Αναφορικά με τον Ιωάννη Κοσμά ν. Αναφορικά με τον Αστυνομικό Διευθυντή Λεμεσού, Αρ. Αίτησης: 4/14, 12/5/2014

(1)/2004, στα άρθρα 2 μέχρι 14 του περί Δικηγόρων Νόμου και στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. Το μαρτυρικό υπόβαθρο της αίτησης προέρχεται από την ένορκη δήλωση του ιδίου του αιτητή, στην οποία επικαλείται ότι έχει ασκηθεί σωματική βία εις βάρος του για να επιτευχθεί η λήψη του γενετικού υλικού, στο ότι δεν του δόθηκε η ευκαιρία να εκφράσει τις απόψεις του στις 4/2/2014 όταν εκδόθηκε το πιο πάνω Διάταγμα και ότι απέκρυψαν από το Δικαστήριο την πρόθεση του αυτή και ότι έχουν παραπλανήσει το Δικαστήριο και απέκρυψαν από αυτό ουσιώδη γεγονότα, στην μη υπόδειξη του Διατάγματος σε αυτόν, στο παράτυπο της προώθησης της αίτησης από αστυνομικό και όχι από Λοχία ή ανώτερο αξιωματικό ή ακόμα και δικηγόρο της Δημοκρατίας και στην έλλειψη μαρτυρίας ότι τελούσε υπό κράτηση. Η πιο πάνω αίτηση αντίκρυσε την ένσταση της Αστυνομίας. Νομοθετικά, η ένσταση βασίστηκε στον περί Αστυνομίας Νόμο 73

(1)/2004, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, στην νομολογία των Επαρχιακών Δικαστηρίων και του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στον περί Δικαστηρίων νόμο 14/60, στον περί Ποινικής Δικονομίας νόμο Κεφ. 155, στις γενικές και συμφυείς εξουσίες και στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Ηγέρθηκε προδικαστική ένσταση αρχικώς, σύμφωνα με την οποία η αίτηση του αιτητή είναι παράτυπη και ότι το παρόν Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να εξετάσει αυτήν παρά μόνο η αίτηση δύναται να τύχει εξέτασης μόνο από το Ανώτατο Δικαστήριο. Περαιτέρω, ως λόγοι ένστασης επί της ουσίας, έχουν προβληθεί και που αναφέρονται στην νομιμότητα του εκδοθέντος Διατάγματος, αλλά και στην μη ύπαρξη αντικειμένου συζήτησης, λόγω της σύνδεσης του κατηγορουμένου - αιτητή με τα υπό διερεύνηση αδικήματα. Το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε προς υποστήριξη της ένστασης, είναι η ένορκη δήλωση του αστ. 1807 Μαρίνου Περικλέους, στην οποία υιοθετεί τους λόγους ένστασης και απορρίπτει τους ισχυρισμούς του αιτητή. Περαιτέρω κάνει αναφορά στο ιστορικό σύλληψης του αιτητή και τους λόγους που οδήγησαν στην σύλληψη του, στην άρνηση του αιτητή στην λήψη γενετικού υλικού και στην ενημέρωση του ιδίου αλλά και του δικηγόρου του στο να αποταθούν στο Δικαστήριο για εξασφάλιση Διατάγματος προς αυτόν τον σκοπό. Περαιτέρω γίνεται αναφορά στις οδηγίες που δόθηκαν από τον Λοχία 2805 Κ. Χαραλάμπους για την καταχώρηση της αίτησης ημερομηνίας 4/2/2014 με βάση την οποία εκδόθηκε το πιο πάνω Διάταγμα και με βάση αυτό, ο ενόρκως δηλών στην παρουσία του πιο πάνω Λοχία, προσπάθησε να εξασφαλίσει γενετικό υλικό από τον αιτητή ο οποίος αντιστεκόταν και με την άσκηση ανάλογης βίας λήφθηκε δείγμα γενετικού υλικού και σε όλην την διαδικασία ο αιτητής αντιστεκόταν. Το δείγμα στάληκε για επιστημονικές εξετάσεις και εκκρεμεί σε αυτό το στάδιο ενώπιον του Μόνιμου Κακουργιοδικείου Λεμεσού υπόθεση στην οποία ο αιτητής είναι κατηγορούμενος. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ - ΕΝΣΤΑΣΗΣ Το Δικαστήριο σε αυτό το στάδιο, κρίνει σκόπιμο όπως εξετάσει την προδικαστική ένσταση που ηγέρθηκε εκ μέρους της Αστυνομίας, λόγω και της σοβαρότητας της. Το Δικαστήριο από τα αρχικά στάδια της διαδικασίας εξέτασης της αίτησης του αιτητή, έχει θέσει νομικά ερωτήματα σε αμφότερες τις πλευρές αναφορικά με την εξουσία του παρόντος Δικαστηρίου στο να εξετάσει την ορθότητα και την νομιμότητα του Διατάγματος ημερομηνίας 4/2/2014 και αμφότεροι οι ευπαίδευτοι συνήγοροι έχουν επιχειρηματολογήσει στις εμπεριστατωμένες τους αγορεύσεις. Το Δικαστήριο, έχοντας κατά νου τις νομοθετικές πρόνοιες του άρθρου 25 του περί Αστυνομίας Νόμου 73

(1)/2004 αλλά και γενικά στα όσα προβλέπονται στον εν λόγω νόμο, στα όσα έχουν αποφασισθεί στην αίτηση αναφορικά με την αίτηση του Γενικού Εισαγγελέα 189/2004 2005 1 Α.Α.Δ. σελ 471, στην υπόθεση Γρηγορίου - ν - Αστυνομίας

(2010)2 Α.Α.Δ. σελ. 364, αλλά κυρίως στα όσα αποφασίσθηκαν από τον Έντιμο Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Μύρωνα Νικολάτο στην αίτηση αναφορικά με την αίτηση του Νεόφυτου Κωνσταντίνου 28/2013 ημερ. 22/4/2013, διαφαίνεται ξεκάθαρα ότι η προδικαστική ένσταση της Αστυνομίας είναι νόμω βάσιμη. Συγκεκριμένα, εάν το επηρεαζόμενο πρόσωπο από την έκδοση Δικαστικού Διατάγματος το οποίο εκδίδεται με βάση το άρθρο 25 του περί Αστυνομίας Νόμου 73/2004 επιθυμεί να αμφισβητήσει την ορθότητα ή την νομιμότητα ενός τέτοιου Διατάγματος, ως είναι και το επίδικο Διάταγμα ημερομηνίας 4/2/2014, θα πρέπει να αποταθεί ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ως ήταν και η διαδικασία που ακολουθήθηκε στις πιο πάνω αναφερόμενες υποθέσεις. Περαιτέρω, από την στιγμή που δεν προνοείται οποιαδήποτε διαδικασία ακύρωσης ενός τέτοιου Διατάγματος από το Δικαστήριο το οποίο εξέδωσε με βάση το άρθρο 25 του περί Αστυνομίας Νόμου 73/2004 αλλά και γενικά από την στιγμή που ο εν λόγω νόμος δεν προνοεί τέτοια διαδικασία, το Δικαστήριο κρίνει ότι η οποιαδήποτε εμπλοκή του σε διαδικασία εξέτασης της νομιμότητας ή της ορθότητας του πιο πάνω Διατάγματος, θα ισοδυναμούσε με υφαρπαγή εξουσίας την οποία έχει αποκλειστικά το Ανώτατο Δικαστήριο. Αν και με την πιο πάνω κρίση, ουσιαστικά σφραγίζεται και το αποτέλεσμα της παρούσας αίτησης ημερομηνίας 11/2/2014 που δεν είναι άλλο από την απόρριψη της, εν τούτοις το Δικαστήριο για σκοπούς πληρότητας, σε περίπτωση που ήθελε κριθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι η πιο πάνω κρίση του Δικαστηρίου επί της προδικαστικής ενστάσεως είναι εσφαλμένη και εφ΄ όσον ήθελε κριθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι το παρόν Δικαστήριο κέκτηται εξουσίας, θα εξετάσει κατά πόσο η αίτηση του αιτητή ημερομηνίας 11/2/2014 είναι νόμω και ουσία βάσιμη. Το Δικαστήριο έχει εξετάσει με πάρα πολλή προσοχή την αίτηση ημερομηνίας 11/2/2014, την ένσταση που καταχώρησε σε αυτήν αλλά και τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις αμφοτέρων των ευπαιδεύτων συνηγόρων και κρίνει ότι η αίτηση του αιτητή είναι νόμω και ουσία αβάσιμη. Τα όσα ισχυρίζεται ο αιτητής περί παραβίασης των Συνταγματικών του δικαιωμάτων, αυτά δεν δύνανται να έχουν οποιαδήποτε βαρύτητα διότι το θέμα της Συνταγματικότητας της πιο πάνω νομοθετικής ρύθμισης, σε συνδυασμό με το δικαίωμα της μη αυτοενοχοποίησης, έχει αποκρυσταλλωθεί με βάση τις πιο πάνω αναφερόμενες αποφάσεις και της εκεί παραπομπής σε νομολογίας του Ε.Δ.Α.Δ, με βάση την οποία το δικαίωμα αυτό δεν είναι απόλυτο αφού θα πρέπει να εξισορροπείται το δικαίωμα αυτό με το δικαίωμα της Πολιτείας να προστατεύει τα έννομα αγαθά των πολιτών της, ως επίσης το πιο πάνω δικαίωμα υποχωρεί εφαρμοζόμενης της αρχής της αναλογικότητας προς το υπέρτερο αγαθό της παρεμπόδισης και καταστολής του εγκλήματος. Τα όσα επικαλείται ο αιτητής περί παράτυπης προώθησης της αίτησης ημερομηνίας 11/2/2014 και της λήψεως γενετικού υλικού από αστυνομικό και όχι από Λοχία ή ανώτερο αξιωματούχο της αστυνομίας ως προνοείται στο άρθρο 25 του περί Αστυνομίας Νόμου 73/2004, αυτά είναι νόμω και ουσία αβάσιμα διότι η αίτηση έχει προωθηθεί, ως φαίνεται και στον τίτλο της αίτησης, από τον Αστυνομικό Διευθυντή Λεμεσού και είναι συνεπώς αδιάφορο το γεγονός ότι ο ενόρκως δηλών είναι αστυνομικός. Ούτως ή άλλως ο ενόρκως δηλών στην ένσταση της αστυνομίας, αναφέρει ότι δόθησαν οδηγίες από τον Λοχία 2805 Κ. Χαραλάμπους για την καταχώρηση της αίτησης ημερομηνίας 4/2/

1. Περαιτέρω ο ίδιος ενόρκως δηλών αναφέρει ότι η δειγματοληψία γενετικού υλικού έγινε στην παρουσία Λοχία με την άσκηση ανάλογης και αναγκαίας βίας λόγω της άρνησης και αντίστασης του αιτητή και αυτοί οι ισχυρισμοί έχουν παραμείνει αναντίλεκτοι διότι δεν έχει ζητηθεί η αντεξέταση του και ούτε έχει προσκομιστεί προφορική αντικρουστική μαρτυρία από τον αιτητή για αυτό το θέμα. Το ίδιο ισχύει και για όλους τους ισχυρισμούς του αστ. 1807 Μαρίνου Περικλέους που περιέχονται στην ένσταση της Αστυνομίας και συνεπώς είναι αβάσιμοι οι ισχυρισμοί και τα επιχειρήματα που τέθηκαν από πλευράς του αιτητή ότι οι ισχυρισμοί του αιτητή έχουν μείνει αναντίλεκτοι, διότι αυτό ισχύει μεν, αλλά για τους ισχυρισμούς της Αστυνομίας και όχι του αιτητή, οι ισχυρισμοί του οποίου λόγω της άρνησης από πλευράς Αστυνομίας έχουν μείνει μετέωροι και συνεπώς έκθετοι σε απόρριψη. Περαιτέρω ο αιτητής δεν δύναται να παραπονείται για την βία που ασκήθηκε, η οποία ήταν και η ανάλογη λόγω της αντίστασης του, στην λήψη του γενετικού υλικού, διότι αυτή η άρνηση του στοιχειοθετεί και το ποινικό αδίκημα που περιγράφεται στο άρθρο 25 του περί Αστυνομίας Νόμου 73/
2. Αναφορικά με τις θέσεις του αιτητή ότι η αίτηση ημερομηνίας 4/2/2014 θα έπρεπε να του επιδοθεί και ότι το Δικαστήριο έχει παραπλανηθεί δια της αποκρύψεως της προθέσεως του αιτητή να ακουστεί στην πιο πάνω αίτηση, αυτά δεν έχουν καμία απολύτως βαρύτητα διότι όχι μόνο έχει παραμείνει αναντίλεκτος ο ισχυρισμός από πλευράς αστυνομίας ότι έχει ειδοποιηθεί ο αιτητής και ο δικηγόρος του για την αίτηση ημερομηνίας 4/2/2014, αλλά και επειδή ο αιτητής δεν συναινούσε στην λήψη γενετικού υλικού, ως επίσης με βάση τα όσα αποφασίσθηκαν από τον Έντιμο Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Μύρωνα Νικολάτο στην αίτηση αναφορικά με την αίτηση του Νεόφυτου Κωνσταντίνου 28/2013 ημερ. 22/4/2013, θα ήταν ανορθόδοξο μια αίτηση που υποβάλλεται για σκοπούς ταχείας διερεύνησης ποινικού αδικήματος που βρίσκεται σε εξέλιξη, να πρέπει να επιδοθεί στο ενδιαφερόμενο πρόσωπο και συνήθως τέτοιες αιτήσεις υποβάλλονται μονομερώς και το ζήτημα εάν η αίτηση θα έπρεπε να γίνει δια κλήσεως ή εάν έπρεπε το εκδοθέν Διάταγμα να οριστεί η όχι επιστρεπτέο, αυτό θα μπορούσε να εξεταστεί κατ΄ έφεση. Αναφορικά με τα όσα αναφέρει ο αιτητής περί μη συνάφειας μεταξύ της αίτησης ημερομηνίας 4/2/2014, της ένορκης δήλωσης που την υποστήριζε, του εκδοθέντος Διατάγματος και της λήψεως του γενετικού υλικού, το Δικαστήριο κρίνει ότι η όλη διαδικασία έγινε νόμιμα και νομότυπα και η λήψη του γενετικού υλικού έγινε στα πλαίσια διερεύνησης ποινικών αδικημάτων για τα οποία εκκρεμεί αυτήν την στιγμή υπόθεση ενώπιον του Μόνιμου Κακουργιοδικείου Λεμεσού. Οι ισχυρισμοί του αιτητή περί μη επισύναψης στην αρχική αίτηση του Δικαστικού εντάλματος προσωποκράτησης έτσι ώστε το Δικαστήριο να αποφανθεί κατά πόσο ο αιτητής τελούσε υπό κράτηση ή επιτήρηση, το Δικαστήριο κρίνει ότι σε αυτό το στάδιο δεν έχει εξουσία να εξετάσει την νομιμότητα της κράτησης του αιτητή, διότι δεν έχει αυτήν την εξουσία, αλλά εν πάσει περιπτώσει το άρθρο 25 του περί Αστυνομίας Νόμου 73/2004 κάνει λόγο τόσο σε νόμιμη κράτηση, όσο και σε αστυνομική επιτήρηση σε διαζευκτική διατύπωση και συνεπώς αυτή η θέση του αιτητή θεωρείται τουλάχιστον ως τυπολατρική. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για τους λόγους που το Δικαστήριο προσπάθησε να εξηγήσει, η αίτηση του αιτητή ημερομηνίας 11/2/2014 απορρίπτεται. (Υπ.)................ ΑΛ. ΦΥΛΑΚΤΟΥ, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο