XAΡΑΛΑΜΠΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ κ.α. ν. ΚΩΣΤΑ ΑΤΑΛΙΩΤΗ, Αρ. Αγωγής: 2947/08, 20/5/2014

XAΡΑΛΑΜΠΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ κ.α. ν. ΚΩΣΤΑ ΑΤΑΛΙΩΤΗ, Αρ. Αγωγής: 2947/08, 20/5/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2014:A213 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: N. Γεωργιάδη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2947/08 ΜΕΤΑΞΥ:

1. XAΡΑΛΑΜΠΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ, εκ Λεμεσού
2. ΑΝΤΩΝΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, εκ Λεμεσού Εναγόντων και ΚΩΣΤΑ ΑΤΑΛΙΩΤΗ, εκ Λεμεσού Εναγομένου ------------------ Ημερομηνία: 20/5/2014 Για τους Ενάγοντες: κ. Παύλου Για τον Εναγόμενο: κ. Σαβεριάδης Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η (Αποδεκτότητα μαρτυρίας - Υποβολή ένστασης κατά της αποδοχής αποσπασμάτων γραπτής δήλωσης δυνάμει του Άρθρου 25 του περί Αποδείξεως Νόμου) Η προσπάθεια κατάθεσης γραπτής δήλωσης του Ενάγοντα 2, Χαράλαμπου Αντωνίου (ΜΕ2), στο στάδιο της κυρίως εξέτασης του προσέκρουσε στην ένσταση του δικηγόρου του Εναγομένου. Η ένσταση του, που αφορά τις παραγράφους 9 - 25, έχει δύο σκέλη:
3. Το περιεχόμενο των παραγράφων 9-19 δεν καλύπτεται από τα δικόγραφα και ως εκ τούτου εκφεύγει από τα πλαίσια των επιδίκων θεμάτων. Ειδικότερα αφήνεται να νοηθεί ότι μεταξύ των Εναγόντων και της τότε ιδιοκτήτριας υπήρχε παράλληλη προφορική συμφωνία με τις γραπτές οι οποία δεν είναι δικογραφημένη.
4. Το περιεχόμενο των παραγράφων 20-25 είναι άσχετο με τα επίδικα θέματα αφού τείνει να εδραιώσει ισχυρισμούς που δεν καλύπτονται από τα δικόγραφα. Ο Δικηγόρος των Εναγόντων απαντώντας ισχυρίστηκε ότι τα όλα όσα αναφέρονται προκύπτουν από τα δικόγραφα, δεν είναι άσχετα και αφορούν το αναγκαίο ιστορικό υπόβαθρο των συνδιαλλαγών που έγιναν. Η μαρτυρία είναι σύμφωνη με την Έκθεση Απαίτησης και απαντά στους ισχυρισμούς του Εναγομένου στην Υπεράσπισή του. Το Δικαστήριο ακολουθώντας την διαδικαστική πρακτική που καθιερώθηκε σε σχέση με την επίλυση εντάσεων επί γραπτών δηλώσεων από τον Π.Ε.Δ. Κληρίδη (όπως ήταν τότε) στην Αγωγή 849/2003,
5. Ν. Βλίττης κ.α. ν.
6. Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ. κ.α., 9/11/2007 άκουσε τα μέρη πριν την κατάθεση της εν λόγω δήλωσης ώστε να αποφασίσει αν θα επιτρέψει ολόκληρη την κατάθεση της εν λόγω δήλωσης ή μέρους της. Στην εν λόγω απόφασή του ο κ. Κληρίδης συνόψισε τις αρχές επίλυσης ενστάσεων αναφορικά με την αποδεκτότητα ως ακολούθως: «
7. Ενστάσεις που σχετίζονται με το αποδεκτό ή μη μαρτυρίας στη δίκη θα πρέπει να υποβάλλονται και αποφασίζονται κατά κανόνα κατά το χρόνο προσαγωγής της μαρτυρίας. Η μη επίλυση θεμάτων παραδεκτού μαρτυρίας για την οποία υποβάλλεται ένσταση και η άφεση της απόφασης για το θέμα κατά την τελική απόφαση, αποτελεί παράβαση των προνοιών της Δ.38, θ.4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και πλήττει καίρια τη διαδικασία η οποία υπόκειται σε ακύρωση (Βλ. Κυριάκος Βίκτωρος ν. Χρ.Χριστοδούλου [1992] 1 ΑΑΔ 512)
8. Εάν κατά τη δίκη εμφιλοχωρήσει η εισαγωγή μαρτυρίας κατά νόμο ή νομολογία απαράδεκτη και πάλι το Δικαστήριο διατηρεί τη δυνατότητα στο τέλος της δίκης, αλλά και την υποχρέωση, όπως βασισθεί μόνο πάνω σε αποδεκτή μαρτυρία, αγνοώντας την όποια απαράδεκτη μαρτυρία (Βλ. Μahattou v. Viceroy Shipping [1981] 1 CLR 335 και Lefkaritis Bros v. Τanya Shipping [1994] 1 ΑΑΔ 231).
9. To Δικαστήριο διατηρεί τη δυνατότητα όπως αποδεχόμενο την εισαγωγή σαν μαρτυρίας του περιεχομένου ενός εγγράφου, κάνει αποδεκτό μόνο ένα μέρος του εγγράφου και αγνοήσει ή διαγράψει άλλο ή άλλα μέρη του εγγράφου που περιέχουν μη αποδεκτή μαρτυρία. Όπως είχε επιβεβαιωθεί και στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Μούρτζινος ν. Πλοίου "Galaxia" κ.α. [1987] 1 CLR 43) μια ένορκη δήλωση η οποία ήταν αποδεκτή σαν μαρτυρία ως «έγγραφη δήλωση» που ικανοποιούσε τις προϋποθέσεις του Α.4 του τότε ισχύοντος περί Αποδείξεως νόμου, μπορούσε να γίνει αποδεκτή ως προς το υπόλοιπο της μέρος, αφού αγνοηθεί κάποιο μέρος της δήλωσης που συνιστούσε απαράδεκτη μαρτυρία. Κατά τον ίδιο λοιπόν τρόπο, πιστεύω ότι και με βάση το νέο Α.25 του περί Αποδείξεως Νόμου, που κατέστησε δυνατή την αποδοχή μαρτυρίας μέσω έγγραφης κατάθεσης / δήλωσης, το Δικαστήριο θα πρέπει να κρίνει αν το περιεχόμενο της δεν προσκρούει σε κανόνα αποκλεισμού μαρτυρίας και αν ναι, να μην την αποδεχθεί, είτε εν όλω είτε εν μέρει». Η απαίτηση των Εναγόντων εναντίον του Εναγομένου είναι για παράνομη επέμβαση σε χώρο που ενοικιάζουν παραπλήσια του εστιατορίου τους. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους ο Εναγόμενος, που είναι ενοικιαστής παραπλήσιου κέντρου, επενέβη σε χώρο που ενοικίαζαν (προσδιορίζεται ότι εισήλθε 3 μέτρα εντός του χώρου που ενοικίαζαν) και στον οποίο είχαν ανεγείρει υποστατικά τα οποία κατέστρεψε καταλαμβάνοντας ουσιαστικά τον χώρο για ιδία χρήση. Ο Εναγόμενος από πλευράς του ισχυρίζεται ότι χρησιμοποιεί χώρο που δικαιούται και ότι είναι οι Ενάγοντες που επεξέτειναν παράνομα την χρήση του χώρου του οποίου δικαιούνταν την χρήση. Σημαντικό παράγοντα στην όλη διαφορά αποτελεί η σημασία σχεδίου το οποίο αποτελούσε μέρος της αρχικής αλλά και μεταγενέστερων συμφωνιών που έχουν κατατεθεί ως Τεκμ. 10, 11 και
10. Σύμφωνα με την εκδοχή των Εναγόντων η οριοθέτηση επί του σχεδίου είναι μόνο ενδεικτική και όχι με κλίμακα και ότι το σύνορο του χώρου που θα χρησιμοποιούσαν καθορίστηκε επί τόπου. Ο Εναγόμενος αντιτείνει ότι το σχέδιο είναι με κλίμακα και ότι ο χώρος τον οποίο δικαιούνταν οι Ενάγοντες έχει μήκος 17 μέτρα και δεν υπερβαίνει σε πλάτος τα 2.9 μέτρα στην μια πλευρά και στα 90 εκατοστά στην άλλη. Σύμφωνα με την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου η μαρτυρία η οποία πρέπει να αγνοείται, ως εκτός εγγράφων προτάσεων, είναι η μαρτυρία η οποία τείνει να αποδείξει ισχυρισμούς του διαδίκου οι οποίοι, αν και είναι απαραίτητοι για τη στοιχειοθέτηση, ανάλογα με την περίπτωση, της απαίτησης ή της υπεράσπισης ή της ανταπαίτησής του, εν τούτοις δεν προβάλλονται (βλ. Μάριος Αντωνίου ν. Ζήνωνα Χρυσάνθου