Αeacus Holding Ltd κ.α. ν. Βoris Dehtor κ.α., Αρ. Αγωγής 3941/12, 16/1/2014

Αeacus Holding Ltd κ.α. ν. Βoris Dehtor κ.α., Αρ. Αγωγής 3941/12, 16/1/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2014:A20 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. Καλογήρου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 3941/12 Μεταξύ:

1. Αeacus Holding Ltd, από την Κύπρο
2. Alphanet Services Ltd, από τις Βρετανικές Παρθέντες Νήσους
3. Nagelfar Trade and Invest Ltd, από τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους
4. Nebot Holdings Ltd, από την Κύπρο
5. Alexandr Oganyan, από τη Ρωσία Εναγόντων -και-
6. Βoris Dehtor, από το Ισραήλ
7. Dmitrijs Hmelnickis, από την Κύπρο Εναγομένων -------------------- Αίτηση ημερ. 30.7.2013 υπό εναγομένου 1 για παραμερισμό των διαταγμάτων με βάση τα οποία επιδόθηκαν στον εναγόμενο 1 το κλητήριο, διατάγματα και άλλα έγγραφα. 16.1.2014 Εμφανίσεις: Για την εναγόμενο 1/αιτητή: κα Δ. Σοφοκλέους Για τους ενάγοντες/καθ' ων: κ. Στ. Παύλου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την αγωγή που καταχώρισαν οι ενάγοντες εναντίον των εναγομένων 1 και 2, επιδιώκουν την έκδοση αναγνωριστικών αποφάσεων με τις οποίες να αναγνωρίζεται ότι οι εναγόμενοι δεν εδικαιούντο να καταχωρίσουν έντυπα για αλλαγή των μετόχων, διευθυντών και γραμματέως και άλλων σχετικών αλλαγών της ενάγουσας 1 στο μητρώο του Εφόρου Εταιρειών. Επιδιώκουν περαιτέρω την έκδοση διαταγμάτων διόρθωσης των σχετικών μητρώων με την αντικατάσταση των εναγομένων από τους ενάγοντες 2-5, αποδίδοντας στους εναγόμενους συνομωσία και δόλο για την υφαρπαγή της ενάγουσας
8. Όπως προκύπτει από το φάκελο, οι ενάγοντες, με την καταχώριση του κλητηρίου, αποτάθηκαν στο Δικαστήριο μονομερώς και εξασφάλισαν την ίδια ημέρα (4.9.2012), παρεμπίπτοντα απαγορευτικά διατάγματα. Στη συνέχεια, αφού εξασφάλισαν διάταγμα υποκατάστατης επίδοσης με δημοσίευση σε κυπριακή εφημερίδα, κατόπιν μονομερούς αιτήσεως ημερ. 14.9.2012, πέτυχαν την έκδοση απόφασης εναντίον των εναγομένων στις 20.11.2012, λόγω παράλειψης τους να καταχωρίσουν εμφάνιση. Η εκδοθείσα εναντίον του εναγομένου 1 απόφαση παραμερίστηκε με ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 26.4.2013, κατόπιν αίτησης του εναγόμενου 1 ημερομηνίας 30.1.
9. Μετά από αυτή την εξέλιξη, οι ενάγοντες εξασφάλισαν περαιτέρω προσωρινά διατάγματα, μετά από μονομερή αίτηση που καταχώρισαν στις 19.6.
10. Στη συνέχεια αποτάθηκαν μονομερώς και εξασφάλισαν διατάγματα υποκατάστατης επίδοσης της αίτησης και του αναφερθέντος διατάγματος, δια επιδόσεως των στους δικηγόρους του στην Κύπρο. Με την εξεταζόμενη αίτηση, ο εναγόμενος 1, επιδιώκει τον παραμερισμό: Α) Του διατάγματος ημερ. 14.9.2012, το οποίο εκδόθηκε με βάση την μονομερή αίτηση των εναγόντων ημερ. 14.9.2012, δυνάμει του οποίου εξασφάλισαν άδεια για υποκατάστατη επίδοση του κλητηρίου και άλλων δικαστικών εγγράφων στον εναγόμενο 1, δια δημοσιεύσεως τους σε ημερήσια εφημερίδα, και Β) Του διατάγματος ημερ. 26.6.2013, το οποίο εκδόθηκε με βάση τη μονομερή αίτηση των εναγόντων ημερ. 21.6.2013, δυνάμει του οποίου εξασφάλισε άδεια για υποκατάστατη επίδοση του προσωρινού διατάγματος ημερ. 19.6.2013 και της αίτησης ημερ. 19.6.2013, δια της επιδόσεως των υπό αναφορά δικαστικών εγγράφων, στη διεύθυνση επίδοσης του εναγόμενου 1 και/ή στους δικηγόρους του στην Κύπρο. Με την αίτηση ζητά επίσης, την αναστολή και/ή παραμερισμό του κλητηρίου εντάλματος και της έκθεσης απαίτησης, των προσωρινών διαταγμάτων καθώς και άλλων εγγράφων που έχουν επιδοθεί στον εναγόμενο 1 (παρακλητικά 3, 4 και 5 της αίτησης). Την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση υπογράφει ο δικηγόρος Ανδρέας Σοφοκλέους, ο οποίος παραθέτει το ιστορικό που έχει αναφερθεί, υποστηρίζοντας πως τα εκδοθέντα διατάγματα υποκατάστατης επίδοσης πρέπει να ακυρωθούν για δύο βασικά λόγους: (α) Γιατί ο εναγόμενος είναι και ήταν κατά το χρόνο έκδοσης των διαταγμάτων κάτοικος εξωτερικού και συγκεκριμένα του Ισραήλ και συνεπώς οι ενάγοντες όφειλαν να αποταθούν και να ζητήσουν άδεια για επίδοση ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος και όλων των άλλων εγγράφων, μέσω της διπλωματικής οδού, όπως προβλέπεται στη Σύμβαση της Χάγης, η οποία τυγχάνει εφαρμογής. (β) Επιπρόσθετα, γιατί οι ενάγοντες οφείλουν να επιδώσουν το προσωρινό διάταγμα προσωπικά στον εναγόμενο 1, με βάση τις πρόνοιες της Δ.42Α, θ.1 και 2 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας. Οι ενάγοντες καταχώρισαν ένσταση, υποστηρίζοντας πως η αίτηση δεν δικαιολογείται για τους λόγους που αναφέρονται στην ένσταση, οι οποίοι θα μπορούσαν να συνοψισθούν στους ακόλουθους τρεις:
11. Ο αιτητής κωλύεται να προωθήσει την αίτηση γιατί το Δικαστήριο με την Ενδιάμεση Απόφαση του ημερ. 26.4.2013, αποφάσισε πως δεν εγείρεται ζήτημα αντικανονικής επίδοσης. Σε κάθε περίπτωση ο αιτητής κωλύεται να εγείρει αντικανονικότητα των επιδόσεων επειδή όφειλε να επιδιώξει παραμερισμό των επιδόσεων με την αίτηση ημερ. 30.1.2013, κάτι που παρέλειψε να πράξει.
12. Ο αιτητής απέτυχε να τεκμηριώσει τις προϋποθέσεις που θέτουν οι κανονισμοί και η νομολογία και ειδικότερα, απέτυχε να προσκομίσει επαρκή μαρτυρία από την οποία να συνάγεται ότι είναι κάτοικος του Ισραήλ.
13. Η αίτηση είναι κακόπιστη και καταχρηστική. Την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση υπογράφει ο διευθυντής της εταιρείας Prosecretarius Ltd, που τυγχάνει γραμματέας της ενάγουσας 1, κ. Χριστόδουλος Μιχαηλίδης, ο οποίος παραθέτει συνοπτικά τα γεγονότα που περιβάλλουν την επίδικη διαφορά. Αναφερόμενος στο ιστορικό της υπόθεσης, υποδεικνύει πως στην αίτηση παραμερισμού ημερ. 30.1.2013, προβάλλεται η αντικανονικότητα της υποκατάστατης επίδοσης που έγινε με τη δημοσίευση, παρόλο που, από παραδρομή - όπως αναφέρει - ή από λάθος δεν ζητήθηκε παραμερισμός της επίδοσης. Υποδεικνύει, περαιτέρω, πως στην απόφαση του με ημερ. 26.4.2013, το Δικαστήριο αποφάσισε πως «δεν τίθεται ζήτημα κακής - αντικανονικής επίδοσης του κλητηρίου εντάλματος στον εναγόμενο 1 - αιτητή». Αναφερόμενος στον ισχυρισμό του αιτητή, που προβάλλεται μέσω της ένορκης δήλωσης του κ. Α. Σοφοκλέους, ότι διαμένει στο Ισραήλ, υποστηρίζει ότι παρέμεινε ατεκμηρίωτος, καθόσον το μόνο στοιχείο που παρέθεσε είναι η διεύθυνση που κοινοποίησε ο ίδιος ο αιτητής στο Τμήμα του Εφόρου Εταιρειών. Αναφερόμενος, περαιτέρω, στις διαδικασίες που προηγήθηκαν και στην παράλειψη του αιτητή να παρουσιαστεί ενώπιον του δικαστηρίου για να τύχει αντεξέτασης ως προς αυτή τη θέση καθώς και στο γεγονός ότι η διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου της εταιρείας αποδείχθηκε ψευδής, υποστηρίζει πως δεν έχει προσκομιστεί επαρκής μαρτυρία που να αποδεικνύει τον ισχυρισμό ότι η πραγματική του διεύθυνση είναι αυτή που επικαλείται. Επισημαίνει, τέλος, πως με την αίτηση ημερομηνίας 21.6.2013, οι ενάγοντες/καθ' ων, είχαν αιτηθεί, διαζευκτικά, επίδοση με τη διαδικασία που προβλέπεται στη Σύμβαση της Χάγης. Το Δικαστήριο, καταλήγει, αξιολογώντας τα δεδομένα, επέλεξε να διατάξει επίδοση του διατάγματος και της αίτησης, με υποκατάστατη επίδοση στη διεύθυνση επίδοσης που ο ίδιος επέλεξε δηλαδή στους δικηγόρους του, θεωρώντας πιο πρόσφορη, αποτελεσματική και σύντομη αυτή την επιλογή. Δεν έχει τεθεί οτιδήποτε από την πλευρά, του αιτητή, υποστηρίζει, που να καθιστά τρωτή αυτή την επιλογή του Δικαστηρίου. Με τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους οι ευπαίδευτοι συνήγοροι υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις των διαδίκων με παραπομπές στη νομολογία που διέπει το υπό εξέταση ζήτημα. Η δικηγόρος του αιτητή υποστήριξε πως τόσο η υποκατάστατη επίδοση με τη δημοσίευση σε Κυπριακή εφημερίδα, όσο και η επίδοση στους δικηγόρους του αιτητή, είναι αντικανονικές και προσκρούουν στις Δ.2, 5, 5Α και 6 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας. Το γεγονός ότι ο εναγόμενος 1, υπέδειξε, είναι κάτοικος εξωτερικού, αναγνωρίστηκε από τους ενάγοντες, αφού αναγράφεται η διεύθυνση του στο Ισραήλ επί του κλητηρίου εντάλματος. Το γεγονός αυτό, επισημαίνει, δεν τους επιτρέπει να ζητήσουν υποκατάστατη επίδοση εντός της δικαιοδοσίας αλλά όφειλαν να εξασφαλίσουν άδεια για επίδοση ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος και όλων των άλλων δικαστικών εγγράφων εκτός δικαιοδοσίας. Σε κάθε περίπτωση, επεσήμανε η συνήγορος του αιτητή, η άδεια που δόθηκε με τη μονομερή αίτηση ημερ. 14.9.2012, για υποκατάστατη επίδοση του κλητηρίου με δημοσίευση σε Κυπριακή εφημερίδα, προσκρούει στις πρόνοιες της Σύμβασης της Χάγης στην οποία ρητά προβλέπεται ότι η επίδοση διενεργείται μέσω της διπλωματικής οδού. Με βάση και τη γνωμάτευση Ισραηλινού δικηγόρου, η συνθήκη τυγχάνει εφαρμογής και στο Ισραήλ και θα έπρεπε, συνεπώς, να επιδιώξουν επίδοση μέσω της διπλωματικής οδού στην αρμόδια αρχή του κράτους του Ισραήλ που είναι, με βάση τη γνωμάτευση του Ισραηλινού δικηγόρου, το υπουργείο δικαιοσύνης και δημόσιας τάξης του Ισραήλ. Σε σχέση με την επίδοση στους δικηγόρους του εναγόμενου 1, η συνήγορος υποστήριξε πως ο αιτητής δεν τους έχει εξουσιοδοτήσει να δέχονται εκ μέρους του επιδόσεις ή να παραλαμβάνουν δικαστικά έγγραφα. Επισημαίνοντας πως με βάση τις πρόνοιες της Δ.42Α, οι ενάγοντες όφειλαν να επιδώσουν προσωπικά το διάταγμα στον εναγόμενο 1, εισηγήθηκε πως τόσο η υποκατάστατη επίδοση με τη δημοσίευση σε Κυπριακή εφημερίδα, όσο και δια της επίδοσης στους δικηγόρους του, είναι αντικανονικές και θα πρέπει να ακυρωθούν. Ως προς το προβληθέν κώλυμα στην προώθηση της αίτησης, λόγω της προηγηθείσας αίτησης παραμερισμού και της ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 26.4.2013, η συνήγορος παραθέτει απόσπασμα από την απόφαση, υποδεικνύοντας πως δεν είχε ζητηθεί με την αίτηση παραμερισμού ούτε εξετάστηκε από το δικαστήριο θέμα αντικανονικότητας της επίδοσης. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των εναγόντων, αφού αναφέρθηκε στο ιστορικό της επίδικης διαφοράς, υποστήριξε, πως με την αίτηση επιδιώκεται η προώθηση των παράνομων επιδιώξεων του αιτητή, ο οποίος συνωμοτώντας με τον εναγόμενο 2, επιχείρησε να οικειοποιηθεί την ενάγουσα 1, υποβάλλοντας ψευδείς δηλώσεις στην Έφορο Εταιρειών, χωρίς τη γνώση και έγκριση των καθ' ων η αίτηση που ήταν οι νόμιμοι μέτοχοι της ενάγουσας
14. Αναλύοντας ένα προς ένα τους λόγους ένστασης, εισηγήθηκε πως η αίτηση πρέπει να απορριφθεί για τους ακόλουθους, συνοπτικά λόγους: Α) Το θέμα της κακής επίδοσης έχει ήδη αποφασιστεί στην Απόφαση ημερομηνίας 26/04/2013 και ως εκ τούτου ο Αιτητής κωλύεται (res judicata) να το εγείρει εκ νέου. Β) Το γεγονός ότι ο Αιτητής διαμένει εκτός δικαιοδοσίας δεν μπορεί να εγερθεί (issue estoppel) στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας καθώς έχει προαποφασισθεί και δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε καινούργια μαρτυρία ως προς το θέμα που να του επιτρέπει να αναθεωρήσει την προηγούμενη του απόφαση. Γ) Η εκ νέου έγερση του θέματος της κακής επίδοσης αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας καθώς το θέμα έπρεπε να εγερθεί ολοκληρωμένα με την Αίτηση Παραμερισμού. Δ) Η Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση είναι παράτυπη και δεν έχει καμία αποδεικτική αξία σε σχέση με τον τόπο διαμονής του Αιτητή καθώς δεν προσδιορίζει την πηγή γνώσης του ομνύοντα. Ε) Ο Αιτητής δεν δικαιούται να εγείρει θέματα κακής επίδοσης μετά που του δόθηκε η δυνατότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό του με την Απόφαση ημερομηνίας 26/04/
15. ΣΤ) Η επίδοση των αρχικών δικαστικών εγγράφων έγινε σύμφωνα με τις οδηγίες του Δικαστηρίου ημερομηνίας 14/09/2013 και εφόσον δεν προσβλήθηκε όταν θα έπρεπε, είναι έγκυρη και νομότυπη. Ζ) Η επίδοση της Αίτησης ημερομηνίας 19/06/2013 και των Απαγορευτικών Διαταγμάτων ιδίας ημερομηνίας έγινε έγκυρα και νομότυπα στη διεύθυνση επίδοσης του Αιτητή σύμφωνα με τις οδηγίες του Δικαστηρίου ημερομηνίας 21/06/2013 και σύμφωνα με την Δ.51 Θ.
16. Η) H παρούσα Αίτηση προωθείται για παράνομους και αλλότριους σκοπούς, αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και ως εκ τούτου πρέπει να απορριφτεί. Θ) Η αγωγή με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο είναι καθόλα νομότυπη και το Δικαστήριο δεν στερείται δικαιοδοσίας να την εκδικάσει. Ι) Δεν προσφέρεται καμία μαρτυρία για τον αιτούμενο παραμερισμό ή ακύρωση ή αναστολή ισχύος των δικαστικών εγγράφων και των Απαγορευτικών διαταγμάτων που εκδόθηκαν, πέραν από ισχυρισμούς κακής επίδοσης που δεν μπορούν να στοιχειοθετήσουν τα αιτήματα του Αιτητή. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε από το συνήγορο στους λόγους Α, Β και Γ ανωτέρω. Με παραπομπές σε αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου καθώς και σε Αγγλική νομολογία, εισηγήθηκε πως ο εναγόμενος 1 δεν νομιμοποιείται να εγείρει θέμα κακής επίδοσης, αφού το ζήτημα ηγέρθη και αποφασίστηκε στα πλαίσια της αίτησης παραμερισμού. Το γεγονός πως δεν είχε ζητηθεί ως θεραπεία στην αίτηση παραμερισμού, υπέδειξε, δεν διαφοροποιεί τα πράγματα, εφόσον όπως είναι πάγια νομολογημένο, το δεδικασμένο εκτείνεται και σε θεραπείες που θα μπορούσαν να είχαν ζητηθεί στην προηγηθείσα διαδικασία, παραπέμποντας, ανάμεσα σε άλλες, στις υποθέσεις Χαραλάμπους ν. Χαραλάμπους