ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ FIRST UKRAINIAN DEVELOPMENT LTD (ΣΕ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ), Αρ. Αίτησης: 6/08, 14/4/2014

(4)στον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113 όπως τροποποιήθηκε, περιλαμβανομένων των άρθρων 226 μέχρι 260, 298 και 324, στους περί Εταιρειών (Εκκαθάριση) Κανονισμούς, 1933-1938 και μετέπειτα τροποποιήσεων, περιλαμβανομένων των Κανονισμών 18, 28, 30, 31, 34, 36, 48, 56, 63, 80 και 92, στο Κοινό Δίκαιο και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. H αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του κ. Χριστάκη Ιακωβίδη εκκαθαριστή της FUD. Οι λόγοι που επικαλείται στην ένορκη δήλωση του είναι ότι δέχθηκε αφόρητες πιέσεις τόσο προφορικά και γραπτώς από τους δικηγόρους των Καθ' ων η Αίτηση Delincyp Company Ltd (η «Delincyp») και παραπλανήθηκε με αποτέλεσμα να αποδεχθεί εν μέρει ένορκη δήλωση επαλήθευσης χρέους της Delincyp. Αντεξετάστηκε επί της ένορκης δήλωσής του. Προτού προχωρήσω στην παράθεση της μαρτυρίας των δύο πλευρών κρίνω αναγκαίο να παραθέσω τους λόγους ένστασης της Delincyp. Η Ένσταση της Delincyp Η Delincyp φέρει ένσταση στην αίτηση για τους ακόλουθους λόγους: «1) Η εν λόγω αίτηση είναι αβάσιμη διότι ως κύριο λόγο ο αιτητής επικαλείται δήθεν πίεση από δικηγόρους της Delincyp να προβεί στην επαλήθευση του χρέους για το ποσό των $4.950.542 η οποία έγινε αποδεκτή από τον ίδιο στις 27/7/2012 ενώ α) ουδεμία πίεση ασκήθηκε στον κ. Ιακωβίδη για να ενεργήσει αντίθετα με την θέληση του β) ουδένα στοιχείο δεν παραθέτει που να αποδεικνύει πίεση που να δικαιολογεί υποταγή του κ. Ιακωβίδη να προβεί στην εν λόγω επαλήθευση παρά την θέληση του. Εφόσον μάλιστα παρουσιάζεται στην ένορκη δήλωση του σαν ένας πεπειραμένος και προσοντούχος λογιστής με 27 χρόνια εμπειρίας σε θέματα εκκαθαρίσεων και διαχειρίσεων εταιρειών, με αμεροληψία και επαγγελματικότητα. 2) Χαρακτηριστικό στοιχείο που εξουδετερώνει την αξιοπιστία του αιτητή είναι αυτό που αναφέρει στην ένορκη του δήλωση ημερ. 6/9/2013 στην παράγραφο 9 όπου αναφέρει τα εξής: "Πιστεύω και πραγματικά με λυπεί το γεγονός, ότι ο κ. Ερωτοκρίτου εσκεμμένα μου απέκρυψε ότι στην υπεράσπιση που κατατέθηκε από τον Επίσημο Παραλήπτη και συγκεκριμένα στην παράγραφο 7 υπάρχει ρητή άρνηση τόσο της επαλήθευσης όσο και της ύπαρξης του χρέους". Ήταν γνωστό όμως στον κ. Ιακωβίδη ότι υπήρχε χρέος από την εταιρεία First Ukranian Development Ltd αφού ήταν ο εκκαθαριστής της και η διάλυση της εταιρείας προϋπόθετε την ύπαρξη χρέους. 3) Όπως εξηγείται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση και όπως προκύπτει και από τα πρακτικά της αντεξέτασης του κ. Ιακωβίδη στις 11/4/2012 σχετικά με παρόμοια αίτηση του δεν υπάρχει κανένας πειστικός νομικός λόγος για την ανάκληση ή διαγραφή της επαλήθευσης η οποία έγινε θεληματικά, ενσυνείδητα και εν γνώσει των συνεπειών της. Και αν ακόμη ο κ. Ιακωβίδης προέβη στην επαλήθευση αντικανονικά - που οπωσδήποτε αποκλείεται - η επαλήθευση δεν μπορεί να ανακληθεί διότι εκτός που είναι βάσιμη έχει καταστεί μέρος της διαδικασίας που ξεκίνησε ο κ. Ιακωβίδης για διαιτησία στην Γενεύη και αποτέλεσε ένα από τα ουσιαστικά στοιχεία προώθησης της θέσης της Delincyp εναντίον της έναρξης της εν λόγω διαιτησίας κατόπιν ενδελεχούς παρουσίασης των θέσεων της Delincyp στον προτεινόμενο διαιτητή στην Γενεύη. Οπωσδήποτε η επαλήθευση είναι μέρος των θέσεων της Delincyp σε άλλες εκκρεμούσες δικαστικές διαδικασίες. Έτσι οποιαδήποτε ανάκληση θα είναι υπό της περιστάσεις άδικη και αντίθετη με τα νόμιμα συμφέροντα της Delincyp (βλ. Re Globe Legal Services Ltd [2002] BCC 858). 3) Η αίτηση συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας αφού έγινε 14 μήνες μετά την επαλήθευση και αφού η Delincyp καταχώρησε αίτηση στο Ε.Δ. Λεμεσού για προώθηση των εφέσεων της σε αντίδραση των οποίων κινήθηκε ο κ. Ιακωβίδης με την εν λόγω αίτηση. Εξάλλου η αίτηση για ανάκληση της επαλήθευσης έχει καθυστερήσει σε σχέση με την αρχική απόφαση επαλήθευσης του χρέους από τον αιτητή». Η ένσταση βασίζεται στους Θεσμούς της Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, Θ.Θ 1 έως 4, 8

(4), στον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113 όπως τροποποιήθηκε, περιλαμβανομένων των άρθρων 226 μέχρι 260, 298 και 324, στους περί Εταιρειών (Εκκαθάριση) Κανονισμούς, 1933-1938 και μετέπειτα τροποποιήσεων, περιλαμβανομένων των Κανονισμών 18, 28, 30, 31, 34, 36, 48, 56, 63, 80 και 92, στο Κοινό Δίκαιο και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η Μαρτυρία του Εκκαθαριστή Όπως αναφέρει στην ένορκη του δήλωση, είναι εγκεκριμένος λογιστής και μέλος του Συνδέσμου Εγκεκριμένων Λογιστών Κύπρου του Insolvency Practitioners Association και του Association of Business Recovery Professionals (R3) του Ηνωμένου Βασιλείου. Ασκεί το επάγγελμα από το

1. Ήταν ιδρυτής του πρώτου εκκαθαριστικού οίκου με την ονομασία Ιακωβίδης, Κίμωνος & Σία και έχει περισσότερα από 27 έτη εμπειρίας σε θέματα εκκαθαρίσεων και διαχειρίσεων εταιρειών. Μάλιστα η Delincyp παραδέχθηκε και αναγνώρισε την αποτελεσματικότητα, αμεροληψία και επαγγελματισμό του σε ένορκη δήλωση της Φρειδερίκης Κουδουνάρη ημερομηνίας 4 Απριλίου
2. Πρότειναν μάλιστα και προωθούσαν το διορισμό του ως εκκαθαριστή της. Γνωρίζει τα γεγονότα προσωπικά από το φάκελο της υπόθεσης που έχει στην κατοχή του και από νομικές συμβουλές που έχει λάβει από το δικηγόρο του. Διορίστηκε εκκαθαριστής της FUD στις 14/6/2012 δυνάμει δικαστικού διατάγματος. Πριν ακόμα παραλάβει το φάκελο της υπόθεσης οι δικηγόροι της Delincyp άρχισαν να τον βομβαρδίζουν με επιστολές απαιτώντας την αναστολή και τον τερματισμό διαιτητικής διαδικασίας στην Ελβετία. Επισυνάπτει ως Τεκμ. 1, 2 και 3 επιστολές του κ. Πιριλλίδη, του τότε δικηγόρου της Delincyp ημερομηνίας 22/6/2012 και 27/6/
3. Όταν στις 28/6/2012 τους ενημέρωσε ότι θα πρέπει να του δοθεί χρόνος να μελετήσει την υπόθεση ο Ελβετός δικηγόρος της Delincyp άρχισε τις προσπάθειες για τερματισμό ή αναστολή διαιτητικής διαδικασίας στην Ελβετία παρερμηνεύοντας απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 14/6/
4. Αντίγραφο του ηλεκτρονικού μηνύματος επισυνάφθηκε ως Τεκμ.
5. Όταν και αυτή η προσπάθεια δεν είχε αποτέλεσμα τόσο ο κ. Πιριλλίδης όσο και ο κ. Κληρίδης κατ' ιδίαν και με επιστολές τους ημερομηνίας 5 και 11 Ιουλίου 2012 (Τεκμ. 5 και 6) επέμεναν όπως αποδεχθεί την επαλήθευση χρέους της Delincyp με απώτερο σκοπό αναστολή τερματισμού διαιτητικής διαδικασίας στην Ελβετία. Συγκεκριμένα παραπλανήθηκε και δέχθηκε φοβερές πιέσεις για την αποδοχή επαλήθευσης χρέους της Delincyp τις οποίες προσδιόρισε ως ακολούθως: - O εκ των δικηγόρων της Delincyp κ. Ανδρέας Ερωτοκρίτου σε συνάντηση που είχαν στα γραφεία του κ. Πιριλλίδη στη Λεμεσό, 26 Ιουλίου 2012 του έδειξε την παράγραφο 4 της έκθεσης απαίτησης στην αγωγή 5994/10 σε μια προσπάθεια να τον πείσει ότι ο Επίσημος Παραλήπτης αποδέχτηκε την εν λόγω επαλήθευση χρέους των πελατών του. Όταν του έγινε η υπόδειξη αυτή δεν γνώριζε την ύπαρξη της εν λόγω αγωγής. - Πιστεύει και πραγματικά τον λυπεί το γεγονός ότι ο κ. Ερωτοκρίτου εσκεμμένα του απέκρυψε ότι στην υπεράσπιση που κατατέθηκε από τον Επίσημο Παραλήπτη και συγκεκριμένα στην παράγραφο 7 υπάρχει ρητή άρνηση τόσο της επαλήθευσης όσο και της ύπαρξης του χρέους. Η κακή πίστη διαφαίνεται επίσης και από το γεγονός ότι στην επιστολή τους ημερομηνίας 27/6/2012 (Τεκμ. 2) εσκεμμένα δεν γίνεται καθόλου αναφορά στην αγωγή 5994/
6. - Επίσης οι δικηγόροι της Delincyp με σκοπό να τον πείσουν να αποδεχθεί την επαλήθευση χρέους παραπλανητικά διατείνονταν ότι το χρέος της Delincyp ήταν εξ αποφάσεως χρέος. Όταν όμως ζήτησε να του αποστείλουν φωτοαντίγραφο της απόφασης τον παρέπεμψαν στην παράγραφο 2 της σελίδας 30 της απόφασης ημερομηνίας 27/11/2009 με την οποία διατάχθηκε η εκκαθάριση της FUD, κάτι όμως, που όπως τον συμβούλευσε ο νομικός του σύμβουλος, δεν ευσταθεί εφόσον το μοναδικό επίδικο θέμα στην αίτηση εκκαθάρισης ήταν η ανικανότητα της FUD να πληρώσει το χρέος της με βάση το άρθρο 212 του Περί Εταιρειών Νόμου. Αντίγραφα της έκθεσης απαίτησης όσο και της υπεράσπισης στην αγωγή 5994/10 επισυνάφθηκαν ως Τεκμ. 7 και 8 αντίστοιχα. Βασιζόμενος στις πιο πάνω παραπλανητικές παραστάσεις και δείχνοντας εμπιστοσύνη στα λεγόμενα του πιο πάνω δικηγόρου αποδέχθηκε εν μέρει την επαλήθευση χρέους τους στις 27/7/2012 (επιστολή Τεκμ. 9). Αργότερα την ίδια μέρα και συγκεκριμένα το απόγευμα παρέλαβε το φάκελο από τον Επίσημο Παραλήπτη και μετά από προσεκτική μελέτη και έλεγχο των εγγράφων που περιέχονταν σ' αυτόν αντιλήφθηκε ότι παραπλανήθηκε και ότι η επαλήθευση χρέους θα μπορούσε να εξεταστεί μόνο μετά την εκδίκαση της αγωγής 5994/10 εφόσον η επαλήθευση χρέους τελούσε υπό ένσταση και το χρέος δεν ήταν εξ αποφάσεως. Ενημέρωσε με ηλεκτρονικό μήνυμα ημερομηνίας 3/8/2012 (Τεκμ. 10) τον κ. Πιριλλίδη ότι ανακαλούσε την αποδοχή της επαλήθευσης. Δέχθηκε αφόρητες πιέσεις τόσο γραπτά όσο και προφορικά από την πρώτη στιγμή που διορίστηκε ως εκκαθαριστής για την επαλήθευση του χρέους. Όλα τα πιο πάνω γεγονότα καθώς επίσης και η παραπλάνηση που του έγινε δικαιολογούν εκ των πραγμάτων την ανάκληση της επαλήθευσης του κατ' ισχυρισμό χρέος της Delincyp. Μάλιστα στις επιστολές Τεκμ. 10 και Τεκμ. 11 έθεσε ξεκάθαρα, σύμφωνα με τον ίδιο, ότι δεν θα δεχθεί πλέον πιέσεις. Θεωρεί ότι και στο Δικαστήριο στα πλαίσια πολλαπλών αιτήσεων και διαδικασιών που ήγειρε, η Delincyp προσπαθεί πάντα να δώσει διαφορετική εικόνα των πραγματικών γεγονότων με σκοπό την επίτευξη μέσω της παραπλάνησης την επαλήθευση του ποσού που διεκδικούν και την αναστολή διαιτητικής διαδικασίας στην Ελβετία. Όπως προκύπτει από τα Τεκμ. 7 και 8 στα πλαίσια της αγωγής 5994/10 η Delincyp αξιώνει εναντίον της FUD το ποσό των Δολαρίων Αμερικής 12.445.229 δηλαδή το ποσό το οποίο ζητούσαν και ζητούν επιτακτικά από τον ίδιο να αποδεχθεί με την επαλήθευση. Η FUD έχει καταχωρίσει υπεράσπιση στην αγωγή αρνούμενη ότι οφείλει οποιοδήποτε ποσό. Θα ήταν αδιανόητο για τον ίδιο αν γνώριζε ότι εκκρεμούσε η εν λόγω διαδικασία να προχωρούσε με αποδοχή της επαλήθευσης οποιουδήποτε ποσού υπέρ της Delincyp. Αναφέρθηκε επίσης στην ενδιάμεση απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού ημερομηνίας 19/7/2013 (σελ. 11 και 12) στην οποία το Δικαστήριο έκρινε ότι το εν λόγω ποσό θα πρέπει να αποφασιστεί στα πλαίσια της εν λόγω αγωγής. Κατά την αντεξέτασή του ανέφερε τα ακόλουθα: - Τα γεγονότα και οι επιστολές τεκμήρια (με αναφορές σε αποσπάσματα) που αναφέρει στην ένορκη του δήλωση συνιστούσαν αφόρητη πίεση. - Με την ακύρωση του απαγορευτικού ενδιάμεσου διατάγματος αναφορικά με διεξαγόμενη διαιτησία στην Ελβετία οι δικηγόροι της Delincyp «έπεσαν πάνω του να σταματήσει την διαδικασία». - Η Delincyp καταχώρισε επαλήθευση χρέους στις 29/3/2011 για Δολάρια Αμερικής 12.446.
7. Οι δικηγόροι της του είχαν πει ξεκάθαρα ότι είχαν απόφαση για Δολάρια Αμερικής 6.000.
8. Με την ακύρωση του ενδιάμεσου διατάγματος άρχισαν να τον πιέζουν να δεχθεί επαλήθευση. Ζήτησε να δει την απόφαση του δικαστηρίου και του είπαν ότι θα του την δώσουν σε μεταγενέστερο στάδιο. Του έδειξαν σχετική σελίδα της απόφασης για την εκκαθάριση. Τους είπε «αυτό δεν είναι απόφαση για το χρέος» οπότε του έδειξαν ένορκη δήλωση στην οποία αναφερόταν ότι ο Επίσημος Παραλήπτης είχε αποδεχθεί απαίτηση. Βλέποντας αυτό θεώρησε ότι κάποιο μέρος της απαίτησης μπορούσε να το αποδεχθεί. Τα όσα είπε υποστηρίζονται και από το Τεκμ. 3 στο οποίο δόθηκε μια «όμορφη εικόνα» και δεν έγινε καμία αναφορά στην αγωγή 5994/
9. Όταν του παραδόθηκε ο φάκελος του Επίσημου Παραλήπτη αντιλήφθηκε την παραπλάνηση και αντέδρασε. - Αρνήθηκε ότι δέχθηκε οποιαδήποτε πίεση από την FUD. - Ο λόγος που δέχθηκε τα όσα αναφέρονταν στο απόσπασμα της ένορκης δήλωσης που του έδειξαν ήταν λόγω εμπιστοσύνης. - Αρνήθηκε ότι έκανε «προκαταρκτική βεβαίωση επαλήθευσης». Έκανε «πρόχειρη επιστολή» και όχι «πρόχειρη αποδοχή» αναφορικά με την αποδοχή της επαλήθευσης. - Έγιναν τουλάχιστον δύο συναντήσεις με τον κ. Πιριλλίδη, η πρώτη οπωσδήποτε πριν την 27/7/
10. - Γνωστοποίησε και στην FUD την ανάκληση της απόφασης του. Δεν είχε υποχρέωση να τους κοινοποιήσει προηγουμένως την αποδοχή. - Ο λόγος που δεν καταχώρισε άμεσα διαδικασία ήταν γιατί προηγήθηκε άλλη διαδικασία της Delincyp για να μην ανακαλέσει την απόφασή του. - Δεν γνώριζε για την ύπαρξη της αγωγής 5994/10 γιατί δεν είχε το φάκελο της εκκαθάρισης. Ο λόγος που δεν ζήτησε να τον δει, και παρόλο που είχε την δυνατότητα, ήταν γιατί εμπιστεύτηκε τους δικηγόρους της Delincyp. Η Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Ilan Lifshin από το Τελ Αβίβ, στο Ισραήλ, διευθύνοντα συμβούλου της Delincyp. Αρνείται ότι ασκήθηκε οποιαδήποτε πίεση στον εκκαθαριστή για να αποδεχθεί την επαλήθευση και ισχυρίζεται ότι δεν παρουσίασε οποιαδήποτε γεγονότα που να αποδεικνύουν οποιαδήποτε πίεση δυνάμενη να τον κάνει να υποβάλει την εν λόγω επαλήθευση αντίθετα με την θέληση του. Ενόψει του γεγονότος ότι ο εκκαθαριστής δηλώνει ότι είναι ένας πεπειραμένος και προσοντούχος λογιστής δεν υπάρχει κανένας πειστικός λόγος για την ανάκληση ή την διαγραφή της εν λόγω επαλήθευσης η οποία έγινε θεληματικά, ενσυνείδητα και εν γνώσει των συνεπειών της. Παρόμοια θέση είχε υιοθετήσει και σε προηγούμενη διαδικασία όπως καταμαρτυρείται από τα πρακτικά της αντεξέτασης του ημερομηνίας 11/4/2012 (Τεκμ. 1). Ακόμη και αν ο εκκαθαριστής έκαμε την επαλήθευση αντικανονικά γεγονός που εν πάση περιπτώσει αποκλείεται η επαλήθευση δεν μπορεί να ανακληθεί διότι πέραν του ότι είναι έγκυρη κατέστη μέρος της διαδικασίας που ο εκκαθαριστής προώθησε για διαιτησία στην Γενεύη και συνιστά ένα από τα ουσιώδη γεγονότα προς υποστήριξη της προώθησης της θέσης της Delincyp εναντίον της έναρξης της. Εν πάση περιπτώσει η εν λόγω επαλήθευση είναι μέρος της υπόθεσης της Delincyp και σε άλλες εκκρεμούσες διαδικασίες και οποιαδήποτε ανάκληση θα είναι υπό τις περιστάσεις αβάσιμη, άδικη και αντίθετη με τα συμφέροντα της Delincyp. Οι αναφορές του εκκαθαριστή σε πιέσεις δεν αναφέρθηκαν καθόλου κατά την αντεξέταση του στις 11/4/
11. Κανένα από τα γεγονότα που αναφέρει δεν αποδεικνύουν τις υποτιθέμενες πιέσεις που ασκήθηκαν πάνω του για να τον κάνουν να προβεί στην επαλήθευση. Θεωρεί ότι η απόφαση του Δικαστηρίου που διέταξε την διάλυση της FUD είναι τελική και δεσμευτική για την FUD ως επίσης και για τον εκκαθαριστή της. Συνεπώς η FUD δεν μπορεί να επικαλεστεί οποιαδήποτε υπεράσπιση σε οποιοδήποτε Δικαστήριο που να αρνείται την ύπαρξη χρέους στην Delincyp. Συνεπώς τέτοια «υπεράσπιση» δεν μπορεί κάτω από οποιεσδήποτε περιστάσεις να συνιστά βάση για την επιδιωκόμενη ανατροπή της απόφασης που αποδέχεται μέρος της επαλήθευσης του χρέους του. Η αίτηση συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας γιατί έγινε καθυστερημένα 14 μήνες μετά την επαλήθευση και μετά που η Delincyp καταχώρησε μια αίτηση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού για την προώθηση των σχετικών εφέσεων της έτσι που η αίτηση του εκκαθαριστή να συνιστά φανερά αντίδραση στην εν λόγω αίτηση της Delincyp. Εφόσον ο εκκαθαριστής δεν είναι πειστικός δηλώνοντας ότι υπέστη πίεση για να προβεί στην εν λόγω επαλήθευση ενάντια στη θέληση του η προσπάθεια του να ανακαλέσει ή να ακυρώσει την επαλήθευση δημιουργεί λογικά την υποψία ότι μπορεί να υπέστη κάποιες αποτελεσματικές πιέσεις από την πλευρά της FUD για να τους βοηθήσει στην προσπάθεια τους να αποφύγουν την Κυπριακή δικαστική απόφαση εναντίον τους η οποία συνάδει με την επαλήθευση. Ο Ilan Lifshin δεν αντεξετάστηκε. Οι Εισηγήσεις των Δικηγόρων. Ο κ. Δημητρίου κατέθεσε γραπτό κείμενο το οποίο υιοθέτησε ως μέρος της αγόρευσης του. Αγόρευσε και προφορικά. Η ουσία της επιχειρηματολογίας του συνοψίζεται στα εξής σημεία: - Η παραπλάνηση που έτυχε ο εκκαθαριστής είναι εμφανής από τα συνημμένα τεκμήρια και την όλη συμπεριφορά των δικηγόρων της Delincyp η οποίοι του παρουσίασαν διαφορετική εικόνα. - Από την στιγμή που εκκρεμούσε η αγωγή 5994/2010 δεν μπορούσε να εξεταστεί η ένορκη δήλωση επαλήθευσης χρέους. - Σύμφωνα με τις αρχές που τέθηκαν στην αγγλική απόφαση Re Globe Legal Services Ltd [2002] BCC 858 η παρούσα περίπτωση είναι «κλασική περίπτωση» στην οποία το Δικαστήριο θα πρέπει να εγκρίνει το αίτημα για διαγραφή. - Ο Αιτητής ενήργησε και ανακάλεσε άμεσα την αποδοχή της επαλήθευσης. - Ακόμη και αν δεν διαπιστωθεί παραπλάνηση διαπιστώνεται λάθος στην αποδοχή της επαλήθευσης. - Η μαρτυρία του κ. Lifshin είναι γενική και αόριστη και δεν πρέπει να γίνει αποδεκτή. Τα κύρια σημεία της αγόρευσης του κ. Λουκαΐδη συνοψίζονται ως ακολούθως: - Αυτό που πρέπει να αποφασίσει το Δικαστήριο είναι αν δικαιολογείται παραμερισμός της απόφασης του εκκαθαριστή η οποία επηρεάζει τα δικαιώματα της Delincyp. Πρέπει να πεισθεί το Δικαστήριο ότι υπάρχουν εξαιρετικές περιστάσεις. - Το βάρος απόδειξης φέρει ο εκκαθαριστής. Το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αρνηθεί την διαγραφή επαλήθευσης ακόμη και αν αυτή έγινε αποδεκτή εσφαλμένα. - Η αίτηση καταχωρίστηκε 14 μήνες μετά. Οι αναφορές του κ. Ιακωβίδη για παραπλάνηση είναι αβάσιμοι. Καμία πίεση δεν υπέστη απλά του ζητήθηκε να αποφασίσει. - Υπάρχει εύρημα στην απόφαση του Δικαστηρίου για οφειλόμενο ποσό που με την οποία διατάχθηκε η εκκαθάριση της FUD. - Η αγωγή δεν αναστέλλει την διαδικασία. Η Νομική Πτυχή Σύμφωνα με τον κ. 33 των περί Εταιρειών (Εκκαθαρίσεις) Κανονισμών 1933- 1938: «
12. If the liquidator or the official receiver thinks that a proof has been improperly admitted the Court may, on the application of the liquidator or the official receiver, after notice to the person who made the proof, expunge the proof or reduce the amount». Σε ελεύθερη μετάφραση: «
13. Αν ο εκκαθαριστής ή ο επίσημος παραλήπτης θεωρεί ότι επαλήθευση έχει γίνει αποδεκτή αντικανονικά, το Δικαστήριο δύναται, κατόπιν αιτήσεως του εκκαθαριστή ή επίσημου παραλήπτη, και αφού ειδοποιηθεί το πρόσωπο το οποίο προέβη σε επαλήθευση, να διαγράψει την επαλήθευση ή να μειώσει το ποσό». Ο εν λόγω κανονισμός είναι πανομοιότυπος με τον κ.107 των αγγλικών καταργηθέντων θεσμών Companies (Winding-up) Rules, 1929[1] και του μετέπειτα και επίσης καταργηθέντα κ. 109 των Companies (Winding-up) Rules, 1949[2]. Ανάλογο λεκτικό συναντάται και στον κ. 4.85 των Insolvency Rules 1986[3] που κατήργησε τους κανονισμούς του
14. Και οι δύο δικηγόροι με παρέπεμψαν στην Αγγλική απόφαση Re Globe Legal Services Ltd [2002] BCC 858 (Chancery Division) του Neuberger J (όπως ήταν τότε) προς υποστήριξη των θέσεων τους. Σχετικές είναι επίσης η Re Allard Holdings Ltd [2001] 1 BCLC 404 (Chancery Division), η Re Tate, ex parte Harper

(1882)LR 21 CH 537 και η Re Browne (a Bankrupt) [1960] 2 All ER

1. Οι αρχές όπως έχουν διατυπωθεί στην Re Globe Legal Services Ltd (βλ. πιο πάνω) συνοψίζονται ως ακολούθως:
2. Ο εκκαθαριστής για να επιτύχει στην αίτησή του πρέπει:

(1)να αποδείξει ότι η επαλήθευση έχει γίνει αποδεκτή αντικανονικά (improperly) ή ότι το ποσό πρέπει να μειωθεί και

(2)να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι θα πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και να διαγράψει την επαλήθευση ή να μειώσει το ποσό[4] (σελ 862).

1. Η έννοια «αντικανονικά» δεν εμπεριέχει οποιαδήποτε μομφή ή μεμπτή συμπεριφορά (opprobrium)[5] (σελ. 862).
2. Ο εκκαθαριστής δεν είναι υπόχρεος να αποδείξει ότι περιέπεσε σε πλάνη περί τα πράγματα ή σε νομικό λάθος (mistake of fact or law) όταν αποδέχθηκε την επαλήθευση[6] (σελ. 862).
3. Ομοίως, το γεγονός ότι ο εκκαθαριστής περιέπεσε σε πλάνη περί τα πράγματα όταν αποδέχθηκε την επαλήθευση και καταδεικνύει ότι αν δεν έκανε το λάθος δεν θα αποδεχόταν την επαλήθευση δεν σημαίνει κατ' ανάγκη ότι η επαλήθευση έγινε αποδεκτή αντικανονικά[7] (σελ. 862). Η ύπαρξη λάθους όμως δεν είναι άσχετη, και αίτημα δυνατόν να γίνει δεκτό αν καταδειχθεί ότι η επαλήθευση έγινε αποδεκτή λόγω λάθους που αν δεν γινόταν, δεν θα γινόταν αποδεκτή (βλ επίσης Palmer's Company Law, Sweet & Maxwell 2008, παρ. 15.416[8]).
4. Το βάρος απόδειξης το φέρει ο εκκαθαριστής στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων (βλ και Re Allard Holdings Ltd πιο πάνω). Η άποψη που είχε υιοθετηθεί στην Re Browne (βλ. πιο πάνω) ότι το μέτρο απόδειξης ήταν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας θεωρήθηκε λανθασμένη και η εν λόγω απόφαση περιορίστηκε στα δικά της γεγονότα[9].
5. Δικαστήριο έχει τη διακριτική ευχέρεια να αρνηθεί την διαγραφή επαλήθευσης ακόμη και αν έχει γίνει αποδεκτή αντικανονικά[10] (σελ 865). Στην Re Allard Holdings Ltd (βλ. πιο πάνω) και στην Re Tate, ex parte Harper (βλ. πιο πάνω) διατυπώθηκε επίσης η αρχή ότι η παρέλευση χρόνου μπορεί να επενεργήσει ως κώλυμα σε αίτημα για την διαγραφή επαλήθευσης. Στην Re Globe Legal Services Ltd (βλ. πιο πάνω) συνεταιρισμός δικηγόρων συνέστησε εταιρεία η οποία ενοικίασε γραφεία από τα οποία οι εν λόγω δικηγόροι διεξήγαγαν τις δραστηριότητες τους. Η εταιρεία παρέλειπε την καταβολή ενοικίων και ο Ιδιοκτήτης την ενήγαγε και αφού πέτυχε την έκδοση απόφασης εναντίον της η εταιρεία τέθηκε υπό εκούσια εκκαθάριση. Ο συνεταιρισμός δικηγόρων που την είχε συστήσει κατέθεσε επαλήθευση χρέους για το ποσό των £30,000 που αφορούσε δικηγορικά έξοδα για υπηρεσίες που της προσέφεραν. Το ποσό αυτό έγινε αποδεκτό από τους εκκαθαριστές έστω και αν δεν ήταν ξεκάθαρο ακόμη το ακριβές ποσό. Ακολούθως οι εν λόγω δικηγόροι ζήτησαν και προχώρησαν σε επαλήθευση για το ποσό των £173,000 σε αντικατάσταση του ποσού των £30,
6. Οι εκκαθαριστές το αποδέχθηκαν, μετά όμως από την παρέλευση 12 ημερών, ανακάλεσαν την απόφασή τους και καταχώρισαν διαδικασία για την διαγραφή της επαλήθευσης. Ο Neuberger J. ενέκρινε το αίτημα λέγοντας τα ακόλουθα (σελ. 862 -863): 'Turning to the facts of this case, at least if I approach the question on the basis of balance of probabilities, I consider that the liquidators did make a mistake, although they do not seem to have given any proper thought to the matter when the proof was admitted...Furthermore, if one makes a mistake, it is often difficult to explain precisely how it occurred. It is regrettable if a liquidator, either himself or through an employee, takes a casual view of a proof of debt, particularly if it is a large sum. It is, nonetheless, understandable, if not condonable, that this sometimes happens, especially in circumstances where there appears to be no money available for distribution in any event. I therefore consider that this was a claim which was admitted by mistake'. Αξιολόγηση Τα εξής γεγονότα παρέμειναν αναντίλεκτα ή προκύπτουν από το φάκελο της διαδικασίας:
7. Το Διάταγμα Εκκαθάρισης εναντίον της FUD και με αιτητή την Delincyp εκδόθηκε στις 27/11/
8. Ο Επίσημος Παραλήπτης διορίστηκε εκκαθαριστής της FUD.
9. Η αίτηση εκκαθάρισης καταχωρίστηκε μετά από μη συμμόρφωση της FUD με ειδοποίηση ημερομηνίας 19/11/2007 για μη πληρωμή Δολαρίων Αμερικής 6.175.645 στην Delincyp.
10. Στις 14/6/2010 εκδόθηκε διάταγμα με το οποίο επιτρεπόταν στην Delincyp να καταχωρίσει αγωγή εναντίον της FUD. Στην εν λόγω αγωγή θα διεκδικούνταν, μεταξύ άλλων, αποζημιώσεις ύψους €8.620.001,74 ή σε Δολάρια Αμερικής 12.365.429 για δόλο ή συνωμοσία προς εξαπάτηση (Τεκμ. 1 στην ένορκη δήλωση της Φρειδερίκης Κουδουνάρη ημερομηνίας 3/6/2010 στην Αίτηση 3/6/2010).
11. Στις 8/7/2010 η Delincyp προέβηκε σε ένορκη δήλωση επαλήθευσης χρέους για το ποσό των Δολαρίων Αμερικής 12.446.229 (βλ. επισύναψη του Τεκμ.6).
12. Στις 17/12/2010 η Delincyp καταχώρισε Έκθεση Απαίτησης στα πλαίσια της αγωγής 5994/2010 (Τεκμ. 7). Η αγωγή στρέφεται εναντίον της FUD (Εναγομένης 1) και άλλων 10 προσώπων. Σύμφωνα με τις παραγράφους 3, 4 και 5 της Έκθεσης Απαίτησης: «
13. Στα πλαίσια της Αίτησης υπ' αριθμό 6/2008 για διάλυση της Εναγομένης 1, που καταχωρήθηκε εκ μέρους των Εναγόντων, υπό την ιδιότητα αυτών ως πιστωτών της Εναγομένης 1, το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού στις 27.11.2009 διέταξε, μετά από ακροαματική διαδικασία την εκκαθάριση της Εναγομένης 1, θεωρώντας ότι η Εναγομένη 1 εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της προς τους Ενάγοντες. Το ποσό που οφείλεται από την Εναγομένη 1 στους Ενάγοντες όπως το διαπίστωσε το Ε. Δ. Λεμεσού ανέρχεται σε Δολάρια Αμερικής 6.035.645,
15. Οι Ενάγοντες προέβηκαν σε απόδειξη/επαλήθευση των συνολικών ποσών της Απαίτησης των στον Επίσημο Παραλήπτη και απαίτησή τους έγινε αποδεχτή. Τα ποσά αυτά δεν είναι δυνατόν να αμφισβητηθούν. Όμως όπως θα διαφανεί κατωτέρω, η Εναγομένη 1, σκοπίμως και δολίως οδηγήθηκε σε αδρανοποίηση και αφαίμαξη όλων των περιουσιακών της στοιχείων με στόχο να μην καταβάλει τα οφειλόμενα ποσά στους Ενάγοντες και πρόκληση οικονομικής απώλειας και ζημιάς σε αυτούς.
16. Πέραν των ποσών των Δολαρίων Αμερικής 6.035.645,00 αντικείμενο της επιτυχούς αίτησης εκκαθάρισης, πλέον του ποσού των Δολαρίων Αμερικής 100.800,00 που αντιπροσωπεύει προσφερθείσες υπηρεσίες για την περίοδο 1.5.07 μέχρι την 31.10.07, οφείλεται συμβατικά από την Εναγόμενη και το πρόσθετο ποσό των Δολαρίων Αμερικής 6.329.784,00 συνολικά συμποσούμενων αμφοτέρων των ποσών σε Δολάρια Αμερικής 12.466.229.» Στο Αιτητικό Γ της Έκθεσης Απαίτησης απαιτούν : «Γ. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι Εναγόμενοι 1 και/ή 2 και/ή 3 και/ή 4 και/ή 5 και/ή 6 και/ή 7 και/ή 8 και/ή 9 και/ή 10 και/ή 11 είναι υπόχρεοι προσωπικώς στην πληρωμή και κάλυψη του ποσού δολλάρια Αμερικής 12.466.229,00».
17. Η FUD καταχώρισε υπεράσπιση στην αγωγή 5994/2010 στις 17/1/2012 (Τεκμ. 8). Στην παράγραφο 6 της Έκθεσης Υπεράσπισης αρνείται ότι Δικαστήριο προέβηκε σε εύρημα αναφορικά με την οφειλή. Στην παράγραφο 7 αρνείται ότι η επαλήθευση έγινε αποδεκτή και στην παράγραφο 8 την απαίτηση του ποσού που προσδιορίζουν ως οφειλόμενο.
18. Στις 14/6/2012 δυνάμει Δικαστικού Διατάγματος διορίστηκε ο κ. Χριστάκης Ιακωβίδης εκκαθαριστής της FUD στη θέση του Επίσημου Παραλήπτη.
19. Στις 27/7/2012 ο κ. Ιακωβίδης ως εκκαθαριστής της FUD αποδέχτηκε εν μέρει την απαίτηση της Delincyp ήτοι Δολάρια Αμερικής 4.950.542 πλέον τόκους (Τεκμ. 9).
20. Στις 3/8/2012 ο κ. Ιακωβίδης απέστειλε επιστολή ανάκλησης της εν λόγω απόφασης του (Τεκμ. 10). Όσον αφορά μαρτυρία του κ. Ιακωβίδη θεωρώ τον ισχυρισμό του για «αφόρητες πιέσεις» υπερβολικό. Τα τεκμήρια και γενικότερα η μαρτυρία που έχει παραθέσει δεν στοιχειοθετούν ή αποδεικνύουν κάτι τέτοιο. Η εμπειρία και ο επαγγελματισμός του όπως ο ίδιος τα έχει προβάλει αλλά και ο τόνος της επιστολής του Τεκμ. 10 καταδεικνύουν ότι είναι άτομο που δεν επιδέχεται πιέσεις. Δεν αποδέχομαι ότι δέχθηκε πιέσεις. Δέχομαι όμως ότι έκανε αποδεκτό μέρος της επαλήθευσης χωρίς να έχει όλα τα δεδομένα ενώπιον του. Με δική του παραδοχή είπε ότι ενέκρινε μέρος της επαλήθευσης πριν ακόμη παραλάβει τον φάκελο από τον Επίσημο Παραλήπτη. Είναι επίσης δεδομένο ότι στην επιστολογραφία που παραθέτει ως τεκμήρια δεν γίνεται αναφορά στην αγωγή 5994/
21. Από την στιγμή που με την εκκρεμούσα αγωγή 5994/2010 απαιτείτο από την Delincyp οφειλή η οποία συνέπιπτε με τις απαιτήσεις της με βάση την επαλήθευση δεν ενδεικνυόταν αποδοχή της επαλήθευσης. Δεν μου διαφεύγει ότι η βάση αγωγής δεν είναι για συμβατική οφειλή αλλά για την κατ' ισχυρισμόν διάπραξη των αστικών αδικημάτων της συνωμοσίας και της εξαπάτησης. Η ζημιά που απαιτεί όμως η Delincyp φαίνεται να ταυτίζεται με την κατ' ισχυρισμόν συμβατική οφειλή που αποτελεί αντικείμενο της επαλήθευσης. Η Απαίτηση για Δολάρια Αμερικής 12.446.229 αποτελεί επίδικο θέμα αφού όπως προκύπτει από την Υπεράσπιση της FUD αμφισβητείται. Η επαλήθευση χρέους που αποτελεί επισύναψη στο Τεκμ. 6 είναι για το ίδιο ποσό. Υπό τις περιστάσεις αυτές θεωρώ ότι ακόμη και αν ο κ. Ιακωβίδης δεν αντιλήφθηκε το λάθος του κατά τον χρόνο της αποδοχής της επαλήθευσης, η αποδοχή της διαφάνηκε ακολούθως να είναι εσφαλμένη και συνεπώς έγινε αντικανονικά. Εξέτασα επίσης το θέμα της καθυστέρησης στην καταχώριση της παρούσας διαδικασίας. Ενώ ο κ. Ιακωβίδης ανακάλεσε την απόφασή του 3/8/2012 καταχώρισε την παρούσα διαδικασία 6/9/2013, 13 μήνες μετά. Ισχυρίστηκε ότι ο λόγος ήταν η καταχώριση άλλης διαδικασίας της Delincyp (αίτηση ημερομηνίας 9/8/2012) με την οποία αιτήθηκαν, μεταξύ άλλων, δήλωση του Δικαστηρίου ότι ο κ. Ιακωβίδης δεν μπορούσε να ανακαλέσει την επαλήθευση που αποδέχθηκε 27/7/
22. Η προσοχή του όπως ισχυρίστηκε στράφηκε στη διαδικασία αυτή. Η θέση της Delincyp είναι ότι ενόψει της καθυστέρησης αυτής επηρεάστηκαν τα δικαιώματά της σε εκκρεμούσες διαδικασίες και ειδικότερα σε συνεχιζόμενη διαιτησία στην Ελβετία. Δεν αποδέχομαι τον ισχυρισμό αυτό. Η Delincyp γνώριζε ότι από τις 3/8/2012, μόλις 6 μέρες μετά την αποδοχή της επαλήθευσης στις 27/7/2012, ότι ο κ. Ιακωβίδης ανακάλεσε την απόφασή του. Μάλιστα καταχώρισε την προαναφερόμενη αίτηση ημερομηνίας 9/8/2012 ακριβώς για να ανατρέψει την απόφασή του αυτή. Αν και η παρούσα αίτηση θα μπορούσε να καταχωριστεί ενωρίτερα δεν κρίνω ότι η καθυστέρηση είναι τέτοια που να αποτελεί κώλυμα στην προώθησή της. Ενόψει των πιο πάνω κρίνω ότι ο Εκκαθαριστής έχει πετύχει με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων να με ικανοποιήσει ότι η επαλήθευση θα πρέπει να διαγραφεί. Με προβλημάτισε ιδιαίτερα το θέμα της επιδίκασης εξόδων. Η αρχή είναι ότι έκδοση διαταγής για τα έξοδα εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου. Γνώμονα για την άσκηση της αποτελούν τα γεγονότα της υπόθεσης και κυρίως το αποτέλεσμα. Όταν δεν συντρέχουν ικανοί λόγοι προς το αντίθετο τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα (βλ. Eleftheriou v. Rousou and Another

(1958)23 CLR 191, Αρέστη ν. Λαδόκονου

(1996)1 AAΔ 646, Ζαβρού ν. Μιχαηλίδη

(1996)1 AAΔ 477 και Χαψή κ.ά. ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

(1997)1 AAΔ 1403). Στην προκειμένη περίπτωση έχοντας υπόψη μου ότι η διαδικασία προέκυψε συνεπεία λανθασμένης απόφασης του αιτητή αποφάσισα να μην εκδώσω οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα προς όφελός του. Κατάληξη Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο η επαλήθευση χρέους της Delincyp Company Ltd που υποβλήθηκε την 7/7/10 και η οποία έγινε αποδεχτή από τον εκκαθαριστή κ. Χριστάκη Ιακωβίδη την 27/7/12 για το ποσό Δολαρίων Αμερικής 4.950.542 διαγράφεται. Καμία διαταγή για έξοδα. (Υπ.) ............... Ν. Γεωργιάδης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other actions/Interim/ Expunging Proof Αναφορά: Διαγραφή Επαλήθευσης Χρέους [1]

1. If the Liquidator thinks that a proof has been improperly admitted, the Court may, on the application of the Liquidator, after notice to the creditor who made the proof, expunge the proof or reduce its amount. [2]
2. If the Liquidator thinks that a proof has been improperly admitted, the Court may, on the application of the Liquidator, after notice to the creditor who made the proof, expunge the proof or reduce the amount. [3] 4.85

(1)The court may expunge a proof or reduce the amount claimed- (

1. a)on the liquidator's application where he thinks that the proof has been improperly admitted or ought to be reduced; or (
2. b)on the application of a creditor, if the liquidator declines to interfere in the matter. [4] 'There are no recent decisions on r. 4.85, but it is clear that, for such an application to succeed, the liquidator in a case such as this has to get over two hurdles. He first has to establish that 'the proof has been improperly admitted, or ought to be reduced', secondly, he must satisfy the court that it should exercise its discretion, for discretion there undoubtedly is, in the light of the word 'may', to expunge or reduce the proof'. [5] 'That raises a question as to the meaning of 'improperly admitted'. A word such as 'improperly' inevitably takes its meaning from its context. In many circumstances it carries with it opprobrium; thus, improper conduct normally carries with it the concept of dishonesty. In the present case, Miss Naomi Ellenbogen, who appears on behalf of the respondent firm, to my mind quite correctly, does not suggest that any question of moral wrongdoing arises in relation to the 'improperly' in r. 4.85. As a matter of ordinary language, it seems to me to be clear from the very concept of a proof being 'improperly admitted', and the point is underscored by the following words, 'ought to be reduced'. There is no opprobrium in those words and it would be inconsistent for there to be opprobrium elsewhere in the same sub-rule'. [6] 'In my judgment, such a mistake is neither a necessary nor a sufficient condition of a proof being improperly admitted. Re Tate, ex parte Harper itself is a decision which shows that there is no need for a mistake of fact. In that case, it appears that the trustee in bankruptcy admitted the proof on the basis of the law as it was then understood to be. A subsequent decision of the court showed that the law was not as it has been generally understood to be. No mistake of fact was made by the trustee at the time he admitted the proof, but as subsequent events showed, the proof had been improperly admitted'. [7] 'Similarly, the mere fact that the liquidator makes a mistake of fact when admitting a proof and he can show that, if he had not made the mistake he would not have admitted the proof, does not mean that the proof was improperly admitted. Thus, it may be shown, on analysis, that a mistake was made, and if it had not been made, the proof would have been rejected. However, if the circumstances were such that the proof should certainly have been accepted, I do not think one would say that there had been an improper admission of the proof. However, that is not to say that the question of mistake is irrelevant.' [8] 'The provision effectively requires that it be demonstrated on the balance of probabilities that the proof was wrongly admitted in the sense that it should not have been admitted at all. It is sufficient to establish that a mistake was made, but for which the proof would have been rejected. Moreover the mistake may be one of fact or law: either type of mistake can suffice to enable it to be held that there was an improper admission of proof'. [9] 'However, I consider that it would not be right in this case to hold that the debt was only improperly admitted if the court is satisfied beyond all reasonable doubt that it ought not to have been admitted. In my judgment, that contention is wrong. It puts a quite unjustified gloss and restriction on the plain words of r. 4.85 . It imports into what are undoubtedly civil proceedings a burden of proof which is normally only appropriate for criminal proceedings'. [10] '. although it is clear that the court can refuse to expunge a proof even where it has been improperly admitted, if it would be unfair on the creditor to do so.' cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο