← Κύπρος

Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Ευριπίδη Παπαϊωάννου κ.α., Αρ. Αγωγής: 4507/09, 7/2/2014

Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Ευριπίδη Παπαϊωάννου κ.α., Αρ. Αγωγής: 4507/09, 7/2/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2014:A54 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Ι. Κίτσιου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4507/09 Μεταξύ: Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, εκ Λευκωσίας Εναγόντων - και -

  1. Ευριπίδη Παπαϊωάννου, εκ Λεμεσού
  2. Δήμητρας Παπαϊωάννου, εκ Λεμεσού Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 27.12.2013 για τροποποίηση έκθεσης υπεράσπισης Ημερομηνία: 07.02.2014 Για τον Εναγόμενο 1 - Αιτητή: κ. Γ. Διογένους για κους Αρετή Χαριδήμου & Συνεργάτες ΔΕΠΕ Για τους Καθ΄ ων η Αίτηση - Ενάγοντες: κα Αδαμίδου για κους Νίκος Αναστασιάδης & Συνέταιροι (κα Στ. Ηλιάδη κατά την απόφαση) Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Η απαίτηση των Εναγόντων στην παρούσα αγωγή εναντίον των Εναγομένων στηρίζεται σε παράβαση συμφωνίας δανείου ημερομηνίας 15.07.1993 το οποίο δεν εξοφλήθηκε. Ως αποτέλεσμα στις 20.10.2009 καταχωρήθηκε Ειδικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα με το οποίο ζητείται απόφαση για το ποσό των €110.619,88 πλέον τόκους 9% επί του ποσού €106.214,55 από 16.06.2009 μέχρι εξόφλησης με κεφαλαιοποίηση των τόκων δύο φορές ετησίως. Ζητείται επίσης διάταγμα για εκποίηση υποθηκευμένου ακινήτου ιδιοκτησίας του Εναγόμενου
  3. Ο Εναγόμενος 1 καταχώρησε υπεράσπιση στις 22.02.2010 αρνούμενος καθ΄ ολοκληρία τους ισχυρισμούς των Εναγόντων, πλην του ότι σύναψε συμφωνία δανείου με τους Ενάγοντες. Προβάλλει δε πολλαπλούς ισχυρισμούς οι οποίοι, κατά τη θέση του, καθιστούν αδύνατη την προώθηση της αγωγής αλλά και την έκδοση οποιασδήποτε απόφασης εναντίον του. Η υπόθεση είχε προγραμματιστεί για ακρόαση αρκετές φορές χωρίς όμως αυτή να αρχίσει, για λόγους που σχετίζονται με την έλλειψη χρόνου εκ μέρους του Δικαστηρίου αλλά και αιτημάτων αναβολής εκ μέρους του Εναγόμενου 1 λόγω αλλαγής δικηγόρου. Στις 04.10.2013 ζητήθηκε αναβολή λόγω του ότι οι τελευταίοι δικηγόροι του Εναγόμενου 1 είχαν πρόσφατα αναλάβει την υπόθεση. Τέθηκε από τότε το θέμα πιθανής τροποποίησης της Υπεράσπισης του Εναγόμενου
  4. Δόθηκε αναβολή και η υπόθεση ορίστηκε εκ νέου για ακρόαση στις 17.12.2013 με οδηγίες του Δικαστηρίου όπως τυχόν αίτηση τροποποίησης να καταχωρούνταν εντός 20 ημερών από 04.10.
  5. Στις 17.12.2013 ζητήθηκε εκ νέου αναβολή εκ μέρους του Εναγόμενου 1 για το λόγο ότι ο δικηγόρος του βρισκόταν σε συνεχιζόμενη ακρόαση αλλά και για το λόγο ότι θα προχωρούσε με αίτηση τροποποίησης, ως επίσης, υπήρχε ενδεχόμενο να διευθετηθεί η υπόθεση. Με δυσκολία το Δικαστήριο ενέκρινε την αιτούμενη αναβολή και η υπόθεση προγραμματίστηκε στις 05.02.2014 για ακρόαση. Στις 27.12.2013 καταχωρήθηκε αίτηση (στο εξής η επίδικη Αίτηση) εκ μέρους του Εναγόμενου 1 (στο εξής ο Αιτητής) με την οποία ζητείται η τροποποίηση της Υπεράσπισής του. Η επίδικη Αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Γεώργιου Διογένους, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων του Εναγόμενου
  6. Ως αναφέρεται, κατά τη μελέτη της υπόθεσης, διαφάνηκε ότι η γραμμή υπεράσπισης του Εναγόμενου 1 είναι ελλιπής, σε σημαντικά σημεία τα οποία θα πρέπει να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου. Η αιτούμενη τροποποίηση αποσκοπεί στην προώθηση των πραγματικών θέσεων και ισχυρισμών του Εναγόμενου 1, τυχόν απόρριψη του αιτήματος του θα θέσει αυτόν σε δυσμένεια. Οποιαδήποτε ζημιά στους Ενάγοντες μπορεί να αποζημιωθεί με χρήμα. Οι Ενάγοντες έχουν καταχωρήσει στις 30.1.2014 Ειδοποίηση Περί Πρόθεσης Ένστασης στην επίδικη Αίτηση. Προβάλλουν οκτώ λόγους ένστασης, πλην όμως κατά την ακροαματική διαδικασία εγκατέλειψαν τους πρώτους τρεις λόγους ένστασης, ως εκ τούτου το Δικαστήριο δεν θα αναφερθεί σε αυτούς. Οι υπόλοιποι λόγοι ένστασης σχετίζονται με θέματα καθυστέρησης στην υποβολή της επίδικης Αίτησης, κατάχρηση δικαστικής διαδικασίας, κακοπιστία, και πρόθεση εκτροχιασμού της υπόθεσης με σκοπό την καθυστέρηση στην εκδίκασή της αλλά και επηρεασμό των Καθ΄ ων η Αίτηση. Οι λόγοι ένστασης υποστηρίζονται από ένορκη δήλωση του Γιάννη Φώτη, υπάλληλου των Καθ΄ ων η Αίτηση. Η εν λόγω ένορκη δήλωση έχει πάρει μορφή αγόρευσης παρά έκθεσης γεγονότων - μαρτυρίας όπως προβλέπει η Δ.39 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας. Το Δικαστήριο έχει κατ΄ επανάληψη αναφερθεί σε αυτό το φαινόμενο, το οποίο παρουσιάζεται στις ένορκες δηλώσεις, και το οποίο συνιστά πέρα από παράβαση, φλυαρία, αφού το Δικαστήριο αναγκάζεται να ανατρέξει, ούτως ή άλλως, σε ένορκη δήλωση για να διαβάζει όμως επιχειρήματα και δικανικούς συλλογισμούς αντί για γεγονότα - μαρτυρία. Καλούνται ως εκ τούτου οι συνήγοροι όπως κατά τη σύνταξη ενόρκων δηλώσεων καθοδηγούν τους ενόρκως δηλούντες ούτως ώστε οι ένορκες δηλώσεις να περιλαμβάνουν μόνο μαρτυρία και όχι επιχειρήματα ή συλλογισμούς. Επίσης στην προαναφερόμενη ένορκη δήλωση υπάρχουν στοιχεία τα οποία σχετίζονται με τους λόγους ένστασης 1, 2 και 3 οι οποίοι έχουν εγκαταλειφθεί και ως εκ τούτου δεν υπάρχει λόγος για μνεία τέτοιων στοιχείων. Ότι άλλο ουσιαστικό αναφέρεται στην ένορκη δήλωση, σχετίζεται με καθυστέρηση στην καταχώριση της επίδικης αίτησης με αναφορά στο ιστορικό των εμφανίσεων ενώπιον του Δικαστηρίου, αλλά και ότι δεν τέθηκε ικανοποιητική μαρτυρία εκ μέρους του Αιτητή για την αναγκαιότητα τροποποίησης της Υπεράσπισής του. Η ακροαματική διαδικασία της Αίτησης διεξάχθηκε στη βάση των προαναφερόμενων ενόρκων δηλώσεων και των αγορεύσεων των ευπαίδευτων συνηγόρων των διαδίκων. Παρά το γεγονός ότι και οι δύο πλευρές αναφέρθηκαν σε ίδια ουσιαστικά νομολογία, οι θέσεις τους προβάλλουν εκ διαμέτρου αντίθετες προωθώντας κάθε πλευρά τη δική της εκδοχή. Νομική πτυχή:- Η διαδικαστική διάταξη που προβλέπει για την τροποποίηση των δικογράφων είναι η Δ.25 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, έχει δε τύχει ερμηνείας από σωρεία αποφάσεων των Κυπριακών Δικαστηρίων. Θα μπορούσε κανείς να αναφέρει ότι υπάρχει εξαντλητική νομολογία για κάθε περίπτωση τροποποίησης δικογράφου. Μερικές από τις βασικές νομολογιακές αρχές αναφέρονται πιο κάτω προς κατατόπιση. Στην υπόθεση Δόμνα Ν. Χριστοδούλου ν. Αθηναίδος Ι. Χριστοδούλου

(1991)1 Α.Α.Δ. 934 αναφέρθηκαν τα εξής: «Αναμφίβολα η σύγχρονη τάση, όπως βγαίνει από την σχετική νομολογία, είναι τα Δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες υποθέσεις ακόμα και όταν μια τέτοια τροποποίηση είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης νοουμένου βέβαια ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με χρήμα». Στην υπόθεση Ταξί Κυριάκος Λτδ ν. Ανδρέα Παύλου, Πολιτική Έφεση 8355, ημερ. 29.5.1995 το Εφετείο ανέφερε ότι όσο φιλελεύθερη και αν δικαιολογείται να είναι η προσέγγιση, το ζήτημα εξακολουθεί να υπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Η διακριτική αυτή εξουσία δεν ασκείται μόνο με αναφορά στο επανορθώσιμο των συνεπειών της τροποποίησης ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο, αλλά με γνώμονα το σύνολο των περιστατικών της υπόθεσης. Η θεμελιακή αρχή που το Δικαστήριο θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του, στην άσκηση της διακριτικής του εξουσίας, σε αυτού του είδους τις αιτήσεις, τέθηκε με σαφήνεια επίσης στην απόφαση Περικτιόνη Χρίστου ν. Ανδρέα Στυλιανού Αζά
(1992)1 Α.Α.Δ. 704. Η υπόθεση αφορούσε αίτηση τροποποίησης της έκθεσης απαίτησης μετά την έναρξη της δίκης, για να συνάδει με τη μαρτυρία. Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση. Το Ανώτατο Δικαστήριο ανέτρεψε την πρωτόδικη απόφαση τονίζοντας ότι εν πρώτοις, δεν είναι νομικά επιλήψιμη η επιδίωξη τροποποίησης για να συνάδει η προσαχθείσα μαρτυρία με το δικόγραφο του διαδίκου. Αναφέρονται στη σελίδα 707 τα εξής: «Η θεμελιακή αρχή που ξεπροβάλλει από τις αποφάσεις, είναι πως η τροποποίηση δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για αποτροπή της πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις που η τροποποίηση δυνατόν να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή ακόμη εκεί που η κακή πίστη του Αιτητή είναι εμφανής. Στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συνεκτιμάται και ο παράγων της καθυστέρησης στην υποβολή αίτησης σαν λογικής απόρροιας των διατάξεων του άρθρου 30.2 του συντάγματος που διατάσσει την διεξαγωγή και περάτωση της δίκης σε εύλογα χρονικά όρια .» Περαιτέρω στην υπόθεση Astor Manufacturing & Exporting Ltd κ.α. ν. Α. & G. Leventis κ.α.
(1993)1 Α.Α.Δ. 726, επιβεβαιώθηκε η πιο πάνω αρχή. Λέχθηκε ακόμη ότι ο παράγοντας χρόνος είναι σχετικός και το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας συνυπολογίζει όλους τους παράγοντες που η νομολογία καθιέρωσε ως διαδραματίζοντες ρόλο. Αναφορικά με τη φύση των νέων γεγονότων που μπορούν να εισαχθούν με το τροποποιημένο δικόγραφο, σχετική είναι η υπόθεση Alexandra Rent a Car v. Δήμητρας Α. Νεάρχου
(1992)1 Α.Α.Δ., σελ. 11. Στην υπόθεση αυτή με την προτεινόμενη τροποποίηση δεν επιχειρούνταν εισαγωγή μαρτυρίας στο δικόγραφο, αλλά ουσιαστικά δίνονταν περισσότερες και καλύτερες λεπτομέρειες των ισχυρισμών που προβάλλονταν με την έκθεση απαιτήσεως. Αν και το Εφετείο ανέφερε ότι δεν ενθαρρύνει τις συνεχείς τροποποιήσεις των δικογράφων, δέχθηκε ότι στην προκειμένη περίπτωση η τροποποίηση θα έπρεπε να γίνει αποδεκτή. Στην υπόθεση Saba & Co (T.M.P) v. T.M.P Agents, Πολ. Έφεση 8826, ημερ. 31.5.1994, λέχθηκε ότι η διαπίστωση πως επιδιώκεται νέα βάση αγωγής δεν οδηγεί χωρίς άλλο σε απόρριψη αίτησης για τροποποίηση. Το δικαστήριο όμως θα απορρίψει την αίτηση αν με την προτεινόμενη τροποποίηση επιφέρεται ριζική μετατροπή της φύσης της αξίωσης. Αναφορικά με το τι αποτελεί νέα βάση αγωγής γίνεται παραπομπή στο πιο κάτω απόσπασμα του Annual Practice
(1959)σελ 627 το οποίο παρατέθηκε στην υπόθεση Περικτιόνη Χρίστου (ανωτέρω): "The court will not refuse to allow an amendment simply because it introduces a new case (Budding v. Murdoch, 1 Ch. D. 42, Hubbuck v. Helms, 56 L.J. Ch. p. 539). But it will do so where the amendment would change the action into one of a substantially different character which would more conveniently be the subject of a fresh action (Raleigh n. Goshen
(1988)1 Ch. p. 81)". Έχει νομολογηθεί επίσης ότι δεν παρέχεται ευχέρεια για τροποποίηση κλητηρίου, με την οποία εισάγεται νέα βάση αγωγής, η οποία δεν υπήρχε κατά το χρόνο έκδοσης του αρχικού κλητηρίου. Αυτό γιατί με την τροποποίηση δεν εισάγεται νέο κλητήριο ένταλμα αλλά η αγωγή συνεχίζεται ως εάν η τροποποίηση να περιλαμβανόταν από την αρχή. (Βλ. υπόθεση Ναυτοδικείου Gaber Alian Ali Al Somrani v. The Cyprus Ship "Poseidonia"
(1990)1 A.A.Δ. σελ. 990). Συνοψίζοντας τις πιο πάνω αρχές που η νομολογία καθιέρωσε προκύπτουν τα ακόλουθα καθοδηγητικά στοιχεία:
  1. Η τροποποίηση δικογράφου εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Προκύπτει ως θεμελιακή αρχή ο προσδιορισμός της ουσίας της διαφοράς και η αποτροπή της πολλαπλότητας των διαδικασιών.
  2. Το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας λαμβάνει υπόψη και τον παράγοντα καθυστέρηση. Ο παράγοντας όμως αυτός δεν είναι καθοριστικός, αλλά συνυπολογίζεται με όλους τους υπόλοιπους παράγοντες που η νομολογία καθιέρωσε.
  3. Το Δικαστήριο δε θα δώσει την άδεια για τροποποίηση μόνο με τη διαπίστωση για το επανορθώσιμο της ζημιάς που επιφέρει στον αντίδικο, αλλά θα πρέπει να συνεκτιμήσει όλους τους παράγοντες της υπόθεσης όπως καθιερώθηκαν από τη νομολογία.
  4. Δεν δίδεται άδεια για τροποποίηση στις περιπτώσεις που αυτή επιφέρει βλάβη στον αντίδικο, η οποία δεν μπορεί να αποζημιωθεί με χρήμα, και όπου η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής. Αξιολόγηση εκατέρωθεν θέσεων: Δύο καίρια ερωτήματα που θα απασχολήσουν το Δικαστήριο είναι κατά πόσο υπάρχει υπέρμετρη καθυστέρηση και αν η αίτηση του αιτητή διαπνέεται από κακή πίστη. Σ΄ αυτά τα ζητήματα άλλωστε φαίνεται να επικεντρώνεται η ένσταση πρόσθετα με το στοιχείο ότι εισάγονται νέοι ισχυρισμοί στην υπόθεση. Πριν το Δικαστήριο εξετάσει τα πιο πάνω ερωτήματα θεωρεί ότι είναι ορθό να ασχοληθεί με το κατά πόσο το περιεχόμενο της αιτούμενης τροποποίησης είναι αναγκαίο για την προώθηση των θέσεων του Εναγόμενου 1 και αυτό ενόψει του περιεχομένου της υπεράσπισης που ο Εναγόμενος 1 έχει ήδη καταχωρήσει. Ανατρέχοντας στο κείμενο της έκθεσης υπεράσπισης συγκρίνοντας το με το περιεχόμενο της επίδικης αίτησης, θα μπορούσε να ειπωθεί ότι το θέμα της παράνομης χρέωσης τόκων ή κεφαλαιοποίησης, εγείρεται ήδη στην Υπεράσπιση και ίσως αποτελεί προέκταση ή λεπτομέρεια ο προτιθέμενος να προστεθεί ισχυρισμός, ότι το οφειλόμενο ποσό δεν θα έπρεπε να ξεπερνά το ποσό των €111.058,
  5. Ωστόσο, υπάρχουν ως προτεινόμενοι να προστεθούν, δύο ισχυρισμοί που δεν καλύπτονται από την Υπεράσπιση, πρόκειται (α) για τη θέση ότι λόγω της παρέλευσης 10 ετών από τον τερματισμό της συμφωνίας το αγώγιμο δικαίωμα των Εναγομένων παραγράφηκε και (β) ότι δε δόθηκε ειδοποίηση στον Αιτητή για την καθυστέρηση, ως εκ τούτου αυτός δεν έλαβε γνώση για αυτήν. Στην υπόθεση Ιωάννης Νικολάου ν. Ζωή Μιλτιάδους κ.α.
(2007)1 Α.Α.Δ. 1005 ζητήθηκε τροποποίηση υπεράσπισης στην ανταπαίτηση, ούτως ώστε να συμπεριληφθεί ισχυρισμός περί παραγραφής της ανταπαίτησης. Σαφώς, επρόκειτο για εισαγωγή και νέας βάσης στην υπεράσπιση. Πρωτόδικα το αίτημα απορρίφθηκε. Το Εφετείο ανέτρεψε την πρωτόδικη απόφαση. Στην υπόθεση Περικτιόνη Χρίστου (ανωτέρω) η αίτηση τροποποίησης, η οποία πρωτόδικα απορρίφθηκε αλλά εγκρίθηκε κατ΄έφεση, αφορούσε αίτημα για εισαγωγή ισχυρισμού ότι η συμφωνία μεταξύ των διαδίκων ήταν προφορική και όχι γραπτή ως αρχικά υπήρξε ισχυρισμός. Το αίτημα υποβλήθηκε μετά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας. Η ακρόαση της παρούσας αγωγής είχε προγραμματιστεί αρκετές φορές χωρίς να αρχίσει, για λόγους που έχουν ήδη προαναφερθεί. Η ύπαρξη καθυστέρησης των 4 ετών από την καταχώρηση της Υπεράσπισης είναι δεδομένη. Στην υπόθεση Νικολάου (ανωτέρω) το Δικαστήριο ανέφερε πως, όπου δεν προκαλείται ζημιά, ακόμη και η μη πλήρως αιτιολογημένη καθυστέρηση δεν μπορεί να στερεί το διάδικο από του δικαιώματος από του να αποφασίζονται όλα τα επίδικα θέματα που εγείρει. Το ουσιωδέστερο είναι να δοθεί η ευκαιρία στους διαδίκους ώστε να κριθούν όλες οι πραγματικές διαφορές μεταξύ τους. Ακόμη, αναφέρθηκε πως το γεγονός ότι το αίτημα υποβλήθηκε σε στάδιο πριν την έναρξη της ακρόασης της υπόθεσης, και ότι δεν θα προκαλούνταν μεγάλη καθυστέρηση στην εκδίκαση της αγωγής, καθώς επίσης και η δυνατότητα αποζημίωσης των αντιδίκων του εφεσείοντα με σχετική διαταγή για έξοδα, θα έπρεπε να είχαν επιμετρήσει υπέρ της παροχής άδειας για τροποποίηση. Το Δικαστήριο δεν παραγνωρίζει την υπόθεση Α. Παπαχρυσοστόμου ν. Κ. Γρηγοριάδη & Συνεταίροι κ.α.
(2012)ημερομηνίας 04.05.2012 με την οποία απορρίφθηκε αίτηση τροποποίησης. Παρατηρείται όμως ότι στην εν λόγω υπόθεση η αίτηση τροποποίησης καταχωρήθηκε εφτά χρόνια μετά την καταχώρηση της αγωγής και ένα χρόνο μετά που υπήρξε αλλαγή δικηγόρων. Επίσης κρίθηκε ότι με την αιτούμενη τροποποίηση θα εισάγονταν ισχυρισμοί που ήταν ήδη δικογραφημένοι σε άλλες δυο αγωγές. Αξιολογώντας όλα τα στοιχεία που βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου, λαμβάνονται υπόψη, ως προς την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, τα πιο κάτω:
  1. Η ακρόαση της παρούσας αγωγής δεν άρχισε.
  2. Η μεγάλη όντως καθυστέρηση στην καταχώριση της επίδικης αίτησης από την καταχώριση της Υπεράσπισης δεν είναι ικανή να δημιουργήσει ανεπανόρθωτη ζημιά στους Καθ΄ων η αίτηση τέτοια, η οποία δεν μπορεί να αποζημιωθεί με χρήμα. Η θέση των Καθ΄ ων η αίτηση για επηρεασμό των συμφερόντων τους δε συνοδεύεται από συγκεκριμένα στοιχεία για καταλυτικές συνέπειες ή βλάβη δικαιώματος είτε δικονομικής φύσεως είτε ουσιαστικού κανόνα δικαίου.
  3. Τα στοιχεία που βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου δεν δικαιολογούν με ασφάλεια συμπέρασμα για ύπαρξη κακής πίστης εκ μέρους του Αιτητή. Η αλλαγή εκ μέρους του Αιτητή δύο δικηγόρων, και όχι τριών ως αναφέρθηκε από την πλευρά των Καθ΄ ων η αίτηση, δε στοιχειοθετεί από μόνη της κακή πίστη εκ μέρους του. Ούτε εντοπίζονται άλλα στοιχεία ικανά προς στοιχειοθέτηση κακής πίστης.
  4. Η εισαγωγή νέων ισχυρισμών στην υπεράσπιση δεν αποτελεί από μόνη της, κατά τη νομολογία, ικανό στοιχείο για απόρριψη αίτησης τροποποίησης.
  5. Η επίδικη αίτηση καταχωρήθηκε δύο μήνες περίπου μετά το διορισμό των νέων δικηγόρων, δεν είναι προφανώς η περίπτωση έγκαιρης καταχώρισης, ούτε όμως υπέρμετρης καθυστέρησης μετά το διορισμό των νέων δικηγόρων, λαμβανομένου υπόψη όπως προκύπτει από το φάκελο της υπόθεσης σ΄ αυτό το διάστημα έγιναν προσπάθειες για διευθέτηση. Επιπρόσθετα των πιο πάνω, παρότι το Δικαστήριο ουδόλως παραγνωρίζει το θέμα της καθυστέρησης, η μη στοιχειοθέτηση συμπεράσματος ότι, η επίδικη αίτηση διαπνέεται από κακή πίστη καθώς και ότι, η καθυστέρηση που υπήρξε αλλά και η περαιτέρω καθυστέρηση στην εκδίκαση της υπόθεσης μπορούν να αποζημιωθούν με χρήμα, και δη με τη επιδίκαση εξόδων, αποτελούν στοιχεία τα οποία οδηγούν το Δικαστήριο στο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της παραχώρησης άδειας για τροποποίηση, με σκοπό να βρίσκονται ενώπιον του, κατά την ακρόαση, όλα τα επίδικα θέματα που θα προσδιορίσουν τη διαφορά των διαδίκων. Η επίδικη αίτηση εγκρίνεται. Όλα τα έξοδα που θα απωλεσθούν, εξαιτίας της τροποποίησης που θα ακολουθήσει, καθώς και τα έξοδα της επίδικης αίτησης είναι δίκαιο, να επιβαρύνουν τον Αιτητή. Συνεπώς, αυτά επιδικάζονται εναντίον του και προς όφελος των Καθ΄ων η αίτηση. Να υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο για να πληρωθούν στο τέλος της δίκης, επί της αγωγής. Λόγω του ότι πρόκειται για παλαιά υπόθεση δίδονται σύντομες προθεσμίες καταχώρισης της τροποποιημένης Υπεράσπισης. Τροποποιημένη υπεράσπιση να καταχωρηθεί εντός 7 ημερών από σήμερα. Απάντηση στην τροποποιημένη υπεράσπιση να καταχωρηθεί εντός 10 ημερών από σήμερα. Η αγωγή ορίζεται για ακρόαση στις 28.02.2014 ώρα 10.30 π.μ. (Υπ.) ............... Δ. Ι. Κίτσιος, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΔ Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Διάταγμα με το οποίο να επιτραπεί Τροποποίηση της Ε/Υ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.