Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Ανδρέα Γαβριηλίδη, Αρ. Υποθ:22982/13, 28/3/2014

(2)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ο κατηγορούμενος μεταξύ της 1ης Ιανουαρίου 2013 και της 21ης Ιουνίου 2013 στη Λεμεσό με δόλιο τρόπο παροχέτευσε για δική του χρήση νερό αξίας €671,37 που ανήκει σε άλλο δηλαδή νερό του Συμβουλίου Υδατοπρομήθειας Λεμεσού μέσω του Διευθυντή του Σωκράτη Μεταξά από τη Λεμεσό. Ο κατηγορούμενος δεν απάντησε στην κατηγορία αλλά μέσω του δικηγόρου του ήγειρε προδικαστική ένσταση ισχυριζόμενος ότι στα γεγονότα της υπόθεσης υπάρχει δεδικασμένο (autrefois) και κατάχρηση της διαδικασίας για τον λόγο ότι στον κατηγορούμενο ο οποίος θεωρήθηκε ύποπτος για διάπραξη του αδικήματος της λήψης νερού άνευ υδρομετρητή και επέμβασης σε υδρομετρητή κατά παράβαση του κανονισμού 3 του Περί Προμήθειας Δημοτικών Παροχών Νόμου, Κεφ. 350 στις 27.6.2013 επεβλήθηκε η μέγιστη χρηματική ποινή που προβλέπεται από τον νόμο σύμφωνα με την παράγραφο 40

(3). Παραχωρήθηκε στον κατηγορούμενο το δικαίωμα σύμφωνα με το άρθρο 40

(5)να καταβάλει την επιβληθείσα χρηματική ποινή για να αποφευχθεί ποινική δίωξη εναντίον του. Ο κατηγορούμενος στις 8.7.13 με επιστολή του προς τον Πρόεδρο του Συμβουλίου Υδατοπρομήθειας Λεμεσού κατέβαλε το ποσό των €500. Σύμφωνα με άρθρο 3 των Περί Συμβουλίου Υδατοπρομήθειας Λεμεσού Κανονισμών Κ.Δ.Π. 159/12 (πιο κάτω θα αναφέρονται σαν οι κανονισμοί): «Απαγορεύεται σε οποιοδήποτε πρόσωπο να: (α) Διαρρηγνύει, παραβλάπτει ή προκαλεί ζημιά σε οποιοδήποτε υδατικό έργο ή να λαμβάνει νερό από αυτό αντικανονικά. (β) Επεμβαίνει ή παρεμποδίζει με οποιοδήποτε τρόπο στην ροή του νερού». Σύμφωνα με το άρθρο 25

(1)της Κ.Δ.Π.159/12: «Κάθε πρόσωπο που παραβαίνει ή παραλείπει να συμμορφωθεί με οποιαδήποτε διάταξη των παρόντων κανονισμών είναι ένοχο αδικήματος και σε περίπτωση καταδίκης του υπόκειται στην χρηματική ποινή που καθορίζεται στο εδάφιο 3 του άρθρου 40 του Νόμου». Το άρθρο 40

(3)του Κεφ. 350 προνοεί ότι: «Όποιος παραβαίνει οποιοδήποτε από τους κανονισμούς που εκδίδονται δυνάμει του εδαφίου 1 είναι ένοχος αδικήματος και σε περίπτωση καταδίκης του υπόκειται σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τα πεντακόσια ευρώ". Σύμφωνα επίσης με το άρθρο 40

(5)του Κεφ. 350: «Ο Πρόεδρος του Συμβουλίου δύναται κατά την κρίση του να συμβιβάσει οποιοδήποτε αδίκημα κατά παράβαση των διατάξεων οποιωνδήποτε κανονισμών αποδεχόμενος από το πρόσωπο το οποίο διέπραξε ή το οποίο είναι εύλογα ύποπτο ότι διέπραξε το αδίκημα αυτό πληρωμή χρημάτων που δεν υπερβαίνουν την μεγαλύτερη χρηματική ποινή που καθορίζεται στο εδάφιο 3 και το ποσό που εισπράττεται με τον τρόπο αυτό πληρώνεται στο ταμείο του Συμβουλίου». Είναι κοινή θέση ότι το Συμβούλιο Υδατοπρομήθειας Λεμεσού επέβαλε πρόστιμο €500 στον κατηγορούμενο για τη παράβαση του Κανονισμού 3 ότι δηλαδή λάμβανε νερό από υδατικό έργο αντικανονικά που αφορούσε τη περίοδο από 1.1.2013 μέχρι τον Ιούλιο 2013 και ο κατηγορούμενος κατέβαλε το ποσό των €500 εντός της προθεσμίας των 15 ημερών που του δόθηκε. Όπως φαίνεται από το περιεχόμενο τόσο των λεπτομερειών του αδικήματος του άρθρου 279

(2)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 όσο και των γεγονότων που αποτελούν την κοινή θέση των δύο πλευρών και για τα οποία ο κατηγορούμενος κατέβαλε το πρόστιμο των €500 η χρονική περίοδος που αφορά την παροχή νερού είναι η ίδια. Ο κ. Θρασυβούλου ήγειρε θέμα δεδικασμένου όπως ανέφερα πιο πάνω ενώ αντίθετα ο κ. Χ"Ιωάννου ανέφερε ότι δεν υπάρχει δεδικασμένο. Το ποσό των €500 αποτελεί όπως είπε επιβολή διοικητικού προστίμου και δεν επηρεάζει την καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης. Δεδικασμένο υπάρχει στην περίπτωση που εκδοθεί απόφαση η οποία εμπεριέχει ως στοιχείο της αιτιολογικής της βάσης δικαστική κρίση αναφορικά με όσα επιχειρείται να επανασυζητηθούν σε νέα διαδικασία μεταξύ των ίδιων διαδίκων (βλ. Re Level Tachexcavs, Αίτηση 212/95 ημερ. 20.12.95) ή αφορά γεγονότα τα οποία θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν σε υπόθεση που ήδη εκδικάστηκε και στην οποία εκδόθηκε απόφαση ή απορρίφθηκε. Ο κ. Θρασυβούλου παρέπεμψε το Δικαστήριο στην υπόθεση Χαράλαμπος Πουλαούας ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 494 στην οποία αναφέρθηκε ότι: «Για την εφαρμογή του δόγματος του autrefois είναι αναγκαίο όπως ο κατηγορούμενος να είχε τεθεί στον κίνδυνο καταδίκης για το ίδιο αδίκημα όπως εκείνο για το οποίο τώρα κατηγορείται». Με βάση τα πιο πάνω αλλά και τα γεγονότα της υπόθεσης κρίνω ότι ο κατηγορούμενος δεν καταδικάστηκε μετά από δικαστική απόφαση αλλά επεβλήθηκε σ' αυτόν πρόστιμο μέσα στα πλαίσια εξώδικου συμβιβασμού όπως προνοεί το άρθρο 40

(5)του Νόμου το οποίο ο ίδιος αποδέχτηκε για την αποφυγή δικαστικών μέτρων. Ως εκ τούτου κρίνω ότι δεν ισχύει η έννοια του δεδικασμένου όπως αυτή αναλύεται πιο πάνω. Ο κ. Θρασυβούλου εισηγήθηκε περαιτέρω ότι η παρούσα διαδικασία αποτελεί κατάχρηση αφού στον κατηγορούμενο για τα ίδια γεγονότα επεβλήθηκε πρόστιμο €500 το οποίο κατέβαλε μέσα στο χρόνο που του δόθηκε για να μη ληφθούν εναντίον του δικαστικά μέτρα. Όπως φαίνεται από το άρθρο 25 των Κανονισμών σε περίπτωση καταδίκης για οποιαδήποτε παράβαση των Κανονισμών επιβάλλεται πρόστιμο που δεν υπερβαίνει τα €500 όπως αναφέρει το άρθρο 40

(3)του Κεφ. 350. Ταυτόχρονα το άρθρο 40

(5)του Κεφ. 350 παρέχει στον Πρόεδρο του Συμβουλίου Υδατοπρομήθειας την εξουσία να συμβιβάζει οποιοδήποτε αδίκημα δημιουργείται από την παράβαση των κανονισμών αποδεχόμενος από το πρόσωπο το οποίο διέπραξε ή είναι εύλογα ύποπτο ότι διέπραξε το αδίκημα πληρωμή χρημάτων που δεν υπερβαίνουν την μεγαλύτερη χρηματική ποινή. Είναι κοινή θέση ότι στον κατηγορούμενο επιβλήθηκε πρόστιμο €500 που είναι το ανώτατο όριο. Δεν θα συμφωνήσω με τη θέση του κ. Χ"Ιωάννου ότι η πληρωμή του ποσού των €500 αποτελεί διοικητικό πρόστιμο αφού είναι σαφές από το περιεχόμενο του άρθρου 40

(5)ότι ο Πρόεδρος του Συμβουλίου «δύναται να συμβιβάσει οποιοδήποτε αδίκημα». Κατά συνέπεια ο συμβιβασμός αποτελεί ουσιαστικά εξώδικη διευθέτηση του αδικήματος. Το ερώτημα που παραμένει είναι αν μετά την εξώδικη διευθέτηση και την πληρωμή του προστίμου η καταχώρηση της παρούσας ποινικής υπόθεσης εναντίον του κατηγορούμενου αποτελεί κατάχρηση. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Χαραλαμπίδης ν. Κωμοδρόμου

(2002)2 Α.Α.Δ. 522 στην οποία παρέπεμψε ο κ. Θρασυβούλου: «Η αναστολή της δίκης ή η απόρριψη υπόθεσης για κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας χωρεί μόνο εφόσον απολήγει σε καταπίεση ή δυσμενή επηρεασμό του αντιδίκου. Η δικαιοδοσία για πάταξη τέτοιων περιπτώσεων είναι σύμφυτη χωρίς να έχει οποιαδήποτε νομοθετική προέλευση. Είναι μια εξουσία αυτονόητη και απαραίτητη για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης και την αξιοπιστία των θεσμών και μέσων επίτευξης των στόχων της». Το άρθρο 279

(2)του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 και στο οποίο στηρίζεται η κατηγορία που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος προνοεί ότι: «

(2)Όποιος με δόλιο τρόπο αφαιρεί ή παροχετεύει για δική του χρήση ή για χρήση κάποιου άλλου τρεχούμενο νερό που ανήκει σε άλλο, είναι ένοχος κακουργήματος και υπόκειται σε φυλάκιση πέντε χρόνων». Είναι απόλυτα σαφές ότι η προβλεπόμενη ποινή του άρθρου 279

(2)του Ποινικού Κώδικα είναι πολύ πιο σοβαρή από την προβλεπόμενη ποινή του άρθρου 40

(3)των κανονισμών και κατά συνέπεια το γεγονός αυτό καταλήγει σε δυσμενή επηρεασμό των δικαιωμάτων του κατηγορούμενου. Ο Διευθυντής του Συμβουλίου επέλεξε ασκώντας την εξουσία που του παρέχει ο νόμος να συμβιβάσει την υπόθεση και να μην οδηγηθεί ενώπιον των Δικαστηρίων. Η καταχώρηση της παρούσας ποινικής υπόθεσης για τα ίδια γεγονότα δεν έχει άλλη λογική εξήγηση κατά την κρίση μου παρά την τιμωρία του κατηγορούμενου στην περίπτωση που βρεθεί ένοχος με πολύ σοβαρότερη ποινή ακόμη και με ποινή φυλάκισης και αυτό αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας. ΄ Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Περέλλα ν. Διευθυντή των Φυλακών, Πολιτική Έφεση 9173, 16.3.95 «η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών των Δικαστηρίων εκπηγάζει από την ίδια την φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο». Δεν μου διαφεύγει το γεγονός ότι η εξουσία του Δικαστηρίου σε τέτοιες περιπτώσεις κατάχρησης της διαδικασίας θα πρέπει να εξασκείται με πολύ περίσκεψη και φειδώ γιατί πρόκειται για ένα εξαιρετικό μέτρο. Όμως το γεγονός ότι η υπόθεση συμβιβάστηκε εξώδικα από το Συμβούλιο Υδατοπρομήθειας και ο κατηγορούμενος κατέβαλε το μέγιστο ποσό προστίμου που προνοεί ο σχετικός κανονισμός δεν δικαιολογούν κατά την κρίση μου την καταχώρηση της παρούσας ποινικής υπόθεσης γιατί αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα ο κατηγορούμενος να πληρώσει το εξώδικο πρόστιμο και ταυτόχρονα στην περίπτωση καταδίκης του να του επιβληθεί και ποινή από το Δικαστήριο πιθανόν και ποινή φυλάκισης. Το αποτέλεσμα αυτό συγκρούεται με την βασική αρχή ότι κανένας δεν τιμωρείται δύο φορές για το ίδιο αδίκημα. Ως εκ τούτου θεωρώ ότι η παρούσα υπόθεση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας. Η κατηγορία απορρίπτεται και ο κατηγορούμενος απαλλάσσεται. (Υπ.) ................ Ρ. Λιμνατίτου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal Jurisdiction / Interim Αναφορά: Δόλια ιδιοποίηση νερού cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο