TERMITE ESTATES LTD ν. GATTO S.P.A. κ.α., Αρ. Αγωγής: 1872/06, 31/3/2014

(3)(α)(β) του Συντάγματος, στις Αρχές της Φυσικής Δικαιοσύνης και στις συμφυείς εξουσίες και στην πρακτική του Δικαστηρίου. Yποστηρίζεται δε από ένορκη δήλωση της Βικτώριας Σταύρου, εκ των Διευθυντών και Γραμματέα των Αιτητών, στην οποία αναφέρονται βασικά τα ακόλουθα: Στις 31.10.13 το μεσημέρι επισκέφθηκε τα γραφεία των Αιτητών ένας επιδότης και ζητούσε κάποιο αξιωματούχο της εταιρείας για να του επιδώσει κάποια έγγραφα. Η Άντρη Κωνσταντινίδου και η Μαρία Ιωάννου, υπάλληλοι των Αιτητών, τον πληροφόρησαν ότι απουσίαζαν όλοι οι αξιωματούχοι των Αιτητών και ότι δεν ήταν εξουσιοδοτημένες να παραλάβουν οποιαδήποτε έγγραφα ενώ μετά από επιμονή του επιδότη η Κωνσταντινίδου επικοινώνησε με την Σταύρου και η τελευταία της είπε να πει του επιδότη να περάσει την επομένη το πρωί όταν θα ήταν η ίδια παρούσα στο γραφείο καθώς ήταν στο Κτηματολόγιο και θα αργούσε ενώ το γραφείο των Αιτητών κλείνει στις 13:00 και δεν δουλεύουν απόγευμα. Ακολούθως ο επιδότης αποχώρησε χωρίς να αφήσει οποιαδήποτε έγγραφα στο γραφείο. Την επομένη 1.11.13 το πρωί γύρω στις 09:30 όταν η Σταύρου πήγε να ανοίξει τα γραφεία της Αιτητών βρήκε κάτω από μία πέτρα διάφορα δικαστικά έγγραφα (αντίγραφα των οποίων επισυνάπτει ως τεκμήριο 1). Αμέσως έκανε προσπάθεια να επικοινωνήσει με το δικηγορικό γραφείο των Αιτητών αλλά όλοι οι δικηγόροι τους, όπως πληροφορήθηκε, απουσίαζαν στο Δικαστήριο με αποτέλεσμα να επικοινωνήσει μαζί της γύρω στις 11:30 π.μ ο Νικόλας Θρασυβούλου τον οποίο και επισκέφθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού όπου βρισκόταν. Όταν του έδειξε τα έγγραφα της υποδείχτηκε ότι με δεδομένο ότι το διάταγμα ημερ. 23.10.13 ορίστηκε επιστρεπτέο την 1.11.13 και ώρα 09:00 π.μ η επίδοση των πιο πάνω εγγράφων είναι αντικανονική λόγω του ότι φαίνεται να επιδόθηκε στις 31.10.13 και συνεπώς όχι τουλάχιστον τέσσερις μέρες πριν. Εν πάση περιπτώσει ο Νικόλας Θρασυβούλου έδωσε οδηγίες σε άλλο δικηγόρο του γραφείου τους να εμφανιστεί αμέσως ενώπιον του Δικαστηρίου στα πλαίσια της υπόθεσης χωρίς όμως αποτέλεσμα καθώς ο φάκελος δεν βρισκόταν στην αίθουσα του Δικαστηρίου. Ως έχει διαπιστωθεί από τους δικηγόρους των Αιτητών από έρευνα που διεξήχθη την 1.11.13 το διάταγμα ημερ. 23.10.13 οριστικοποιήθηκε αφού οι Εναγόμενοι 1 - Καθ' ων η αίτηση παρέλειψαν να υποδείξουν στο Δικαστήριο την αντικανονικότητα της επίδοσης ως όφειλαν. Είναι η θέση των Αιτητών ότι με δεδομένη την κακή επίδοση σε αυτούς του διατάγματος ημερ. 23.10.13 η οποιαδήποτε διαδικασία που είχε σαν προϋπόθεση την επίδοση αυτή είναι άκυρη και κατά συνέπεια το διάταγμα ημερ. 1.11.13 θα πρέπει ως θέμα ex debito justiae να παραμεριστεί. Επικουρικά αναφέρεται ότι η μη εμφάνιση κατά την 1.11.13 οφείλεται στα όσα έχουν προαναφερθεί. Περαιτέρω το διάταγμα ημερ. 23.10.13 το οποίο κατέστη απόλυτο την 1.11.13 θα πρέπει να ακυρωθεί και παραμεριστεί καθώς: (ι) το Δικαστήριο δεν είχε την δικαιοδοσία να το εκδώσει με δεδομένη την μη επίκληση από τους Καθ' ων η αίτηση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60ως επίσης και την μη επίκληση ανεπανόρθωτης ζημιάς από την μη έκδοση του διατάγματος, (ιι) ελλείπει παντελώς το στοιχείο του επείγοντος, ως δικαιοδοτικός όρος του Δικαστηρίου για να ενεργούσε μονομερώς καθώς οι Καθ' ων η Αίτηση γνώριζαν από τις 16.6.13 για τις αποφάσεις και την διαδικασία στα πλαίσια της αγωγής όπως αποδεικνύεται από την επιστολή των δικηγόρων τους ημερ. 16.6.13 (τεκµήριο 2), με την οποία ζητείται η διεξαγωγή έρευνας του φακέλου. Συνεπώς οι Καθ' ων η αίτηση ψεύδονται όταν αναφέρουν στις 22.10.13 στην παράγραφο 13 της ένορκης δήλωσης του Ηλία Κονναρή ότι «οι Αιτητές έλαβαν γνώση περί της εναντίον τους αποφάσεως του Δικαστηρίου την προηγούμενη βδομάδα», (ιιι) η πλευρά των Καθ' ων η αίτηση απέκρυψε όταν εμφανίστηκε μονομερώς ενώπιον του Δικαστηρίου ουσιώδη γεγονότα και παραπλάνησε το Δικαστήριο αφού μεταξύ άλλων δεν πληροφόρησε το Δικαστήριο για την ύπαρξη του τεκμηρίου 2 και την διεξαγωγή έρευνας στο φάκελο του Δικαστηρίου από τον Ιούνιο του 2013 ενώ χρησιμοποιώντας γλωσσικό τέχνασμα επιδίωξαν όπως αφεθεί η εντύπωση ότι η πληροφόρηση τους έγινε από έρευνα του Δικαστηριακού φακέλου, η οποία διεξήχθητε μετά τις 14.10.13 και κατά συνέπεια ενήργησαν άμεσα όταν αποτάθηκαν στο Δικαστήριο στις 22.10.13 ενώ είναι προφανές ότι η έρευνα έγινε 4 ολόκληρους μήνες πριν. Για όλους τους πιο πάνω λόγους είναι δίκαιο και προς το συμφέρον της δικαιοσύνης όπως εκδοθούν τα αιτούμενα Διατάγματα. Η ένσταση των Εναγομένων 1 (στο εξής οι Καθ' ων η αίτηση) καταχωρήθηκε στις 19.3.

1. Βασίζεται δε στη Δ.30 Κ.1, 2(ε)(ζ), 3 και Δ.48 Κ.1, 2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, στα άρθρα 82-91 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6 και στην διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Οι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι:
2. Η αίτηση δεν βασίζεται σε γεγονότα τα οποία συνιστούν λόγω έκδοσης των αιτουμένων διαταγμάτων.
3. Η κατ' ισχυρισμον παράλειψη αναφοράς του άρθρου 32 του Ν.14/60 ως λόγου για ακύρωση και/ή παραμερισμό του διατάγματος είναι θεραπεύσιμη και/ή δεν έχρηζε αναφοράς στην αίτηση των Καθ' ων η αίτηση.
4. Οι Αιτητές δεν προσήλθαν με καθαρά χέρια και απέκρυψαν ουσιώδη γεγονότα της υπόθεσης ως προς την επίδοση του διατάγματος
5. Τα γεγονότα ως παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο από τους Καθ' ων η αίτηση δείκνυαν την ύπαρξη του κατεπείγοντος. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Ηλία Κονναρή, εκ των δικηγόρων των Καθ' ων η αίτηση, ο οποίος δηλώνει εξουσιοδοτημένος να προβεί σε αυτήν καθότι οι Καθ' ων η αίτηση έχουν την έδρα τους στην Ιταλία και ο διευθυντής αυτών ήταν αδύνατο να έλθει στην Κύπρο. Στην εν λόγω ένορκη δήλωση αναφέρονται βασικά τα ακόλουθα: Αμφισβητεί και αρνείται τα γεγονότα που αναφέρει η ενόρκως δηλούσα για τους Αιτητές, σχετικά με την επίδοση του διατάγματος και κατόπιν συνομιλίας με τον επιδότη αυτός του ανέφερε ότι αρνούνταν οι Αιτητές να παραλάβουν την επίδοση και, αν και η διευθύντρια των Αιτητών ήταν στο γραφείο της, οι γραμματείς του ανέφεραν ότι δεν μπορούσε να την δει. Ως είχε δικαίωμα ο επιδότης άφησε την επίδοση στο γραφείο της εταιρείας άνευ υπογραφής. Οι Αιτητές έλαβαν γνώση περί της υπάρξεως του διατάγματος αναστολής εκτέλεσης της απόφασης και είχαν αρκετό χρόνο να ενημερώσουν τους δικηγόρους τους και ουδεμία απόδειξη υπάρχει ότι δεν εργάζονταν την ημέρα της επίδοσης το απόγευμα. Σε κάθε περίπτωση σίγουρα δεν αφέθηκε η επίδοση κάτω από μια πέτρα. Όσον αφορά τη μη επίκληση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 ως επίσης και τη μη επίκληση ανεπανόρθωτης ζημίας από τη μη έκδοση του διατάγματος, ισχυρίζεται ότι η μη επίκληση του άρθρου 32 μπορεί να θεωρηθεί ως απλή παρατυπία, η οποία θεραπεύεται από τη Διαταγή
6. Σε κάθε περίπτωση υπήρξε επίκληση του άρθρου 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου όπου αναφέρονται οι προϋποθέσεις για έκδοση διατάγματος κατόπιν μονομερούς αιτήσεως καθώς επίσης και επίκληση των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου, μια από τις οποίες είναι και η έκδοση τέτοιων διαταγμάτων για προστασία των διαδίκων. Ως προς την ύπαρξη του στοιχείου του κατεπείγοντος, από μόνη της η έκδοση απόφασης συνιστά επείγοντα λόγο αναστολής της. Επιπλέον όμως στην ένορκή δήλωση που συνοδεύει τη μονομερή αίτηση αναφέρεται στην παράγραφο 5 και 13 ότι εκκρεμεί εναντίον των Καθ' ων η αίτηση Ευρωπαϊκός Εκτελεστός Τίτλος του οποίου επίκειτο η εκτέλεση την 22.10.
7. Αμφισβητεί και αρνείται επίσης ότι η πλευρά των Καθ' ων η αίτηση απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα με αναφορά στην επιστολή που ευρίσκεται στο φάκελο του Δικαστηρίου, για έρευνα του φακέλου, με ημερομηνία Ιουνίου
8. Είναι προφανές ότι η αναγραφείσα ημερομηνία πρόκειται περί συντακτικού/γραμματικού λάθους αφού σε κάθε περίπτωση το Certification με αριθμό 428944, για έρευνα του φακέλου φέρει ημερομηνία 15.10.
9. Κατ' εκείνη την ημερα ζήτησε από το Πρωτοκολλητείο του Δικαστηρίου όπως κάνει έρευνα στο φάκελο όμως επειδή δεν υπήρχε διορισμός δικηγόρου στο φάκελο δεν του επετράπη εκτός και εάν παρουσίαζε σχετική εξουσιοδότηση. Την ίδια μέρα, 15.10.13, απέστειλε με φαξ σχετικό έγγραφο στους Καθ' ων η αίτηση που να τον εξουσιοδοτούν να ερευνήσει τον φάκελο της υπόθεσης. Όταν του απεστάλη με υπηρεσία ταχυμεταφοράς την επόμενη μέρα, το παρέδωσε με σχετική επιστολή στο Πρωτοκολλητείο. Από λάθος κατά τη σύνταξη στον ηλεκτρονικό υπολογιστή, φαίνεται ότι δεν διορθώθηκε ο μήνας και αναγράφεται Ιούνιος αντί Οκτώβριος, προφανώς γιατί κάτι τέτοιο ανέγραφε η προηγούμενη επιστολή (αντίγραφο της επιστολής και απόδειξη σχετικού τηλεομοιότυπου επισυνάπτεται ως τεκμήριο 1). Είναι προφανές ότι οι Αιτητές επιδιώκουν να ακυρώσουν την αναστολή εκτελέσεως της απόφασης και να προβούν σε εκτέλεση της απόφασης προτού εκδικαστεί η κυρίως αίτηση για παραμερισμό της απόφασης αφού η απόφαση εξεδόθη με προφανή παραβίαση τόσον των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας όσον και των Ευρωπαϊκών Κανονισμών. Κατά την ακροαματική διαδικασία και οι δύο πλευρές περιορίστηκαν σε γραπτές αγορεύσεις. Οι θέσεις των διαδίκων έχουν μελετηθεί λαμβάνονται υπόψην στο σύνολο τους και δεν χρήζουν επανάληψης στο σημείο αυτό. Νομική Πτυχή Οι Αιτητές ουσιαστικά ζητούν με την παρούσα την ακύρωση του διατάγματος ημερ. 1.11.13 με το οποίο το προσωρινό διάταγμα ημερ. 23.10.13 κατέστη απόλυτο, λόγω αντικανονικής επίδοσης της μονομερούς αίτησης 22.10.13 και του εν λόγω διατάγματος. Στηρίζουν δε την αίτηση τους στις Δ.48 Κ.11, Δ.48 Κ.3 και Δ.51 Κ.3 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, οι οποίες έχουν ως εξής: Δ.48 Κ.11 «Every order, if and when drawn up, shall be drawn up in the same manner as judgments are by these rules directed to be drawn up, and when drawn up, shall show on the face of it by whom, or on whose behalf, the application was made, and the nature of the order made. Every such order may be set aside or varied in the same way as a judgment, and may be enforced in any manner in which the judgment of a Court may be enforced.» Δ.48 Κ.3 «Where an application is made by summons an office copy thereof shall be served on all persons affected thereby; and where such application is supported by affidavit, an office copy of the affidavit shall be served together with the summons. The service shall be effected at least four days before the day fixed for the hearing of the application». Δ.51 Κ.3 «Every document calling upon a person to appear before the Court, or giving any person notice of any proceeding proposed to be had or taken before the Court, shall, save where it is otherwise provided by these Rules, be served on such person at least four days prior to the day on which he is required to appear, or on which the proceeding whereof notice is given is to be had or taken». Ως δέχονται και οι ίδιοι οι Αιτητές το Δικαστήριο δεν μπορεί να διαφοροποιήσει ή να ακυρώσει προηγούμενη απόφαση του επί της ουσίας του ζητήματος, το οποίο αποφάσισε μετά από επανεκτίμηση όλων των δεδομένων που είχαν τεθεί ενώπιον του. Έχει όμως εξουσία να παραμερίσει προγενέστερη απόφαση του στη βάση του ότι δεν τηρήθηκαν δικονομικές πρόνοιες (βλ. π.χ. Δ.17 Κ.10 και Δ.26 Κ.14). Σε περίπτωση δε που η απόφαση είναι αντικανονική στο πρόσωπο της όπως για παράδειγμα όταν δεν έγινε ορθή επίδοση, δεν τίθεται θέμα άσκησης διακριτικής ευχέρειας αλλά, το Δικαστήριο είναι υποχρεωμένο ex debito justitiae, αυτόματα να παραμερίσει την απόφαση. Αυτό γιατί το να εκδοθεί μια απόφαση εναντίον κάποιου προσώπου χωρίς να του γίνει επίδοση ουσιαστικά παραγνωρίζει το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα του να πληροφορηθεί για τα δικαστικά μέτρα εναντίον του, τους λόγους για τους οποίους καλείται να εμφανισθεί ενώπιον του Δικαστηρίου και να προβάλει τους ισχυρισμούς του (βλ. άρθρο 30

(3)(α)(β) του Συντάγματος και Γιωργαλλίδης ν. Χρίστου

(1997)1 ΑΑΔ 243 και Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ ν. Μιχαήλ

(2003)1 ΑΑΔ 1044). Εξετάζοντας δε τη Δ.48 Κ.11, ως λέχθηκε στην Ηλία ν. ΣΠΕ Αγίας Νάπας

(2009)1Α Α.Α.Δ 365, αυτή έμμεσα ενσωματώνει τα κριτήρια που διέπουν τον παραμερισμό αποφάσεων που εκδίδονται στην απουσία διαδίκου σε αγωγή, όπως προβλέπεται από τη Δ.17 Κ.10 και όπως έχουν ερμηνευθεί από αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Με άλλα λόγια η Δ.48 Κ.11 παρέχει εξουσία για παραμερισμό διατάγματος που εκδόθηκε ερήμην, εφαρμόζοντας κατ' αναλογία τις ίδιες αρχές που εφαρμόζονται στον παραμερισμό ερήμην εκδοθείσας απόφασης. Οι εν λόγω αρχές έχουν καθορισθεί στην υπόθεση Evans v. Bartlam

(1937)2 All E.R. 646 και έχουν υιοθετηθεί και εφαρμόζονται και στην Κυπριακή νομολογία (βλ. Ioannis Kotsapas & Sons Ltd v. Titan Constructions and Engineering Company

(1961)1 C.L.R. 317 και Phylactou v. Michael

(1982)1 C.L.R. 204). Η γενική αρχή του δικαίου όπως προκύπτει από τη σχετική νομολογία είναι ότι για να επιτύχει τον παραμερισμό μιας απόφασης ο αιτητής πρέπει να πείσει ότι έχει μια εκ πρώτης όψεως ή συζητήσιμη υπεράσπιση στην απαίτηση που προβάλλεται εναντίον του. Όμως η χωρίς ουσιαστικό λόγο παράλειψη του να εμφανισθεί και η αδικαιολόγητη καθυστέρηση του να πάρει έγκαιρα μέτρα για ακύρωση της εναντίον του εκδοθείσας απόφασης μπορεί να αποτελέσουν λόγους για απόρριψη της αίτησης (βλ. Mine & Quarry Services Ltd v. Γεωργίου

(1993)1 Α.Α.Δ. 36). Η εξουσία δε του Δικαστηρίου για παραμερισμό έχει διακριτικό χαρακτήρα. Στα πλαίσια της άσκησης της διακριτικής εξουσίας του το Δικαστήριο θα πρέπει να ισοζυγίσει δύο παράγοντες θεμελιακούς για την απονομή της δικαιοσύνης ήτοι από τη μια την ανάγκη αποτελεσματικής διασφάλισης του δικαιώματος ενός διαδίκου να ακουστεί και από την άλλη την ανάγκη της ταχείας διεκπεραίωσης των διαδικαστικών διαδικασιών. Τα πιο πάνω ισχύουν λοιπόν ανάλογα για το διάταγμα ημερ. 1.11.13, του οποίου ζητείται ο παραμερισμός με την παρούσα αίτηση. Εδώ να σημειωθεί ότι ως προκύπτει από την αγόρευση των Καθ' ων η αίτηση αυτοί ουσιαστικά συμφωνούν στον παραμερισμό της επίδοσης της μονομερούς αίτησης ημερ. 22.10.13 και του προσωρινού διατάγματος ημερ. 23.10.

1. Είναι όμως η θέση τους ότι θα πρέπει να δοθεί χρόνο στους Αιτητές να καταχωρήσουν ένσταση και όχι να ακυρωθεί το διάταγμα ημερ. 23.10.
2. Ως εκ τούτου κρίνεται ότι δεν χρήζει εξέτασης η θέση των Αιτητών για αντικανονικότητα της ένστασης. Εν πάση περιπτώσει ως προκύπτει από το λεκτικό της Δ.51 Κ.3 κάθε έγγραφο το οποίο καλεί κάποιο πρόσωπο να εμφανιστεί ενώπιον του Δικαστηρίου, πρέπει, εκτός και αν αλλού στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς προνοείται διαφορετικά, να επιδίδεται σε αυτό τουλάχιστο τέσσερις ημέρες πριν από την ημέρα κατά την οποία καλείται να εμφανιστεί. Επίδοση οιουδήποτε τέτοιου εγγράφου σε χρόνο μικρότερο των τεσσάρων ημερών μπορεί να διαταχθεί από το Δικαστήριο, όταν αυτό κριθεί κατάλληλο, μετά από μονομερή αίτηση (βλ. Δ.51 Κ.4). Τον ίδιο χρόνο επίδοσης αναφορικά όμως με αιτήσεις δια κλήσεως προνοεί η Δ.48 Κ.3 και συγκεκριμένα επίδοση τουλάχιστον τέσσερις ημέρες πριν από την ημέρα που είναι ορισμένη η αίτηση για ακρόαση. Να σημειωθεί δε ότι πουθενά στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς δεν υπάρχει πρόνοια για επίδοση ενδιαμέσου διατάγματος που ορίστηκε επιστρεπτέο. Στην παρούσα στις 23.10.13 που εκδόθηκε το προσωρινό διάταγμα και ορίσθηκε επιστρεπτέο δεν εκδόθηκε οποιαδήποτε διαταγή ως προς το χρόνο επίδοσης του. Ως εκ τούτου κρίνεται ότι εφαρμόζεται η πρόνοια της Δ.51 Κ.
3. Από τα γεγονότα που έχουν τεθεί και από τις δύο πλευρές, ως προς τον χρόνο που επιδόθηκε η μονομερής αίτηση και το προσωρινό διάταγμα το οποίο ορίσθηκε επιστρεπτέο την 1.11.13, (οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι έμαθαν για αυτό την 1.11.13 και οι Καθ' ων η αίτηση ότι τα επέδωσαν στις 31.10.13), προκύπτει λοιπόν ότι η επίδοση της μονομερούς αίτησης ημερ. 22.10.13 και του προσωρινού διατάγματος ημερ. 23.10.13, δεν έγινε σύμφωνα με τις πρόνοιες των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Λαμβάνοντας υπόψην τα όσα αναφέρθηκαν σχετικά ανωτέρω, η παρούσα περίπτωση ως αφορώσα μη ορθή ή αντικανονική επίδοση, κρίνεται ότι εμπίπτει στις περιπτώσεις εκείνες όπου η απόφαση-διάταγμα εκδόθηκε αντικανονικά και το Δικαστήριο είναι υποχρεωμένο ex debito justitiae, αυτόματα να την παραμερίσει χωρίς δηλ. να εξετάζει οτιδήποτε άλλο και χωρίς να ασκήσει διακριτική ευχέρεια. Πρέπει δε στο σημείο αυτό να λεχθεί ότι τα υπόλοιπα αιτούμενα διατάγματα (υπό τις παραγράφους Β-Δ) ζητούνται διαζευκτικά και όχι σωρευτικά με το υπό την παράγραφο Α αιτούμενο. Άλλωστε θα πρέπει να λεχθεί ότι αυτά αφορούν την ουσία της μονομερούς αίτησης και του προσωρινού διατάγματος και δεν μπορούν να εξετασθούν στα πλαίσια της παρούσας. Ως εκ των άνω εκδίδεται διάταγμα με το οποίο παραμερίζεται το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 1.11.13, με το οποίο το προσωρινό διάταγμα ημερ. 23.10.13 κατέστη απόλυτο. Περαιτέρω επιδικάζονται, υπέρ των Εναγόντων - Αιτητών και εναντίον των Εναγομένων 1 - Καθ' ων η αίτηση, τα έξοδα της αίτησης, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Φ. Τιμοθέου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Civil/Other Actions/Interim Judgments Αναφορά: Αίτηση παραμερισμού διατάγματος με το οποίο κατέστη απόλυτο προσωρινό διάταγμα. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο