SERGEI PETROVICH POYMANOV ν. ALETARRO LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής 3463/13, 24/2/2014

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στηρίζεται από την ένορκη δήλωση της κας Κολατσή, επίσης δικηγόρου στο ίδιο δικηγορικό γραφείο. Είναι η θέση της κας Κολατσή ότι υπάρχει ανάγκη απάντησης της δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση ώστε το Δικαστήριο να έχει ενώπιον του όλα τα πραγματικά γεγονότα που σχετίζονται με την ενώπιον του διαδικασία. Οι επιμέρους θέσεις που αναπτύσσει, ως προς την αναγκαιότητα συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης αναλύονται στην παράγραφο 7 της δήλωσης ως εξής: «7. Συγκεκριμένα, υπάρχει πρόθεση για απάντηση διαμέσου ένορκης δήλωσης από τον Μιχάλη Σκουφάρη ή/και τον Artem Kukin και αναφορά σε γεγονότα και ισχυρισμούς ως ακολούθως: (α) Σε ό,τι αφορά τους ισχυρισμούς στις παραγράφους 6, 7, 9 και 11 της Ε.Δ. Στυλιανού, θα απαντηθεί ότι οι κατ' ισχυρισμό δόλια υποτιμημένες εκτιμήσεις των μετοχών της OJSC Pavloskgranit ('PS') από εξειδικευμένους οίκους στη Ρωσία έχουν αποτελέσει το αντικείμενο εκδίκασης από τα Ρωσικά δικαστήρια (Res judicata) σε αποφάσεις που περιλαμβάνονται στο Τεκμήριο Β της Ε.Δ. Σκουφάρη και οι οποίες θα εξειδικευθούν και αναλυθούν με ένορκη δήλωση ή/και γνωμάτευση επί Ρωσικού δικαίου από Ρώσο δικηγόρο των Εναγομένων 9, πιθανότερα τον κύριο Artem Kukin. (β) Σε ό,τι αφορά τον ισχυρισμό της Ε.Δ. Στυλιανού στην παράγραφο 10, θα προσφερθεί μαρτυρία ή γνωμάτευση επί Ρωσικού δικαίου από Ρώσο δικηγόρο των Εναγομένων 9 ως προαναφέρεται ούτως ώστε το σεβαστό Δικαστήριο να αντλήσει καθοδήγηση για τις δικαστηριακές διαδικασίες καθώς και τις αποφάσεις των Ρώσικων Δικαστηρίων σχετικά με τις εκτιμήσεις των μετοχών της PSI καθώς και για το Ρωσικό Δίκαιο όσο αφορά τις ενεχυριάσεις και τις κατασχέσεις που διέπει τις διαδικασίες αυτές.» Οι υπόλοιπες παράγραφοι δεν προωθήθηκαν με δήλωση του κ. Μάρκου. Στην καταχωρηθείσα επί της παρούσης ένστασης προβάλλονται κυρίως η μη αναγκαιότητα των συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων επί του ότι αφενός τα γεγονότα ήταν γνωστά στους Αιτητές κατά την καταχώρηση της αρχικής ένορκης δήλωσης και τα περισσότερα απ' αυτά που επιδιώκονται να προστεθούν είναι επιχειρήματα. Περαιτέρω άλλα θέματα «δεν περιλαμβάνονται στους λόγους αίτησης όπως αυτοί αναφέρονται στην κυρίως αίτηση». Περαιτέρω οι Αιτητές δεν έχουν παρουσιάσει τις προτιθέμενες ένορκες δηλώσεις ώστε το Δικαστήριο να κρίνει αν όντως μπορούν να καταχωρηθούν. Το τελευταίο σημείο ένστασης δεν είναι από μόνο του ικανό να οδηγήσει σε απόρριψη της αίτησης αν κατά τα άλλα στοιχειοθετείται επαρκώς και με λεπτομέρεια. Είναι όμως επιθυμητό τούτο να γίνεται γιατί υποβοηθεί το Δικαστήριο ώστε να έχει πλήρη αντίληψη των δεδομένων. Το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας έχει ως νομική βάση την Δ.48 θ.4

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία έχει ως εξής: «Το Δικαστήριο, ή Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρούμενης της δυνατότητας αντεξέτασης ττου προνοείται από τη Διαταγή 39.» Η φράση «καλός λόγος» σημαίνει ακριβώς ότι η άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης δεν υπάρχει ως ιδίω δικαιώματι αλλά πρέπει να δοθούν εξηγήσεις για την αναγκαιότητα καταχώρησης τέτοιων δηλώσεων εφ' όσον έκδηλα ο σκοπός της Δ.48 θ.4

(2)είναι μεταξύ άλλων ότι οι διαδικασίες αιτήσεων πρέπει να είναι σύντομες και αποτελεσματικές με παρεμπόδιση αχρείαστης μαρτυρίας. Το ίδιο ισχύει και για την άσκηση της εξουσίας του Δικαστηρίου να επιτρέπει ή όχι αντεξέταση (Δ.39). Ο τρόπος με τον οποίο ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου δίδεται σε αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου μετά την τροποποίηση της ως άνω διάταξης. Στην Αίτηση των Φιλόκυπρου Ματθαίου και άλλων για έκδοση ενταλμάτων της φύσεως Ceriorari, Prohibition και Mandamus

(2008)1(A) A.A.Δ. 510 αναφέρονται τα εξής: «. ότι το κατά πόσο θα επιτραπεί σε ένα διάδικο να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση σε μια αίτηση ενδιάμεσης φύσεως εμπίπτει σαφώς στη διακριτική ευχέρεια του πρωτόδικου δικαστηρίου.» Σχετική επίσης αναφορά μπορεί να θεωρηθεί η υπόθεση In re Λ. Μήλου

(2008)1(Α) 280 που αφορούσε απόρριψη αιτήματος για αντεξέταση και μάλιστα στην απουσία ένστασης της άλλης πλευράς. Τονίσθηκε ότι το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια στα δεδομένα της υπόθεσης να εγκρίνει ή να απορρίψει αίτηση τέτοιας φύσης ανάλογα με τα περιστατικά της. [Βλέπετε επίσης Halsbury's Laws of England, 4η Έκδ., Τόμος 24, σελ. 519, παρ. 972 υπό τον τίτλο "No fresh evidence after motion opened". Όσον αφορά δε το θέμα της αντεξέτασης είναι αρκετό να επισημανθεί ότι τέτοια άδεια σπάνια δίδεται (βλ. αναφορικά με την αίτηση του Rama Wahed Ali (Aρ.1)

(2004)1 Α.Α.Δ. 1660 και σύγγραμμα Injunctions του David Bean, 8η Έκδ., σελ. 70-71]. Εν προκειμένω οι Αιτητές καταχώρισαν την Αίτηση τους για παραμερισμό της διαδικασίας με αριθμό δεδομένων και στοιχείων που παρουσίασαν λεπτομερώς στο Δικαστήριο διά ενόρκου δηλώσεως και σχετικών τεκμηρίων. Στην ένσταση δόθηκαν κάποιες θέσεις που απαντούν στις θέσεις των Αιτητών. Έχω εξετάσει λοιπόν το παρόν αίτημα στη βάση της δικογραφίας της κυρίως Αίτησης και σε συσχετισμό των εξηγήσεων που δίδονται από τους Αιτητές στην υπό κρίση Αίτηση, οι οποίοι έχουν το βάρος να ικανοποιήσουν το Δικαστήριο ότι έχουν «καλό λόγο» να καταχωρήσουν συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Με οδηγό ότι η διαδικασία δεν πρέπει να κατακερματίζεται και να καθυστερεί αχρείαστα έχω καταλήξει ότι οι παράμετροι της παρούσης Αίτησης δεν είναι τέτοιοι ώστε να με οδηγούσαν να δω θετικά το αίτημα. Τα πιο πάνω στοιχεία είναι ήδη θέματα που οι Αιτητές τα έχουν εντάξει στο υπόβαθρο της κυρίως Αίτησης με τον τρόπο που επέλεξαν να το πράξουν και δεν βλέπω το λόγο επανανοίγματος των θεμάτων. Επιχείρησαν δια των αγορεύσεων τους οι συνήγοροι των Αιτητών να συσχετίσουν την αναγκαιότητα νέων δηλώσεων μ' άλλες διαδικασίες του συντηρητικού διατάγματος κ.α., αυτά σ' ένα ασαφές πλαίσιο και καθόλου επεξηγηματικό για την παρούσα αίτηση. Δεν έχω πεισθεί ότι τα πράγματα διαφοροποιούνται με τον τρόπο που εισηγούνται οι Αιτητές. Η συμπληρωματική ένορκη δήλωση δεν πρέπει να ερμηνεύεται ως μια δεύτερη ευκαιρία ενός Αιτητή να παρουσιάσει την υπόθεση του. Οι βασικοί πυλώνες της κυρίως Αίτησης υπάρχουν και θα κριθούν. Δεν πρέπει σκοπός της συμπληρωματικής δήλωσης να είναι ενδιάμεση διαδικασία ενίσχυσης των αρχικών θέσεων μιας κυρίως αίτησης, αν και δυστυχώς παρατηρείται αυτή η πρακτική από δικηγόρους με μόνον αποτέλεσμα να καθυστερούν οι δίκες. Για τους λόγους που έχω εξηγήσει, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ............... Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής .ΙΜ/ΞΠ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: Αίτηση για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο