Πέτρου Ιωάννου ν. Vegas Hotel Appartments, Αρ. Αγωγής: 4263/10, 31/3/2014

(3)(δ) του Συντάγματος, υποστηρίζεται από ένορκο δήλωση της Γιάννας Σωτηριάδου, δικηγόρου που εργάζεται στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τον ενάγοντα. Η αίτηση αυτή συνάντησε την ένσταση των καθ' ων η αίτηση οι οποίοι και καταχώρησαν σχετική ειδοποίηση ένστασης που συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της Έλλης Μιχαηλίδου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των καθ' ων η αίτηση. Οι θέσεις και τα επιχειρήματα των διαδίκων καταγράφονται και προκύπτουν από την αίτηση, την ειδοποίηση ένστασης καθώς και τις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις που τις υποστηρίζουν καθώς επίσης και από τις γραπτές αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων τους και τα οποία και για το λόγο αυτό θεωρώ αχρείαστο να παραθέσω. Στο στάδιο αυτό και πριν προχωρήσω να εξετάσω την αίτηση, θεωρώ χρήσιμο να παραθέσω το ιστορικό της υπόθεσης όπως αυτό προκύπτει μέσα από το φάκελο της διαδικασίας. Το κλητήριο ένταλμα καταχωρήθηκε στις 3/9/2010 και σημείωμα εμφάνισης εκ μέρους των εναγομένων στις 21/9/

1. Ακολούθησε στις 6/10/2010 η καταχώρηση αίτησης για έκδοση απόφασης υπέρ του ενάγοντα και εναντίον των εναγομένων λόγω της παράλειψης των τελευταίων να καταχωρήσουν την Έκθεση Υπεράσπισης τους εντός της καθορισμένης προθεσμίας. Στις 21/10/2010 καταχωρήθηκε η Έκθεση Υπεράσπισης και στις 26/10/2010 η καταχώρηση της Απάντησης των εναγόντων. Μετά την απόσυρση της αίτησης για απόφαση και τον ορισμό της υπόθεσης για οδηγίες οι διάδικοι καταχώρησαν ένορκες δηλώσεις αποκάλυψης εγγράφων και αφού η υπόθεση ορίσθηκε σε διάφορες ημερομηνίες είτε για οδηγίες είτε για ακρόαση, στις 30/5/2012 ο τότε δικηγόρος του ενάγοντα ζήτησε και του δόθηκε άδεια να αποσυρθεί. Ο ίδιος ο ενάγοντας που ήταν παρών ζήτησε χρόνο για να διορίσει νέο δικηγόρο οπόταν και η αγωγή επαναορίσθηκε για οδηγίες στις 19/6/2012 για να μπορέσει να το πράξει. Την τελευταία αυτή δικάσιμο ζητήθηκε και πάλι νέα ημερομηνία για οδηγίες και έτσι η υπόθεση επαναορίσθηκε και πάλι για τον ίδιο σκοπό στις 11/9/
2. Την ημερομηνία αυτή και ώρα 9.50 π.μ. η δικηγόρος που εμφανίστηκε εκ μέρους των εναγομένων ζήτησε από το Δικαστήριο την απόρριψη της αγωγής με έξοδα σε βάρος του ενάγοντα. Όταν ο ενάγοντας φωνάχθηκε και δεν ήταν παρών ενώ επίσης διαπιστώθηκε από το Δικαστήριο ότι στο φάκελο δεν υπήρχε καταχωρημένη ειδοποίηση αλλαγής δικηγόρου η αγωγή απορρίφθηκε με έξοδα σε βάρος του ενάγοντα και υπέρ των εναγομένων. Θα πρέπει στο σημείο αυτό να λεχθεί ότι σε κάποιο μεταγενέστερο στάδιο τέθηκε εντός του φακέλου ειδοποίηση αλλαγής δικηγόρου η οποία φέρει ημερομηνία καταχώρησης την 11/9/
3. Στις 24/9/2102 καταχωρήθηκε αίτηση για επαναφορά της αγωγής. Στις 24/10/2012 όταν η αίτηση αυτή ήταν ορισμένη ο δικηγόρος που εμφανίσθηκε για τους εναγόμενους ζήτησε χρόνο να καταχωρήσει ένσταση, οπόταν και η αίτηση ορίσθηκε στις 3/12/2012 με οδηγίες για καταχώρηση ένστασης μέχρι τότε. Αφού καταχωρήθηκε ειδοποίηση ένστασης, η αίτηση ορίσθηκε για ακρόαση με γραπτές αγορεύσεις στις 21/1/
4. Όμως την τελευταία αυτή ημερομηνία ο ενάγοντας ζήτησε άδεια να αποσύρει άνευ βλάβης τη συγκεκριμένη αίτηση, αίτημα στο οποίο η πλευρά του ενάγοντα δεν προέβαλε ένσταση ζητώντας όμως τα έξοδα της. Στη συνέχεια ακολούθησε στις 24/1/2013 η καταχώρηση της υπό εξέτασης αίτησης επαναφοράς και στις 22/2/2013 που ήταν ορισμένη, ο δικηγόρος των εναγομένων ζήτησε χρόνο για να καταχωρήσει ειδοποίηση ένστασης. Πράγματι η αίτηση ορίσθηκε για τις 16/4/2013 για οδηγίες και το Δικαστήριο διέταξε όπως η ειδοποίηση ένστασης καταχωρηθεί 8 καθαρές μέρες προηγουμένως. Η ένσταση καταχωρήθηκε εκπρόθεσμα και συγκεκριμένα στις 12/4/2013 οπόταν και στις 16/4/2013 που ήταν ορισμένη ο συνήγορος που εμφανίσθηκε για τους εναγόμενους ζήτησε όπως η εκπρόθεσμα καταχωρηθείσα ειδοποίηση ένστασης θεωρηθεί εμπρόθεσμη. Το αίτημα αυτό συνάντησε την αντίθεση της συνηγόρου του ενάγοντα και έτσι η αίτηση ημερομηνίας 24/1/2013 ορίσθηκε για ακρόαση στις 20/5/
5. Στις 9/5/2013 ακολούθησε η καταχώρηση αίτησης για παράταση του χρόνου καταχώρησης ένστασης η οποία και εγκρίθηκε μετά από ακροαματική διαδικασία με αποτέλεσμα η υπό κρίση αίτηση να ορισθεί για αγορεύσεις. Με την ειδοποίηση ένστασης οι καθ' ων η αίτηση προβάλλουν ότι η νομική βάση της αίτησης είναι λανθασμένη και για το λόγο αυτό η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Όπως προαναφέρεται μεταξύ των διατάξεων που τίθενται στη νομική βάση της αίτησης, συμπεριλαμβάνεται και η Δ.26 Θ.14 η οποία διαλαμβάνει τα ακόλουθα. «Οποιαδήποτε απόφαση κατόπιν παραλείψεως είτε σύμφωνα με αυτή τη Διάταξη ή κάτω από οποιαδήποτε άλλη των Κανονισμών αυτών μπορεί σε κατάλληλη περίπτωση να παραμερισθεί από το Δικαστήριο κάτω από τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή όπως θα κρίνει το Δικαστήριο». Στην εξεταζόμενη περίπτωση ο αιτητής παρέλειψε να εμφανισθεί ενώπιον του Δικαστηρίου την ημερομηνία που η αγωγή ήταν ορισμένη για οδηγίες. Τότε ζητήθηκε από τους καθ' ων η αίτηση η απόρριψη της αγωγής, κάτι που έγινε. Σήμερα ο αιτητής ζητά ουσιαστικά την ακύρωση της απόφασης αυτής του Δικαστηρίου και την επαναφορά της αγωγής στην κατάσταση που βρισκόταν προηγουμένως. Κρίνεται συνεπώς ότι η Διάταξη αυτή καλύπτει και τη συγκεκριμένη περίπτωση αφού καλύπτει οποιαδήποτε απόφαση που λήφθηκε κατόπιν παράλειψης όχι μόνο δυνάμει της συγκεκριμένης Διάταξης αλλά και οποιασδήποτε άλλης και η οποία απόφαση είναι δυνατό στην κατάλληλη περίπτωση να παραμερισθεί από το Δικαστήριο. Σχετική είναι επίσης και η απόφαση Ευαγόρου v. Χριστοδούλου

(1982)1 CLR 771 στην οποία αποφασίσθηκε ότι δυνάμει της συγκεκριμένης Διάταξης το Δικαστήριο έχει τη διακριτική ευχέρεια να παραμερίσει διάταγμα για απόρριψη αγωγής που εκδόθηκε λόγω μη προώθησης της Όπως λέχθηκε στην Παπανικολάου v. Κότσαπα

(2004)1 ΑΑΔ 1800 σε αιτήσεις της εξεταζόμενης φύσης, «..... πρέπει να διασφαλίζονται από τη μια το δικαίωμα ακρόασης του διάδικου και από την άλλη η ανάγκη ταχείας διεκπεραίωσης των δικαστικών υποθέσεων. Η άνευ φειδούς επανάνοιξη υπόθεσης δημιουργεί αβεβαιότητα στην τελεσιδικία και γι΄ αυτό, αν η συμπεριφορά διαδίκου είναι τέτοια που πλήττει τα θεμέλια της απονομής της δικαιοσύνης και καταδεικνύει καταφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας, το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί το αίτημα του διαδίκου. (Δέστε σχετικά Άννα Νικολάου Χαραλάμπους ν. Κ & T. Andreou Ltd κ.ά., Π.Ε. 11120, ημερ. 13.9.02 και Phylactou v. Michael

(1982)1 C.L.R. 204)». Σύμφωνα με τα όσα αποφασίσθηκαν στην Βασίλης Μιάρης και Νίκη Χατζημιχαήλ v. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ

(2009)1 A AAΔ.435 όπου εξετάστηκε και εγκρίθηκε αίτηση για επαναφορά απορριφθείσας έφεσης, «Όπως προκύπτει από την υπόθεση Μανώλη v. Ελευθερίου

(2000)1 Α.Α.Δ. 2034, η επαναφορά μπορεί να επιτραπεί σε περιπτώσεις όπου αντικειμενικοί παράγοντες, αν και δεν απολήγουν σε «πέραν των δυνάμεων» κατάσταση, εν τούτοις απολήγουν σε τέτοια αποδυνάμωση του δικηγόρου που να μην μπορούσε να ανταποκριθεί σε ό,τι απαιτείτο. Η ρητή αναφορά στο σχετικό Κανονισμό 13 (ε) που έγινε με την τροποποίηση του 1998 στο κριτήριο «πέραν των δυνάμεων» ασφαλώς δεν επεδίωκε τον περιορισμό της προϋπάρχουσας και διαχρονικής βασικής αρχής ότι η επαναφορά επιτρέπεται μόνο όταν τούτο σαφώς απαιτείται από τη δικαιοσύνη του πράγματος, αλλά μάλλον να μεταφράσει την αυστηρότητα της αρχής εκείνης με αναφορά στη συμπεριφορά του διαδίκου ο οποίος ευθύνεται για την απόρριψη και ζητά την επαναφορά ώστε να αποφευχθεί κατάχρηση της δυνατότητας. Και τούτο εφ' όσον ούτε μπορούν να καταγραφούν εκ των προτέρων εξαντλητικά οι περιπτώσεις που θα επέτρεπαν ή δεν θα επέτρεπαν επαναφορά ούτε μπορεί να υπάρξει περιορισμός στη φαντασία της ζωής να διαμορφώνει ανθρώπινες σχέσεις και καταστάσεις. Τα δικαστήρια δεν μπορούν λοιπόν να αυτοδεσμευθούν σε οποιοδήποτε κανόνα που θα περιόριζε τη θεμελιακή τους υποχρέωση να διασφαλίσουν την ισορροπία μεταξύ αφ' ενός της ανάγκης συμμόρφωσης προς τις διαδικαστικές οδηγίες τους προς όφελος και της τελεσιδικίας και αφ' ετέρου του δικαιώματος του διαδίκου να ακουσθεί». Λαμβάνοντας υπόψη τις καθιερωθείσες από τη νομολογία αρχές σε συνάρτηση πάντοτε με τα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης κρίνεται ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου κλίνει υπέρ της έγκρισης της αίτησης. Στοιχεία που λαμβάνονται υπόψη είναι τα ακόλουθα. Το γεγονός ότι το αίτημα για απόρριψη της αγωγής υποβλήθηκε πριν τη λήξη του χρόνου που το Δικαστήριο επιλαμβάνεται των πρώτων εμφανίσεων, σε συνάρτηση με το ότι δεν είχε τεθεί ακριβής ώρα που θα έπρεπε να γίνει η εμφάνιση ενώπιον του Δικαστηρίου. Το γεγονός ότι αν και κατά το χρόνο που η αγωγή απορρίφθηκε το σημείωμα αλλαγής δικηγόρου δεν βρισκόταν εντός του φακέλου του Δικαστηρίου, όπως προκύπτει από τη σφραγίδα του Πρωτοκολλητείου που έχει τεθεί επί αυτού από το Πρωτοκολλητείο φέρει ως ημερομηνία καταχώρησης του την ίδια ημερομηνία με αυτήν που απορρίφθηκε η αγωγή. Και τούτο παρά το ότι είναι άγνωστη στο Δικαστήριο η ακριβής ώρα που αυτό καταχωρήθηκε. Εν πάση περιπτώσει η καταχώρηση του τη συγκεκριμένη ημερομηνία επιβεβαιώνει τις αναφορές του αιτητή ότι ουδέποτε έπαυσε να ενδιαφέρεται για την υπόθεση του. Άλλο περαιτέρω γεγονός που λαμβάνεται υπόψη είναι ότι τρείς μόνο μέρες μετά την απόρριψη της αγωγής έγινε προσπάθεια επαναφοράς της με την καταχώρηση της αίτησης ημερομηνίας 14/9/2012 η οποία αν και στις 21/1/2013 αποσύρθηκε άνευ βλάβης, τρεις μέρες μετά και συγκεκριμένα στις 24/1/2013 ακολούθησε η καταχώρηση της υπό κρίσης αίτησης. Θα πρέπει να λεχθεί ότι δεν μου διαφεύγει ότι από την ημερομηνία απόσυρσης του προηγούμενου δικηγόρου του αιτητή μέχρι και την ημερομηνία καταχώρησης ειδοποίησης αλλαγής δικηγόρου, παρήλθε χρόνος τριών περίπου μηνών χωρίς ο αιτητής να προβεί προηγουμένως στην καταχώρηση της ειδοποίησης αλλαγής. Λαμβάνοντας όμως υπόψη τη συμπεριφορά του αιτητή που ακολούθησε και από την οποία σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι αυτός αδράνησε για την υπόθεση του, ότι το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από τις 19/6/2012 μέχρι τις 11/9/2012 ήταν εντός των θερινών διακοπών οπόταν και η υπόθεση δεν ήταν ορισμένη για οποιοδήποτε σκοπό, κρίνεται ότι η παρέλευση του χρονικού αυτού διαστήματος κάτω από τις συνθήκες αυτές δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι καταδεικνύει οποιαδήποτε καταφρόνηση του αιτητή προς την εκκρεμούσα δικαστική διαδικασία. Επιπρόσθετα με τα πιο πάνω λαμβάνεται επίσης υπόψη o ισχυρισμός του αιτητή ότι έχει καλή βάση αγωγής ενώ οι καθ' ων η αίτηση με την επαναφορά της αγωγής δεν θα υποστούν οποιαδήποτε βλάβη στα δικαιώματα τους ενώ περαιτέρω θα αποζημιωθούν για τα έξοδα που θα χαθούν συνεπεία της επαναφοράς της αγωγής. Στην υπόθεση Α. Κλεάνθους v. Tradex Ltd

(1998)1 (Β) ΑΑΔ 988 λέχθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με τους όρους μου μπορεί να θέσει το Δικαστήριο σε περίπτωση παραμερισμού απόφασης που εκδόθηκε στην απουσία διαδίκου. «Το δικαστήριο κατά τον παραμερισμό απόφασης που εκδόθηκε στην απουσία διαδίκου έχει εξουσία, ανάλογα με την περίπτωση, είτε να διατάξει τον χωρίς όρους παραμερισμό της απόφασης είτε να επιβάλει όρους που άπτονται του παραμερισμού και οι οποίοι αναπόφευκτα άπτονται και του δικαιώματος υπεράσπισης του διαδίκου υπέρ του οποίου εκδόθηκε η απόφαση για παραμερισμό. Κατά τον παραμερισμό απόφασης η οποία εκδόθηκε κανονικά αλλά διαπιστώνεται ότι υπήρξε υπαιτιότητα του εναγομένου, όπως συμβαίνει στην υπό εξέταση υπόθεση, η συνήθης πρακτική είναι να επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντα τα έξοδα τα οποία θα υποστεί ως εκ του αποτελέσματος, η πληρωμή των οποίων, συνήθως εντός τακτής προθεσμίας, καθίσταται όρος για τον παραμερισμό. Η επιβολή οποιωνδήποτε άλλων όρων πέραν εκείνου της πληρωμής των εξόδων συνιστά μέτρο εξαιρετικό εκτός εάν η επιβολή τους δικαιολογείται από τις περιβάλλουσες συνθήκες της συγκεκριμένης υπόθεσης. Το ζήτημα είναι πραγματικό και ως τέτοιο αποφασίζεται από το δικαστήριο στο πλαίσιο ενάσκησης της διακριτικής του ευχέρειας». Στην εξεταζόμενη βέβαια περίπτωση ο ενάγοντας επιδιώκει τον παραμερισμό της απόφασης που εκδόθηκε στις 11/9/2012 και με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή του και την επαναφορά της. Υπάρχει όμως και σε αυτή την περίπτωση η δυνατότητα όπως το Δικαστήριο επιβάλει εκείνους τους όρους που θεωρεί ότι αρμόζουν. Όπως είναι νομολογημένο κατά τον παραμερισμό απόφασης η οποία εκδόθηκε κανονικά, αλλά διαπιστώνεται ότι υπήρξε υπαιτιότητα του εναγόμενου η σύνηθης πρακτική είναι να επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντα τα έξοδα τα οποία αυτός θα υποστεί ως εκ του αποτελέσματος, η πληρωμή των οποίων, συνήθως, εντός τακτής προθεσμίας καθίσταται όρος για τον παραμερισμό, δηλαδή τα έξοδα της αίτησης και τα έξοδα που σπαταλήθηκαν (costs thrown away) λόγω της παράλειψης του αιτητή να καταχωρήσει εμφάνιση ή Υπεράσπιση ή να παρουσιασθεί την ημέρα της δίκης, δηλαδή, τα έξοδα της αγωγής μέχρι την απόφαση (Βλ. Ανδρέας Κλεάνθους ν. Tradex Ltd

(1998)1 ΑΑΔ 988, Wright v. Mills 60 L.T. 887, που εντοπίζεται στο σύγγραμμα The Digest, Τόμος 37

(3), παράγραφος 3087 και στην Έλλη Κ. Χατζηνικολάου ν. Τράπεζα Κύπρου Λτδ

(2001)1 ΑΑΔ 1179). Στην Ανδρέας Κλεάνθους v. Tradex Ltd, πιο πάνω, στην οποία οι όροι που τέθηκαν από το πρωτόδικο Δικαστήριο και ήταν η καταβολή των εξόδων της αίτησης και των εξόδων που χάθηκαν συνεπεία του παραμερισμού κρίθηκαν δίκαιοι από το Ανώτατο Δικαστήριο. Συνεπώς και λαμβάνοντας υπόψη ότι ο αιτητής αδικαιολόγητα καθυστέρησε να καταχωρήσει ειδοποίηση αλλαγής δικηγόρου διατάζεται ο παραμερισμός της απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 11/9/2012 με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή, περιλαμβανομένου και του μέρους που αφορά τα έξοδα με τους ακόλουθους όρους. Ο αιτητής/ενάγοντας να καταβάλει στους καθ' ων η αίτηση/εναγόμενους τα έξοδα και της παρούσας αίτησης καθώς επίσης και όσα έξοδα χάνονται λόγω της επαναφοράς της αγωγής όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Ο κατάλογος εξόδων να καταχωρηθεί εντός 20 ημερών από σήμερα. Μόλις τα έξοδα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, να κοινοποιηθούν με επίδοση στους δικηγόρους του αιτητή για εξόφληση. Η εξόφληση να γίνει εντός 40 ημερών από την ημερομηνία της επίδοσης της γνωστοποίησης. Ο φάκελος της υπόθεσης να τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στις 14/5/2014, 9.00 π.μ.. (Υπ.) ......... ... Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής civil/ interim subject.epanafora agogis cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο