Γενική Οπισθογράφηση του Κλητηρίου Εντάλματος. Ούτε οιαδήποτε μαρτυρία αναφέρεται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση Αίτηση ή την Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης μπορεί να ληφθεί υπόψη. Το ζήτημα κρίνεται αποκλειστικά με βάση το υλικό που συνόδευε την αρχική αίτηση για άδεια (βλ. Her Brittanic Majesty's Secretary of State for Defence) Αναφέρεται στην S.P.P. Projects Ltd v. Integral Equipment Sarl
(1993)1 Α.Α.Δ. 762, 764, ότι: «Διαταγή για επίδοση του κλητηρίου στο εξωτερικό, εκδίδεται μετά από μονομερή αίτηση του ενάγοντα. Διαφυλάσσεται όμως στον εναγόμενο το δικαίωμα να ακουστεί, χάριν της φυσικής δικαιοσύνης, και να ζητήσει τον παραμερισμό του διατάγματος. Το δικαίωμα κατοχυρώνεται με τις διατάξεις της Δ.16, θ.9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στα πλαίσια του αιτήματος για παραμερισμό του Διατάγματος μπορεί να αμφισβητηθούν τόσο τα γεγονότα που το στοιχειοθετούν όσο και η δικαιοδοτική του βάση.» Το βάρος της απόδειξης κατά τη διαδικασία της αίτησης για παραμερισμό το φέρει ο ενάγοντας ο οποίος βαρύνεται να πείσει το Δικαστήριο ότι ικανοποιούνταν οι προϋποθέσεις για παροχή σε αυτόν άδειας για επίδοση του Κλητηρίου Εντάλματος εκτός δικαιοδοσίας (βλ. GCC Computers Ltd v. Pendril Datacom Ltd
(2000)1 A.A.Δ. 1584, 1588-9). Το Διάταγμα της 17.01.2013 εκδόθηκε κατ΄ ακολουθία αίτησης της Ενάγουσας ημερ. 15.01.2013 που υποστηριζόταν από ένορκη δήλωση ημερ.15.01.2013 της Βικτώριας Δημητριάδου, εκ των διευθυντών της. Αναφερόταν στην υποστηρικτική ένορκη δήλωση ότι, όπως η ομνύουσα συμβουλευόταν από τους δικηγόρους της Ενάγουσας, η Αιτήτρια, όπως και οι άλλοι μη Κύπριοι Εναγόμενοι, ήταν αναγκαίοι διάδικοι. Ως προς τα γεγονότα που, κατά την Ενάγουσα, καθιστούσαν σαφές ότι τα Δικαστήρια της Κύπρου είχαν δικαιοδοσία και πως η Ενάγουσα είχε συζητήσιμη υπόθεση γινόταν παραπομπή σε ένορκη δήλωση ημερ. 09.01.2013 (κάποιας Ιωάννας Αντωνίου) που είχε καταχωριστεί προγενέστερα προς υποστήριξη αίτησης για ενδιάμεσο διάταγμα μαζί με την καταχώρηση της αγωγής. Στη νομική βάση της αίτησης γινόταν αναφορά στη Δ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Δεν διευκρινιζόταν πάνω σε ποια παράγραφο του θ.1 της Δ.6 βασιζόταν η αίτηση. Τούτο δεν συνιστούσε πρόβλημα για την αίτηση. Ούτε και στο πρακτικό έκδοσης του προσβαλλόμενου διατάγματος συγκεκριμενοποιείται η επί μέρους βάση πάνω στην οποία ικανοποιήθηκε το Δικαστήριο για να το εκδώσει. Έχοντας υπόψη ότι στην αίτηση γινόταν αναφορά σε παράλληλο κλητήριο και στην ένορκη δήλωση Δημητριάδου αναφερόταν εμφατικά στην παράγραφο 2 ότι οι αλλοδαποί Εναγόμενοι ήταν αναγκαίοι διάδικοι στην αγωγή, και το γεγονός ότι της καταχώρισης του κλητηρίου εντάλματος δεν προηγήθηκε άδεια για σφράγιση, καταλήγω πως η άδεια για επίδοση στην Αιτήτρια στη Ρωσία ζητήθηκε και παραχωρήθηκε δυνάμει των προνοιών της Δ.6 θ.1(h). Η Δ.2, θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί πως κανένα κλητήριο ένταλμα για επίδοση εκτός Κύπρου, ή του οποίου ειδοποίηση θα δοθεί εκτός Κύπρου, μπορεί να σφραγιστεί χωρίς άδεια του Δικαστηρίου, η δε Δ.6, θ.1 των Θεσμών ορίζει τις περιπτώσεις κατά τις οποίες επιτρέπεται από το Δικαστήριο η επίδοση εκτός Κύπρου του κλητηρίου ή ειδοποίησης του. Η τελευταία παράγραφος (
  1. h)αφορά την περίπτωση που πρόσωπο εκτός Κύπρου είναι αναγκαίος ή κατάλληλος διάδικος σε αγωγή κανονικά εγερθείσα εναντίον άλλου προσώπου στο οποίο κανονικά επιδόθηκε η αγωγή στην Κύπρο. Είναι ξεκάθαρο πως όταν ο μόνος εναγόμενος ή όταν υπάρχουν περισσότεροι όλοι διαμένουν εκτός Κύπρου, εφαρμόζεται η Δ.2, θ.2 των Θεσμών και της σφράγισης του κλητηρίου πρέπει να προηγηθεί άδεια του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο παραχωρεί την άδεια εφόσον ισχύει μια ή περισσότερες των προϋποθέσεων της Δ.6, θ.1. Αναφέρεται στην S.P.P. Projects Ltd ότι (σελ. 764): «Η διαταγή για την επίδοση κλητηρίου (ειδοποίησης) εντάλματος στο εξωτερικό επιμαρτυρεί την ύπαρξη των προϋποθέσεων που θέτει η Δ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας για την ανάληψη και άσκηση δικαιοδοσίας για την εκδίκαση αγωγής που στρέφεται εναντίον κάτοικου του εξωτερικού, οπόταν δικαιολογείται η επίδοση της στην αλλοδαπή. Απαραίτητη προϋπόθεση αποτελεί η ύπαρξη δικαιοδοσίας εκ μέρους του δικαστηρίου να επιληφθεί της διαφοράς. Η έκδοση διατάγματος για επίδοση στο εξωτερικό, υποδηλώνει ότι το δικαστήριο είναι αρμόδιο και έχει δικαιοδοσία να επιληφθεί του επίδικου θέματος.» Η Δ.2, θ.2 και η Δ.6, θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας είναι σχεδόν ταυτόσημες με τις Ο.2, r.4 και O.11, r.1 αντίστοιχα των παλαιών Κανονισμών του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Αγγλίας. Στην Ετήσια Δικονομική Πρακτική του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Αγγλίας του 1958 στη σελίδα 146 γίνεται άμεση σύνδεση της Ο.2 r.4 με την Ο.11 r.1 και αναφέρεται συγκεκριμένα ότι η Ο.2 r.4 θα πρέπει να διαβάζεται μαζί με την παράγραφο (
  2. g)της Ο.11 r.1. Αντίστοιχη είναι η παράγραφος (
  3. h)της δικής μας Δ.6 θ.1. Αναφέρεται ακόμη πως σε αυτές τις περιπτώσεις το ένταλμα εκδίδεται χωρίς άδεια και ο ενάγοντας αφού έχει επιδώσει το ένταλμα εντός της δικαιοδοσίας, αποτείνεται στο Δικαστήριο για άδεια έκδοσης παράλληλου κλητηρίου για επίδοση στον εναγόμενο εκτός δικαιοδοσίας. Προκύπτει πως εφόσον υπάρχει διάδικος εντός δικαιοδοσίας στο ίδιο ένταλμα στο οποίο υπάρχει διάδικος εκτός δικαιοδοσίας οι πρόνοιες της Δ.2 θ.2 αδρανοποιούνται. Όμως αυτό γίνεται εφόσον ικανοποιηθούν κάποιες προϋποθέσεις. Θα πρέπει ο ενάγοντας πριν αποταθεί για άδεια επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας να έχει κανονικά επιδώσει στον εναγόμενο εντός δικαιοδοσίας. Η προϋπόθεση αυτή επισημαίνεται και στο Halsbury's Laws of England, 3η Έκδ. Τόμ. 30, παρα. 588 σελ. 325. Mε αναφορά στην Collins v. North British and Merchant Insurance Co.
(1894)3 Ch. 228 τονίζεται ότι ο εναγόμενος εντός της δικαιοδοσίας πρέπει όντως να έχει λάβει επίδοση προτού δοθεί η άδεια για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Κάποιοι από τους Κύπριους Εναγόμενους είχαν ήδη από 14.01.2013 (οι Εναγόμενοι 3, 7 και 8) και 15.01.2013 (η Εναγόμενη 11) καταχωρήσει σημείωμα εμφάνισης με δικηγόρο. Φαίνεται πως το κλητήριο ένταλμα είχε επιδοθεί προς αυτούς, όμως κάτι τέτοιο δεν αναφερόταν στην ένορκη δήλωση Δημητριάδου. Ούτε υπάρχει στο φάκελο ένορκη δήλωση επίδοσης προς οιονδήποτε Στην προκειμένη περίπτωση απαραίτητη προϋπόθεση για έγκριση της αίτησης ήταν η ικανοποίηση κάποιας από τις παραγράφους (
  1. a)- (
  2. e)της Δ.6 θ.1 αναφορικά με τουλάχιστο κάποιο από τους Κύπριους Εναγόμενους προς τους οποίους το κλητήριο ένταλμα είχε ήδη επιδοθεί, δηλαδή τους Εναγόμενους 3, 7, 8 ή 11, και της παραγράφου (
  3. h)σε σχέση με την Εναγόμενη 14 - Αιτήτρια, δηλαδή να καταδεικνύεται στη βάση των γεγονότων που υποστήριζαν την αίτηση ότι η Εναγόμενη 14 - Αιτήτρια ήταν αναγκαίος ή κατάλληλος διάδικος στην αγωγή. Επισημαίνεται στην αγόρευση των δικηγόρων της Αιτήτριας πως το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης Αντωνίου δεν υιοθετείται στην ένορκη δήλωση Δημητριάδου, που είναι η ένορκη δήλωση πάνω στην οποία βασίστηκε το Δικαστήριο για να εκδώσει το Διάταγμα ημερ. 17.01.2013. Στην ένορκη δήλωση Δημητριάδου αναφέρεται στην παράγραφο 8 ότι: «Η ένορκη δήλωση της Ιωάννας Αντωνίου ημερομηνίας 9/1/13 που βρίσκεται στον φάκελο της δικογραφίας παραθέτει γεγονότα που καθιστούν σαφές ότι τα δικαστήρια της Κύπρου έχουν δικαιοδοσία να επιληφθούν της διαφοράς και η ενάγουσα έχει συζητήσιμη υπόθεση.» Επομένως, εισηγούνται οι δικηγόροι της Αιτήτριας το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης Αντωνίου δεν θα μπορούσε να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο και η αίτηση ημερ.15.01.2013 απογυμνωμένη από τους ισχυρισμούς Αντωνίου δεν μπορούσε να επιτύχει και το Διάταγμα ημερ. 17.01.2013 δεν δικαιολογείτο να εκδοθεί. Η παράγραφος 8 της ένορκης δήλωσης Δημητριάδου ουδέν προσθέτει. Απλά υπενθυμίζει στο Δικαστήριο πως υφίσταται στο φάκελο της δικογραφίας κάποια ένορκη δήλωση ημερ. 09.01.2013. Εάν το Δικαστήριο δικαιούτο στα πλαίσια εξέτασης της αίτησης ημερ. 15.01.2013 να την λάβει υπόψη, θα μπορούσε να το πράξει από μόνο του. Εάν όχι, η απλή αναφορά στην ύπαρξη της ένορκης δήλωσης ημερ. 09.01.2013, χωρίς το περιεχόμενο της να υιοθετείται στην ένορκη δήλωση Δημητριάδου, δεν καθιστούσε το περιεχόμενο της υλικό το οποίο το Δικαστήριο μπορούσε να χρησιμοποιήσει. Σημειώνεται πως στην αίτηση καταγράφετο πως πέραν της υποστηρικτικής ένορκης δήλωσης Δημητριάδου, τα γεγονότα στα οποία στηριζόταν ήταν εμφανή στο φάκελο της δικογραφίας. Η Δ.48 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί πως εάν μια αίτηση εδράζεται σε οιαδήποτε γεγονότα που δεν εμφαίνονται στα βιβλία του Δικαστηρίου ή στα πρακτικά ή αρχεία (Court books or records) αυτή πρέπει να υποστηρίζεται με ένορκη δήλωση. Επικράτησε στην ελληνική να γίνεται αναφορά σε «περιεχόμενο του φακέλου της δικογραφίας» που ενδεχομένως οδηγεί σε ανακριβή αντίληψη της πιο πάνω πρόνοιας. Γεγονός που εμφαίνεται στο φάκελο της παρούσας υπόθεσης είναι ότι στις 09.01.2013 καταχωρίστηκε ένορκη δήλωση από την Ιωάννα Αντωνίου. Γεγονός είναι ακόμη ότι η ένορκη δήλωση που καταχωρίστηκε έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο και το περιεχόμενο αυτό συνίσταται, μεταξύ άλλων, σε ισχυρισμούς γεγονότων αναφορικά με τις περιστάσεις της υπόθεσης. Τα γεγονότα που η Αντωνίου ορκιζόταν ως αληθή δεν είχαν την υπόσταση μαρτυρίας γεγονότων στην αίτηση ημερ. 15.01.2013. Η Δημητριάδου δεν τα ορκίστηκε ως αληθή είτε άμεσα είτε έμμεσα υιοθετώντας την ένορκη δήλωση Αντωνίου. Όταν η Δ.48 θ.1 αναφέρεται σε γεγονότα που εμφαίνονται στα βιβλία του Δικαστηρίου ή στα πρακτικά ή αρχεία, εννοεί γεγονότα επιμαρτυρούμενα στο φάκελο. Ότι ο φάκελος εμπεριέχει έγγραφο στο οποίο κάποιο πρόσωπο προβάλλει ενόρκως ένα ισχυρισμό γεγονότος, αυτό δεν εξυπακούει ότι ο φάκελος επιμαρτυρεί το ίδιο το γεγονός. Ότι το κριτήριο είναι αντικειμενικό με την έννοια ότι δεν αποφαίνεται το Δικαστήριο αναφορικά με την αξία της μαρτυρίας (βλ. Sekavin S.A. v. Ship "Platon Ch"
(1987)1 C.L.R. 297) δεν επιτρέπει παρέκκλιση από τις επιτακτικές πρόνοιες της Δ.6 θ.4 που προνοεί πως κάθε αίτηση για άδεια για επίδοση του Κλητηρίου Εντάλματος ή Ειδοποίησης του σε εναγόμενο εκτός Κύπρου πρέπει να υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση ή άλλη μαρτυρία που να ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι ο ενάγοντας έχει εκ πρώτης όψεως καλή αιτία αγωγής. Αναφέρεται στην George D. Counnas and Sons Ltd v. Zim Israel Navigation Co Ltd and another
(1963)2 C.L.R. 266, 268 ότι ο ενάγοντας υποχρεούται να παραθέσει σε μια ή περισσότερες ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν την αίτηση του το πλήρες φάσμα των γεγονότων πάνω στα οποία εδράζεται το αγώγιμο του δικαίωμα. Γεγονότα που εμφαίνονται στα βιβλία του Δικαστηρίου ή στα πρακτικά ή αρχεία, είναι γενικά αδιαμφισβήτητα. Για παράδειγμα ότι ένα έγγραφο καταχωρίστηκε κατά την ημερομηνία που αποκαλύπτει η σφράγιση του από τον Πρωτοκολλητή και ότι έχει τη μορφή που παρουσιάζει το πρωτότυπο του στο δικαστικό φάκελο. Η διάκριση είναι λεπτή όμως πολύ ουσιαστική. Γεγονότα που δεν εμφαίνονται στα βιβλία του Δικαστηρίου ή στα πρακτικά ή αρχεία τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου με ένορκη δήλωση που να τα υποστηρίζει ως αληθή και μπορεί ο αντίδικος, ανάλογα και με τη φύση της αίτησης, να τα αμφισβητήσει αντεξετάζοντας τον ομνύοντα όπως προνοείται στη Δ.39 και Δ.48 θ.4
(2). Η αίτηση ημερ. 15.01.2013 υποστηριζόταν από την ένορκη δήλωση Δημητριάδου ενώ καλείτο το Δικαστήριο να βασιστεί και σε άλλα γεγονότα που ήταν εμφανή στο φάκελο. Εάν η αίτηση ήταν της μορφής που κάποιος εναγόμενος θα μπορούσε να καταχωρίσει ένσταση, και τούτο δεν διαφοροποιεί το σημείο που εξετάζω, δυνατότητα αντεξέτασης θα υφίστατο αναφορικά με τη Δημητριάδου και μόνο. Δεν θα υπήρχε η δυνατότητα αντεξέτασης της Αντωνίου. Τούτο επιβεβαιώνει πως η ένορκη δήλωση Αντωνίου δεν μπορούσε να ληφθεί υπόψη ότι μαρτυρούσε γεγονότα. Καταλήγω πως κατά την εξέταση της αίτησης ημερ. 15.01.2013 το Δικαστήριο δεν μπορούσε να λάβει υπόψη τους ισχυρισμούς γεγονότων που εμπεριέχονταν στην ένορκη δήλωση Αντωνίου ως μαρτυρούμενα γεγονότα πάνω στα οποία στηριζόταν η ενώπιον του αίτηση. Θα πρέπει επομένως να εξετάσω κατά πόσο με το ενώπιον του υλικό μπορούσε να εκδώσει το προσβαλλόμενο διάταγμα. Οι πρόνοιες της Ο.11 r.1(g) υπήρξαν το αντικείμενο ερμηνείας στην The Improvement Commissioners v. Armement Anversois S.A. (The Brabo)
(1949)1 All E.R. 294. Αποφασίστηκε ότι: «. in determining whether or not leave should be granted under R.S.C., Ord. 11 r.1(g), where the law was plain and all the facts necessary for a decision were set out and uncontradicted, the court should decide on the hearing of the summons whether the plaintiffs would succeed against the defendants within the jurisdiction, and if it decided that the action against the English defendants was bound to fail, it must conclude that the action against them was not "properly brought", within the meaning of the rule and refuse leave to serve out of the jurisdiction.» Συνεπώς για να ικανοποιείται η Δ.6 θ.1(
  1. h)θα πρέπει ο ενάγων να έχει προφανή καλή υπόθεση (apparent cause of action) εναντίον του προσώπου στο οποίο γίνεται επίδοση εντός της δικαιοδοσίας, και όχι απλά υποστηρικτική της υπόθεσης που έχει εναντίον του διαδίκου εκτός δικαιοδοσίας. Περαιτέρω θα πρέπει να καταδεικνύεται η σύνδεση του αλλοδαπού εναγόμενου ώστε να φαίνεται ότι αυτός είναι αναγκαίος ή κατάλληλος διάδικος στην αγωγή. Η ένορκη δήλωση Δημητριάδου δεν είχε αυτή τη δυναμική. Ουδεμία αναφορά γίνεται στις περιστάσεις της υπόθεσης που θα μπορούσε να καταδείξει την ύπαρξη οιασδήποτε των δύο πιο πάνω προϋποθέσεων. Το Δικαστήριο, εξ αντικειμένου, δεν μπορούσε να είχε ικανοποιηθεί για την τήρηση των προϋποθέσεων της Δ.6 θ.1(
  2. h)για την έκδοση του προσβαλλόμενου διατάγματος. Στην απουσία μαρτυρίας η αίτηση ημερ. 15.01.2013 δεν μπορούσε παρά να πέσει στο κενό (βλ. Yamount κ.α. ν. Schiffahrts Ges Elbe M.B.H. & Co
(1994)1 A.A.Δ. 191. 194). Η αίτηση ημερ. 15.01.2013 εμπεριείχε στη νομική της βάση και τον Κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του Συμβουλίου της 22ας Δεκεμβρίου 2000 για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις. Ο Κανονισμός εφαρμόζεται στην Κύπρο και υπερισχύει κάθε αντίθετης νομοθετικής ή κανονιστικής διάταξης του Κυπριακού Δικαίου περιλαμβανομένων και των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (βλ. Ironhold Estates Ltd v. Travelworld Vacation Ltd
(2010)1(A) A.A.Δ. 452). Ο Κανονισμός έχει εφαρμογή όταν υπάρχει το στοιχείο του ξένου Κράτους. Το στοιχείο αυτό ικανοποιείται ακόμα και όταν η σύνδεση είναι με Κράτος μη Μέλος (βλ. Case C-281/02 Owusu v. Jackson
(2005)ECRI - 1383, [2005] Q.B. 801). Δεν διαφαίνεται στην αίτηση ημερ. 15.01.2013, ούτε συμπεραίνεται από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης Δημητριάδου, ποια πρόνοια του Κανονισμού ενδεχομένως επικαλείτο η Ενάγουσα. Ούτε από το πρακτικό της 17.01.2013 αποκαλύπτεται πάνω σε ποια πρόνοια βασίστηκε το Δικαστήριο, αν πράγματι βασίστηκε σε κάποια, για να εκδώσει το προσβαλλόμενο Διάταγμα. Όπως όμως έχει διαπιστωθεί και σε σχέση με τη Δ.6 θ.1(h) κανένα υπόβαθρο των περιστάσεων της υπόθεσης της Ενάγουσας δεν είχε τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο εξέδωσε την 10.01.2013 ενδιάμεσο διάταγμα, γεγονός που αποκαλύπτεται από το φάκελο της δικογραφίας. Προφανώς το Δικαστήριο είχε ικανοποιηθεί για την ύπαρξη των δύο πρώτων προϋποθέσεων του άρθρου 32 των περί Δικαστηρίων Νόμων. Ο ίδιος δικαστής που εξέδωσε το διάταγμα ημερ. 10.01.2013 είναι αυτός που εξέδωσε και το Διάταγμα ημερ. 17.01.2013. Το γεγονός δεν διαφοροποιεί την κατάσταση. Για να εκδώσει το διάταγμα ημερ. 10.01.2013 έλαβε υπόψη του τα γεγονότα της ένορκης δήλωσης Αντωνίου που δεν ήταν διαθέσιμα όταν εξέταζε την αίτηση ημερ. 15.01.2013. Με την υπό κρίση Αίτηση ηγέρθηκε και ζήτημα αρμοδιότητας του Δικαστηρίου να επιληφθεί της αγωγής. Η Αιτήτρια έχει την κατοικία της στη Ρωσία που δεν είναι Κράτος Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το Άρθρο 4
(1)του Κανονισμού προνοεί ότι: «Αν ο εναγόμενος δεν έχει κατοικία στο έδαφος κράτους μέλους, η διεθνής δικαιοδοσία σε κάθε κράτος μέλος ρυθμίζεται από το δίκαιο αυτού του κράτους μέλους, με την επιφύλαξη των άρθρων 22 και 23.» Κατά τις αγορεύσεις τους οι δικηγόροι των μερών παρέπεμψαν στις πρόνοιες του άρθρου 22 του Κανονισμού. Οι δικηγόρου της Ενάγουσας υποστήριξαν πως το κύριο επίδικο ζήτημα στην αγωγή είναι ο τρόπος που εξασφαλίστηκαν οι εταιρικές αποφάσεις της πωλήτριας, Εναγόμενης 1 κυπριακής εταιρείας, ώστε να υπογραφεί η συμφωνία ημερ. 28.12.
  1. Έτσι, ενώ δεν αμφισβητείται ότι τα ρωσικά Δικαστήρια έχουν δικαιοδοσία να αποφασίσουν για το ιδιοκτησιακό καθεστώς των μετοχών στην Εναγόμενη 14, ρωσική εταιρεία, υποβάλλεται πως δεν μπορούν να αποφασίσουν κατά πόσο η απόφαση της Εναγόμενης 1 κυπριακής εταιρείας ήταν προϊόν δόλου και κατά πόσο είναι ή όχι έγκυρη. Κατά την εισήγηση της Ενάγουσας προς τούτο έχει αποκλειστική δικαιοδοσία το παρόν Δικαστήριο. Επικαλέστηκαν την παράγραφο 2 του άρθρου 22 που προνοεί ότι: «Αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η κατοικία, έχουν:
  2. σε θέματα κύρους, ακυρότητας ή λύσης εταιρειών ή άλλων νομικών προσώπων ή ενώσεων φυσικών ή νομικών προσώπων ή κύρους αποφάσεων των οργάνων τους, [δική μου έμφαση] τα δικαστήρια του κράτους στο οποίο η εταιρεία, το νομικό πρόσωπο ή η ένωση έχουν την έδρα τους. Προκειμένου να καθορισθεί η έδρα το δικαστήριο εφαρμόζει τους ιδιωτικού διεθνούς δικαίου κανόνες του.» Οι δικηγόροι της Αιτήτριας επικαλέστηκαν την παράγραφο 3 του άρθρου 22 που προνοεί ότι: «
  3. σε θέματα κύρους των καταχωρίσεων σε δημόσια βιβλία, [δική μου έμφαση] τα δικαστήρια του κράτους μέλους στο έδαφος του οποίου τηρούνται τα βιβλία αυτά.» Τα όντως ενδιαφέροντα ζητήματα Διεθνούς Δικαιοδοσίας που εγείρονται με την υπό κρίση Αίτηση δεν απαιτείται να εξεταστούν αφού το υπόβαθρο επίδοσης της αγωγής στην Αιτήτρια έχει καταρρεύσει (βλ. Achelec Electr. Ltd v. Rostock κ.α.
(1992)1(Α) Α.Α.Δ. 442, 447). Εκδίδεται συνεπώς διάταγμα με το οποίο ακυρώνεται το Διάταγμα ημερ. 17.01.2013 και η επίδοση προς την Αιτήτρια παραμερίζεται. Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας - Εναγόμενης 14 και εναντίον της Καθ΄ ης η Αίτηση - Ενάγουσας, όπως τούτα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................ Χ. Μαλαχτός, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΔ Subject: Civil/Other Action/Interim Αναφορά: Αίτηση για παραμερισμό κλητηρίου cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.