Ρένος Αντρέου κ.α. ν. Αντώνης Αντωνίου, Αρ. Αγωγής: 590/08, 12/2/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2014:A59 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Π. Μιχαηλίδη, Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 590/08 Μεταξύ:
- Ρένος Αντρέου
- K. L. Kyprianou (Bellagio) Ltd Εναγόντων και Αντώνης Αντωνίου Εναγόμενου ........................... Ημερομηνία: 12.2.14 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες: κα Στ. Ευριπίδου .............. Α Π Ο Φ Α Σ Η Η πιο πάνω υπόθεση οδηγήθηκε σε απόδειξη αφότου αποσύρθηκε ο δικηγόρος του Εναγόμενου με άδεια του Δικαστηρίου και ο Εναγόμενος δεν εμφανίσθηκε στην διαδικασία. Προς απόδειξη της υπόθεσης παρουσιάσθηκαν από τον Ενάγοντα 1 δύο ένορκες δηλώσεις. Στην τελευταία η οποία καταχωρήθηκε στις 10.6.13 οι Ενάγοντες περιορίζουν τις θεραπείες τους ως ακολούθως: γενικές αποζημιώσεις για τις σωματικές βλάβες τις οποίες ο Ενάγων 1 υπέστη ως αποτέλεσμα της επίθεσης που δέχθηκε από τον Εναγόμενο και το συνολικό ποσό των Ευρώ 735,46 σεντ ως ειδικές αποζημιώσεις το οποίο περιλαμβάνει (α) το κόστος επιδιόρθωσης της μοτοσικλέτα της Ενάγουσας 2 (Λ.Κ.260,00 σεντ ή το ισόποσο Ευρώ 445,00 σεντ) και (β) την κλοπή από τον Εναγόμενο ποσού εκ Λ.Κ.170,00 σεντ ή το ισόποσο Ευρώ 290,46 σεντ το οποίο αποτελεί περιουσία του Ενάγοντα
- Η μαρτυρία που παρουσιάσθηκε προς απόδειξη της υπόθεσης μέσω της ένορκης δήλωσης ημερομηνίας 10.6.13 ήταν σαφής και θετική και παρέμεινε αναντίλεκτη. Συνακόλουθα δέχομαι αυτήν στην ολότητά της και στην βάση της καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα: Η Ενάγουσα 2 εταιρεία, από τώρα και στο εξής «η Ενάγουσα 2», είναι εταιρεία δεόντως εγγεγραμμένη σύμφωνα με τον Περί Εταιρειών Νόμο. Κύρια δραστηριότητά της είναι η ενοικίαση τετράτροχων μοτοσικλεττών. Διαθέτει, επίσης, άδεια λειτουργίας γραφείου ενοικίασης μηχανοκίνητων δίκυκλων ή τρίκυκλων οχημάτων. Κατά το τέλος του Ιουλίου του 2007 ο Εναγόμενος επισκέφθηκε το κατάστημα στο οποίο στεγάζεται η Ενάγουσα 2 με σκοπό να ενοικιάσει μοτοσικλέττα. Η Ενάγουσα 2 ενοικίασε στον Εναγόμενο μια μοτοσικλέτα και ο Εναγόμενος υπέγραψε σχετικό έγγραφο. Ο Ενάγων 1 ζήτησε από τον Εναγόμενο να παρουσιάσει άδεια οδηγού και να καταβάλει κάποιο ποσό ως εγγύηση. Η εγγύηση κατεβλήθη από τον Εναγόμενο πλην όμως ο Εναγόμενος δεν παρουσίασε την άδεια οδηγού του καθότι σύμφωνα με τον ίδιο την στιγμή εκείνη δεν την είχε μαζί του. Άφησε, όμως, στον Ενάγοντα 1 το διαβατήριο του και, ακολούθως, αποχώρησε από το κατάστημα παίρνοντας μαζί του την ενοικιασθείσα μοτοσικλέττα. Υποσχέθηκε, όμως, και δεσμεύθηκε να επιστρέψει αμέσως με την άδειά του. Παρά τις υποσχέσεις και δεμεύσεις του προς τον Ενάγοντα 1 ο Εναγόμενος δεν επέστρεψε στο κατάστημα της Ενάγουσας 2 για να παρουσιάσει την άδεια οδηγού του. Ακολούθως, και μετά πάροδο δύο ημερών ο Ενάγων 1 εντόπισε τον Εναγόμενο να κυκλοφορεί με την μοτοσικλέττα. Τον ανέκοψε και διαπίστωσε ότι η μοτοσικλέττα είχε υποστεί ζημιές και κτυπήματα τα οποία προκάλεσε ο Εναγόμενος σε αυτήν. Τότε, ο Ενάγων 1 έθεσε την μοτοσικλέττα στην κατοχή του και επέστρεψε στον Εναγόμενο το διαβατήριό του. Ακολούθως, ο Εναγόμενος επέστρεψε στο κατάστημα της Ενάγουσας 2 και σε έξαλλη κατάσταση άρχισε να σπάζει τις βιτρίνες του καταστήματος προκαλώντας ζημίες. Επίσης, επιτέθηκε στον Ενάγοντα 1 χτυπώντας τον δυνατά και επανειλημμένα στο σώμα και στο πρόσωπο και προκαλώντας του σωματικές βλάβες. Από τα κτυπήματα ο Ενάγων 1 έπεσε στο έδαφος. Εκμεταλλευόμενος δε την κατάσταση στην οποία περιήλθε ο Ενάγων 1 ο Εναγόμενος απέσπασε από τον Ενάγοντα 1 το ποσό των Λ.Κ.170,00 σεντ ή το ισόποσο Ευρώ 290,00 σεντ. Ο Ενάγων 1 επισκέφθηκε το Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού και εξετάσθηκε από τον ιατρό Ι. Καυκαλιά. Υπεβλήθη, επίσης, σε ακτινολογική εξέταση. Ο ακτινολογικός έλεγχος έδειξε κάταγμα ρινός και κάκωση (οίδημα) αριστερής ζυγωματικής χώρας. Ο Ενάγων 1 υπέστη, επίσης, μώλωπες. Η μοτοσικλέτα επιδιορθώθηκε από την εταιρεία Doros Motorbikes Ltd, η οποία στις 2.8.07 εξέδωσε «κοστολόγιο ζημιάς» για ποσό Λ.Κ.260,00 σεντ πλέον ΦΠΑ το οποίο πληρώθηκε από την Ενάγουσα
- Σύμφωνα με το άρθρο 26
(1)του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, όπως τροποποιήθηκε, επίθεση συνίσταται, μεταξύ άλλων, στην εκ προθέσεως χρήση κάθε είδους βίας κατά του προσώπου άλλου, είτε με κτύπημα, επαφή, μετακίνηση είτε άλλως πως, είτε άμεσα, είτε έμμεσα, χωρίς την συναίνεσή του. Τα συστατικά του αδικήματος είναι η χρήση βίας, η ύπαρξη πρόθεσης και η έλλειψη συναίνεσης. Είναι αδίκημα αγώγιμο per se, πράγμα που σημαίνει, ότι δεν απαιτείται η πρόκληση ζημίας. Αναφορικά με το πρώτο συστατικό, η επαφή πρέπει να είναι άμεση, είτε με το σώμα του εναγόμενου, είτε διά μέσου κάποιου οργάνου. Στην Αγγλική υπόθεση Fagan v. Metropolitan Police Commissioner
(1968)3 All E R 442 επιβεβαιώθηκε, ότι η βία μπορεί να ασκηθεί, είτε κατ' ευθεία από το σώμα του παραβάτη, είτε διά μέσου κάποιου οργάνου, το οποίο ελέγχεται από τις πράξεις του. Έτσι, είναι επίθεση είτε είναι το χέρι του παραβάτη, που έρχεται σε επαφή με το σώμα του παραπονούμενου, είτε είναι ένα όργανο, το οποίο ο παραβάτης κρατά στο χέρι του και χρησιμοποιεί για να ασκήσει βία. Η πρόθεση είναι αυτή που ξεχωρίζει το αδίκημα της επίθεσης από το αδίκημα της αμέλειας. Απαιτείται η απόδειξη πρόθεσης άσκησης βίας κατά του προσώπου άλλου. Όπου, όμως, η χρήση βίας είναι αποτέλεσμα αμελούς πράξης, τότε η βάση της αγωγής θα πρέπει να είναι η αμέλεια και όχι η επίθεση (Βλ., επίσης, Wilson v. Pringle, πιο πάνω, και Rasid v. Braybrook
(1972)8 JSC 1082). Στην Αγγλική υπόθεση Letang v. Cooper
(1964)2 All E R 929 υποδείχτηκαν τα ακόλουθα: «If one man intentionally applies force directly to another, the plaintiff has a cause of action in assault and battery, or, . in trespass to the person. The least touching of another in anger is a battery. If he does not inflict injury intentionally, but only unintentionally, the plaintiff has no cause of action today in trespass. His only cause of action is in negligence, and then only on proof of want of reasonable care». Σε ελεύθερη μετάφραση: «Αν κάποιος εκ προθέσεως ασκήσει βία ευθέως πάνω σε άλλον, τότε ο ενάγοντας έχει αγώγιμο δικαίωμα για επίθεση ή βιαιοπραγία ή . για επέμβαση στο πρόσωπο. Το παραμικρό άγγιγμα με θυμό συνιστά βιαιοπραγία. Αν, όμως, δεν προξενήσει βλάβη με πρόθεση, αλλά προξενήσει βλάβη άνευ πρόθεσης, ο ενάγων σήμερα δεν έχει αγώγιμο δικαίωμα για επέμβαση στο πρόσωπο. Έχει μόνο αγώγιμο δικαίωμα για αμέλεια και μόνο κατόπιν απόδειξης παράλειψης επίδειξης εύλογης φροντίδας». Τέλος, το αδίκημα διαπράττεται μόνο όπου δεν υπάρχει συναίνεση για την εφαρμογή της βίας. Η ύπαρξη συναίνεσης, εκτός αν λήφθηκε με απάτη, εμποδίζει την πράξη από του να είναι παράνομη. Η πρόθεση εμπεριέχει την συνειδητοποίηση (advertence) στο μυαλό του εναγόμενου για την συμπεριφορά του και τις συνέπειές της μαζί με επιθυμία για την έλευση των συνεπειών αυτών. Βέβαια, η ερμηνεία αυτού του ορισμού είναι περισσότερο τεχνική, παρά ουσιαστική. Οι συγγραφείς του συγγράμματος Winfield on Torts, 7η έκδοση, αναφέρουν στην σελίδα 17: «Then, again, although intention always implies desire for the consequences of an act or omission, many a wrongdoer has found himself responsible in law for consequences which he not only did not desire in the layman's sense of the term but to which he did not even advert». Σε μετάφραση: «Και, πάλι, παρόλο που η πρόθεση προϋποθέτει πάντοτε επιθυμία για τις συνέπειες μιας πράξης ή παράλειψης, πολλοί παραβάτες έχουν βρεθεί υπεύθυνοι κατά νόμο για συνέπειες, τις οποίες όχι μόνο δεν επιθυμούσαν με την έννοια που ο όρος αυτός είναι αντιληπτός στο ευρύ κοινό, αλλά και δεν είχαν αναλογιστεί». Στην υπόθεση DPP v. Smith
(1961)AC 290 αποφασίστηκε, ότι ένας διάδικος θα πρέπει να θεωρείται, ότι είχε την πρόθεση, αν αυτό που απορρέει από την πράξη του είναι η αναγκαία ή φυσική συνέπεια αυτού που πράττει. Τέλος, στην Κυπριακή υπόθεση Georghios Protopapas v. The Police
(1962)CLR 27 ειπώθηκαν τα εξής: «. αν η Κατηγορούσα Αρχή αποδείξει μια πράξη η φυσική απόρροια της οποίας είναι ένα βέβαιο γεγονός και καμία μαρτυρία ή εξήγηση δεν δίδεται, τότε, οι ένορκοι δύνανται, με την κατάλληλη καθοδήγηση, να βρουν ότι ο παραβάτης διέπραξε την πράξη αυτή με την ισχυριζόμενη πρόθεση». Σύμφωνα με τα ευρήματά μου ο Εναγόμενος εισήλθε εντός του καταστήματος της Ενάγουσας 2 και άρχισε να σπάζει τις βιτρίνες. Ακολούθως επέφερε κτυπήματα στον Ενάγοντα 1 προκαλώντας του σωματικές βλάβες. Ο Εναγόμενος επιφέροντας κτυπήματα στον Ενάγοντα 1 άσκησε βία κατά του προσώπου του Ενάγοντα 1 χωρίς την συναίνεσή του. Κρίνω, επίσης, πως τα περιστατικά της υπόθεσης αναπόδραστα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο Εναγόμενος διέπραξε την πιο πάνω πράξη με πρόθεση. Είναι, επομένως, ένοχος του αδικήματος της επίθεσης. Παραμένει το θέμα των αποζημιώσεων. Το δικαίωμα αστικής αγωγής για αποζημιώσεις για επίθεση έχει αναγνωρισθεί από πολύ παλιά στην υπόθεση Vassiliou v. Vassiliou XVI CLR 70. Η πιο πάνω υπόθεση αποφασίστηκε λίγο μετά την θέσπιση του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, στον οποίο καμία πρόνοια δεν γινόταν ακόμα τότε για το αδίκημα της επίθεσης. Επειδή, όμως, τύγχανε εφαρμογής το κοινό δίκαιο με βάση το οποίο αναγνωριζόταν δικαίωμα πολιτικής αγωγής για αποζημιώσεις, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε, ότι ορθά είχαν επιδικαστεί από το πρωτόδικο Δικαστήριο αποζημιώσεις για τις σωματικές βλάβες που το θύμα υπέστη συνεπεία της επίθεσης. Όπως σε κάθε αστικό αδίκημα έτσι και στο αδίκημα της επίθεσης, οι αποζημιώσεις έχουν βασικά αντισταθμιστικό χαρακτήρα (compensatory) και σκοπό έχουν την αποκατάσταση του θύματος. Στον καθορισμό του ύψους των γενικών αποζημιώσεων υπόψη πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η τάση της Νομολογίας για αύξηση των αποζημιώσεων σε σύγκριση με το ύψος των αποζημιώσεων που επιδικάζονταν στο παρελθόν (Βλ. Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi
(1992)1 C.L.R. 789), τάση που αντανακλά την μεγαλύτερη ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο, την αγωνία της αναπηρίας και την ψυχική οδύνη από την περιθωριοποίηση από τις συνήθεις δραστηριότητες του ανθρώπου. Το ύψος των αποζημιώσεων είναι αλληλένδετο με τα ιδιαίτερα περιστατικά του κάθε τραυματισθέντα. Ισχύει η αρχή ότι στον τομέα των αποζημιώσεων ο ανθρώπινος πόνος και η δυσχέρεια αντιμετωπίζονται με μεγαλύτερη ευαισθησία. Η υγεία είναι ο κοινός παρονομαστής για την ευημερία του ανθρώπου. Οι αποζημιώσεις είναι το μέσο για την αποτίμηση του ανθρώπινου πόνου και την αντιμετώπιση των λειτουργικών δυσχερειών που επιφέρει ο τραυματισμός (Βλ. Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi, πιο πάνω). Δεν πρέπει, όμως, οι αποζημιώσεις να υπερβαίνουν το μέτρο του κοινωνικά παραδεχτού ή να αφήνεται η ατέλεια του χρήματος ως μέσου για αποκατάσταση να επενεργεί προς επαύξηση των αποζημιώσεων (Βλ. Μαυροπετρή v. Λουκά
(1995)1 ΑΑΔ 66). Στην υπόθεση Μαυροπετρή v. Λουκά
(1995)1 ΑΑΔ 66 υπογραμμίζεται η σταθερή άνοδος του επιπέδου των γενικών αποζημιώσεων. Παράλληλα τονίζεται ότι σταθερή είναι η αρχή του δικαίου ότι οι αποζημιώσεις δεν πρέπει να υπερβαίνουν το μέτρο του κοινωνικά παραδεκτού. Η αποζημίωση για αστικά αδικήματα δεν έχει σκοπό την τιμωρία, αλλά την αποκατάσταση. Η ατέλεια του χρήματος ως μέσου για αποκατάσταση δεν πρέπει να επενεργεί προς επαύξηση των αποζημιώσεων. Κρίνω πως ένα ποσό της τάξης των Ευρώ 8.000,00 σεντ είναι εύλογο και δίκαιο να αποζημιώσει τον Ενάγοντα 1 για τον πόνο και την ταλαιπωρία που υπέστη συνεπεία της υπό του Εναγόμενου προς αυτόν διενεργηθείσας επίθεσης. Η απόδειξη ειδικών ζημιών κινείται μέσα σε αυστηρά πλαίσια. Είναι καθιερωμένη αρχή ότι οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει να καταγράφονται στις έγγραφες προτάσεις με λεπτομέρεια και να αποδεικνύονται με αυστηρότητα. Η Νομολογία επιβάλλει σε διάδικο την υποχρέωση να αποδεικνύει την ζημία του με θετική μαρτυρία (Βλ. Ελισάβετ Ηρακλέους ν. Ρένου Πίτρου
(1994)1 ΑΑΔ 239, Ανδρέας Σπύρου ν. Άριστου Χ΄΄ Χαραλάμπους
(1989)1Ε ΑΑΔ 298, Λαζούρας ν. Σκυλλουριώτου
(1992)1 ΑΑΔ 168, Θεμιστοκλέους ν. Παρασκευά
(1992)1 ΑΑΔ 498, Aloupou and Another v. Hadjigeorghiou and Another
(1984)1 CLR 475 και Mc Gregor on Damages, 15η έκδοση, παράγραφος 23, σελ. 15). Στην υπόθεση Κούνουνα κ.α. ν. Κώστας Κυριάκου & Υιός Λτδ κ.α.
(2001)1 ΑΑΔ 2126 έγινε αναφορά στο πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση του Λόρδου Goddard στην Αγγλική υπόθεση Bonham-Carter v. Hyde Park Hotel Ltd
(1948)64 TLR 177, 178: «Plaintiffs must understand that if they bring actions for damages it is for them to prove their damage; it is not enough to write down the particulars and, so to speak, throw them at the head of the court, saying "this is what I have lost, I ask you to give me these damages". They have to prove it». Σε ελεύθερη μετάφραση: «Οι ενάγοντες πρέπει να αντιληφθούν, ότι όταν κινούν αγωγές για αποζημιώσεις για ζημίες εναπόκειται σε αυτούς να αποδεικνύουν την ζημία τους. Δεν είναι αρκετό να εκθέτουν (στα δικόγραφά τους) τις λεπτομέρειες (ζημιών) και να ρίχνουν το βάρος, ας το πούμε έτσι, στο Δικαστήριο λέγοντας "αυτό είναι που έχω ζημιωθεί, ζητώ να μου επιδικάσεις αυτές τις ζημίες". Οφείλουν να τις αποδεικνύουν». Η Ενάγουσα 2 με την ένορκο δήλωση του Ενάγοντα 1 περιορίζει την ζημιά στην μοτοσικλέττα στο ποσό των Ευρώ 445,00 σεντ πλέον ΦΠΑ. Σύμφωνα με το «κοστολόγιο ζημιάς» - Τεκμήριο 3 - το οποίο εκδόθηκε από την εταιρεία Doros Motorbikes Ltd η επιδιόρθωση της μοτοσικλέττας στοίχισε Λ.Κ.260,00 σεντ (Ευρώ 445,00 σεντ) πλέον ΦΠΑ. Κρίνω, ότι το αξιώμενο με την ένορκο δήλωση ποσό των Ευρώ 445,00 σεντ πλέον ΦΠΑ απεδείχθη με την απαιτούμενη από την Νομολογία αυστηρότητα. Όπως και με την απαιτούμενη από την Νομολογία αυστηρότητα κρίνω πως απεδείχθη και το ποσό των Ευρώ 290,46 σεντ που ο Εναγόμενος απέσπασε από τον Ενάγοντα 1. Υπό το φως των πιο πάνω επιδικάζω στον Ενάγοντα το ποσό των Ευρώ 290,46 σεντ και στην Ενάγουσα 2 το ποσό των Ευρώ 445,00 σεντ πλέον ΦΠΑ ως ειδικές αποζημιώσεις. Συνακόλουθα: Εκδίδεται απόφαση υπέρ του Ενάγοντα 1 και εναντίον του Εναγόμενου για το ποσό των Ευρώ 8.290,46 σεντ πλέον τόκο προς 8% ετησίως επ' αυτού από 29.2.08 μέχρι 14.10.08 και τόκο προς 5,5% ετησίως επί του ίδιου ποσού των Ευρώ 8.290,46 σεντ από 15.10.08 μέχρι εξόφλησης. Εκδίδεται απόφαση υπέρ της Ενάγουσας 2 και εναντίον του Εναγόμενου για το ποσό των Ευρώ 445,00 σεντ πλέον τόκο προς 8% ετησίως επ' αυτού από 29.2.08 μέχρι 14.10.08 πλέον τόκο προς 5,5% ετησίως επί του ποσού των Ευρώ 445,00 σεντ από 15.10.08 μέχρι εξόφλησης πλέον ΦΠΑ επί ποσού Ευρώ 445,00 σεντ. Τα έξοδα της αγωγής επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων και εναντίον του Εναγόμενου όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Π. Μιχαηλίδης, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Αναφορά: Επίθεση Subject: Civil / Other Actions / Final cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο