EASY POWER ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΑΡΟΧΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΜΟΝΑΔΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΗΛΕΚΤΡΙΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΑΠΟ ΑΝΑΝΕΩΣΙΜΕΣ ΠΗΓΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ν. S.

(1980)1 ALL E.R. 213 (και τις μετέπειτα αποφάσεις των Αγγλικών και/ή Κυπριακών Δικαστηρίων), στις αρχές του κοινοδικαίου και της επιείκειας και στη διακριτική ευχέρεια, εγγενή εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η Αίτηση εκτίθενται στη συνημμένη Ένορκη Δήλωση του Ευάγγελου Σαβούρη από τη Λεμεσό, ημερομηνίας 7/04/2014 στην οποία γίνεται ανάλυση των προϋποθέσεων του άρθρου 32 σε σχέση με το αγώγιμο δικαίωμα των Εναγόντων. Η δήλωση είναι πολυσέλιδη και ιδιαίτερα λεπτομερής, περιλαμβάνει δε μεγάλο αριθμό τεκμηρίων κατ' επίκληση της επίδικης σχέσης που συνδέει τους διαδίκους. Θα αναφερθώ στη συνέχεια, όπου χρειάζεται, στην ένορκη αυτή δήλωση. Απλώς να σημειωθεί ότι με βάση το καταχωρηθέν κλητήριο ένταλμα οι Ενάγοντες αξιώνουν εναντίον των Εναγομένων κυρίως αποζημιώσεις για παράβαση «του μνημονίου συνεργασίας ημερομηνίας 12.5.2012» που υπογράφτηκε μεταξύ των διαδίκων, όπως επίσης για απώλεια επενδυτικών ευκαιριών, για πρόκληση των Εναγόντων σε παράβαση των συμφωνιών με τρίτους όπως επίσης για ζημιά στην αξιοπιστία και την καλή φήμη των Εναγόντων. Η πλευρά των Εναγομένων έχει καταχωρήσει ένσταση με εξ ίσου πολυσέλιδη ένορκη δήλωση του Χαράλαμπου Αντωνίου, διευθυντή της Εναγόμενης Εταιρείας με κύριο πυρήνα το ότι δεν υφίστανται οι προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινού διατάγματος, δυνάμει του άρθρου 32 και ή άλλως πως, ότι η όλη ένορκη δήλωση του κ. Σαβούρη βασίζεται σε αναληθή γεγονότα και ότι δεν υπάρχει δεσμευτική δήλωση μεταξύ των διαδίκων. Επιπρόσθετα γίνεται επίκληση των κάτωθι: - Tο επικαλούμενο Μνημόνιο συνεργασίας τελεί υπό την αίρεση της πληρωμής από την κινέζικη εταιρεία. - Η υλοποίηση του μνημονίου συνεργασίας κατέστη αδύνατη λόγω γεγονότων τα οποία ο Καθ' ου δεν μπορούσε να αποτρέψει. - Το Επενδυτικό Σχέδιο αντικείμενο του Μνημονίου Συνεργασίας κατέστη άκυρο λόγω της συμπεριφοράς της Ενάγουσας. - Το εν λόγω Επενδυτικό Σχέδιο δεν ήταν υλοποιήσιμο για λόγους που αφορούν την Ενάγουσα. - Η Ενάγουσα αποβλέπει να δεσμεύσει το λογαριασμό της Εναγομένης επικαλούμενη συμφωνία με ανύπαρκτο αντάλλαγμα. - Η Ένορκη Δήλωση επικαλείται τερματισμό του οποίου η Εναγομένη δεν έλαβε γνώση ποτέ και έγινε χωρίς προειδοποίηση. - Η Ενάγουσα αξιώνει την τήρηση όρων μιας συμφωνίας την οποία ήδη τερμάτισε. - Η Ενάγουσα αποδίδει στην Εναγόμενη ευθύνη για ισχυριζόμενη ζημιά επί τη βάσει συμφωνιών που προϋπήρξαν του Μνημονίου Συνεργασίας, οι οποίες δεν ήσαν συστατικό στοιχείο του και ούτε ουσιώδες μέρος του. - Αμφισβητείται η ισχυριζόμενη ζημιά της Ενάγουσας. - Η Ενάγουσα δεν φέρει ευθύνη για την υπαναχώρηση της συνεργασίας της Ενάγουσας. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι καταχώρισαν γραπτές αγορεύσεις στις οποίες γίνεται αναφορά στην υπάρχουσα στο φάκελο δικογραφία όπως επίσης και στις νομικές αρχές που διέπουν την έκδοση τέτοιων διαταγμάτων. Εξέταση των προϋποθέσεων του Άρθρου 32 Αφού η Αίτηση στηρίζεται στο άρθρο 32 του Ν.14/60 το Δικαστήριο είναι υποχρεωμένο να εξετάζει τα κάτωθι: (α) Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά τη δικάσιμο. Αυτό δεν πρέπει να ερμηνευθεί σαν επιβάλλον ο,τιδήποτε πέραν από την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δικογραφία. (β) Πιθανότητες ότι ο ενάγοντας δικαιούται σε θεραπεία. Επιβάλλεται στον αιτητή να δείξει ότι έχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας που σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα, αλλά κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. (γ) Πρέπει να φανεί στο Δικαστήριο ότι χωρίς την έκδοση παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Περαιτέρω μετά την ικανοποίηση των προαναφερθέντων προϋποθέσεων στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του, το Δικαστήριο πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και πρόσφορο να εκδώσει το διάταγμα με βάση το ισοζύγιο της ευχέρειας. Όπως σοφά ετέθη στις υποθέσεις T. A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation

(2002)1 A.A.Δ. 1802 και Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beogradska Banka A.D

(1999)1 Α.Α.Δ. 225, δεν χρειάζεται «η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του». Όπως έχει ήδη διαφανεί πιο πάνω οι Καθ' ων η Αίτηση-Εναγόμενοι επικαλούνται κυρίως την μη πλήρωση των δυο πρώτων προϋποθέσεων του άρθρου 32 ειδικά και κύρια επί του θέματος της προβαλλόμενης μη δεσμευτικότητας της σύμβασης ή μνημονίου συνεργασίας. Επικαλείται δε σχετικά ο κ. Κλεοβούλου ότι επρόκειτο περί μιας προκαταρκτικής συμφωνίας χωρίς εκτελεστότητα. Ο λόγος για τον οποίο η Άλφα απέσυρε το ενδιαφέρον της είναι αυτόδηλος στην επιστολή, Τεκμ.14, ημερομηνίας 30.5.

1. Η επιστολή αναφέρεται σε ασυνέπεια και ολιγωρία της Ενάγουσας, η οποία εκδηλώθηκε από τις 4 Μαρτίου. Το Μνημόνιο Συνεργασίας υπεγράφη όμως στις 12.5.
2. Η πληρωμή της προκαταβολής του Μνημονίου έπρεπε να γίνει στις 25.5.
3. Οι Ενάγοντες καταχώρισαν την Αγωγή αυτή στις 7.4.2014 και ισχυρίζονται επανειλημμένες οχλήσεις χωρίς να τις αποδεικνύουν. Η συνεργασία των Εναγόντων με την Άλφα έπαυσε από την 4.4.2012 και κατά συνέπεια το Επενδυτικό Σχέδιο αδρανοποιείτο. Οι Ενάγοντες όμως αξιώνουν την τήρηση του Μνημονίου το οποίο εκ των πραγμάτων ετέθη σε αχρησία πριν το ξεκίνημα του. Οι προϋποθέσεις λειτουργίας του Επενδυτικού Σχεδίου ποτέ δεν συντελέσθηκαν για λόγους που δεν έχουν σχέση με την Εναγομένη. Ο κ. Καριτζής, στην αντίπερα πλευρά, ισχυρίζεται με επίκληση κυρίως της υπόθεσης Στέλιος Στυλιανίδης v. British American Insurance Co Ltd

(2003)1(Γ) 1772, τα ακόλουθα: - Στα ενώπιον του Δικαστηρίου γεγονότα, είναι παραδεκτό γεγονός ότι στις 12 Μαΐου 2012 υπογράφηκε μεταξύ της Ενάγουσας και της Εναγόμενης ένα έγγραφο υπό τον τίτλο «Μνημόνιο Συνεργασίας». - Στο Μνημόνιο Συνεργασίας (συγκεκριμένα στην 1η σελίδα) αναφέρει ρητά ότι έγινε μία πρόταση στη βάση σχεδίου σύμβασης («το Σχέδιο»). Επειδή όμως δεν έγινε δυνατό οι συμβαλλόμενες να διαπραγματευθούν επί του εν λόγω Σχεδίου αλλά και επειδή η σύναψη της συμφωνίας για την υλοποίηση των προτεινόμενων έργων θεωρείτο ως επείγουσας φύσης, η Ενάγουσα και η Εναγόμενη συμφώνησαν και έθεσαν το πλαίσιο της συνεργασίας τους στη βάση του Μνημονίου Συνεργασίας, αφήνοντας το περιθώριο και την πιθανότητα διαπραγμάτευσης και συμφωνίας επί των ειδικότερων λεπτομερειών της μεταξύ τους συνεργασίας. - Εντούτοις, η Ενάγουσα και η Εναγόμενη συμφώνησαν ρητά και κατέστησαν σαφές με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο ότι το Μνημόνιο Συνεργασίας αποτελεί «πλήρη και τέλεια συμφωνία, ικανή και αρκετή για να αρχίσει η υλοποίηση των έργων. Για το λόγο αυτό οι συμβαλλόμενες συμφωνούν τις ακόλουθες αρχές που αποτελούν την συνθήκη/συμφωνία επί της οποίας θα στηρίζεται η όλη συνεργασία τους». - Δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία ότι η πρόθεση της Ενάγουσας και της Εναγόμενης κατά την υπογραφή του Μνημονίου Συνεργασίας ήταν όπως αυτό αποτελέσει το κύριο πλαίσιο αρχών της μεταξύ τους συνεργασίας και συναλλαγής που επρόκειτο να τεθεί άμεσα σε εφαρμογή και λειτουργία. - Με βάση την ερμηνεία της πλευράς των Εναγόντων επί των πιο πάνω μνημονευθέντων, είχε γίνει μία πρόταση από αυτούς για συνεργασία στη βάση συγκεκριμένου Σχεδίου που περιλάμβανε τους όρους συνεργασίας. Οι συμβαλλόμενοι, και ειδικότερα η Εναγόμενη Εταιρεία η οποία ήταν ο αποδέκτης του Σχεδίου, πιθανόν, τη διαπραγμάτευση του Σχεδίου και ως εκ τούτου, κατέληξαν και συμφώνησαν επί των γενικών αρχών της συνεργασίας τους οι οποίες περιλαμβάνονται στον Μνημόνιο Συνεργασίας, αφού η υλοποίηση της συνεργασίας καθώς και του Επενδυτικού Σχεδίου (δέστε σελίδα 3 της Ε/Δ του Κου Σαβούρη) έπρεπε να προχωρήσουν επειγόντως. Εντούτοις, οι συμβαλλόμενοι δεσμεύτηκαν όπως εντός 15 ημερών από την υπογραφή του Μνημονίου Συνεργασίας, συμφωνήσουν τις ειδικότερες λεπτομέρειες υλοποίησης του Μνημονίου Συνεργασίας, χωρίς η ύπαρξη διαφωνίας επί αυτών να εμποδίζει την υλοποίηση του Μνημονίου (παράγραφος 13 του Μνημονίου). Περαιτέρω, δόθηκε το δικαίωμα στην Εναγόμενη να επικαλεστεί οποιοδήποτε όρο του Σχεδίου που ήταν επιπρόσθετος αλλά δεν ερχόταν σε αντίθεση με όρο του Μνημονίου. - Με ένα απλό διάβασμα του Σχεδίου, που υποτίθεται ότι κατόπιν διαπραγμάτευσης θα αποτελούσε το τελικό πλαίσιο της συμφωνίας συνεργασίας μεταξύ των μερών, αντιλαμβάνεται κανείς ότι διόλου απέχει από τα διαλαμβανόμενα στο Μνημόνιο Συνεργασίας. - Πέραν αυτού, οι συμβαλλόμενοι επέλεξαν τελικά ότι ήταν αχρείαστη η οποιαδήποτε περαιτέρω διαπραγμάτευση για συμφωνία των επικαλούμενων «ειδικότερων» λεπτομερειών ή όρων τη συμφωνίας, εγκαταλείποντας στην ουσία την δέσμευση ή ανάγκη περί τούτου και προχωρώντας με την υλοποίηση της συνεργασίας τους στη βάση αποκλειστικά του Μνημονίου. Επί τούτου, να σημειωθεί ότι καμία διαπραγμάτευση μεταξύ των μερών δεν ακολούθησε την υπογραφή του Μνημονίου ούτε εντός της προθεσμίας των 15 ημερών ούτε σε οποιοδήποτε άλλο χρόνο. Έχω εξετάσει με προσοχή τις εκατέρωθεν θέσεις χωρίς να υπάρχει ανάγκη ακριβώς λόγω του όγκου των αντίστοιχων επιχειρημάτων να αναφερθώ σ' ένα έκαστον εξ αυτών (βλ.Οδυσσέως ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. σελ.490). Όπως έχει με σαφήνεια τονισθεί από τη νομολογία το Δικαστήριο σ' αυτό το στάδιο της διαδικασίας δεν πρέπει να προβαίνει σε ευρήματα. Το Δικαστήριο δηλαδή δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποφανθεί αν υπάρχει ή δεν υπάρχει δεσμευτική συμφωνία ή αν έχουν πληρωθεί αιρέσεις της συμφωνίας και τα άλλα συναφή που εγείρονται. Το Δικαστήριο απλώς πρέπει να αποφασίσει αν έχουν καταδειχθεί σοβαρές ενδείξεις να συνδέει τους διαδίκους η επίδικη συμφωνία η οποία να είναι δεσμευτική και περαιτέρω αν έχουν καταδειχθεί σοβαρές ενδείξεις παράβασης της εκ μέρους των Εναγομένων. Δεν μπορεί να αγνοηθεί ότι υποβλήθηκε μία πρόταση από την Ενάγουσα Εταιρεία στην Εναγόμενη για συνεργασία στη βάση Επενδυτικού Σχεδίου που εκπόνησε η Ενάγουσα. Έχει καταδειχθεί στο βαθμό που απαιτείται ότι οι Ενάγοντες οι οποίοι ιδρύθηκαν με απώτερο σκοπό το σχεδιασμό και πραγματοποίηση επενδύσεων στον τομέα των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, είχαν «εφεύρει» και «κατασκευάσει» ένα επενδυτικό προϊόν (το Επιχειρηματικό Σχέδιο) το οποίο είχαν θέσει στην αγορά προς πώλησης, διαφημίζοντας και προωθώντας το, είτε κατ' ευθεία ή μέσω συνεργατών της. Στον ίδιο βαθμό έχει καταδειχθεί ότι το προϊόν αυτό «προτάθηκε στους Εναγόμενους» οι οποίοι συμφώνησαν να επενδύσουν επί τούτου για ίδιον όφελος. Η αντιπαροχή που προσφέρθηκε σ' αυτούς σε αντάλλαγμα του ποσού της επένδυσης που υποσχέθηκαν και δεσμεύτηκαν να καταβάλουν ήταν το δικαίωμα συμμετοχής στο επενδυτικό προϊόν το οποίο εκπόνησε και ξεκίνησε να υλοποιεί η Ενάγουσα, έχοντας προηγουμένως δαπανήσει χρόνο και χρήμα. Αυτά πάντα στα πλαίσια σοβαρών ενδείξεων. Ακόμη δεν μπορεί να αγνοηθεί ότι: - Η συνεργασία αφορούσε τρία φωτοβολταϊκά πάρκα που ανήκαν στην πολυεθνική εταιρεία Sun Power (όρος του Μνημονίου με αριθμό 1). - Το συνολικό κόστος της επένδυσης δεν θα ξεπερνούσε το ποσό των €48.400.000 (όρος του Μνημονίου με αριθμό 6). - Από το πιο πάνω, ποσό €12.100.000 θα επενδυόταν από ίδια κεφάλαια και ποσό €36.300.000 θα χρηματοδοτείτο από την τράπεζα ProBank (όρος του Μνημονίου με αριθμό 6). - Η Εναγόμενη συμφώνησε να συμμετάσχει στην επένδυση με ποσοστό 60%, ήτοι ποσό €7.260.000, η Ενάγουσα με ποσοστό 15%, ήτοι ποσό €1.815.000, και το υπόλοιπο 15% θα επενδυόταν από την Alpha Venture Capital Management (θυγατρική της Alpha Bank) (όρος του Μνημονίου με αριθμό 7). - Η Εναγόμενη υποσχέθηκε και δεσμεύτηκε να καταθέσει το ποσό των €7.260.000 εντός 10 εργάσιμων ημερών σε λογαριασμό της ιδίας στην Pro Bank προς υλοποίηση της συμφωνίας με την τελευταία για παραχώρηση της χρηματοδότησης που είχε συμφωνηθεί (όρος του Μνημονίου με αριθμό 9). - Οι διάδικοι είχαν επίσης συμφωνήσει ειδικότερες λεπτομέρειες και/ή όρους, όπως για παράδειγμα ότι η Ενάγουσα θα αναλάμβανε την εγκατάσταση, λειτουργία και συντήρηση του έργου με όρους αγοράς, δικαιώματα προτίμησης, θέματα που αφορούσαν τη διοίκηση των ιδιοκτητριών εταιρειών των φωτοβολταϊκών κτλ. - Περαιτέρω, η Εναγόμενη υποσχέθηκε και δεσμεύτηκε να καταβάλει στην Ενάγουσα το ποσό των €640.000 ως δικαίωμα συμμετοχής στο επενδυτικό σχέδιο που εκπόνησε η τελευταία. Η συμβατική δέσμευση της Εναγόμενης να καταβάλει το ποσό των €7.260.000 σε λογαριασμό της Pro Bank δίνει «το έναυσμα για την υλοποίηση του όλου έργου αφού αποτελούσε την προϋπόθεση για άντληση της χρηματοδότησης από την Pro Bank». Αυτή η δέσμευση της Εναγόμενης ήταν εκ των ων ουκ άνευ για την υλοποίηση και εκπλήρωση της συμφωνίας. Η παράλειψη και/ή αποτυχία της Εναγόμενης να εκπληρώσει αυτό το μέρος της συμβατικής της υποχρέωσης, προκάλεσε τις αλυσιδωτές επιπτώσεις που περιγράφει ο Κος Σαβούρης στην Ε/Δ που είχαν ως αποτέλεσμα το όλο εγχείρημα να ναυαγήσει και η Ενάγουσα κατ' ισχυρισμό της να υποστεί ζημιά. Συνεπώς, δεν θα μπορούσε παρά να θεωρηθεί ως ουσιώδης όρος της συμφωνίας, ως και η δέσμευση της Εναγόμενης για καταβολή στην Ενάγουσα του ποσού των €640.000 ως δικαίωμα συμμετοχής στο Επενδυτικό Σχέδιο. - Προέβλεψαν για το ισχύον δίκαιο και το δικαστικό βήμα που θα ήταν αρμόδιο σε περίπτωση διαφοράς μεταξύ τους, ήτοι τα δικαστήρια της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η δυναμική των θέσεων της ένστασης δεν είναι τέτοιας εμβέλειας ώστε να ανατρέψει τα πιο πάνω στο πλαίσιο πάντα των σοβαρών ενδείξεων. Όλα αυτά που εγείρονται από την πλευρά των Εναγομένων είναι ακριβώς θέματα που θα απασχολήσουν το Δικαστήριο κατά την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης. Δεν ανατρέπουν όμως την στοιχειοθέτηση της πρώτης και δεύτερης προϋπόθεσης του άρθρου 32 του Ν.14/60 επί της ένδειξης για συμβατική δέσμευση. Αν και πρέπει να λεχθεί ότι δεν περιέχονται στην ένορκη δήλωση αλλά ούτε και στο κλητήριο ένταλμα επακριβή στοιχεία για τη πλήρη εμβέλεια της απαίτησης σε συγκεκριμένα χρηματικά ποσά. Αυτό θα επηρεάσει, ενδεχομένως, το ποσό επί της δέσμευσης στο λογαριασμό των Εναγομένων, αν ήθελε φανεί ότι συντρέχει και η τρίτη προϋπόθεση. Ερχόμενη να εξετάσω την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60 καθώς και την προσφορότητα ομοίως έχω εξετάσει τις αντίστοιχες θέσεις. Σφαιρικά και μεμονωμένα έχουν τεθεί από τους Ενάγοντες ως σημαντικά τα κάτωθι: - Η Εναγόμενη είναι εταιρεία που συστήθηκε για σκοπούς της συναλλαγής με την Κινέζικη Κρατική Εταιρεία. (Προκύπτει από την ένορκη δήλωση επί της ένστασης, παρ.37). - Καμία ακίνητη ή κινητή περιουσία έχει στην Κύπρο, εκτός από τραπεζικό λογαριασμό, όπως και ο Χαράλαμπος Αντωνίου παραδέχεται (παράγραφος 40 της ένορκης του δήλωσης). - Οι επιχειρηματικές δραστηριότητες της Εναγόμενης φαίνεται να είναι εκτός του πεδίου της Κυπριακής αγοράς. - Η τυχόν είσπραξη από την Εναγόμενη οποιουδήποτε ποσού από την Κινεζική εταιρεία φαίνεται να αποτελεί το μόνο περιουσιακό στοιχείο εναντίον του οποίου η Ενάγουσα θα μπορούσε να εκτελέσει απόφαση που τυχόν εκδοθεί υπέρ της στα πλαίσια της δίκης. - Ο Ενόρκως Δηλών επί της ένστασης ισχυρίζεται ότι η Εναγόμενη διαθέτει ένα και μόνο λογαριασμό από τον οποίο η Εναγόμενη διενεργεί τις συναλλαγές της αλλά δεν δηλώνει το ποσό που βρίσκεται κατατεθειμένο στον εν λόγω λογαριασμό. - Η Εναγόμενη δεν αποκαλύπτει οποιαδήποτε άλλη περιουσία της στην Κύπρο. Θεωρώ όλα τα πιο πάνω στοιχεία και εύστοχα και συντρέχοντα ώστε να θεωρηθούν ότι ικανοποιείται και η τρίτη προϋπόθεση στο ενδεχόμενο μη ικανοποίησης μιας δικαστικής απόφασης με τα δεδομένα που έχουν τεθεί πιο πάνω και τα οποία στο κύριο κορμό τους δεν έχουν ανατραπεί από τους εναγόμενους. Είναι δε εύλογη η απορία που εξέφρασε ο κ. Καριτζής για την αξία της θέσης του κ.Χ. Αντωνίου (παρ.40 της ένορκης δήλωσης του) ότι η δέσμευση λογαριασμών θα προκαλέσει στασιμότητα δραστηριοτήτων των Εναγομένων ομού με την παράλειψη του να εξειδικεύσει αυτή τη θέση ή να ζητήσει περιορισμό του διατάγματος για όποια έξοδα ή ο,τιδήποτε θα ήταν αναγκαίο για τη δραστηριότητα της Εταιρείας, θέσεις που το Δικαστήριο καθηκόντως θα λάμβανε υπόψη. Αυτά δε που λέχθηκαν για την συντήρηση της οικογένειας του ενόρκως δηλούντα από το συγκεκριμένο λογαριασμό δεν συνοδεύθηκαν ούτε με το υπόλοιπο λογαριασμού, ούτε και το ποσό που θα έπρεπε να αφαιρείτο κατά μήνα για τα αναγκαία έξοδα. Είναι δε άξιο απορίας ή παράλληλη θέση του που αφήνει «να υπονοείται» ότι δεν υπάρχει ο,τιδήποτε στο λογαριασμό αυτό. Γενικά αυτά που τέθηκαν για ζημιά των Εναγομένων παρέμειναν νεφελώδη. Περαιτέρω επικεντρώνοντας το ερώτημα για την προσφορότητα ή όχι της έκδοσης του διατάγματος έρχονται στο μυαλό μου τα λόγια του Δικαστή Hofman στην υπόθεση στην υπόθεση Films Rover Int. V. Cannon Film Sales Ltd

(1987)1 W.L.R. 670, ότι δηλαδή το Δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας εάν ήθελε φανεί η απόφαση του εν τέλει λανθασμένη. Κατά την κρίση μου είναι λιγότερη αδικία που θα γίνει, αν διατηρηθεί ο επίδικος λογαριασμός, ειδικά επί του ότι δεν έχει καταδειχθεί απτά και ικανοποιητικά βλάβη των εναγομένων. Θα πρέπει να προσεχθεί ότι παρά το γεγονός ότι το παρακλητικό αφορά γενικά τους λογαριασμούς της Εναγόμενης Εταιρείας, ενόψει και της θέσεως των Εναγομένων, στη βάση της οποίας ομιλούν για ένα λογαριασμό, φαίνεται να στοιχειοθετείται ότι μόνο ένας λογαριασμός της Εναγομένης Εταιρείας υπάρχει. Εν πάση περιπτώσει, το Δικαστήριο δεν θα επέμβει επί της επ΄αυτού φρασεολογίας του παρακλητικού 1. Όμως, δεν θα μπορεί σίγουρα η δέσμευση επί των λογαριασμών να είναι απεριόριστη. Ενόψει της σημειούμενης ως άνω μη πλήρους συγκεκριμενοποίησης των χρηματικών απαιτήσεων των Εναγόντων, θεωρώ ότι μπορώ να λάβω υπόψη μου το ποσό των €640.000,00 το οποίο αναφέρεται ως το ποσό που θα έπρεπε κατ΄ισχυρισμόν να δοθεί από τους Εναγομένους ως δικαίωμα συμμετοχής στο Επενδυτικό Σχέδιο, όπως επίσης και το ποσό της κατ΄ισχυρισμό απωλεσθείσας εγγυητικής των €350.000,00 (βλ. παραγράφους 12 και 24 της ένορκης δήλωσης του κ. Σαβούρη). Με δεδομένο λοιπόν ότι η δέσμευση στο λογαριασμό της Εναγόμενης δεν μπορεί να είναι απεριόριστη και με δεδομένο επίσης ότι ούτε ο κ. Καριτζής δεν υπέβαλε συγκεκριμένη εισήγηση, θεωρώ ότι είναι ικανοποιητικό, υπό τις περιστάσεις, το δεσμευμένο ποσό να περιοριστεί στο €1.000.000,00 Για τους λόγους που έχω εξηγήσει θεωρώ ότι η αίτηση μπορεί να πετύχει και εκδίδεται διάταγμα ως η παράγραφος 1 της αίτησης με την εξής διαφοροποίηση: Με την αφαίρεση της φράσης «μέχρι τέτοιου ποσού που ήθελε καθορίσει το σεβαστό Δικαστήριο» και την αντικατάσταση με την φράση «μέχρι του ποσού των €1.000.000,00». Με την πιο πάνω διαφοροποίηση, το παρακλητικό 1 εκδίδεται και γίνεται απόλυτο υπό τον όρο εκ μέρους των Εναγόντων να καταχωρηθεί εγγύηση €100.000,00 εντός 7 εργασίμων ημερών από σήμερα για τυχόν ζημιές που ενδεχόμενα θα προκληθούν από την έκδοση του διατάγματος χωρίς εύλογη αιτία. (Για την ορθότητα της επιβολής εγγύησης ως άνω σε αίτηση που δεν εκδικάστηκε μονομερώς βλ. τα λεχθέντα στην υπόθεση Highgate Primary School Ltd κ.α. ν. Φυλακτίδη κ.α.

(2009)1 Α.Α.Δ. 317). Τα έξοδα της αίτησης κρίνω ορθότερο να παραμείνουν έξοδα δίκης στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ............... Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: Συντηρητικό Διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο