Στέλιου Κυριάκου Σαββίδη ν. Ελένης Αναστασίου κ.α., Αριθμός αγωγής: 1271/2005, 27/1/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2014:A33 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Κωνσταντίνου, Ε. Δ. Αριθμός αγωγής: 1271/2005 Μεταξύ: Στέλιου Κυριάκου Σαββίδη, από τη Λεμεσό Ενάγοντα και Ελένης Αναστασίου, από το Πελέντρι Γεώργιου Αναστασίου, από το Πελέντρι Nικολέττας Γεωργίου Αναστασίου, το γένος Florea Istrate, από το Πελέντρι Εναγόμενων -------------------- Αίτηση παρακοής ημερομηνίας 20.2.2012 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 27.1.2014 EMΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για ενάγοντα-αιτητή: κα Τόκα Για εναγόμενους - καθ' ων η αίτηση 1 μέχρι 3: κ. Κυπρίζογλου Καθ' ων η αίτηση 1, 2 και 3 παρόντες. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 17.6.2008, το Δικαστήριο, μετά από ακροαματική διαδικασία εξέδωσε το ακόλουθο διάταγμα: «Το Δικαστήριο αυτό δια του παρόντος ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ και ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ όπως:
- Εκδοθεί και δια του παρόντος εκδίδεται διάταγμα του Δικαστηρίου που εμποδίζει τους Εναγόμενους και/ή οποιονδήποτε από αυτούς και/ή τους αντιπροσώπους και/ή υπαλλήλους αυτών και/ή άλλως πως, από του να επεμβαίνουν καθ' οιονδήποτε τρόπο επί του ακινήτου του Ενάγοντα με αριθμό εγγραφής 12816, Φ/Σχ. 47/7 χωρ., τεμάχιο 474, στο χωρίο Πελέντρι της Επαρχίας Λεμεσού.
- Εκδοθεί και δια του παρόντος εκδίδεται διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον όπως η Εναγόμενη αρ. 3 άρει κάθε επέμβαση επί του ως άνω ακινήτου του Ενάγοντα και όπως επαναφέρει αυτό στην προτέραν του κατάσταση διά της κατεδάφισης και/ή άλλως πως του υποστατικού και/ή του μέρους αυτού που επεμβαίνει παράνομα εντός του ακινήτου του Ενάγοντα, εντός ενός μηνός από την επίδοση των διαταγμάτων ή ένας μήνας από την ημερομηνία που έλαβαν γνώση για το περιεχόμενο των διαταγμάτων όποιο γεγονός επεσυμβεί νωρίτερα.
- Οι Εναγόμενοι πληρώσουν αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα στον Ενάγοντα το ποσό των €42,00 έξοδα εκδόσεως της απόφασης αυτής πλέον έξοδα όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο». Το διάταγμα έφερε την ακόλουθη οπισθογράφηση: «Εάν εσείς οι πιο πάνω Εναγόμενοι αρ. 1 ΕΛΕΝΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ αρ. 2 ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ, και αρ. 3 ΝΙΚΟΛΕΤΤΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ και/ή οποιοσδήποτε από εσάς και/ή τους αντιπροσώπους και/ή υπαλλήλους σας και/ή άλλως πως αμελήσετε να υπακούσετε στα αναφερόμενα διατάγματα εντός της πιο πάνω προθεσμίας σεις μεν υπόκεισθε σε σύλληψη η δε περιουσία σας σε κατάσχεση». Προκύπτει από το κείμενο της αιτιολογημένης απόφασης που οδήγησε στην έκδοση του παραπάνω διατάγματος, ότι μέρος οικοδομής που ανήγειρε ο εναγόμενος 2 στο τεμάχιο 473, ιδιοκτησίας της συζύγου του - εναγόμενης 3, το ανήγειρε στο τεμάχιο 474, ιδιοκτησίας του ενάγοντα. Ο εναγόμενος 2 προέβηκε στη σχετική παράβαση, βοηθούμενος από τη μητέρα του - εναγόμενη
- Στις 20.2.2012, ο ενάγοντας καταχώρησε την υπό κρίση αίτηση, με την οποία ζητά: «α) Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον τους Εναγόμενους αρ. 1, 2 και 3 όπως παρουσιασθούν και δείξουν λόγο γιατί να μην φυλακισθούν ή καταβάλουν πρόστιμο ως ήθελε το Σεβαστό Δικαστήριο διατάξει, καθότι αυτοί αρνήθηκαν να συμμορφωθούν με την απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 17/06/
- β) Οποιανδήποτε άλλη διαταγή ή θεραπεία το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε διατάξει. γ) Έξοδα της παρούσας αίτησης πλέον Φ.Π.Α. (αρ. Μητρώου 300102498Ε) πλέον έξοδα επίδοσης». Η αίτηση βασίζεται στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρο 42 και στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.40 Θ.Θ. 1 και 12, Δ.48 Θ.2, Δ.42Α και Δ.
- Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση εκτίθενται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του ενάγοντα, ο οποίος, με τις παραγράφους 6, 7 και 8 αναφέρει τα εξής: «
- Οι Εναγόμενοι αρ. 1, 2 και 3 προσωπικά και/ή διά των αντιπροσώπων και/ή υπαλλήλων τους και/ή άλλως πως, μέχρι σήμερα παραλείπουν και/ή αμελούν και/ή αρνούνται να συμμορφωθούν με την απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 17/06/2008 και συνεχίζουν να επεμβαίνουν στο ως άνω κτήμα μου, διά της συνέχισης της κατοχής και εκμετάλλευσης μέρους του ακινήτου και της διατήρησης του παράνομα ανεγερθέντος από αυτούς υποστατικού εντός του ακινήτου μου.
- Περαιτέρω η Εναγόμενη αρ. 3 μέχρι σήμερα παραλείπει και/ή αμελεί και/ή αρνείται να άρει την επέμβαση επί του κτήματος μου διά της κατεδάφισης του ως άνω παράνομου υποστατικού και ως εκ τούτου συνεχίζει να επεμβαίνει σε αυτό και αρνείται να άρει την επέμβαση παράνομα και/ή κατά παράβαση και/ή περιφρόνηση της απόφασης / διαταγής του Δικαστηρίου ημερομηνίας 17/06/
- Έντιμα και ειλικρινά πιστεύω και όπως με συμβουλεύουν οι δικηγόροι μου, οι Εναγόμενοι αρ. 1, 2 και 3 θα εξακολουθούν να παραβαίνουν και/ή περιφρονούν ηθελημένα την εν λόγω απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 17/06/2008 εκτός εάν εξαναγκασθούν προς συμμόρφωση από το Σεβαστό Δικαστήριο». Οι εναγόμενοι καταχώρησαν ένσταση στην αίτηση, η οποία εδράζεται στους ακόλουθους λόγους: «Α. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για έκδοση των εξαιτουμένων διαταγμάτων. Β. Ο Αιτητής - Ενάγοντας έχει αποκρύψει από το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα, έχοντας σαν μοναδικό στόχο του να παραπλανήσει το δικαστήριο και συγκεκριμένα, έχει αποκρύψει από το δικαστήριο το γεγονός πως, το επίδικο ακίνητο, επί του οποίου κρίθηκε από το Σεβαστό Δικαστήριο στα πλαίσια της πιο πάνω με αριθμό και τίτλο Αγωγής, ήτοι, το τεμάχιο γης με αρ. εγγραφής 12816, Φ/Σχ. 77/47, χωρ. Τεμάχιο 474, το οποίο βρίσκεται στο χωριό Πελέντρι της επαρχίας Λεμεσού, πριν την καταχώρηση της πιο πάνω με αριθμό και τίτλο αγωγής υπό του Αιτητή, ενεγράφητε επ' ονόματι της Καθ' ης η Αίτησις 3, η οποία υποφέρει από διαγεγνωσμένα προβλήματα ψυχικής υγείας που την καθιστούν ανίκανη να συμμορφωθεί προς το διάταγμα του δικαστηρίου ημερ. 17.06.2008, με το οποίο διατάσσονταν όπως μη επεμβαίνουν οι Καθ' ων η Αίτησις 1-3 και/ή οι αντιπρόσωποι τους και όπως άρουν κάθε επέμβαση επ' αυτού, επαναφέροντας το στην προτέρα του κατάσταση. Σε ότι δε αφορά τους Καθ' ων η Αίτησις 1-2, αυτοί δεν επεμβαίνουν επί του πιο πάνω αναφερόμενου τεμαχίου γης καθ' οιονδήποτε τρόπο. Όλα τα πιο πάνω αναφερόμενα γεγονότα είναι εις γνώσιν του Ενάγοντος - Αιτητή, όμως, ο τελευταίος, τα απόκρυψε από το δικαστήριο, προς το σκοπό δημιουργίας εικόνας άλλης από την πραγματική, που θα μπορούσε να οδηγήσει το δικαστήριο σε απόρριψη της παρούσας Αίτησης αντί έγκρισης της. Γ. Οι ισχυρισμοί του Αιτητή στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύουν την Αίτηση του ημερ. 20.02.2012, πάσχουν από αοριστία και δεν αποδεικνύουν, τη διάπραξη του αδικήματος της καταφρόνησης δικαστικού διατάγματος σε αστική διαδικασία εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτησις 1-3, όπως τους αποδίδεται ότι έπραξαν με την Αίτηση του Αιτητή ημερ. 20.02.
- Δ. Υπάρχει πρακτική αδυναμία συμμόρφωσης των Εναγομένων 1-3 Καθ' ων η Αίτησις, με το διάταγμα του Δικαστηρίου που εκδόθηκε στα πλαίσια της Αγωγής υπ' αρ. 1271/
- Ε. Δεν αποδεικνύεται πως οι Εναγόμενοι 1-3 - Αιτητές, είχαν κατά τον επίδικο χρόνο που τους αποδίδεται ότι διέπραξαν το αδίκημα της καταφρόνησης του διατάγματος δικαστηρίου ημερ. 17.06.2008 που εκδόθηκε στα πλαίσια της Αγωγής 1271/2008, την αναγκαία ένοχη διάνοια ή και ότι διέπραξαν την ένοχη πράξη. Ζ. Η παρούσα Αίτηση, γίνεται από τον Ενάγοντα - Αιτητή, κακή τη πίστει (mala fide). Η. Ο Ενάγοντας - Αιτητής, προσέρχεται στο δικαστήριο χωρίς καθαρά χέρια (without clean hands). Θ. Επί της Ενόρκου Δηλώσεως της Εύης Πηλαβάκη». Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση στην οποία προέβηκε η Εύη Πηλαβάκη, η οποία με τις παραγράφους 1, 2 και 3 αναφέρει τα εξής: «
- Είμαι ασκούμενη δικηγόρος και ασκούμαι στο δικηγορικό γραφείο των κ.κ. Ρίκκος Ν. Ερωτοκρίτου & Σία, στη Λεμεσό. Όλα όσα αναφέρω πιο κάτω, εμπίπτουν στην προσωπική μου γνώση που απορρέει από τη μελέτη του φακέλου της δικογραφίας της παρούσας υπόθεσης, αλλά και εξ' όσων με έχουν πληροφορήσει οι αξιόπιστες μου πηγές, ήτοι, οι Καθ' ων η Αίτησις 1 και 2, οι οποίοι δεν κατέστη δυνατόν, να υπογράψουν την παρούσα ένορκη δήλωση, λόγω έκτακτου σοβαρού κωλύματος υγείας της Καθ' ης η Αίτησις 3, που προέκυψε κατά τις τελευταίες ημέρες και είχε σαν αποτέλεσμα να μην ηδύνανται να παραστούν στο δικαστήριο, είτε ο ένας είτε ο άλλος για να υπογράψουν την παρούσα ένορκη δήλωση, αλλ' έπρεπε να παραμείνουν κοντά στην Καθ' ης η Αίτησις 3, για να τη φροντίσουν.
- Σε ότι αφορά την εξουσιοδότηση που θα έπρεπε να λάβω από την Καθ' ης η Αίτησις 3, αυτή μου δόθηκε μέσω του συζύγου της, ήτοι του Καθ' ου η Αίτησις 1, αφού η ίδια δεν ηδύναται να δώσει οποιαδήποτε εξουσιοδότηση σε οποιοδήποτε πρόσωπο σε σχέση με το υπό εκδίκαση θέμα, λόγω της ψυχικής ασθένειας από την οποία υποφέρει. Εξάλλου και για την εκπροσώπηση της τελευταίας στο δικαστήριο, δόθηκε εξουσιοδότηση προς το δικηγόρο κ. Ανδρέα Κυπρίζογλου, δικηγόρο στο δικηγορικό γραφείο των κ.κ. Ρίκκος Ερωτοκρίτου & Σία, στα πλαίσια της παρούσας Αίτησις, από τον Καθ' ου η Αίτησις, υπό την φερόμενη εξουσιοδότηση (ostensible authority) που είχε από την Καθ' ης η Αίτησις 3 ως σύζυγος της, να το πράξει για να προστατεύσει τα καλώς νοούμενα της συμφέροντα, υπό την ιδιότητα της ως σύζυγος της.
- Επιπλέον, θα πρέπει ν' αναφέρω στο στάδιο αυτό πως είμαι δεόντως εξουσιοδοτημένη να προβώ στην παρούσα ένορκη δήλωση, από του Καθ' ων η Αίτησις». Ακολούθως ισχυρίζεται και τα εξής, μεταξύ άλλων: Η εναγόμενη 3 υποφέρει από διαγνωσμένα προβλήματα ψυχικής υγείας που την καθιστούν ανίκανη να συμμορφωθεί προς το επίδικο διάταγμα. Είναι επίσης ξεκάθαρο, πως ούτε και οι εναγόμενοι 1 και 2 μπορεί να κριθεί ότι παραβίασαν το εν λόγω διάταγμα, επειδή, υπό τις περιστάσεις, αυτή που θα έπρεπε να προβεί στις πράξεις που προβλέπει το διάταγμα είναι η εναγόμενη 3, λόγω της εγγραφής επ' ονόματί της του επίδικου τεμαχίου γης, γεγονός το οποίο ήταν σε γνώση του ενάγοντα κατά το χρόνο καταχώρησης της αίτησης. Κατά την ακρόαση της αίτησης κατάθεσε ως μάρτυρας μόνο ο ενάγοντας, ο οποίος, στην κυρίως εξέταση ανάφερε και τα εξής: Μετά την επίδοση του διατάγματος, δεν έγινε οτιδήποτε εκ μέρους των εναγόμενων σε σχέση με το επίδικο ακίνητό του. Το παράνομο χτίσμα σ' αυτό συνεχίζει να υπάρχει στην αρχική του κατάσταση. Πρόκειται για σπίτι, του οποίου 50 τετραγωνικά μέτρα βρίσκονται στο τεμάχιό του. Ερωτηθείς από τη δικηγόρο του από ποιο χρησιμοποιείται αυτό το σπίτι από το 2008 και μετά, απάντησε ως εξής: «Χρησιμοποιείται από τους αντιδίκους μου ως κατοικία τον τελευταίο αυτόν καιρό και πιο πριν όπου ενοικιάζετο για αρκετό χρονικό διάστημα, εξακολουθεί να γίνεται χρήση του παρά την απόφαση του Δικαστηρίου για κατεδάφιση». Οι εναγόμενοι γνωρίζουν ότι μέρος του τεμαχίου τους με αριθμό 473 επεμβαίνει στο τεμάχιό του με αριθμό 474 επειδή προηγήθηκαν επισκέψεις και υποδείξεις του κτηματολογίου το οποίο του έδωσε και τελική απόφαση σε σχέση με την επέμβαση. Το μέρος της κατοικίας των εναγόμενων που επεμβαίνει στο τεμάχιό του χρησιμοποιείται από τους ίδιους. Υπεισέρχομαι τώρα και σε μέρος όσων ανάφερε αντεξεταζόμενος. Ειδικότερα: Για τον ίδιο, το κύριο άτομο που έπρεπε να εκτελέσει το επίδικο διάταγμα είναι ο εναγόμενος 2, ο οποίος χειρίζεται με τους δικηγόρους του την υπόθεσή του και έχει παρουσιάσει χαρτιά των άλλων δύο εναγόμενων ότι αδυνατούν να έχουν επικοινωνία ή να αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει στην υπόθεση. Με χαρτιά επίσημα που παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο και έχουν γίνει αποδεκτά και έτσι πρακτικά και θεωρητικά το άτομο που χειρίζεται ή που παράκουσε στην υπόθεση αυτή είναι ο εναγόμενος 2, κατά την κρίση του. Στην υποβολή ότι ο λόγος για τον οποίο σύνταξε την παράγραφο 6 της ένορκης δήλωσής του με τον τρόπο που αυτή είναι συνταγμένη, έγκειται στο γεγονός ότι δεν είχε κανένα στοιχείο που να δεικνύει ποιος, πότε και με ποιο τρόπο παρέβηκε το επίδικο διάταγμα απάντησε ως εξής: «Κατά τη διάρκεια που δικάζετουν αυτή η υπόθεση, η κτηματική αυτή διαφορά, ήταν όλοι καλά. Μετά από το διάταγμα τα δύο άτομα αδυνατούν να παρακολουθήσουν και λογικά μένει ο ένας που χειρίζεται την υπόθεση με τους δικηγόρους και οτιδήποτε.» Καθώς έχει νομολογηθεί (βλ. Krashias Shoe Factory v. Adidas
(1989)1 Α.Α.Δ. 750) το άρθρο 42 του Ν 14/60 είναι δικαιοδοτικό και προσδιορίζει τη δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου για την τιμωρία προσώπων για την παρακοή διαταγμάτων. Η Δ.42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας πραγματεύεται αποκλειστικά τη διαδικασία για την αναφορά παρακοής διατάγματος στο Δικαστήριο. Οι πρόνοιές της συνιστούν δικονομικές διατάξεις που διέπουν και ρυθμίζουν την άσκηση της πολιτικής δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο 42 του Ν.14/60. (Με αναφορά και στην υπόθεση Antonis Mouzouris and Another ν. Xylophaghou Plantations Ltd
(1977)1 C.L.R. 267), η πρόνοια για προσωπική επίδοση του διατάγματος (εκτός όπου το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά) είναι επιτακτική. Προσωπική θα πρέπει να είναι και η επίδοση της αίτησης παρακοής. Συναφώς με τα προηγούμενα και όσα ακολουθούν από την απόφαση στην υπόθεση Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου
(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 1085: «Στην Antonis Mouzouris and Another v. Xylophagou Plantations Ltd.
(1977)1 C.L.R. 287, διευκρινίστηκε και, σε σειρά μεταγενέστερων αποφάσεων, βεβαιώθηκε ότι η επίδοση συντεταγμένου διατάγματος δικαστηρίου, οπισθογραφημένου με προειδοποίηση για τις συνέπειες που ενέχει η παρακοή του, αποτελεί προϋπόθεση για τη στοιχειοθέτηση κατηγορίας για παρακοή του υπό κρίση διατάγματος του Δικαστηρίου. Η διαδικασία για τη διαπίστωση της ευθύνης ατόμου για παρακοή διατάγματος δικαστηρίου είναι ιδιόμορφη. Ενώ η διαδικασία εντάσσεται στο πεδίο της αστικής δικαιοδοσίας του Επαρχιακού Δικαστηρίου, η στοιχειοθέτηση και απόδειξη της κατηγορίας συναρτώνται με τα θέσμια και τους κανόνες της ποινικής δίκης. Αυτό επιβάλλεται από τις συνέπειες που συνεπάγεται η καταδίκη του καθ' ου η αίτηση, που ταυτίζονται με τις κυρώσεις ποινικού δικαστηρίου. Στην Krashias Shoe Factory v. Adidas
(1989)1 Α.Α.Δ. 750, εξηγείται ότι το Άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60, παρέχει δικαιοδοσία στο Επαρχιακό Δικαστήριο, κατά την ενάσκηση της πολιτικής του δικαιοδοσίας να τιμωρεί, κατ' ανάλογο τρόπο προς το ποινικό δικαστήριο, τους καταφρονούντες τα διατάγματά του. Διασαφηνίστηκε, επίσης, ότι η άσκηση της δικαιοδοσίας αυτής διέπεται από τις διατάξεις της Δ.42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία:- «...καθιστά την προσωπική επίδοση τόσο του οπισθογραφημένου διατάγματος όσο και της αίτησης, απαρέγκλιτο όρο για την καταδίκη προσώπου για την παρακοή διατάγματος.» Ανάλογη υπήρξε η προσέγγιση του Δικαστηρίου στην Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά
(1993)1 Α.Α.Δ. 309, σε διαδικασία καταφρόνησης διατάγματος του Οικογενειακού Δικαστηρίου. (Βλ., επίσης, 1090 Photiou v. HadjiForados
(1988)1 C.L.R. 384· Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (Αρ.4)
(1993)1 Α.Α.Δ. 961· Μαύρος ν. Στυλιανού κ.ά.
(1998)1 Α.Α.Δ. 2389.) Η επίδοση οπισθογραφημένου διατάγματος του δικαστηρίου αποτελεί προϋπόθεση για τη στοιχειοθέτηση κατηγορίας για την παρακοή διατάγματος του δικαστηρίου. Η απόδειξη του γεγονότος αυτού βαρύνει, όπως και σε κάθε ποινική υπόθεση, τον κατήγορο. Υποθέσεις για την ύπαρξη γεγονότων, που συνθέτουν την κατηγορία, δε χωρούν - Λοΐζου ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 363, 365». Παραπέμπω τέλος στην υπόθεση Μαύρος ν. Στυλιανού κ.ά.
(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2389, όπου με αναφορά και σε αποσπάσματα από τις υποθέσεις Παπαχρυσοστόμου και Antonis Mouzouris and Another (ανωτέρω) επισημαίνονται τα εξής για το άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου: «Είναι άρθρο με ποινικό χαρακτήρα, το δε αδίκημα που διαγράφει δεν είναι αδίκημα αυστηρής ή απόλυτης ευθύνης (strict or absolute liability) αλλά αδίκημα που έχει όχι μόνο αντικειμενική αλλά και υποκειμενική υπόσταση. Η αντικειμενική του υπόσταση (actus reus) συνίσταται σε πράξη ή παράλειψη η οποία παραβιάζει το διάταγμα, η δε υποκειμενική του υπόσταση (mens rea) σε ηθελημένη ανυπακοή ή, άλλως, σε πρόθεση ανυπακοής ή καταστρατήγησης του διατάγματος του δικαστηρίου». Δεδομένου ότι πρόκειται για οιονεί ποινική διαδικασία η αίτηση για καταφρόνηση δικαστικού διατάγματος, η οποία προσλαμβάνει το χαρακτήρα ποινικής κατηγορίας, για σκοπούς στοιχειοθέτησής της αναγκαιεί η απόδειξη των ακόλουθων προϋποθέσεων - συστατικών στοιχείων, με το υψηλό επίπεδο απόδειξης, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Θα πρέπει δηλαδή να αποδειχθεί: Πρώτο, η έκδοση του διατάγματος, δεύτερο, η αναγκαία οπισθογράφηση του διατάγματος από τον Πρωτοκολλητή, σύμφωνα με τη Δ.42Α Θ.1, τρίτο, η επίδοση του διατάγματος προσωπικά στον καθ' ου η αίτηση, σύμφωνα με τη Δ.42Α Θ.2, τέταρτο, η επίδοση της αίτησης παρακοής προσωπικά και πάλιν στον καθ' ου η αίτηση και, πέμπτο, ηθελημένη ανυπακοή ή πρόθεση ανυπακοής ή καταστρατήγησης του διατάγματος εκ μέρους του καθ' ου η αίτηση. Στην παρούσα υπόθεση, η έκδοση του επίδικου διατάγματος, η επίδοσή του καθώς και της υπό κρίση αίτησης προσωπικά στους εναγόμενους αποτελούν παραδεκτά γεγονότα. Μολονότι η ημερομηνία επίδοσης του διατάγματος δεν αποτελεί παραδεκτό γεγονός, εντούτοις, από τις σχετικές ένορκες δηλώσεις που βρίσκονται στο φάκελο της υπόθεσης, από τον οποίο καθώς έχει νομολογηθεί μπορώ να αντλήσω πληροφορίες (βλ. την υπόθεση Γεωργίου ν. Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ (Αρ.2)
(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1938) προκύπτει ότι το διάταγμα επιδόθηκε στους τρεις εναγόμενους, ως ακολούθως: στους εναγόμενους 1 και 2 στις 13.7.2008 και στην εναγόμενη 3 στις 17.2.2009. Επομένως, το πρώτο, τρίτο και τέταρτο από τα παραπάνω συστατικά στοιχεία έχουν αποδειχθεί. Και το δεύτερο συστατικό στοιχείο έχει αποδειχθεί. Το επίδικο διάταγμα φέρει την αναγκαία οπισθογράφηση του Πρωτοκολλητή. Τέλος, επειδή το διάταγμα, στο βαθμό που διατάζει την εναγόμενη 3 να άρει την παράνομη επέμβαση επί του ακινήτου του ενάγοντα καθώς και να το επαναφέρει στην προτεραία κατάσταση, κατεδαφίζοντας και/ή άλλως το μέρος του υποστατικού που επεμβαίνει σ' αυτό παράνομα είναι προστακτικού χαρακτήρα, προκύπτει από το περιεχόμενό του, ότι, σε εφαρμογή της Δ.34 Θ.5 - επιτακτικού χαρακτήρα και αυτή - το διάταγμα αναφέρει και το χρόνο μετά την επίδοσή του που δίδεται στην εναγόμενη για να συμμορφωθεί. Ό, τι απομένει να εξεταστεί είναι κατά πόσο έχει αποδειχθεί και το πέμπτο συστατικό στοιχείο, το οποίο περικλείει δύο υπό στοιχεία. Το πρώτο είναι η απόδειξη ανυπακοής στο δικαστικό διάταγμα, το οποίο, ωστόσο, δεν αρκεί για σκοπούς στοιχειοθέτησης της κατηγορίας. Η ανυπακοή θα πρέπει να είναι ηθελημένη ή διαφορετικά, θα πρέπει να υπάρχει πρόθεση ανυπακοής ή καταστρατήγησης του διατάγματος για να θεωρηθεί ο καθ' ου η αίτηση ένοχος παρακοής. Για λόγους που θα παραθέσω αμέσως κρίνω ότι το υπό αναφορά συστατικό στοιχείο δεν έχει αποδειχθεί. Ειδικότερα: Το επίδικο διάταγμα αποτελείται από δύο σκέλη. Με το πρώτο και οι τρεις εναγόμενοι και/ή οποιοσδήποτε από αυτούς και/ή οι αντιπρόσωποι και/ή υπάλληλοι τους εμποδίζονται από το να επεμβαίνουν καθοιονδήποτε τρόπο επί του ακινήτου του ενάγοντα, τεμάχιο 474, στο χωριό Πελέντρι. Σύμφωνα με τη σχετική απόφαση που οδήγησε στην έκδοση του διατάγματος, ο λόγος του έγκειται στο γεγονός ότι ο εναγόμενος 2, βοηθούμενος από τη μητέρα του - εναγόμενη 1, στον ουσιώδη χρόνο ανήγειρε οικοδομή επί του ακινήτου τεμάχιο 473, ιδιοκτησίας της συζύγου του - εναγόμενης 3, μέρος της οποίας καταλαμβάνει έκταση του τεμαχίου 474 που ανήκει στον ενάγοντα. Πρόκειται για κατοικία η εν λόγω οικοδομή, στην οποία, όπως ισχυρίστηκε ο ενάγοντας κατά τη διαδικασία ακρόασης της υπό κρίση αίτησης διαμένουν οι αντίδικοί του, οικογενειακώς. Τίθεται το ερώτημα κατά πόσο στη βάση του ισχυρισμού αυτού έχει αποδειχθεί στον αναγκαίο βαθμό το συστατικό στοιχείο της ηθελημένης ανυπακοής στο επίδικο διάταγμα εκ μέρους οποιουδήποτε εναγόμενου. Η απάντηση είναι αρνητική. Δεδομένου ότι το διάταγμα αφορά εκείνο μόνο το μέρος της κατοικίας που ανήγειρε ο εναγόμενος 2, εντός του ακινήτου του ενάγοντα, ο τελευταίος, για σκοπούς απόδειξης του υπό εξέταση συστατικού στοιχείου του αδικήματος όφειλε να αποδείξει πρώτο, ότι οι τρεις εναγόμενοι και/ή οποιοιδήποτε άλλοι αναφέρονται στο διάταγμα, μετά την επίδοσή του διατάγματος στους πρώτους εξακολουθούσαν να επεμβαίνουν, όχι γενικά στην κατοικία που ανήγειρε ο εναγόμενος 2, αλλά, σε εκείνο μόνο το μέρος της που καταλαμβάνει τμήμα του ακινήτου του ενάγοντα. Ο γενικός και αόριστος ισχυρισμός του τελευταίου ότι οι εναγόμενοι επεμβαίνουν στο τεμάχιό του, χωρίς να προσδιορίζεται το συγκεκριμένο μέρος του επί του οποίου υπάρχει η επέμβαση και χωρίς συσχετισμό της επί τόπου κατάστασης με κάποιο σχέδιο που να δεικνύει το μέρος της κατοικίας που ανήγειρε ο εναγόμενος 2, μέσα στο ακίνητο του ενάγοντα, δεν αποδεικνύει ότι εναγόμενοι κατά παράβαση του επίδικου διατάγματος επενέβησαν οποτεδήποτε επί του ακινήτου του ενάγοντα. Η αποτυχία του ενάγοντα να αποδείξει το υπό αναφορά στοιχείο, που με όρους ποινικού δικαίου αποτελεί την αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος, εξ αντικειμένου καθιστά την αίτηση έκθετη σε απόρριψη, με αναφορά στο πρώτο σκέλος του διατάγματος που αφορά και τους τρεις εναγόμενους. Υπάρχει όμως ακόμη ένας λόγος για τον οποίο ακόμη και αν αποδεικνυόταν το συγκεκριμένο στοιχείο, και οι τρεις εναγόμενοι και πάλιν δε θα μπορούσαν να κριθούν ένοχοι παρακοής σε σχέση με το πρώτο σκέλος του ίδιου διατάγματος, ενώ η εναγόμενη 3 και για το άλλο σκέλος του διατάγματος με το οποίο διατάσσεται να άρει την παράνομη επέμβαση επί του ακινήτου του ενάγοντα και να το επαναφέρει στην προτεραία κατάστασή του κατεδαφίζοντας ή άλλως το υποστατικό ή μέρος αυτού που επεμβαίνει παράνομα εντός του ακινήτου του ενάγοντα. Διερωτώμαι στη βάση ποιων στοιχείων μαρτυρίας άμεσης, πραγματικής, περιστατικής ή άλλης μπορώ να καταλήξω σε ασφαλές συμπέρασμα, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι οι εναγόμενοι 1 και 3 ή οποιοσδήποτε από αυτούς, ηθελημένα ή με πρόθεση ανυπακοής ή καταστρατήγησης του διατάγματος το παρέβησαν, τη στιγμή που ο ενάγοντας, αντεξεταζόμενος, μεταξύ άλλων ανάφερε τα εξής: «Για μένα, το κύριο άτομο που έπρεπε να εκτελέσει το διάταγμα είναι ο Γεώργιος Αναστασίου - εναγόμενος 2 - ο οποίος χειρίζεται με τους δικηγόρους του την υπόθεση του και έχει παρουσιάσει χαρτιά των άλλων δύο εναγόμενων ότι αδυνατούν να έχουν επικοινωνία ή να αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει στην υπόθεση με χαρτιά επίσημα που παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο και έχουν γίνει αποδεκτά και έτσι πρακτικά και θεωρητικά το άτομο που χειρίζεται ή παρήκουσε στην υπόθεση αυτή κατά την κρίση μου είναι ο Γιώργος Αναστασίου.» Και λίγο παρακάτω, στην υποβολή ότι ο λόγος που συνέταξε όπως συνέταξε την παράγραφο 6 της ένορκης δήλωσής του που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση - «Οι Εναγόμενοι αρ. 1, 2 και 3 προσωπικά και/ή διά των αντιπροσώπων και/ή υπαλλήλων τους και/ή άλλως πως, μέχρι σήμερα παραλείπουν και/ή αμελούν και/ή αρνούνται να συμμορφωθούν με την απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 17/06/2008 και συνεχίζουν να επεμβαίνουν στο ως άνω κτήμα μου, διά της συνέχισης της κατοχής και εκμετάλλευσης μέρους του ακινήτου και της διατήρησης του παράνομα ανεγερθέντος από αυτούς υποστατικού εντός του ακινήτου μου» - έγκειται στο γεγονός ότι δεν είχε κανένα στοιχείο που να δεικνύει ποιος, πότε και με ποιο τρόπο παρέβηκε το επίδικο διάταγμα, διότι αν το γνώριζε έπρεπε να το αναφέρει απάντησε ως εξής: «Κατά τη διάρκεια που δικάζετουν αυτή η υπόθεση, η κτηματική αυτή διαφορά ήταν όλοι καλά. Μετά το διάταγμα τα δύο άτομα αδυνατούν να παρακολουθήσουν και λογικά μένει ο ένας που χειρίζεται την υπόθεση με τους δικηγόρους του και οτιδήποτε.» Το πόσο αντινομική και στερούμενη πειστικότητας είναι η μαρτυρία του ενάγοντα, συναφώς με το υπό εξέταση συστατικό στοιχείο είναι ολοφάνερο. Ο ισχυρισμός του ότι οι εναγόμενοι 1 και 3 αδυνατούν να έχουν επικοινωνία ή να αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει στην υπόθεση, ως επίσης και ότι πρακτικά και θεωρητικά το άτομο που χειρίζεται ή παράκουσε στην υπόθεση αυτή, κατά την κρίση του είναι ο εναγόμενος 2, ενώ από τη μια, κάθε άλλο παρά ηθελημένη ανυπακοή ή πρόθεση καταστρατήγησης του επίδικου διατάγματος εκ μέρους των εναγόμενων 1 και 3 αποδεικνύει, απεναντίας απαλλάσσει και τους δύο από την κατηγορία καταφρόνησης του διατάγματος που τους προσάπτει, από την άλλη, αποδεικνύει ότι σε σχέση με τον εναγόμενο 2, με υποθέσεις - και όχι γεγονότα - είναι που επιχείρησε να αποδείξει το συγκεκριμένο στοιχείο. Διερωτώμαι πώς μπορώ να ερμηνεύσω διαφορετικά τον ισχυρισμό του ότι το άτομο που παράκουσε στην υπόθεση αυτή κατά την κρίση του είναι ο Γεώργιος Αναστασίου, δηλαδή ο εναγόμενος 2 καθώς και τον άλλο ισχυρισμό του, σύμφωνα με τον οποίο, μετά το διάταγμα, τα δύο άτομα αδυνατούν να παρακολουθήσουν και λογικά μένει ο ένας που χειρίζεται την υπόθεση με τους δικηγόρους του. Σύμφωνα με τη Λοΐζου (ανωτέρω): «Η απόδειξη της κατηγορίας, και κάθε στοιχείου που τη συνιστά, βαρύνει εξ ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή. Δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσων εύλογες κι' αν είναι. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη.» Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ προκειμένου να εξηγήσω τους λόγους για τους οποίους η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Απορρίπτεται λοιπόν, με έξοδα υπέρ των εναγόμενων 1, 2 και 3 και σε βάρος του ενάγοντα, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) . ........... Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ-TΑ Subject: Civil/Other Actions /Interim Αναφορά: Πολιτική - Αίτηση παρακοής δικαστικού διατάγματος. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο