← Κύπρος

Μαρία Χαραλάμπους Οδυσσέως ν. Κυριακή Γεωργίου κ.α., Αρ. Αγωγής: 6690/07, 26/5/2014

Μαρία Χαραλάμπους Οδυσσέως ν. Κυριακή Γεωργίου κ.α., Αρ. Αγωγής: 6690/07, 26/5/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2014:A217 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Π. Μιχαηλίδη, Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 6690/07 Μεταξύ: Μαρία Χαραλάμπους Οδυσσέως, από το Κελλάκι Λεμεσού Ενάγουσας και

  1. Κυριακή Γεωργίου, από την Λεμεσό
  2. Κώστα Αντζουλής, από το Κελλάκι Λεμεσού Εναγόμενων Ημερομηνία: 26.5.14 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: κ. Π. Κονταξής για κ. Σ. Σωφρονίου Για τον Εναγόμενο: κα Α. Παναγιώτου .............. Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αγωγή η Ενάγουσα αξιώνει αριθμό διαταγμάτων ως ακολούθως: Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να ακυρώνεται ο εκδοθείς τίτλος ιδιοκτησίας και η γενομένη μεταβίβαση και εγγραφή του επίδικου κτήματος επ' ονόματι της Εναγόμενης 1 Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να εντέλλεται το Κτηματολόγιο Λεμεσού να ακυρώσει κάθε ως άνω καταχώρηση και τιτλοποίηση του επίδικου κτήματος επ' ονόματι της Εναγόμενης 1 Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να αναγνωρίζεται ως νόμιμος δικαιούχος τίτλου ιδιοκτησίας του επίδικου κτήματος δικαιούμενη σε τίτλο ιδιοκτησίας η Ενάγουσα ως κάτοχος και χρήστης του επίδικου κτήματος από το έτος 1958 μέχρι και σήμερα βάση χρησικτησίας και/ή δωρεάς σε αυτήν εν ζωή του προηγούμενου νόμιμου ιδιοκτήτη Οδυσσέα Πέτρου Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται η τιτλοποίηση του επίδικου ακινήτου επ' ονόματι της Ενάγουσας και/ή με το οποίο να εντέλλεται το Κτηματολόγιο Λεμεσού να εγγράψει τούτο επ' ονόματι της Ενάγουσας Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να ακυρώνεται το υπό του Εναγόμενου 2 εκδοθέν πιστοποιητικό κατοχής προς όφελος της Εναγόμενης
  3. Σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης η Εναγόμενη στις 23.8.05 1 πέτυχε την εγγραφή επ' ονόματί της του επίδικου ακινήτου που βρίσκεται στο χωριό Κελλάκι της επαρχίας Λεμεσού, από τώρα και στο εξής «το ακίνητο», με δόλο και/ή ψευδείς παραστάσεις. Συγκεκριμένα και στα πλαίσια αίτησης που υπέβαλε στο Κτηματολόγιο παρουσίασε στο Κτηματολόγιο ψευδές πιστοποιητικό εκδοθέν υπό του Κοινοτάρχη του εν λόγω χωριού, ήτοι τον Εναγόμενο 2, επικαλούμενη χρησικτησία και σύμφωνα με το οποίο αυτή και/ή από κοινού με την μητέρα της, ήτοι την Αναστασία Χρίστου Κίττου, από τώρα και στο εξής «η Αναστασία», χρησιμοποιούσε το ακίνητο για περίοδο πέραν των 30 ετών, ενώ στην πραγματικότητα κατοχή και χρήση του ακινήτου είχε η Ενάγουσα. Η Αναστασία είναι η αδελφή του αποβιώσαντα συζύγου της Ενάγουσας, Χαράλαμπου Οδυσσέως, από τώρα και στο εξής «ο Χαράλαμπος». Το ακίνητο ανήκε και/ή ήτο εγγεγραμμένο και/ή κατείχετο και/ή ήταν φορολογούμενο χωρίς τίτλο ιδιοκτησίας επ' ονόματι του Οδυσσέα Πέτρου, πατέρα του Χαράλαμπου και παππού της Εναγόμενης 1, από τώρα και στο εξής «ο Οδυσσέας», ο οποίος απεβίωσε το έτος 1980 χωρίς προηγουμένως αυτός να έχει μεταβιβάσει το ακίνητο και χωρίς να έχει γίνει σε σχέση με αυτό διαχείρηση και διανομή στους νόμιμους κληρονόμους του. Ο Οδυσσέας εκτός από τον Χαράλαμπο και την Αναστασία είχε άλλα δύο παιδιά, κληρονόμους, οι οποίοι απεβίωσαν σε άγνωστο για την Ενάγουσα χρόνο. Ο Χαράλαμπος απεβίωσε το έτος 1998 και η Αναστασία το έτος
  4. Η πεθερά της Ενάγουσας και σύζυγος του Οδυσσέα, από τώρα και στο εξής «η Κυριακού», απεβίωσε το έτος
  5. Δικαιούχος σε τίτλο ιδιοκτησίας αναφορικά με το ακίνητο είναι η Ενάγουσα και όχι η Εναγόμενη 1 για τους ακόλουθους λόγους: ο Οδυσσέας ενόσω ζούσε δώρισε το ακίνητο στην Ενάγουσα και ήταν η εκφρασμένη επιθυμία του όπως η Ενάγουσα καταστεί ιδιοκτήτρια του η πιο πάνω επιθυμία ήταν και επιθυμία της Κυριακούς για τις υπηρεσίες που η Ενάγουσα προσέφερε στην τελευταία και την φροντίδα που της παρείχε προ του θανάτου της λόγω των προβλημάτων υγείας που είχε. Γι' αυτό η Κυριακού είχε ζητήσει από τον Οδυσσέα εις αντάλλαγμα της φροντίδας, των υπηρεσιών και της βοήθειας που η Ενάγουσα της προσέφερε όπως ο Οδυσσέας μεταβιβάσει το ακίνητο στην Ενάγουσα, πράγμα το οποίο ο Οδυσσέας είχε αποδεχθεί από τον θάνατο της Κυριακούς, ήτοι από το 1958, και μέχρι τον θάνατο του Χαράλαμπου το έτος 1998 αλλά και μέχρι σήμερα η Ενάγουσα καλλιεργεί και αδιάκοπα κατέχει, καρπούται και εκμεταλλλεύεται το ακίνητο συλλέγοντας τους καρπούς του χωρίς οποτεδήποτε να ενοχληθεί από οποιονδήποτε εκ των κληρονόμων συμπεριλαμβανομένης της Εναγόμενης
  6. Ο Εναγόμενος 2 ενάγεται επί το ότι ενώ γνώριζε και/ή όφειλε να γνωρίζει ότι το αίτημα της Εναγόμενης 1 και/ή οι προς αυτόν δοθείσες πληροφορίες και/ή γενόμενες παραστάσεις ήταν αναληθείς, εντούτοις, συνεργάσθηκε με την Εναγόμενη 1 και/ή συνέδραμε και/ή συνέπραξε μαζί της χωρίς, όπως είχε καθήκον, να διερευνήσει το όλο θέμα και/ή ενώ γνώριζε την πραγματικότητα που δεν ήταν αυτή που του παρουσίασε η Εναγόμενη 1 με αποτέλεσμα να εκδώσει το απαιτούμενο πιστοποιητικό και με αυτό η Εναγόμενη 1 να πετύχει την εξασφάλιση επ' ονόματί της τίτλου ιδιοκτησίας του ακινήτου. Στην παράγραφο 14 της Έκθεσης Απαίτησης εκτίθενται λεπτομέρειες δόλου, απάτης και/ή ψευδών παραστάσεων της Εναγόμενης 1 καθώς και λεπτομέρειες δόλου και/ή παραπλάνησης και/ή ψευδούς δήλωσης και/ή παραστάσεων του Εναγόμενου
  7. Διαζευκτικά η Ενάγουσα αξιώνει το ποσό των Λ.Κ.36.000,00 σεντ ως η αξία του επίδικου ακινήτου, περαιτέρω αποζημιώσεις οι οποίες θα συμποσούνται στην αγοραία αξία του κινήτου κατά την ημέρα έκδοσης της απόφασης του Δικαστηρίου πλέον το ποσό των Λ.Κ.172,50 σεντ εκτιμητικά έξοδα πλέον νόμιμο τόκο. Τέλος, αξιώνει δικηγορικά έξοδα πλέον ΦΠΑ πλέον έξοδα επίδοσης. Με την Υπεράσπισή τους οι Εναγόμενοι αρνούνται όλους τους ισχυρισμούς της Ενάγουσας οι οποίοι εκτίθενται στην Έκθεση Απαίτησης. Η Εναγόμενη 1 παραδέχεται μόνο ότι (α) το ακίνητο ανήκε και/ή κατείχετο και/ή ήταν φορολογούμενο χωρίς τίτλο ιδιοκτησίας επ' ονόματι του Οδυσσέα και (β) είναι θυγατέρα της Αναστασίας και εγγονή του Οδυσσέα. Αποτελούν θέσεις της Εναγόμενης 1 τα ακόλουθα: η Εναγόμενη 1 κατέχει το ακίνητο αδιαφιλονίκητα και ανενόχλητα πριν το 1970 όταν της παραχωρήθηκε ως προίκα από την Αναστασία η οποία το κατείχε πριν το 1965 και αφού η τελευταία το είχε αποκτήσει δυνάμει δωρεάς από τον Οδυσσέα και πολύ πριν τον θάνατο του τελευταίου. Επομένως, ορθά εκδόθηκε τίτλος επ' ονόματι της Εναγόμενης 1 και ορθά με αίτησή της η Εναγόμενη 1 κατέστη ιδιοκτήτρια του ακινήτου δυνάμει κατοχής η Ενάγουσα δεν νομιμοποιείται να αξιώνει το ακίνητο δυνάμει κατοχής καθότι δεν είχε εξ' αίματος συγγένεια με τον Οδυσσέα η Εναγόμενη 1 και η Αναστασία κατείχαν, χρησιμοποιούσαν, καλλιεργούσαν, εκμεταλλεύονταν και καρπούντο το ακίνητο προ του έτους 1970 και πέραν των 30 ετών προτού αυτό εγγραφεί επ' ονόματι της Εναγόμενης 1 ο Οδυσσέας επιθυμούσε να δωρίσει το ακίνητο στην Αναστασία, πράγμα που έπραξε. Αποτελεί θέση του Εναγόμενου 2 ότι αυτός εξέδωσε το πιστοποιητικό κατοχής προς όφελος της Εναγόμενης 1 κατόπιν ενδελεχούς έρευνας και θετικών ανεξάρτητων μαρτυριών, ότι εκδίδοντας το εν λόγω πιστοποιητικό ενήργησε με την δέουσα προσοχή, φροντίδα, αμεροληψία και ανεξαρτησία και ότι ουδέποτε συνέπραξε και/ή βοήθησε με οποιοδήποτε τρόπο την Εναγόμενη 1 για οποιοδήποτε σκοπό. Οι Εναγόμενοι ζητούν απόρριψη της αγωγής με έξοδα εις βάρος της Ενάγουσας. Για την πλευρά της Ενάγουσας κατέθεσαν η Γιανούλα Κουννάδη (ΜΕ 1), η ίδια η Ενάγουσα (ΜΕ 2), ο Ιωάννης Πηλακούρης (ΜΕ 3), η Αντωνία Χαραλάμπους (ΜΕ 4) και ο Ιωάννης Μιχαλάκη (ΜΕ 5). Για την πλευρά των Εναγόμενων κατέθεσαν η Εναγόμενη 1, (ΜΥ 1), ο Εναγόμενος 2, (ΜΥ 2), ο Μιλτιάδης Ιωάννου, (ΜΥ 3), η Κατερίνα Αχιλλέως, (ΜΥ 5), ο Παναγιώτης Οδυσσέως, (ΜΥ 5), ο Αγαθοκλής Βύρωνος, (ΜΥ 6), ο Λάκης Κωνσταντίνου, (ΜΥ 7), και η Χρυστάλλα Λάμπρου Κίττου, (ΜΥ 8). Παρακολούθησα με μεγάλη προσοχή όλους τους μάρτυρες ενόσω έδιναν μαρτυρία ενώπιόν μου και είχα την ευκαιρία να παρατηρήσω τόσο τον τρόπο με τον οποίο αυτοί απάντησαν στις διάφορες ερωτήσεις που τους τέθηκαν όσο και την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Κατ' αρχή, θα πρέπει να λεχθεί ότι η παρούσα υπόθεση ως πολιτική τοιαύτη κρίνεται επί του ισοζυγίου των πιθανοτήτων και ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός είτε εξ' ολοκλήρου είτε μερικώς (Βλ. Αγαπίου ν. Παναγιώτου

(1988)1 ΑΑΔ 263 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Μανώλη
(1995)2 ΑΑΔ 207). Λέχθηκε, επίσης, ότι η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα δεν είναι επιλήψιμη (Βλ. Χάρης Χρίστου ν. Ευγενία Khoreva
(2002)1 ΑΑΔ 454). Πρώτη μάρτυρας κατέθεσε η Γιανούλα Κουννάδη. Η μάρτυρας είναι θυγατέρα της Ενάγουσας και από το 1974 ζει μόνιμα στην Αθήνα. Η μάρτυρας μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Μέσα από την συμπεριφορά της στο εδώλιο του μάρτυρα, τον τρόπο και το ύφος με το οποίο απαντούσε στις διάφορες ερωτήσεις που της τέθηκαν μου ενέπνευσε την πεποίθηση ότι κατέθεσε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Ήταν ειλικρινής, πηγαία και αυθόρμητη στην μαρτυρία της και δεν υπολόγιζε τις απαντήσεις της. Ήταν σαφής, θετική και σταθερή στην μαρτυρία της και ουδόλως κλονίσθηκε στην αντεξέταση. Στα καίρια και ουσιώδη σημεία της υπόθεσης η μαρτυρία της συνάδει με την μαρτυρία της Ενάγουσας. Αρκετά σημεία από την μαρτυρία της μάρτυρος αποτελούν εξ' ακοής μαρτυρία. Είτε γιατί κατά τον χρόνο που τα γεγονότα για τα οποία η μάρτυρας κατέθεσε έλαβαν χώρα όταν αυτή ήταν πολύ μικρή σε ηλικία και, επομένως, είναι αδύνατο να είχε προσωπική γνώση γι' αυτά και, προδήλως, η γνώση της γι' αυτά προήλθε από πληροφορίες που έλαβε από τους γονείς της, είτε γιατί πληροφορίες για άλλα γεγονότα για τα οποία κατέθεσε προήλθαν από άλλα μέλη της οικογένειάς της, συμπεριλαμβανομένης της Ενάγουσας, όπως από την μαρτυρία της ευκρινώς προκύπτει. Σημαντικό είναι να αναφερθεί ότι όπως από την αντεξέταση της μάρτυρος διεφάνη αυτή κατά τον χρόνο του θανάτου της Κυριακούς ήταν μόλις 5 ½ ετών. Η Υπεράσπιση αμφισβήτησε την μαρτυρία της μάρτυρος βασιζόμενη εν μέρει επί το ότι αυτή σε ορισμένα σημεία αποτελεί εξ' ακοής μαρτυρία. Στο στάδιο αυτό προτίθεμαι να παραθέσω όλα τα σημεία από την μαρτυρία της μάρτυρος που εντόπισα ότι αποτελούν εξ' ακοής μαρτυρία και να τα σχολιάσω. Τα σημεία αυτά είναι τα ακόλουθα: η Αναστασία έμενε αρχικά στο σπίτι της Κυριακούς, στο Κελλάκι, μαζί με τον σύζυγο και τα παιδιά της αργότερα η Αναστασία εγκατέλειψε το Κελλάκι μαζί με τον σύζυγο και τα παιδιά της για μόνιμη εγκατάσταση στην Λεμεσό μετά την Αναστασία ακολούθησε ο Οδυσσέας, ο οποίος εγκατέλειψε το Κελλάκι και ήλθε στην Λεμεσό, καθώς και την Κυριακού μόνη και αβοήθητη μέσα στο σπίτι τους η Κυριακού μεταφέρθηκε στο σπίτι της Ενάγουσας από την πρώτη ημέρα που ο Οδυσσέας την εγκατέλειψε η Κυριακού ζήτησε από την Ενάγουσα να καλέσουν τον ιερέα του χωριού για να του εκφράσει η Κυριακού την επιθυμία της όπως το ακίνητο περιέλθει στην κυριότητα της Ενάγουσας αργότερα η Κυριακού και επειδή η Ενάγουσα δεν μπόρεσε να βρει τον ιερέα του χωριού ζήτησε από τον Χαράλαμπο να καλέσουν τον Οδυσσέα για να εκφράσει σε αυτόν η Κυριακού την πιο πάνω επιθυμία της ο Οδυσσέας δεν δεχόταν να εγγραφεί το ακίνητο επ' ονόματι της Ενάγουσας εξ' ολοκλήρου καθότι δεν δεχόταν η Αναστασία, αλλά μόνο κατά το ήμισυ και το υπόλοιπο μισό επ' ονόματι της Αναστασίας η Αναστασία και ο άλλος αδελφός του Χαράλαμπου, ο Γιώργος, δεν επέδειξαν ενδιαφέρον να φιλοξενήσουν την Κυριακού όταν η τελευταία αποφάσισε να αποδεσμεύσει την Ενάγουσα από την φροντίδα της ο Χαράλαμπος μετέφερε την Κυριακού με λεωφορείο στην Καλλιόπη, την σύζυγο του Γιώργου, η οποία δεν δέχθηκε να φιλοξενήσει την Κυριακού στο σπίτι της, εν τέλει η Αναστασία και αφού ζήτησε από τον Γιώργο να πληρωθεί δέχθηκε να φιλοξενήσει την Κυριακού στο σπίτι της όπου τα δύο αδέλφια την είχαν μεταφέρει μετά την άρνηση της Καλλιόπης να την δεχθεί στο δικό της σπίτι ο Γιώργος πρότεινε στην Αναστασία να πληρώσει στην τελευταία φιλοξενία για περίοδο ενός μηνός και η Αναστασία δέχθηκε γιατί τόσο υπολόγισαν τα αδέλφια ότι θα ζούσε η Κυριακού, η Κυριακού έζησε 17 ημέρες στο σπίτι της Αναστασίας πριν πεθάνει, ο λόγος που ο Χαράλαμπος στις 12.12.1986 έκανε αίτηση στο Κτηματολόγιο Λεμεσού για εγγραφή επ' ονόματός του μέρους του ακινήτου και όχι ολόκληρου καθώς και ο λόγος που ο Χαράλαμπος αργότερα απέσυρε την πιο πάνω αίτηση η Εναγόμενη 1 πρότεινε στην Ενάγουσα να πωλήσουν το ακίνητο κατά την επίσκεψη της τελευταίας στο σπίτι της Βέρας η στιχομυθία που έλαβε χώρα μεταξύ της Ενάγουσας και της Εναγόμενης 1 στο σπίτι της Βέρας η Εναγόμενη 1 μαζί με τον σύζυγό της επισκέφθηκαν την αδελφή της μάρτυρος, την Ελένη, για να της προτείνουν να πάρει επιταγή για το ποσό των Λ.Κ.4.500,00 σεντ, αλλά η Ελένη δεν δέχθηκε μια ημέρα που η Ενάγουσα μάζευε πράσινες ελιές από το ακίνητο με μια εκ των θυγατέρων της, άλλη από την μάρτυρα, κάποιο άγνωστο στην Ενάγουσα πρόσωπο που της συστήθηκε ως αγροφύλακας είπε στην Ενάγουσα ότι το ακίνητο ήταν του συζύγου της Εναγόμενης 1 σε μεταγενέστερο στάδιο οι ελιές είχαν όλες μαζευθεί η Ενάγουσα εκμεταλλεύεται αδιάλειπτα το ακίνητο μέχρι και σήμερα απολαμβάνοντας τους καρπούς του. Αναφορικά με την εξ' ακοής μαρτυρία αναφέρονται τα ακόλουθα. Σύμφωνα με το Κεφ. 9, όπως τροποποιήθηκε, η εξ' ακοής μαρτυρία δεν αποκλείεται από οποιαδήποτε διαδικασία ενώπιον οποιουδήποτε Δικαστηρίου απλά και μόνο γιατί είναι εξ' ακοής (άρθρο 24
(1)του Κεφ. 9 όπως τροποποιήθηκε). Εξ' ακοής μαρτυρία σημαίνει την δήλωση που έγινε από πρόσωπο άλλο από εκείνο που καταθέτει σε πολιτική ή ποινική διαδικασία και η οποία προσάγεται ως μαρτυρία για απόδειξη των όσων αναφέρονται σε αυτή (άρθρο 23 του Κεφ. 9 όπως τροποποιήθηκε). Σύμφωνα δε με το άρθρο 27, εδάφιο 1, του Κεφ. 9, όπως τροποποιήθηκε, κατά την αξιολόγηση της βαρύτητας που θα προσδοθεί σε εξ' ακοής μαρτυρία το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη το σύνολο των περιστάσεων από τις οποίες μπορεί εύλογα να συναχθεί συμπέρασμα αναφορικά με την αποδεικτική της αξία. Στο εδάφιο 2 του άρθρου 27 παρατίθενται κάποιες παράμετροι τις οποίες το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη κατά το έργο της αξιολόγησης εξ' ακοής μαρτυρίας. Όπως, για παράδειγμα, κατά πόσο θα ήταν εύλογο και εφικτό ο διάδικος, που έχει προσαγάγει την εξ' ακοής μαρτυρία, να είχε κλητεύσει ως μάρτυρα στην διαδικασία το πρόσωπο που έκανε την αρχική δήλωση (παράγραφος α), το χρονικό διάστημα μεταξύ της αρχικής δήλωσης και του γεγονότος στο οποίο αυτή αναφέρεται (παράγραφος β), τον βαθμό της εξ ακοής μαρτυρίας, δηλαδή κατά πόσο η μαρτυρία περιλαμβάνει εξ ακοής μαρτυρία πέραν του πρώτου βαθμού (παράγραφος γ), κατά πόσο οποιοδήποτε εμπλεκόμενο πρόσωπο είχε οποιοδήποτε κίνητρο να αποκρύψει ή να παραποιήσει τα γεγονότα (παράγραφος δ) και το πλαίσιο μέσα στο οποίο ή οποιοσδήποτε σκοπός για τον οποίο έγινε η αρχική δήλωση (παράγραφος στ). Σημειώνεται ότι το εδάφιο αυτό δεν είναι ανεξάντλητο αφού σε αυτό ρητά αναφέρεται ότι οι παράμετροι στις οποίες αναφέρεται είναι χωρίς επηρεασμό της γενικότητας του εδαφίου 1. Τέλος, το εδάφιο
(3)του άρθρου 27 προνοεί ότι ανεξάρτητα από τις διατάξεις του εν λόγω άρθρου κατά την αξιολόγηση της βαρύτητας που προσδίδεται από το Δικαστήριο σε εξ ακοής μαρτυρία λαμβάνεται ιδιαίτερα υπόψη κατά πόσο ο διάδικος θα μπορούσε να προσκομίσει την καλύτερη δυνατή μαρτυρία και δεν το έπραξε. Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω έχω να αναφέρω τα ακόλουθα. Αναφορικά με τα σημεία υπό παραγράφους
(1)-
(8),
(12),
(14),
(15),
(17)-
(19)ανωτέρω η μαρτυρία της μάρτυρος είναι αποδεκτή καθότι η αλήθεια της επιβεβαιώνεται από την μαρτυρία της Ενάγουσας η οποία για τα γεγονότα τα οποία αναφέρονται στις πιο πάνω παραγράφους έχει, όπως από την μαρτυρία της προκύπτει, προσωπική γνώση. Αναφορικά με τα σημεία υπό παραγράφους
(9)-
(11)ανωτέρω δεν διασαφηνίσθηκε από πού η μάρτυρας άντλησε την πληροφόρησή της για όσα στις πιο πάνω παραγράφους αναφέρονται. Το βέβαιο είναι ότι για τα γεγονότα που αναφέρονται στις πιο πάνω παραγράφους προσωπική γνώση είχε ο Χαράλαμπος ο οποίος και τα βίωσε. Αν η μάρτυρας άντλησε την πληροφόρησή της από τον Χαράλαμπο, τότε, η μαρτυρία της είναι εξ' ακοής μαρτυρία πρώτου βαθμού. Αν άντλησε την πληροφόρησή της από την Ενάγουσα, τότε, η μαρτυρία της είναι εξ' ακοής μαρτυρία δευτέρου βαθμού. Επίσης, δεν αποκλείεται και θεωρώ ότι αυτό είναι και το πιο φυσικό και αναμενόμενο η μάρτυρας να άκουσε για τα πιο πάνω κατά την διάρκεια συζητήσεων που κατά καιρούς εκτυλίσσονταν μεταξύ των γονέων της. Συναφώς η μάρτυρας πρόβαλε και αυτόν τον ισχυρισμό κατά την μαρτυρία της. Συνήθως, τέτοια ζητήματα γίνονται το αντικείμενο επανειλημμένων συζητήσεων μέσα σε μια οικογένεια σε διάφορες περιπτώσεις, συχνά και κατά διάφορους χρόνους. Όπως, όμως, και να έχει το πράγμα, η μαρτυρία της είναι αποδεκτή, αφενός, γιατί η μάρτυρας ήταν ειλικρινής και μου έκανε καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας, οπότε και δέχομαι ότι οι πιο πάνω δηλώσεις έγιναν σε αυτήν ή στην παρουσία της, αφετέρου, γιατί δεν θεωρώ ότι ο Χαράλαμπος θα έλεγε ψέμματα και, μάλιστα, για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα είτε στην μάρτυρα, είτε στην Ενάγουσα, με δεδομένο ότι τα περιστατικά που είχαν εκτυλιχθεί ήταν τόσο έντονα και σημαντικά για την οικογένεια του αφού το θέμα αφορούσε την φροντίδα, αλλά και τον θάνατο της μητέρας του. Επίσης, κανένα κίνητρο δεν είχε ή τουλάχιστον δεν καταδείχθηκε να έχει για να πράξει κάτι τέτοιο ο Χαράλαμπος. Η Υπεράσπιση, πάντως, δεν καταλόγισε κίνητρο στον Χαράλαμπο μέσω της αντεξέτασης είτε της μάρτυρος είτε της Ενάγουσας. Επίσης, ο Χαράλαμπος, σύμφωνα με την μάρτυρα, δεν βρίσκεται εν ζωή, κάτι το οποίο δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση, οπότε και δεν μπορεί να καταλογισθεί οτιδήποτε το επιλήψιμο στην πλευρά της Ενάγουσας που δεν παρουσίασε την καλύτερη επί των πιο πάνω θεμάτων δυνατή μαρτυρία ή δεν κλήτευσε ως μάρτυρα το πρόσωπο που έκανε την αρχική δήλωση. Αναφορικά με το σημείο υπό παράγραφο 13 ανωτέρω η μάρτυρας ανέφερε ρητά ότι πληροφόρηση άντλησε από τον Χαράλαμπο. Και πάλι δεν θεωρώ ότι ο Χαράλαμπος θα έλεγε ψέμματα και, μάλιστα, για ένα τόσο σοβαρό, ιδίως προς εκείνο, ζήτημα στην κόρη του η οποία, σύμφωνα με την μαρτυρία της, είναι και το πρόσωπο που επιλαμβάνεται των περιουσιακών της οικογένειας και για τον λόγο αυτό και όποτε χρειάζεται μεταβαίνει από την Ελλάδα, όπου ζει μόνιμα, στην Κύπρο. Σύμφωνα με την μάρτυρα ο λόγος που ο Χαράλαμπος το έτος 1986 αιτήθηκε στο Κτημοτολόγιο για εγγραφή του ακινήτου επ' ονόματί του για το ½ ήταν ουσιαστικά γιατί κατά την διαδρομή προς το σπίτι της Καλλιόπης η Κυριακού έβαλε κατάρα να κοπούν τα πόδια σε εκείνο που θα ενοχλούσε την Ενάγουσα και θα στεκόταν εμπόδιο στην εγγραφή του ακινήτου επ' ονόματι της. Όταν η Αναστασία αρρώστησε μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο όπου και της έκοψαν τα πόδια της, πράγμα που για τον Χαράλαμπο, σύμφωνα με την μάρτυρα, σήμαινε ότι η κακή ευχή της Κυριακούς είχε πραγματοποιηθεί. Υπό το φως των πιο πάνω περιστατικών ο Χαράλαμπος φοβήθηκε να μην εκπληρώσει την επιθυμία του Οδυσσέα και να αποστεί από το θέλημα του πατέρα του, που ήταν όπως το ακίνητο εγγραφεί επ' ονόματι της Κυριακούς και της Αναστασίας κατά το ήμισυ. Γι' αυτό και αιτήθηκε την εγγραφή του ακινήτου επ' ονόματί του για το ½. Δέχομαι τα όσα η μάρτυρας πιο πάνω ανέφερε. Αφενός, γιατί, όπως και πιο πάνω αναφέρθηκε, αυτή μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας, οπότε και δέχομαι ότι ο Χαράλαμπος της είπε όσα πιο πάνω αναφέρθηκαν, αφετέρου, γιατί δεν θεωρώ ότι ο Χαράλαμπος θα έλεγε ψέμματα στην κόρη του υπό το φως των δοσμένων περιστάσεων, αλλά και των αντιλήψεων που επικρατούσαν τα παλιά χρόνια. Δέχομαι ότι η κατάρα της Κυριακούς επενήργησε πολύ σοβαρά στην απόφαση του Χαράλαμπου να αιτηθεί για εγγραφή του ακινήτου επ' ονόματι του κατά το ½ με δεδομένο και του τι είχε συμβεί στην Αναστασία κατά το τέλος της ζωής της. Δεν δέχομαι, όμως, ότι ο λόγος που ο Χαράλαμπος απέσυρε την αίτηση από το Κτηματολόγιο είναι αυτός που η μάρτυρας ανέφερε κατά την μαρτυρία της, αν και δέχομαι ότι αυτό ήταν που της είχε πει ο Χαράλαμπος. Ότι, δηλαδή, ο αδελφός της Εναγόμενης 1, Σπύρος, και πριν ο Χαράλαμπος αποσύρει την αίτησή του δεν ενδιαφερόταν να μοιρασθεί το άλλο μισό με τα αδέλφια του συμπεριλαμβανομένης και της Εναγόμενης 1 για τον λόγο ότι ήταν βαριά άρρωστος και στο τελευταίο στάδιο της ασθένειάς του. Σύμφωνα με την μάρτυρα ο Σπύρος απεβίωσε το έτος 2002, ισχυρισμό τον οποίο πρόβαλε και κατά την μαρτυρία της η σύζυγός του Σπύρου, ΜΥ
  1. Η ΜΥ 8, όμως, δεν δέχθηκε ότι ο σύζυγός της ήταν άρρωστος και, μάλιστα, βαριά το έτος
  2. Σύμφωνα με την ίδια ο Σπύρος αρρώστησε το έτος
  3. Το 1986 δεν αντιμετώπιζε οποιαδήποτε ασθένεια, γι' αυτό και το 1988 απέκτησαν και το δεύτερό τους παιδί. Κατά την αντεξέταση διεφάνη ότι η μάρτυρας δεν είχε προσωπική γνώση για το πιο πάνω θέμα. Μάλιστα, ισχυρίσθηκε ότι δεν ευθυνόταν για την οποιαδήποτε τυχόν ανακρίβεια του πιο πάνω ισχυρισμού, δηλαδή, αν ο Σπύρος τότε δεν είχε πει την αλήθεια στον Χαράλαμπο. Πάντως, κατά την αντεξέταση πρόσθεσε ότι το 1986 ή το 1987 ο Σπύρος έλεγε ότι ήταν στο τελευταίο στάδιο της ασθένειάς του κατά τις επισκέψεις του στο σπίτι της αδελφής της, Αντωνίας. Σημειώνεται ότι η Αντωνία, ΜΕ 4, δεν επιβεβαίωσε τον ισχυρισμό αυτό της μάρτυρος καθότι δεν ρωτήθηκε επί του προκειμένου. Υπό το φως των πιο πάνω δεν δέχομαι τον υπό συζήτηση ισχυρισμό της μάρτυρος και, κατ' επέκταση, τον λόγο που ο Χαράλαμπος απέσυρε την αίτησή του από το Κτηματολόγιο. Αυτό, όμως, ουδόλως κλονίζει την αξιοπιστία της και την καλή εντύπωση που μου έκανε ως μάρτυρας της αλήθειας. Άλλωστε, η μάρτυρας ήταν ειλικρινής και σε κανένα σημείο της μαρτυρίας της δεν ισχυρίσθηκε ως γεγονός ότι ο Σπύρος ήταν βαριά άρρωστος το έτος
  4. Ό,τι με την μαρτυρία της υποστήριξε ήταν ότι αυτό ήταν που είχε πει ο Σπύρος στον Χαράλαμπο και ο τελευταίος στην ίδια. Αναφορικά με το σημείο υπό παράγραφο 16 ανωτέρω η αλήθεια της μαρτυρίας της μάρτυρος επιβεβαιώνεται από την μαρτυρία του ΜΕ 3, συζύγου της κόρης της Ενάγουσας, Ελένης. Σύμφωνα με την μάρτυρα η Εναγόμενη 1 πλήρωσε στα παιδιά της αδελφής του Χαράλαμπου, Μαρίας, το συνολικό ποσό των Λ.Κ.4,500,00 σεντ ως ποσό που αναλογούσε σε αυτούς ως κληρονόμοι για την δήθεν πώληση του ακινήτου σε τρίτο πρόσωπο. Ομοίως και για τον ίδιο σκοπό το ίδιο ποσό στα παιδιά του αδελφού του Χαράλαμπου, Γιώργου. Αναφορικά με αυτούς τους ισχυρισμούς της μάρτυρος έχω να αναφέρω τα ακόλουθα. Η μάρτυρας άντλησε την πληροφόρησή της για τα πιο πάνω από την ΜΕ 4 και την Ενάγουσα. Σύμφωνα με την μαρτυρία της ΜΕ 4 η εν λόγω μάρτυρας πληροφορήθηκε από την Φρόσω και τον Παναγιώτη Οδυσσέως, ΜΥ 5, πρώτα της ξαδέλφια και παιδιά του Γιώργου, ότι η Εναγόμενη 1 πλήρωσε σε αυτούς το συνολικό ποσό των Λ.Κ.4.500,
  5. Σύμφωνα, επίσης, με την μαρτυρία της Ενάγουσας η τελευταία πληροφορήθηκε από την θυγατέρα της, η οποία ζει στην Αυστραλία και, που σύμφωνα με την μάρτυρα ονομάζεται Άρτεμις, ότι και στα παιδιά της άλλης αδελφής του Χαράλαμπου, της Μαρίας, τα οποία και εκείνα ζουν στην Αυστραλία και ζουν στην ίδια γειτονιά με την Άρτεμις, έδωσε η Εναγόμενη 1 το ίδιο ποσό ως ποσό που αναλογεί σε αυτά ως κληρονόμοι του Οδυσσέα για την δήθεν πώληση του ακινήτου σε τρίτο πρόσωπο. Δέχομαι ότι οι πιο πάνω δηλώσεις έγιναν από την Φρόσω και τον ΜΥ 5, από την μια, και την Άρτεμις, από την άλλη, προς την ΜΕ 4 και την Ενάγουσα αντίστοιχα. Άλλωστε, σύμφωνα με την μάρτυρα ο σύζυγος της Εναγόμενης 1 πρότεινε και στην ίδια το ποσό των Λ.Κ.4.500,00 σεντ. Και αυτό τηλεφωνικώς από το σπίτι της αδελφής της Ελένης στην οποία, επίσης, η Εναγόμενη 1 στράφηκε για να πείσει την οικογένεια της Ενάγουσας να δεχθούν. Μαρτυρία που επιβεβαιώνει ότι η Εναγόμενη 1 στράφηκε και προς την Ελένη, αλλά και για το ότι το πιο πάνω τηλεφώνημα έγινε από το σπίτι της τελευταίας δόθηκε από τον σύζυγο της Ελένης, ΜΕ
  6. Δέχομαι, επίσης, ότι η Εναγόμενη 1 πλήρωσε στα παιδιά της Μαρίας που ζουν στην Αυστραλία το ποσό των Λ.Κ.4.500,00 σεντ. Σύμφωνα με την μαρτυρία του ΜΕ 3 αυτό το παραδέχθηκε η ίδια η Εναγόμενη 1 ενώπιον του ΜΕ 3 και της συζύγου του, Ελένης. Όπως και στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας του ΜΕ 3 υποδεικνύεται υπό τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες έγινε η πιο πάνω δήλωση δεν θεωρώ ότι αν αυτή δεν ήταν αληθινή η Εναγόμενη 1 θα προέβαινε σε αυτήν. Η δήλωση έγινε σε χρόνο που είχε πλέον γνωστοποιηθεί από την Εναγόμενη 1 στην Ενάγουσα ότι είχε εξασφαλίσει τίτλο ιδιοκτησίας επ' ονόματί της. Οπότε και είχε πλέον προκύψει έκδηλα ότι στην πραγματικότητα αυτό που η Εναγόμενη 1 επιδίωκε ήταν να «αγοράσει» το ακίνητο από τους κληρονόμους της Κυριακούς και όχι να το πωλήσει σε τρίτο. Ενισχυτική κρίνεται και η μαρτυρία της Ενάγουσας επί του προκειμένου σύμφωνα με την οποία και τα ίδια τα παιδιά της Μαρίας ανέφεραν το ίδιο πράγμα στην Άρτεμις, κόρη της Ενάγουσας. Δέχομαι, επίσης, ότι η Εναγόμενη 1 πλήρωσε και τον Παναγιώτη Οδυσσέως, ΜΥ
  7. Σύμφωνα με την ΜΕ 4 αυτό το ομολόγησε ο ίδιος ο ΜΥ 5 προς την ΜΕ
  8. Επιπρόσθετα ο ΜΥ 5 κατέθεσε για την Υπεράσπιση και είχα την ευκαιρία να αξιολογήσω την αξιοπιστία του καθώς, μεταξύ άλλων, υποστήριζε ότι δεν έλαβε οποιοδήποτε ποσό από την Εναγόμενη
  9. Ο ΜΥ 5 για τους λόγους που πιο κάτω θα διαφανούν δεν έγινε πιστευτός. Όσον αφορά την Φρόσω δεν μπορώ να δεχθώ ότι αυτή πληρώθηκε οποιοδήποτε ποσό από την Εναγόμενη
  10. Η Φρόσω δεν κλήθηκε να καταθέσει ως μάρτυρας και δεν αποκλείεται να είχε κάποιο κίνητρο για να μην την αλήθεια επί του προκειμένου στην ΜΕ
  11. Δεν αποκλείεται, δηλαδή, να είπε στην ΜΕ 4 ότι πήρε και αυτή λεφτά από την Εναγόμενη 1, αλλά στην πραγματικότητα να μην πήρε. Υπό το φως των πιο πάνω δεν κρίνω ασφαλές να δεχθώ την αλήθεια της πιο πάνω μαρτυρίας στον βαθμό που αυτή αφορούσε το άτομο της Φρόσως. Ούτε και μπορώ να δεχθώ ως αληθή ό,τι εξυπακουόμενα προκύτπει από την πιο πάνω δήλωσή της. Ότι, δηλαδή, πληρώθηκαν από την Εναγόμενη 1 και οι υπόλοιποι κληρονόμοι του Γιώργου, όπως ο άλλος της αδελφός καθώς και οι κληρονόμοι του τέταρτου παιδιού του Γιώργου, ο οποίος απεβίωσε. Το ότι τα παιδιά του Γιώργου είναι τέσσερα και ότι ο ένας εξ' αυτών απεβίωσε προκύπτει από την μαρτυρία του ΜΥ 5, η οποία επί του προκειμένου δεν αμφισβητήθηκε από την πλευρά της Ενάγουσας. Και πάλι δεν αποκλείεται η Φρόσω να είχε κάποιο κίνητρο για να μην την αλήθεια επί του προκειμένου στην ΜΕ 4 για τον τρίτο παιδί του Γιώργου καθώς και για τα παιδιά του αποβιώσαντος υιού του Γιώργου και αδελφού της. Το ενδεχόμενο να πήρε όλα τα χρήματα ο ΜΥ 5 ή να τα μοιράσθηκαν αυτή και ο ΜΥ 5 και ο άλλος αδελφός όπως και οι κληρονόμοι του τέταρτου παιδιού του Γιώργου να μην πήραν τίποτα δεν μπορεί να αποκλεισθεί. Η ΜΕ 4 στην μαρτυρία της δεν υποστήριξε ότι πληροφόρηση για την πληρωμή έλαβε από καθένα από τους κληρονόμους του Γιώργου. Ό,τι μόνο υποστήριξε ήταν ότι την πληροφόρηση που ισχυρίθηκε στην μαρτυρία της ότι έλαβε την έλαβε μόνο από την Φρόσω και τον ΜΥ
  12. Σημειώνεται, επίσης, και το εξής σημαντικό. Στην μαρτυρία της η ΜΕ 4 ανέφερε ότι ο ΜΥ 5 της είπε ότι την επιταγή της Εναγόμενης 1 των Λ.Κ.4.500,00 σεντ την μοιραστήκανε μεταξύ τους τα αδέλφια. Δεν έγινε αναφορά στα παιδιά του αποβιώσαντος υιού του Γιώργου. Προς την ίδια κατεύθυνση ήταν και η μαρτυρία της ΜΕ
  13. Σύμφωνα με αυτήν λέχθηκε στην ΜΕ 4 ότι την επιταγή των Λ.Κ.4.500,00 σεντ την μοιραστήκανε οι τρεις κληρονόμοι του Γιώργου - προδήλως αναφερόταν στα τρία εν ζωή παιδιά του Γιώργου - και ότι ο καθένας πήρε το ποσό των Λ.Κ.1.500,00 σεντ. Επίσης, από την πιο πάνω μαρτυρία προκύπτει και δέχομαι ότι η Φρόσω πληροφορήθηκε για την υποτιθέμενη πώληση του ακινήτου σε τρίτο και δεν αντέδρασε. Όπως ούτε και ο ΜΥ 5 όπως από την μαρτυρία του προκύπτει. Το ίδιο, όμως, δεν μπορεί να λεχθεί και για το τρίτο παιδί του Γιώργου καθώς και για τους κληρονόμους του τέταρτου, αφ' ης στιγμής υπό το φως των πιο πάνω δεν έχω πεισθεί ότι αυτοί όχι μόνο δεν πληρώθηκαν οποιοδήποτε ποσό από το ποσό των Λ.Κ.4.500,00 σεντ, αλλά και καμία μαρτυρία παρουσιάσθηκε προς την κατεύθυνση ότι αυτοί έλαβαν γνώση για την υποτιθέμενη πώληση του ακινήτου σε τρίτο πρόσωπο. Και ένα τελευταίο σημαντικό σχόλιο. Στην μαρτυρία της η μάρτυρας υποστήριξε ότι το ακίνητο ανήκε στην Κυριακού και προγενέστερα στον πατέρα της Κυριακούς ονόματι Χαράλαμπος Χ΄΄ Ιωάννου. Ο υπό συζήτηση ισχυρισμός της μάρτυρος δεν συνάδει με τις δικογραφημένες θέσεις της Ενάγουσας. Στο στάδιο αυτό κρίνω σκόπιμο να κάνω λεπτομερή αναφορά σε συγκεκριμένες παραγράφους από την Έκθεση Απαίτησης. Στην παράγραφο 5 της Έκθεσης Απαίτησης αναφέρεται ότι το ακίνητο «ανήκε και/ή ήτο εγγεγραμμένο και/ή κατείχετο και/ή ήταν φορολογούμενο χωρίς τίτλο ιδιοκτησίας επ' ονόματι του Οδυσσέα Πέτρου, πατέρα του συζύγου της Ενάγουσας και παππού της Εναγομένης αρ. 1 ο οποίος απεβίωσε στις 20/5/80 χωρίς προηγουμένως να το έχει μεταβιβάσει και χωρίς να έχει γίνει διαχείριση και διανομή του στους νόμιμους κληρονόμους του». Στην παράγραφο 6 της Έκθεσης Απαίτησης αναφέρεται ότι ο Οδυσσέας ήταν ο πρώην ιδιοκτήτης του ακινήτου, ισχυρισμός ο οποίος επαναλαμβάνεται και στην παράγραφο 6 της Έκθεσης Απαίτησης. Στην παράγραφο 7 της Έκθεσης Απαίτησης αναφέρεται ότι ο Οδυσσέας και ενόσω ζούσε δώρισε το ακίνητο στην Ενάγουσα και ήταν «η εκφρασμένη πρόθεση και επιθυμία του να καταστεί ιδιοκτήτρια και να λάβει το επίδικο ακίνητο η Ενάγουσα». Στην παράγραφο 10 της Έκθεσης Απαίτησης αναφέρεται ότι η Κυριακού πριν τον θάνατό της και λόγω του ότι η Ενάγουσα την φρόντιζε ζήτησε από τον Οδυσσέα ως ο ιδιοκτήτης του ακινήτου να μεταβιβάσει το ακίνητο στην Ενάγουσα. Στις «Λεπτομέρειες Δόλου, Απάτης και/ή Ψευδών Παραστάσεων της Εναγόμενης αρ. 1» υπό παράγραφο 14(ε) της Έκθεσης Απαίτησης αναφέρεται ότι η Εναγόμενη 1 εξασφάλισε τίτλο επ' ονόματί της ενώ γνώριζε ότι «δικαιωματικά το εδικαιούτο και το εκμεταλλεύετο η Ενάγουσα τόσα χρόνια μετά τον θάνατο τόσο της συζύγου του ιδιοκτήτη όσο και του ίδιου του ιδιοκτήτη». Προδήλως, η λέξη «ιδιοκτήτης» αναφέρεται στον Οδυσσέα και με την φράση «σύζυγος του ιδιοκτήτη» εννοείται η Κυριακού. Τέλος, με την παράγραφο 18(Γ) της Έκθεσης Απαίτησης αξιώνεται διάταγμα με το οποίο να αναγνωρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι η Ενάγουσα είναι ο νόμιμος δικαιούχος τίτλου ιδιοκτησίας στην βάση του ότι είναι η «κάτοχος και χρήστρια του κτήματος από το έτος 1958 μέχρι και σήμερα ήτοι βάσει χρησικτησίας και/ή δωρεάς σ' αυτήν εν ζωή του προηγούμενου νόμιμου ιδιοκτήτη Οδυσσέα Πέτρου». Από τα πιο πάνω προκύπτει ευκρινώς ότι σύμφωνα με την δικογραφημένες θέσεις της Ενάγουσας το ακίνητο ανήκε στον Οδυσσέα και ότι ο Οδυσσέας ήταν ο δικαιούχος αυτού. Ακολουθεί ότι ο υπό συζήτηση ισχυρισμός της μάρτυρος είναι εκτός των δικογραφημένων θέσεων της Ενάγουσας και σύμφωνα με την Νομολογία δεν θα πρέπει να ληφθεί υπόψη και θα πρέπει να αγνοηθεί. Επίσης, με την Υπεράσπιση είναι παραδεκτό ότι δικαιούχος του ακινήτου ήταν ο Οδυσσέας. Συγκεκριμένα στην παράγραφο 1 της Υπεράσπισης αναφέρεται ότι το ακίνητο το απέκτησε η Αναστασία δυνάμει δωρεάς από τον Οδυσσέα. Επίσης, με την παράγραφο 2 της Υπεράσπισης γίνεται παραδεκτό ότι το ακίνητο «ανήκε και/ή κατείχετο και/ή ήταν φορολογούμενο χωρίς τίτλο ιδιοκτησίας από τον Οδυσσέα Πέτρου, παππού της Εναγόμενης αρ. 1». Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι είναι παραδεκτό μέσω των δικογράφων γεγονός ότι δικαιούχος του ακινήτου ήταν ο Οδυσσέας, αλλά και ότι το ακίνητο ήταν φορολογούμενο επ' ονόματί του. Συνεπώς οποιοσδήποτε ισχυρισμός που τείνει να καταδείξει ότι δικαιούχος του ακινήτου ήταν η Κυριακού και ότι το ακίνητο ανήκε σε αυτήν δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός ως αντιβαίνον του πιο πάνω παραδεκτού γεγονότος. Ένας τέτοιος ισχυρισμός είναι και ο υπό συζήτηση ισχυρισμός της μάρτυρος καθώς και άλλοι ισχυρισμοί παρεμφερείς με αυτόν του τύπου ότι η Κυριακού δώρισε το ακίνητο στην Ενάγουσα ή ότι το ακίνητο αποτελούσε περιουσιακό στοιχείο της Ενάγουσας, οι οποίοι προβλήθηκαν και, μάλιστα, ουκ ολίγες φορές τόσο από την ίδια την μάρτυρα όσο και από την Ενάγουσα αλλά και τους ΜΕ 3 και ΜΕ
  14. Αφ' ης στιγμής δικαιούχος του ακινήτου ήταν ο Οδυσσέας δεν μπορεί να υποστηρίζεται ότι το ακίνητο ανήκε στην Κυριακού και πριν από αυτήν στον πατέρα της ή ότι η Κυριακού το δώρισε στην Ενάγουσα. Συνεπώς τέτοιοι ισχυρισμοί από την μαρτυρία της μάρτυρος, της Ενάγουσας, του ΜΕ 3 και της ΜΕ 4 δεν μπορούν εκ προοιμίου να γίνουν αποδεκτοί και αποκλείονται. Σημειώνεται, επίσης, ότι καμία μαρτυρία δεν παρουσιάσθηκε που να τείνει να αποδείξει ότι το ακίνητο ήταν εγγεγραμμένο επ' ονόματι του Οδυσσέα. Άλλωστε, αν αυτό ήταν εγγεγραμμένο δεν θα υπήρχε περιθώριο να μιλάμε για χρησικτησία υπό το φως των δοσμένων περιστατικών της υπόθεσης. Υπό το φως των πιο πάνω δέχομαι ότι το ακίνητο ανήκε στον Οδυσσέα, ότι δικαιούχος του ακινήτου ήταν ο Οδυσσέας και ότι αυτό ήταν καταχωρημένο, προδήλως, για σκοπούς φορολογίας και, επομένως, φορολογούμενο επ' ονόματί του. Κρίνω, όμως, πως η πιο πάνω αντίφαση που παρατηρείται ανάμεσα στην Έκθεση Απαίτησης και την μαρτυρία της Ενάγουσας ουδόλως κλονίζει την εν γένει αξιοπιστία της μάρτυρος και την πολύ καλή εντύπωση που μου έκανε ως μάρτυρας της αλήθειας. Σημειώνεται, επίσης, ότι η μάρτυρας δεν είναι η ενάγουσα στην αγωγή, οπότε οι έγγραφες προτάσεις της Ενάγουσας δεν μπορούν να εκληφθούν ως δικές της προτάσεις. Συνακόλουθα εκτός από τα σημεία από την μαρτυρία της Ενάγουσας που δεν αποδέχθηκα όλη η υπόλοιπη μαρτυρία της μάρτυρος είναι αποδεκτή. Δεύτερη μάρτυρας κατέθεσε η Ενάγουσα. Η Υπεράσπιση αμφισβήτησε την Ενάγουσα υποβάλλοντάς της, μεταξύ άλλων, τις ακόλουθες θέσεις: αφότου η Αναστασία έφυγε από το πατρικό της σπίτι, όπου διέμενε με τους γονείς της και πεθερικά της Ενάγουσας, και ήρθε στην Λεμεσό ουδέποτε η Ενάγουσα ή οποιοδήποτε μέλος της οικογένειάς της περιποιήθηκε ή φρόντισε την Κυριακού στο σπίτι της. Η Ενάγουσα αρνήθηκε την υποβολή. Αντέτεινε δε πως επισκεπτόταν την Κυριακού καθημερινά μαζί με τον Χαράλαμπο και τα παιδιά τους και φρόντιζαν την Κυριακού καθότι ο Οδυσσέας δεν μπορούσε από μόνος του να την φροντίζει εξ' ολοκλήρου η Ενάγουσα φιλοξένησε την Κυριακού στο σπίτι της μόνο για 15 ημέρες. Η Ενάγουσα αρνήθηκε την υποβολή υποστηρίζοντας ότι η Κυριακού παρέμεινε στο σπίτι της από την στιγμή που την εγκατέλειψε ο Οδυσσέας μέχρι την ημέρα που ο Χαράλαμπος την πήρε από το σπίτι τους για να την μεταφέρει στην νύμφη της την Καλλιόπη στην Λεμεσό ουδέποτε ο Οδυσσέας είχε εγκαταλείψει την Κυριακού αφήνοντάς την μόνη της στο σπίτι τους στο Κελλάκι. Η Ενάγουσα αρνήθηκε την υποβολή επαναλαμβάνοντας ότι έτσι είχε πράξει ο Οδυσσέας η Κυριακού ζούσε στο σπίτι της Αναστασίας για 2 ½ χρόνια πριν πεθάνει και όχι 17 ημέρες. Η Ενάγουσα αρνήθηκε την υποβολή ουδέποτε η Ενάγουσα καλλιέργησε ή κατείχε το ακίνητο. Η Ενάγουσα αρνήθηκε την υποβολή το ακίνητο κατείχε η Αναστασία και, ακολούθως, η Εναγόμενη
  15. Η Ενάγουσα αρνήθηκε σθεναρά την υποβολή. Επανέλαβε δε ότι ουδέποτε η Αναστασία κατείχε το ακίνητο ή είχε οποτεδήποτε οποιαδήποτε σχέση με αυτό ουδέποτε η Εναγόμενη 1 της πρότεινε να πωλήσουν το ακίνητο. Η Ενάγουσα αρνήθηκε την υποβολή ουδέποτε η Εναγόμενη 1 πλήρωσε σε οποιονδήποτε και οποιοδήποτε ποσό σε σχέση με το ακίνητο. Η Ενάγουσα αρνήθηκε την υποβολή επικαλούμενη τα όσα η κόρη της που ζει στην Αυστραλία πληροφορήθηκε από τα παιδιά της Μαρίας, της αδελφής του Χαράλαμπου. Η Ενάγουσα μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Μέσα από την συμπεριφορά της στο εδώλιο του μάρτυρα, τον τρόπο και το ύφος με το οποίο απαντούσε στις διάφορες ερωτήσεις που της τέθηκαν μου ενέπνευσε την πεποίθηση ότι κατέθεσε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Ήταν ειλικρινής, πηγαία και αυθόρμητη στην μαρτυρία της και δεν υπολόγιζε τις απαντήσεις της. Ήταν σαφής, θετική και σταθερή στην μαρτυρία της και ουδόλως κλονίσθηκε στην αντεξέταση. Στα καίρια και ουσιώδη σημεία της υπόθεσης η μαρτυρία της ταυτίζεται και συνάδει με την μαρτυρία της ΜΕ
  16. Όσον αφορά τον ισχυρισμό της ότι η Εναγόμενη 1 πρόσφερε σε μια από τις κόρες της το ποσό των Λ.Κ.4.500,00 σεντ με επιταγή, αυτός, επιβεβαιώνεται από την μαρτυρία του συζύγου της κόρης της αυτής, ήτοι του ΜΕ
  17. Αναφορικά με ημερομηνίες και χρονικές περιόδους, όπως την ημερομηνία θανάτου της Κυριακούς και του Οδυσσέα, πόσο χρονικό διάστημα επισκεπτόταν τα πεθερικά της αφότου η Αναστασία έφυγε από το πατρικό σπίτι, όπου και διέμενε μαζί με τον σύζυγο και τα παιδιά της, για μόνιμη εγκατάσταση στην Λεμεσό και πριν η Κυριακού μεταφερθεί στο δικό της σπίτι, τον ακριβή χρόνο κατά τον οποίο η Αναστασία μαζί με τον σύζυγο και την οικογένειά της εγκατέλειψαν το Κελλάκι για να έρθουν στην Λεμεσό, το όνομα του ανθρώπου που καλούσε ο Χαράλαμπος για να οργώνει το ακίνητο με το τράκτορ, τον ακριβή χρόνο κατά τον οποίο έγινε η συνάντησή της με την Εναγόμενη 1 στο σπίτι της Βέρας στα πλαίσια της οποίας η Εναγόμενη 1 της εισηγήθηκε να πωλήσουν το ακίνητο, δήλωνε ευθαρσώς ότι δεν θυμόταν, πράγμα που όχι μόνο δεν κλονίζει την αξιοπιστία της, τουναντίον, την ενισχύει, κατά την κρίση μου, αναδύοντας την ειλικρίνειά της, αφού, από την μια, η πάροδος μεγάλου χρόνου από την ημερομηνία που κάποια από τα πιο πάνω έλαβαν χώρα, και, από την άλλη, η ηλικία της - 85 ετών - καθώς και η έλλειψη μόρφωσης δικαιολογούν η Ενάγουσα να μην θυμάται τέτοιες λεπτομέρειες. Υπό το φως των πιο πάνω δεν θεωρώ ότι η Ενάγουσα επικαλείτο έλλειψη μνήμης για όσα πιο πάνω αναφέρθηκαν εσκεμμένα ή με πρόθεση να αποφύγει να απαντήσει. Το ότι δε θυμόταν ότι η Κυριακού έζησε μόνο 17 ημέρες στο σπίτι της Αναστασίας πριν πεθάνει αυτό θεωρώ πως υπό το φως των γεγονότων και όλων των περιστατικών ήταν ένα πολύ έντονο και κτυπητό γεγονός ώστε να μην δημιουργεί εντύπωση ή αμφιβολίες για την αξιοπιστία της το ότι το θυμόταν. Συγκεκριμένα και σύμφωνα με την Ενάγουσα η Κυριακού και αφότου η Ενάγουσα την περιποιόταν για κάμποσο καιρό εξέφρασε την επιθυμία να πάει να μείνει και να αναζητήσει φιλοξενία στην άλλη της την νύμφη, την Καλλιόπη, την σύζυγο του αδελφού του Χαράλαμπου, του Γιώργου. Η Καλλιόπη όχι μόνο δεν την δέχθηκε αλλά ούτε και δέχθηκε να την βάλει μέσα στο σπίτι της, παρά μόνο την έβαλε να καθίσει σε μια καρέκλα έξω από το σπίτι της εν αναμονή της άφιξης του συζύγου της. Όταν ο Γιώργος έφθασε στο σπίτι αυτός αποτάθηκε στην Αναστασία επισκέπτοντάς την στο σπίτι της. Ο Γιώργος πρότεινε στην Αναστασία να της πληρώσει ένα μήνα φιλοξενίας της μητέρας τους στο σπίτι της Αναστασίας αφού τόσο υπολόγισαν ότι η μητέρα τους θα ζούσε. Η Αναστασία εν τέλει φιλοξένησε την μητέρα της στο σπίτι της. Τελικά η Κυριακού έζησε μόνο 17 ημέρες στο σπίτι της Αναστασίας όπου και άφησε την τελευταία της πνοή. Επίσης, δεν θεωρώ πως διασαλεύει την εν γένει θέση της και, κατ' επέκταση, την αξιοπιστία της Ενάγουσας η υπό αυτής διατυπωθείσα αντίδρασή της στο άκουσμα της εισήγησης της Εναγόμενης 1 να πωλήσουν το ακίνητο. Σύμφωνα με την Ενάγουσα η Εναγόμενη 1 την ρώτησε στο σπίτι της Βέρας τι θα κάνουν με τα ελαιόδεντρα του ακινήτου. Εις απάντηση η Ενάγουσα ανεφώνησε αμέσως ότι το ακίνητο ήταν δικό της αφού της το είχε δωρίσει η Κυριακού. Όταν η Εναγόμενη 1 την πληροφόρησε ότι δεν υπήρχε τίτλος ιδιοκτησίας επ' ονόματι κανενός, τότε, η Ενάγουσα είπε στην Ενάγουσα να κάνουν ό,τι θέλουν. Με αφορμή την τελευταία απάντηση της Ενάγουσας η Υπεράσπιση προσπάθησε να κλονίσει την αξιοπιστία της Ενάγουσας με το σκεπτικό ότι η τελευταία της απάντηση δεν συνάδει με τον εν γένει ισχυρισμό της ότι το ακίνητο ανήκει σε αυτήν και ότι με την πιο πάνω απάντησή της είχε παύσει να διεκδικεί το ακίνητο. Όπως και πιο πάνω αναφέρθηκε δεν κρίνω πως η πιο πάνω απάντηση διασαλεύει την εν γένει θέση της Ενάγουσας και, κατ' επέκταση, την αξιοπιστία της. Προδήλως, η Ενάγουσα φανερά στενοχωρημένη από αυτά που άκουσε από την Εναγόμενη 1 δεν ήθελε να δώσει συνέχεια στο θέμα, γι' αυτό και την δεύτερη φορά απάντησε με τον τρόπο που απάντησε και που πιο πάνω αναφέρθηκε, αφού, συν τοις άλλοις και όπως από την μαρτυρία της προκύπτει, η Εναγόμενη 1 έδειχνε αποφασισμένη να βάλει μπρος για την πώληση του ακινήτου. Το ότι το όλο θέμα στενοχωρούσε την Ενάγουσα υποστηρίχθηκε και από την ΜΕ 1, η οποία, όπως στην μαρτυρία της ανέφερε, ο λόγος που ανέλαβε η ίδια την υπόθεση ήταν για να μην επιβαρύνεται ψυχολογικά η μητέρα της καθότι η τελευταία ήταν μεγάλη σε ηλικία και είχε περάσει πολλά στην ζωή της. Ενδεικτικοί, πάντως, είναι οι ισχυρισμοί της Ενάγουσας όταν αντεξετάσθηκε επί του προκειμένου από την ευπαίδευτη συνήγορο της Υπεράσπισης. Ξαφνιάσθηκε, όπως υποστήριξε, στο άκουσμα της πιο πάνω εισήγησης, αφού και όπως χαρακτηριστικά δήλωσε δεν ανέμενε να ακούσει κάτι τέτοιο. Το ακίνητο το κατείχε πάντα αυτή και είχαν πεθάνει τόσοι άνθρωποι στο μεταξύ χωρίς οποτεδήποτε να την ενοχλήσει οποιοσδήποτε. Σύμφωνα, επίσης, με την μαρτυρία της ούτε η Αναστασία αλλά και ούτε η Εναγόμενη 1 δεν της είχαν αναφέρει οποτεδήποτε και οτιδήποτε για το ακίνητο και ουδέποτε την είχαν ενοχλήσει σε σχέση με αυτό. Επίσης, καμία από τις δύο αυτές γυναίκες δεν είχε έρθει οποτεδήποτε σε αντιπαράθεση μαζί της διεκδικώντας το. Υπό το φως όλων των πιο πάνω κρίνω δικαιολογημένο η Ενάγουσα να ξαφνιάσθηκε στο άκουσμα της εισήγησης της Εναγόμενης 1 και να απάντησε την δεύτερη φορά με τον τρόπο που απάντησε. Δεν ήξερε τι να πει, όπως χαρακτηριστικά δήλωσε στην κυρίως εξέτασή της. Υπό το φως των πιο πάνω δεν θεωρώ ότι με την υπό συζήτηση απάντησή της η Ενάγουσα είχε πάψει να «διεκδικεί» το ακίνητο ως ακίνητο που της ανήκε. Εν κατακλείδι, η Ενάγουσα ήταν μάρτυρας της αλήθειας. Αυτή κατέθεσε με πάσα ειλικρίνεια την αλήθεια όπως την βίωσε και την μετέδωσε με τον απλοϊκό τρόπο που αυτή γνωρίζει στο Δικαστήριο. Εν' όψει της καλής εντύπωσης που μου έκανε ως μάρτυρας της αλήθειας δέχομαι, επίσης, τον ισχυρισμό της ότι η θυγατέρα της που ζει στην Αυστραλία την πληροφόρησε ότι τα παιδιά της Μαρίας, αδελφής του Χαράλαμπου, που ζουν και εκείνα στην Αυστραλία, την πληροφόρησαν ότι η Εναγόμενη 1 τους προσέφερε το ποσό των Λ.Κ.4.500,00 σεντ, το οποίο και έλαβαν. Για τους λόγους που επεξηγήθηκαν στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας της ΜΕ 1 κρίνω, επίσης, ασφαλές να δεχθώ την αλήθεια του πιο πάνω ισχυρισμού. Στο στάδιο αυτό κρίνω σκόπιμο να σχολιάσω τα ακόλουθα δύο σημεία από την μαρτυρία της Ενάγουσας. Στην παράγραφο 10 της Έκθεσης Απαίτησης αναφέρεται, ότι όταν η Κυριακού εξέφρασε στον Οδυσσέα την επιθυμία της όπως αυτός μεταβιβάσει το ακίνητο στην Ενάγουσα ο Οδυσσέας απεδέχθη. Με την μαρτυρία της η Ενάγουσα δεν υποστήριξε τον πιο πάνω ισχυρισμό. Ό,τι επί του προκειμένου υποστήριξε είναι τα ακόλουθα. Όταν η Κυριακού εξέφρασε την πιο πάνω επιθυμία της στον Οδυσσέα ο Οδυσσέας, αρχικά, απεδέχθη λέγοντάς της ότι θα κανόνιζε το θέμα. Αυτό έγινε την πρώτη φορά που ο Οδυσσέας επισκέφθηκε την οικία της Ενάγουσας κατά παράκληση της Κυριακούς για να του κοινοποιήσει η τελευταία την πιο πάνω επιθυμία της. Επειδή, ο Οδυσσέας δεν είχε δώσει οποιαδήποτε απάντηση στην Κυριακού αναφορικά με το τι είχε πράξει στο μεταξύ και αν κατά πόσο είχε υλοποιήσει την παράκληση της και την υπόσχεση που της είχε δώσει, στα πλαίσια δεύτερης επίσκεψής του στην οικία της Ενάγουσας, η οποία πραγματοποιήθηκε κατόπιν παράκλησης της Κυριακούς να κληθεί εκ νέου ο Οδυσσέας στην οικία της Ενάγουσας, ο Οδυσσέας ενημέρωσε την Κυριακού ότι η Αναστασία δεν δεχόταν να εγγραφεί το ακίνητο εξ' ολοκλήρου επ' ονόματι της Ενάγουσας, αλλά κατά το ήμιση και όπως το άλλο μισό εγγραφεί στο όνομα της ίδιας. Σύμφωνα με την Ενάγουσα ο λόγος που ο Οδυσσέας δεν ενέγγραφε το ακίνητο επ' ονόματι της Ενάγουσας εξ' ολοκλήρου ήταν γιατί δεν ήθελε να έρθει σε ρήξη με την Αναστασία καθότι ανέμενε από την Αναστασία να τον φροντίσει στα γηρατειά του. Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι ο δικογραφημένος ισχυρισμός της Ενάγουσας ότι Οδυσσέας συγκατατέθηκε στην επιθυμία της Κυριακούς όπως αυτός μεταβιβάσει το ακίνητο στην Ενάγουσα παρέμεινε αναπόδεικτος. Η πιο πάνω διάσταση ανάμεσα στις δικογραφημένες θέσεις της Ενάγουσας και την διά ζώσης μαρτυρία της δεν κρίνω, όμως, πως κλονίζει την εν γένει αξιοπιστία της, ούτε και αναιρεί την εν γένει θέση της περί κατοχής και εκμετάλλευσης του ακινήτου για την περίοδο που η ίδια προσδιόρισε στην μαρτυρία της. Το δεύτερο σημείο είναι το εξής. Κατά την αντεξέτασή της η Ενάγουσα υποστήριξε ότι ουδέποτε συγκατατέθηκε στην πώληση του ακινήτου. Το ακίνητο ήταν δώρο της Κυριακούς προς αυτήν και το ήθελε. Δεν ήθελε χρήματα. Αρνήθηκε, επίσης ότι είχε εξεύρει αγοραστές για την πώληση του ακινήτου. Η Ενάγουσα δεν με έπεισε, όμως, για την αλήθεια των πιο πάνω ισχυρισμών της. Αναφορικά με τον ισχυρισμό της ότι η Κυριακού δώρισε το ακίνητο σε αυτήν αυτός αποκλείεται εκ προοιμίου για τον λόγο που αναφέρθηκε στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας της ΜΕ
  18. Αναφορικά με τους ισχυρισμούς της ότι ουδέποτε συγκατατέθηκε στην πώληση του ακινήτου και ότι ουδέποτε εξηύρε αγοραστές σημειώνεται ότι αυτοί έρχονται σε αντίθεση με την επί των προκειμένων ζητημάτων υπό της ΜΕ 1 δοθείσα μαρτυρία η οποία έγινε αποδεκτή. Σύμφωνα με την μαρτυρία της ΜΕ 1 η εν λόγω μάρτυρας αφού πια έγινε γνωστό από την Εναγόμενη 1 ότι η τελευταία είχε εξασφαλίσει τίτλο ιδιοκτησίας επ' ονόματί της πρότεινε στην Ενάγουσα και η Ενάγουσα συγκατατέθηκε, όπως ευκρινώς προκύπτει από την μαρτυρία της ΜΕ 1, να βρουν την σωστή τιμή και να αφήσουν το ακίνητο να «πάει κληρονομικά». Και αυτό για να δοθεί μια λύση στο θέμα χωρίς φιλονικίες μεταξύ συγγενών αφού η Εναγόμενη 1, μεταξύ άλλων, είχε πει στην Ενάγουσα ότι και οι υπόλοιποι κληρονόμοι επιθυμούσαν να πωληθεί το ακίνητο. Έτσι, βρήκε δύο αγοραστές για το ακίνητο. Ο ένας αγοραστής προσέφερε το ποσό των Λ.Κ.30.000,00 σεντ και ο δεύτερος το ποσό των Λ.Κ.40.000,00 σεντ για την αγορά του ακινήτου. Όταν η Εναγόμενη 1 δεν δέχθηκε τις πιο πάνω τιμές, προδήλως, γιατί δεν της συνέφερε, η ΜΕ 1 διόρισε εκτιμητή ο οποίος εκτίμησε την αξία του ακινήτου στο ποσό των Λ.Κ.36.000,00 σεντ. Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι, αφενός, η Ενάγουσα συγκατατέθηκε στην πώληση του ακινήτου, αφετέρου, ότι είχαν εξευρεθεί αγοραστές για την πώλησή του με την συγκατάθεση της Ενάγουσας, οι οποίοι προσέφεραν τα πιο πάνω ποσά. Η διάσταση, όμως, που παρατηρείται μεταξύ των υπό συζήτηση ισχυρισμών της, ήτοι (α) ότι δεν είχε συγκατατεθεί στην πώληση του ακινήτου και (β) ότι δεν είχε εξεύρει αγοραστές, από την μια, και της παραγράφου 15 της Έκθεσης Απαίτησης, από την άλλη, δεν κρίνω πως είναι ικανή να πλήξει την καλή εντύπωση που μου έκανε η Ενάγουσα ως μάρτυρας της αλήθειας και την εν γένει αξιοπιστία της, ούτε και αναιρεί την εν γένει θέση της περί κατοχής και εκμετάλλευσης του ακινήτου για την περίοδο που η ίδια προσδιόρισε στην μαρτυρία της. Εκτός, λοιπόν, από τα σημεία εκείνα από την μαρτυρία της Ενάγουσας που δεν αποδέχομαι και που πιο πάνω υποδείχθηκαν, όλη η υπόλοιπη μαρτυρία της Ενάγουσας είναι αποδεκτή. Τρίτος μάρτυρας κατέθεσε ο Ιωάννης Πηλακούρης, σύζυγος της Ελένης Πηλακούρη, μιας εκ των θυγατέρων της Ενάγουσας, και γαμπρός της τελευταίας. Ο μάρτυρας μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Απαντούσε με αφοπλιστική ειλικρίνεια στις διάφορες ερωτήσεις που του τέθηκαν τόσο κατά την κυρίως εξέταση όσο και κατά την αντεξέταση, ενώ για θέματα για τα οποία δεν είχε προσωπική γνώση δήλωνε ευθαρσώς ότι δεν μπορούσε να απαντήσει. Ήταν, πρωτίστως, ακριβής στην μαρτυρία του. Ήταν, επίσης, αυθόρμητος, σαφής, σταθερός και δεν κλονίσθηκε κατά την αντεξέταση. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι ο μάρτυρας προσήλθε στο Δικαστήριο για να πει την αλήθεια και, μεταξύ άλλων, αυτό που ο ίδιος έζησε κατά την συνάντηση του με την Εναγόμενη 1 και τον σύζυγό της στην οικία του στο Κελλάκι, όπου οι δυο πιο πάνω αναφερόμενοι τον επισκέφθηκαν για να δώσουν στην σύζυγό του επιταγή ύψους Λ.Κ.4.500,00 σεντ και η τελευταία υπογράψει, επίσης, έγγραφο που να καταμαρτυρεί, μεταξύ άλλων, την παραλαβή της εν λόγω επιταγής. Σύμφωνα, επίσης, με τον μάρτυρα ο σύζυγος της Εναγόμενης 1 κρατούσε στα χέρια του βιβλιάριο επιταγών. Αν και ο μάρτυρας δεν διασαφήνισε ποιος ήταν ο σκοπός της προτιθέμενης πληρωμής του ποσού των Λ.Κ.4.500,00 σεντ στην σύζυγό του προκύπτει με ενάργεια από την μαρτυρία της ΜΕ 1 ότι ο σκοπός αυτός ήταν ακριβώς ο ίδιος με αυτόν που η ΜΕ 1 ανέφερε στην μαρτυρία της, ήτοι για να εξαγοράσει η Εναγόμενη 1 το μερίδιο των κληρονόμων του Χαράλαμπου επί του ακινήτου. Σημειώνεται ότι με την μαρτυρία του ο μάρτυρας υποστήριξε ότι κατά την επίσκεψη της Εναγόμενης 1 και του συζύγου της στην οικία τους ο τελευταίος επικοινώνησε τηλεφωνικά με την ΜΕ 1, ισχυρισμός, ο οποίος επιβεβαιώνεται και από την μαρτυρία της ΜΕ
  19. Η ΜΕ 1 στην μαρτυρία της ανέφερε για ποιο σκοπό ο σύζυγος της Εναγόμενης 1 είχε επικοινωνήσει τηλεφωνικώς μαζί της την ημέρα εκείνη από το σπίτι του μάρτυρα. Για να πείσει την σύζυγο του μάρτυρα, την ίδια και τους υπόλοιπους κληρονόμους του Χαράλαμπου να αποδεχθούν ουσιαστικά την εγγραφή του ακινήτου επ' ονόματί της εις αντάλλαγμα της πληρωμής από μέρους της του πιο πάνω ποσού. Σύμφωνα, επίσης, με τον μάρτυρα αφότου η ΜΕ 1 μίλησε στο τηλέφωνο με τον σύζυγο της Εναγόμενης 1 και πριν ακόμα κλείσει η τηλεφωνική γραμμή η ΜΕ 1 συνομίλησε και με τον μάρτυρα στο τηλέφωνο υποδεικνύοντάς του να μην δεχθεί την επιταγή, όπως ακριβώς και η ίδια υπέδειξε στην μαρτυρία της. Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι η επιταγή για την οποία ο μάρτυρας αναφέρθηκε στην μαρτυρία του συνδεόταν με το ακίνητο και την πρόταση που η Εναγόμενη 1 και ο σύζυγός της είχαν κάνει στον μάρτυρα και την σύζυγό του αναφορικά με αυτό, αλλά και στην ΜΕ 1 και στην Ενάγουσα. Υπό το φως των πιο πάνω κρίνω ότι η προσπάθεια της Υπεράσπισης να κλονίσει την εν γένει θέση του μάρτυρα υποβάλλοντάς του ότι η πιο πάνω επιταγή δεν αφορούσε στο ακίνητο απέτυχε. Ο μάρτυρας υποστήριξε, επίσης, κατά την αντεξέταση ότι η Εναγόμενη 1 του είπε στην παρουσία και της συζύγου του, Ελένης, ότι το ίδιο ποσό πλήρωσε και στους κληρονόμους της Μαρίας, αδελφής του Χαράλαμπου. Εν' όψει της καλής εντύπωσης που μου έκανε ο μάρτυρας δέχομαι τον πιο πάνω ισχυρισμό, ήτοι ότι η δήλωση αυτή έγινε από την Εναγόμενη 1, αλλά και την αλήθεια της. Αναφορικά με το τελευταίο δεν θεωρώ ότι αν η πιο πάνω δήλωση δεν ήταν αληθινή η Εναγόμενη 1 θα προέβαινε σε αυτήν με δεδομένο ότι πλέον ήταν ήδη γνωστό στην Ενάγουσα ότι η ίδια είχε εξασφαλίσει εγγραφή του ακινήτου επ' ονόματί της. Συναφώς σημειώνεται ότι κατά την αντεξέτασή της η ΜΕ 4 υποστήριξε ότι για το ότι η Εναγόμενη 1 είχε εξασφαλίσει τίτλο ιδιοκτησίας του ακινήτου επ' ονόματί της και για το ότι μοίραζε επιταγές το πληροφορήθηκε από την αδελφή της, ΜΕ
  20. Σε μεταγενέστερο στάδιο της είχε τηλεφωνήσει ο σύζυγος της Εναγόμενης 1 ρωτώντας την αν υπήρχε πρόβλημα να δώσει επιταγή για το ποσό των Λ.Κ.4.500,00 σεντ στην αδελφή της Ελένη. Η πιο πάνω μαρτυρία της ΜΕ 4 καταδεικνύει ότι κατά την επίσκεψη της Εναγόμενης 1 στην οικία της Ελένης ήταν ήδη γνωστό στους κληρονόμους του Χαράλαμπου ότι η Εναγόμενη 1 είχε εξασφαλίσει τίτλο ιδιοκτησίας του ακινήτου επ' ονόματί της. Υπό το φως των πιο πάνω περιστατικών δεν θεωρώ ότι αν η πιο πάνω δήλωση δεν ήταν αληθινή η Εναγόμενη 1 θα προέβαινε σε αυτήν. Αφού είχε πλέον προκύψει έκδηλα ότι στην πραγματικότητα αυτό που η Εναγόμενη 1 επιδίωκε δεν ήταν να πωλήσει το ακίνητο σε τρίτο πρόσωπο αλλά να το «αγοράσει» από τους κληρονόμους του Οδυσσέα. Όσον αφορά τον ισχυρισμό του μάρτυρα ότι το ακίνητο πάντοτε το εκμεταλλευόταν η πεθερά του και ο πεθερός του ενόσω ο τελευταίος βρισκόταν στην ζωή έχω να αναφέρω τα ακόλουθα. Από την μαρτυρία του προκύπτει ότι ο μάρτυρας δεν είχε προσωπική γνώση γι' αυτό το ζήτημα. Αφού, ανάμεσα στα άλλα, ήταν θέση του ότι δεν γνώριζε καν το ακίνητο, αλλά ούτε και κανένα από τα κτήματα που είχε η Ενάγουσα. Προδήλως, η μαρτυρία του αυτή αντανακλά ό,τι σχετικό επί του πιο πάνω ζητήματος περιήλθε στην αντίληψή του εξ' ακοής. Δέχομαι, όμως, τον υπό συζήτηση ισχυρισμό του, αφού αυτός επιβεβαιώνεται από την μαρτυρία της Ενάγουσας. Δέχομαι, επίσης, τον ισχυρισμό του ότι η Ενάγουσα κατά καιρούς ζητούσε από την σύζυγό του να πηγαίνει μαζί της στο ακίνητο, την φραχτή, όπως την αποκαλούσαν τα μέλη της οικογένειας της Ενάγουσας, σύμφωνα με την μαρτυρία της ίδιας της Ενάγουσας αλλά και της ΜΕ 2, για να την βοηθήσει στο μάζεμα των ελιών. Ο μάρτυρας είχε προσωπική γνώση για τις παρακλήσεις αυτής της Ενάγουσας αφού αυτές γίνονταν στην παρουσία του. Τέλος, δέχομαι τον ισχυρισμό του ότι η σύζυγός του πήγαινε στο ακίνητο και βοηθούσε την Ενάγουσα στην συγκομιδή των ελιών παρά το ότι γι' αυτόν δεν είχε, όπως και πάλι από την μαρτυρία του προκύπτει, προσωπική γνώση, αφού ουδέποτε επισκέφθηκε το ακίνητο σύμφωνα με την μαρτυρία του και, επομένως, δεν μπορεί να είχε δει την σύζυγό του εντός αυτού να βοηθά την Ενάγουσα. Η αλήθεια, όμως, του εν λόγω ισχυρισμού επιβεβαιώνεται από την μαρτυρία της ίδιας της Ενάγουσας, της ΜΕ 1 και της ΜΕ
  21. Σύμφωνα με την μαρτυρία των τριών πιο πάνω μαρτύρων όλες οι κόρες της Ενάγουσας βοηθούσαν την Ενάγουσα στο μάζεμα των ελιών από το ακίνητο όποτε η καθεμιά μπορούσε. Συνακόλουθα η μαρτυρία του μάρτυρα είναι αποδεκτή στην ολότητά της. Τέταρτη μάρτυρας κατέθεσε η Αντωνία Χαραλάμπους, θυγατέρα της Ενάγουσας. Μέσα από την συμπεριφορά της στο εδώλιο του μάρτυρα, τον τρόπο και το ύφος με το οποίο απαντούσε στις διάφορες ερωτήσεις που της τέθηκαν η μάρτυρας μου ενέπνευσε την πεποίθηση ότι κατέθεσε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Ήταν θετική και σταθερή στην μαρτυρία της, ενώ για ζητήματα που δεν θυμόταν, όπως ημερομηνίες θανάτου των προγόνων της, δήλωνε με ειλικρίνεια ότι δεν μπορούσε να απαντήσει. Ήταν σταθερή στην μαρτυρία της και δεν κλονίσθηκε κατά την αντεξέταση. Αναφορικά με καίρια σημεία στην υπόθεση, όπως το ποιος εκμεταλλευόταν το ακίνητο, τι καλλιέργεια γινόταν στο ακίνητο, πώς καλλιεργείτο το ακίνητο και ποιος μάζευε τις ελιές μέχρι που έφθασε την ηλικία των 20 ετών, οπότε και παντρεύτηκε και εγκατέλειψε το Κελλάκι, η μάρτυρας είχε προσωπική γνώση και η μαρτυρία της συνάδει με την μαρτυρία της ΜΕ 1 και της Ενάγουσας. Υπό το φως των πιο πάνω αλλά και της καλής εντύπωσης που μου έκανε η μάρτυρας ως μάρτυρας της αλήθειας η μαρτυρία της αυτή είναι αποδεκτή. Για το χρονικό δε διάστημα που μεσολάβησε από τότε που η μάρτυρας εγκατέλειψε το Κελλάκι και μέχρι σήμερα η μάρτυρας δήλωσε ευθαρσώς ότι η γνώση της για την χρήση και εκμετάλλευση του ακινήτου προερχόταν από τα μέλη της οικογένειάς της, πράγμα που καθιστά την μαρτυρία της αυτή εξ' ακοής. Η αλήθεια, όμως, αυτής της μαρτυρίας συνάδει με την μαρτυρία των ΜΕ 1 και ΜΕ 2 και είναι αποδεκτή. Αναφορικά με το αν αφότου εγκατέλειψε το Κελλάκι το ακίνητο εξακολουθούσε να καλλιεργείται για παραγωγή χόρτου ως τροφή για τα ζώα και τον αριθμό των ελαιόδεντρων που υπήρχαν σε αυτό, δήλωσε ότι δεν γνώριζε, ισχυρισμός που αναδεικνύει την ειλικρίνειά της. Συγκεκριμένα και αναφορικά με το τελευταίο δήλωσε ότι σήμερα είναι 60 χρονών και έχουν παρέλθει 40 χρόνια από τότε που πήγαινε στο ακίνητο για να βοηθήσει τους γονείς της και να μαζέψει ελιές. Αναφορικά με τον ισχυρισμό της ότι η Αναστασία έδωσε το ποσό των Λ.Κ.4.500,00 σεντ στα παιδιά του Γιώργου, αδελφού του Χαράλαμπου και πρώτα ξαδέλφια της μάρτυρος, αποδέχομαι μόνο ό,τι υποδείχθηκε ότι αποδέχομαι στα πλαίσια της αξιολόγησης της ΜΕ
  22. Υπό το φως όλων των πιο πάνω κρίνω ότι η μάρτυρας ήταν ειλικρινής και μάρτυρας της αλήθειας. Συνακόλουθα δέχομαι την μαρτυρία της στην ολότητά της εκτός από τα σημεία εκείνα από την μαρτυρία της που δενα ποδέχθηκα και που αναφέρθηκαν στα πλαίσια της αξιολόγησης της ΜΕ
  23. Πέμπτος μάρτυρας για την Ενάγουσα κατέθεσε ο Ιωάννης Μιχαλάκη, μεταξύ άλλων, ορκωτός πραγματογνώμων (chartered surveyor) του Βασιλικού Ινστιτούτου της Αγγλίας και ειδικός σε εκτιμήσεις γης. Ο μάρτυρας ετοίμασε Έκθεση Εκτίμησης την οποία κατέθεσε και η οποία σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο
  24. Επισκέφθηκε επί τόπου το ακίνητο και ετοίμασε τη έκθεσή του στις 15.10.
  25. Για την εκτίμηση της αγοραίας αξίας του ακινήτου ο μάρτυρας χρησιμοποίησε την συγκριτική μέθοδο εκτίμησης. Αφού παρέθεσε τα χαρακτηριστικά του ακινήτου, ακολούθως, έδωσε μαρτυρία για τα συγκριτικά που χρησιμοποίησε καθώς και τον τρόπο με τον οποίο υπολόγισε την αγοραία αξία του ακινήτου. Σύμφωνα με τον μάρτυρα το ακίνητο εμπίπτει εντός του Φ/Σχ 48/
  26. Διαθέτει ακανόνιστο σχήμα, ομαλή επιφάνεια και κλίση προς τα δυτικά. Έχει εμβαδό 2.676 τετραγωνικά μέτρα και εμπίπτει εντός της πολεοδομικής ζώνης Γ3, η οποία χαρακτηρίζεται ως γεωργική ζώνη. Στα νοτιοανατολικά εφάπτεται με πρόσωπο 50 περίπου μέτρων επί εγγεγραμμένου δημόσιου μονοπατιού. Σύμφωνα με την Δήλωση Πολιτικής για την ύπαιθρο και τα χωριά το ακίνητο έχει συντελεστή δόμησης και κάλυψης 10%, ύψος 8,30 μέτρα και αριθμό ορόφων
  27. Βρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων της κοινότητας Κελλακίου στην επαρχία Λεμεσού, 300 μέτρα περίπου βόρεια της πυκνοκατοικημένης περιοχής της κοινότητας. Δεν διαθέτει όλες τις αναγκαίες υπηρεσίες, όπως νερό, ηλεκτρισμό και τηλέφωνο. Ο μάρτυρας χρησιμοποίησε τέσσερα συγκριτικά τα οποία βρίσκονται νοτιοδυτικά του ακινήτου και στοιχεία των οποίων δίδονται στον Πίνακα που επισυνάπτεται στην Έκθεση Εκτίμησής του, από τώρα και στο εξής «ο Πίνακας». Βασίσθηκε, όμως, κυρίως, στα πρώτα τρία συγκριτικά του εν λόγω Πίνακα, τα οποία σύμφωνα με τον μάρτυρα διαθέτουν παρόμοια φυσικά και νομικά χαρακτηριστικά με το ακίνητο. Το πρώτο συγκριτικό - συγκριτικό 1 - αφορά σε χωράφι που βρίσκεται 880 μέτρα περίπου νοτιοδυτικά του ακινήτου. Διαθέτει ακανόνιστο σχήμα και ομαλή και επίπεδη επιφάνεια. Εφάπτεται στα νοτιοανατολικά με πρόσωπο 115 μέτρων περίπου επί του κύριου δρόμου Κελλάκι - Πραστειό. Το δεύτερο συγκριτικό - συγκριτικό 2 - αφορά σε χωράφι που βρίσκεται 870 μέτρα περίπου νοτιοδυτικά του ακινήτου. Διαθέτει ακανόνιστο σχήμα και ομαλή και επίπεδη επιφάνεια. Είναι περίκλειστο και βρίσκεται 90 μέτρα περίπου βορειοδυτικά του πλησιέστερου εγγεγραμμένου δημόσιου δρόμου. Το τρίτο συγκριτικό - συγκριτικό 3 - αφορά σε χωράφι που βρίσκεται 1,19 χιλιόμετρα περίπου νοτιοδυτικά του ακινήτου. Διαθέτει ακανόνιστο σχήμα και ομαλή και επίπεδη επιφάνεια. Εφάπτεται στα βορειοδυτικά με πρόσωπο 30 μέτρων περίπου επί εγγεγραμμένου δημόσιου δρόμου. Το τέταρτο συγκριτικό - συγκριτικό 4 - αφορά σε χωράφι που βρίσκεται 1,1 χιλιόμετρα περίπου νοτιοδυτικά του ακινήτου. Διαθέτει ακανόνιστο σχήμα και ομαλή και επίπεδη επιφάνεια. Εφάπτεται στα βορειοδυτικά με πρόσωπο 35 μέτρων περίπου επί εγγεγραμμένου δημόσιου δρόμου. Η διαφορά αυτού του συγκριτικού με τα υπόλοιπα τρία συγκριτικά είναι ότι αυτό εμπίπτει εντός της πολεοδομικής ζώνης Ζ 1, η οποία είναι υποδεέστερη από την γεωργική ζώνη Γ 3, και αφορά σε ζώνη προστασίας. Τα συγκριτικά 2 και 3 και το ακίνητο βρίσκονται σε αποστάσεις περί τα 200 μέτρα από τις οικιστικές ζώνες στο Κελλάκι. Αφού έλαβε υπόψη όλες τις συγκριτικές πωλήσεις και, κυρίως, την τρίτη, την οποία χαρακτήρισε ως την κύρια συγκριτική πώληση, και αφού προέβη στην κατάλληλη αναπροσαρμογή των τιμών κατέληξε ότι η τιμή πώλησης για το ακίνητο είναι Ευρώ 13,50 σεντ το τετραγωνικό μέτρο. Στην βάση του ότι το εμβαδό του ακινήτου είναι 2.676 τετραγωνικά μέτρα κατέληξε ότι η αγοραία αξία του ακινήτου είναι Ευρώ 36.126,00 σεντ και κατόπιν στρογγυλοποίησης Ευρώ 36.000,00 σεντ. Κατά την αντεξέταση διασαφήνισε ότι τα συγκριτικά βρίσκονται στα νοτιοδυτικά της πυκνοκατοικημένης περιοχής του χωριού και ότι η πυκνοκατοικημένη περιοχή είναι οικιστικές ζώνες. Για την εκτίμησή του χρέωσε το ποσό των Λ.Κ.172,50 σεντ, το οποίο και πληρώθηκε. Για την πληρωμή του πιο πάνω ποσού εκδόθηκε σχετικό τιμολόγιο με ημερομηνία 15.10.07 και αριθμό
  28. Το εν λόγω τιμολόγιο κατατέθηκε υπό του μάρτυρος και σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο
  29. Ο μάρτυρας κατέθεσε, επίσης, και σχετική απόδειξη πληρωμής με ημερομηνία 20.12.07 και αριθμό
  30. Η απόδειξη κατατέθηκε υπό του μάρτυρος και σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο
  31. Η Υπεράσπιση δεν αμφισβήτησε τον τρόπο με τον οποίο ο μάρτυρας υπολόγισε την αγοραία αξία του ακινήτου, αλλά ούτε και ό,τι ανέφερε προς υποστήριξη της γνώμης του. Ό,τι αμφισβήτησε ήταν την καταλληλότητα των συγκριτικών που ο μάρτυρας έλαβε υπόψη για να καταλήξει στην γνώμη του. Συγκεκριμένα ήταν η θέση της Υπεράσπισης ότι το έτος 2007 υπήρξαν πωλήσεις κτημάτων πλησιέστερα του ακινήτου από ότι τα συγκριτικά που ο μάρτυρας έλαβε υπόψη και με τα ίδια νομικά και φυσικά χαρακτηριστικά όπως το ακίνητο. Η αξία των κτημάτων αυτών κυμαίνετο από Ευρώ 3,59 σεντ σε Ευρώ 6,80 σεντ το τετραγωνικό μέτρο. Στο στάδιο αυτό κρίνω σκόπιμο να παραθέσω την μαρτυρία του εκτιμητή της πλευράς της Υπεράσπισης, Λάκη Κωνσταντίνου, ΜΥ
  32. Ο μάρτυρας είναι εκτιμητής ακινήτων και αφού έλαβε οδηγίες στις 4.2.08 από την Εναγόμενη 1 για να προβεί στην εκτίμηση της αγοραίας αξίας του επιθεώρησε το ακίνητο στις 10.2.
  33. Αναγνώρισε το Τεκμήριο 5, που κατατέθηκε από την Εναγόμενη 1, ως την Έκθεση Εκτίμησης που ετοίμασε στις 13.2.08 για τον σκοπό αυτό. Για τον υπολογισμό της αγοραίας αξίας του ακινήτου υιοθέτησε κι' αυτός την συγκριτική μέθοδο πώλησης λαμβάνοντας υπόψη του 5 συγκριτικά τα οποία εκτίθενται στον «ΠΙΝΑΚΑ 1» του Τεκμηρίου 5, από τώρα και στο εξής «ο Πίνακας 1». Βάση των συγκριτικών υιοθέτησε ως αγοραία αξία το ποσό των Ευρώ 7,00 σεντ το τετραγωνικό μέτρο. Με βάση δε το εμβαδό του ακινήτου υπολόγισε την αγοραία αξία του στο ποσό των Ευρώ 19.000,00 σεντ. Η πλευρά της Ενάγουσας δεν αμφισβήτησε τον τρόπο με τον οποίο ο μάρτυρας υπολόγισε την αγοραία αξία του ακινήτου, αλλά ούτε και ό,τι αυτός ανέφερε προς υποστήριξη της γνώμης του. Ό,τι αμφισβήτησε ήταν την καταλληλότητα των συγκριτικών που ο μάρτυρας έλαβε υπόψη για να καταλήξει στην γνώμη του. Δέχομαι τα όσα και οι δύο εμπειρογνώμονες κατέθεσαν ως πραγματικά γεγονότα επί των οποίων βάσισαν την εκτίμησή τους, όπως, μεταξύ άλλων, τα χαρακτηριστικά του ακινήτου και των συγκριτικών που ο καθένας έλαβε υπόψη. Άλλωστε, καμία από τις δύο πλευρές δεν αμφισβήτησε τον εμπειρογνώμονα της άλλης επί των πιο πάνω ζητημάτων. Ο ΜΕ 5, όμως, δεν με έπεισε για την ορθότητα της γνώμης του παρά το ότι δεν κλονίσθηκε κατά την αντεξέταση. Και αυτό γιατί δεν έχω ικανοποιηθεί ότι τα συγκριτικά που έλαβε υπόψη είναι τα κατάλληλα για τον υπολογισμό της αγοραίας αξίας του ακινήτου. Και αυτό γιατί, όπως ευκρινώς προκύπτει από την μαρτυρία του, αυτά ανήκουν σε άλλο φύλλο/σχέδιο, το οποίο αφορά σε περιοχή η οποία, ναι μεν, είναι γεωργική και πλησίον της περιοχής, ήτοι του φύλλου/σχεδίου εντός του οποίου εμπίπτει το ακίνητο, διαφέρει, όμως, από την περιοχή εντός της οποίας βρίσκεται το ακίνητο στην έκταση και τον βαθμό που ο ΜΥ 7 υπέδειξε με την μαρτυρία του. Όπως ενδεικτικά ανέφερε ο ΜΥ 7 στην μαρτυρία του χωρίς να αμφισβητηθεί από την πλευρά της Ενάγουσας τα συγκριτικά που λήφθηκαν υπόψη από τον ΜΕ 5 εμπίπτουν στο Φ/Σχ 48/54, που είναι περιοχή η οποία βρίσκεται δυτικά του πυρήνα του χωριού και έχει γίνει αντικείμενο μεμονωμένης οικιστικής ανάπτυξης παρά το ότι η ζώνη είναι γεωργική. Έχει, επίσης, προσελκύσει ενδιαφέρον για επένδυση λόγω και του σχεδιασμού του νέου παρακαμπτήριου δρόμου προς το χωριό Εφταγώνια. Αντίθετα, η περιοχή εντός της οποίας βρίσκεται το ακίνητο είναι καθαρά γεωργική. Επίσης, αν και όχι περίκλειστο, ένεκα του ότι εφάπτεται σε εγγεγραμμένο δημόσιο μονοπάτι πολεοδομικά το ακίνητο δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο οικιστικής ανάπτυξης. Ο μάρτυρας υποστήριξε χωρίς να αμφισβητηθεί από την πλευρά της Ενάγουσας ότι σε ακίνητο που είναι περίκλειστο ή που εφάπτεται σε μονοπάτι δεν δίδεται άδεια οικοδομής για ανέγερση κατοικίας. Υποστήριξε, επίσης, ότι τα συγκριτικά που έλαβε υπόψη βρίσκονται όλα σε γεωργική ζώνη και δεν μπορεί σε αυτά να αναγερθεί οικοδομή. Κρίνω πως η διαφορά που παρουσιάζουν οι δύο περιοχές, όπως αυτή πιο πάνω υποδείχθηκε, είναι σημαντική για σκοπούς αξιολόγησης της γνώμης των δύο εμπειρογνωμόνων. Δέχομαι, επίσης, την θέση του ΜΥ 7 ότι τα συγκριτικά που έλαβε υπόψη ο ΜΕ 5 δεν είναι κατάλληλα και από μια άλλη σημαντική άποψη. Το πρώτο συγκριτικό στον Πίνακα εφάπτεται δημόσιου εγγεγραμμένου δρόμου, ήτοι του κύριου δρόμου Κελλάκι - Πραστειό, με πρόσωπο 115 μέτρων, το τρίτο δημόσιου εγγεγραμμένου δρόμου με πρόσωπο 30 μέτρων και το τέταρτο δημόσιου εγγεγραμμένου δρόμου με πρόσωπο 35 μέτρων. Το ακίνητο εφάπτεται δημόσιου μονοπατιού. Κρίνω πως και αυτή η διαφορά είναι σημαντική. Είναι απόρροια της κοινής λογικής ότι άλλη είναι η αξία ενός ακίνητου που εφάπτεται δημόσιου εγγεγραμμένου δρόμου και άλλη ενός ακίνητου που εφάπτεται δημόσιου μονοπατιού. Η διαφορά αυτή είναι σημαντική και από μια άλλη άποψη. Εν' όψει του ότι τα συγκριτικά που λήφθηκαν υπόψη από τον ΜΕ 5 εφάπτονται δημόσιου εγγεγραμμένου δρόμου μπορούν να τύχουν οικιστικής ανάπτυξης, αν και, μιας μόνο κατοικίας παρά το ότι βρίσκονται σε γεωργική ζώνη. Το ακίνητο, όμως, επειδή εφάπτεται μονοπατιού δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο οικιστικής ανάπτυξης. Επίσης, εντός του μονοπατιού επιτρέπεται η διέλευση μόνο πεζών και ζώων. Τέλος, τα συγκριτικά του Πίνακα βρίσκονται από τον υπό σχεδιασμό παρακαμπτήριο δρόμο που οδηγεί στο χωριό Εφταγώνια σε απόσταση μόλις 50 μέτρων. Υπό το φως των πιο πάνω δέχομαι την θέση του ΜΥ 7 ότι η περιοχή στην οποία βρίσκονται τα συγκριτικά που έλαβε υπόψη ο ΜΕ 5 «δεν μπορεί να συγκριθεί με την περιοχή που βρίσκεται το επίδικο». Έστω και αν η απόσταση μεταξύ του ακίνητου και του υπό σχεδιασμό παρακαμπτήριου δρόμο που οδηγεί στο χωριό Εφταγώνια είναι σύμφωνα με τον ΜΥ 7 500 μέτρα και, επομένως, όχι κατά πολύ μεγαλύτερη από την απόσταση των 50 μέτρων που υπάρχει μεταξύ των συγκριτικών που λήφθηκαν υπόψη από τον ΜΕ 5 και του ακινήτου. Υπό το φως όλων των πιο πάνω η γνώμη - εκτίμηση του ΜΕ 5 κρίνεται ακροσφαλής και αυτό σε αντίθεση με την ηχηρή πεποίθηση που εξέφρασε ότι αυτή είναι ορθή. Από την άλλη, έχω πεισθεί για την καταλληλότητα των συγκριτικών που λήφθηκαν υπόψη από τον ΜΥ 7 και, κατ' επέκταση, την ορθότητα της γνώμης του. Τα συγκριτικά αυτά είναι καθαρά γεωργικά κτήματα, όπως και ο ΜΥ 7 με την μαρτυρία του υπέδειξε, και βρίσκονται σε καθαρά γεωργικές περιοχές όπως και το ακίνητο. Συν τοις άλλοις, τα δύο πρώτα συγκριτικά του Πίνακα απέχουν μόνο 400 μέτρα από το ακίνητο, ενώ τα τρία τελευταία συγκριτικά του Πίνακα, αν και απέχουν απόσταση περίπου 800 μέτρων από το ακίνητο και, επομένως, όχι σημαντικά μεγάλη από το ακίνητο βρίσκονται σε περιοχή καθαρά γεωργική όπως και το ακίνητο. Δεν μου διαφεύγει ότι ο ΜΥ 7 δέχθηκε ότι το ακίνητο βρίσκεται σε ευνοϊκότερη θέση από ότι τα συγκριτικά που χρησιμοποίησε αφ' ης στιγμής προς το ακίνητο υπάρχει δίοδος μέσω μονοπατιού, ενώ τα δύο πρώτα συγκριτικά καθώς και το τελευταίο είναι περίκλειστα και για τα άλλα δύο υπάρχει δρόμος υπό εγγραφή. Ακριβώς, όμως, επειδή ο ΜΥ 7 έλαβε υπόψη την πιο πάνω παράμετρο υιοθέτησε ως αξία του ακινήτου ανά τετραγωνικό μέτρο ποσό μεγαλύτερο του ποσού στο οποίο πουλήθηκαν τα συγκριτικά που χρησιμοποίησε. Σύμφωνα με τον Πίνακα 1 τα συγκριτικά 1, 2, 3, 4 και 5 πουλήθηκαν στην τιμή των Ευρώ 3,59 σεντ, Ευρώ 3,99 σεντ, Ευρώ 8,03 σεντ, Ευρώ 6,80 σεντ και Ευρώ 6,00 σεντ αντίστοιχα, ενώ για το ακίνητο υιοθέτησε ως τιμή αγοράς το ποσό των Ευρώ 7,00 σεντ ανά τετραγωνικό μέτρο. Σημειώνεται ότι ο τρόπος υπολογισμού της αγοραίας αξίας του ακινήτου δεν αποτέλεσε αντικείμενο αμφισβήτησης από την πλευρά της Ενάγουσας. Από την μαρτυρία του προκύπτει, επίσης, ότι το εμβαδό ενός συγκριτικού διαδραματίζει ρόλο στον καθορισμό του ως κατάλληλο για σκοπούς σύγκρισης, κάτι με το οποίο και ο ευπαίδευτος συνήγορος της Ενάγουσας φαινόταν να είναι σύμφωνος. Δέχομαι, όμως, την θέση του ότι η διαφορά στο εμβαδό μεταξύ του ακίνητου και του κάθε συγκριτικού που φαίνεται στον Πίνακα 1 δεν είναι τόση μεγάλη ώστε να δημιουργεί ρήγμα στην εκτίμηση του ή να καθιστά αυτή ακροσφαλή. Πάντως, τίποτα δεν τέθηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο της Ενάγουσας που να τεκμηριώνει την θέση του ότι ένεκα των διαφορών στα εμβαδά τα συγκριτικά του Πίνακα 1 είναι ακατάλληλα για σκοπούς σύγκρισης και που να καταδεικνύει ότι οι διαφορές αυτές στην υπό εξέταση περίπτωση είναι τέτοιες που για σκοπούς εκτίμησης της αγοραίας αξίας του ακινήτου καθιστούν τα συγκριτικά στην ουσία μη συγκρίσιμα με το ακίνητο ή υποδεέστερα αυτού. Η θέση που προβλήθηκε ήταν γενικόλογη και αόριστη. Σαφώς ο μάρτυρας, από την άλλη, υπέδειξε ότι η διαφορά στα εμβαδά δεν καθιστά τα συγκριτικά υποδεέστερα του ακινήτου. Υπεβλήθη, επίσης, από τον ευπαίδευτο συνήγορο της Ενάγουσας ότι τον τελευταίο καιρό η πολεοδομική ζώνη «στην επίδικη περιοχή» έχει επεκταθεί και το ακίνητο έχει εν μέρει μετατραπεί από γεωργική ζώνη (Γ 3) σε οικιστική ζώνη (Η 3). Υπεβλήθη, επίσης, στον μάρτυρα ότι εν' όψει της δημιουργίας δρόμου που κατά τον χρόνο της εκτίμησής του ήταν γνωστή στον μάρτυρα σήμερα ο συντελεστής δόμησης έχει αυξηθεί από 10% σε 60% και ο συντελεστής κάλυψης από 15% σε 35% με αποτέλεσμα η αξία του ακινήτου να έχει πολλαπλασιασθεί. Εις απάντηση και στις δύο πιο πάνω θέσεις ο μάρτυρας υπέδειξε ότι η εκτίμησή του έγινε στις 13.2.08 και δεν είναι σε θέση να γνωρίζει τι συμβαίνει σήμερα. Σε άλλη θέση που του υποβλήθηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο της Ενάγουσας υποστήριξε ότι κατά τον χρόνο της εκτίμησής του δεν είχε παρουσιασθεί επενδυτική δραστηριότητα στην περιοχή που βρίσκεται το ακίνητο. Κατ' αρχή, οι θέσεις του ευπαίδευτου συνηγόρου της Ενάγουσας είναι ατεκμηρίωτες αφού καμία μαρτυρία δεν παρουσιάσθηκε προς επίρρωση τους. Το σημείο αυτό κρίνω ότι είναι καταλυτικό για το βάσιμο τους. Προκύπτει, επίσης, από τις απαντήσεις του ΜΥ 7 ότι οι πιο πάνω θέσεις δεν είναι αποδεκτές από τον ίδιο καθότι γι' αυτές δεν έχει γνώση. Ο μάρτυρας ετοίμασε την έκθεσή του σε χρόνο που τίποτα από όσα πιο πάνω του υπεβλήθησαν δεν ίσχυε. Και αν ακόμα, όμως, οι θέσεις που τέθηκαν στον μάρτυρα ήθελε ευσταθούν δεν θεωρώ ότι ο ευπαίδευτος συνήγορος της Ενάγουσας νομιμοποιείτο να τις υποβάλει στον ΜΥ
  34. Και αυτό γιατί βρίσκονται εκτός των δικογραφημένων θέσεων της ίδιας της Ενάγουσας αφ' ης στιγμής το ποσό που αναφέρεται στην Έκθεση Απαίτησης ως η εκτιμηθείσα αγοραία αξία του ακινήτου δεν λαμβάνει υπόψη τις πιο πάνω παραμέτρους. Συναφώς ο ΜΕ 5 δεν αναφέρθηκε στα πιο πάνω ως παράμετροι που λήφθηκαν υπόψη από τον ίδιο. Με βάση τα πιο πάνω δεν δέχομαι ως ορθή την εκτίμηση της αγοραίας αξίας στην οποία προέβη ο ΜΕ
  35. Τουναντίον, δέχομαι ότι η αγοραία αξία του ακινήτου είναι αυτή που καταδεικνύεται από την έκθεση εκτίμησης του ΜΥ
  36. Συνακόλουθα δέχομαι ότι η αγοραία αξία του ακινήτου ανέρχεται στο ποσό των Ευρώ 19.000,00 σεντ. Εκτός από την μαρτυρία εκείνη που δέχθηκα από την μαρτυρία του ΜΕ 5 δέχομαι, επίσης, από την μαρτυρία του ότι για την ετοιμασία της Έκθεσης Εκτίμησής του χρέωσε το ποσό των Λ.Κ.172,50 σεντ, ότι για το πιο πάνω ποσό εκδόθηκε τιμολόγιο με ημερομηνία 15.10.07 και αριθμό 1431, ότι πληρώθηκε το πιο πάνω ποσό και ότι για την πληρωμή του πιο πάνω ποσού εκδόθηκε απόδειξη πληρωμής με ημερομηνία 20.12.07 και αριθμό
  37. Πρώτη μάρτυρας για την Υπεράσπιση κατέθεσε η Εναγόμενη
  38. Αυτή προέβαλε μια εντελώς διαφορετική εκδοχή από ότι η Ενάγουσα και η ΜΕ
  39. Συνοπτικά η εκδοχή της ήταν η ακόλουθη. Το ακίνητο ανήκε στην Κυριακού και τον Οδυσσέα οι οποίοι το δώρησαν στην Αναστασία η οποία με την σειρά της το δώρισε στην ίδια το έτος
  40. Η Εναγόμενη 1 επισκεπτόταν από μικρή το ακίνητο μαζί με τον Οδυσσέα, την Κυριακού και την Αναστασία. Ο Οδυσσέας το καλλιεργούσε με τα ζώα και οι υπόλοιποι τον βοηθούσαν και μάζευαν τις ελιές συμπεριλαμβανομένης και της ίδιας. Την Εναγόμενη 1 την έπαιρνε πάντα μαζί της η Αναστασία στο ακίνητο. Εκτός από τις ελιές καλλιεργούσαν ντομάτες, αγγουράκια, πατάτες, σίταρους, λαχανικά, πατάτες, φασολάκια, κολοκυθάκια και κρεμμύδια. Έπαιρναν νερό από το γειτονικό κτήμα, το οποίο ανήκε στον Γιάννη Ονουφρίου, γιατί το ακίνητο δεν είχε νερό. Μια από τις 10 ελιές που υπάρχουν στο ακίνητο ανήκει στην οικογένεια κάποιας Κούλας, η οποία είναι συγγενής της Εναγόμενης
  41. Τόσο η Κούλα όσο και ο αδελφός της μάζευαν και μέχρι σήμερα μαζεύουν τους καρπούς αυτής της ελιάς. Τα μόνα χρόνια που η Εναγόμενη 1 δεν επισκέφθηκε το ακίνητο ήταν όταν έφυγε στην Αγγλία για σπουδές και συγκεκριμμένα το έτος 1965 μέχρι το έτος 1969 που επέστρεψε στην Κύπρο. Πριν, όμως, το 1965 πήγαινε στο ακίνητο ανελλιπώς μαζί με την Αναστασία, τον Οδυσσέα και την Κυριακού όταν ακόμα η τελευταία μπορούσε στην υγεία της. Όταν το 1953 μετακόμισαν στην Λεμεσό ο Οδυσσέας συνέχιζε να καλλιεργεί το ακίνητο και η Αναστασία να μαζεύει τις ελιές με την βοήθεια του Οδυσσέα. Ο Οδυσσέας είχε παραμείνει στο Κελλάκι και συνέχιζε να φροντίζει και να καλλιεργεί όλα του τα κτήματα με το αλέτρι και τα ζώα καθώς και να φροντίζει την Κυριακού. Ουδέποτε εγκατέλειψε την Κυριακού μόνη στο Κελλάκι. Η Αναστασία το φύτευε και μάζευε τις ελιές αφού κάθε Σαββατοκυρίακο πήγαινε στο Κελλάκι. Μάζευε και η Εναγόμενη 1 τις ελιές κατά την περίοδο της συγκομιδής, αφού κάθε Σαββατοκυρίακο η οικογένειά της επισκεπτόταν το Κελλάκι. Η Αναστασία επισκεπτόταν, επίσης, το Κελλάκι και στα μέσα της εβδομάδας για να ζυμώνει γιατί είχε αφήσει το νοικοκυριό της στο χωριό. Η Αναστασία φύτευε το ακίνητο και μάζευε τις ελιές μέχρι που αρρώστησε και πέθανε. Η τελευταία φορά που η Αναστασία μάζεψε ελιές από το ακίνητο ήταν το έτος 1983 με την βοήθεια των φιλενάδων της. Επισκεπτόταν το Κελλάκι ανελλιπώς. Ο πατέρας της Εναγόμενης 1 πέθανε το 1973 και η Αναστασία το
  42. Μέσα σε αυτή την δεκαετία η Αναστασία πήγαινε στο Κελλάκι και φρόντιζε το ακίνητο με το αυτοκίνητο της γραμμής. Κάποιες φορές έμενε και στο χωριό για κάποιες μέρες και δεν επέστρεφε στην Λεμεσό. Από το έτος 1970, που η Αναστασία δώρησε το ακίνητο στην Εναγόμενη 1, και μέχρι σήμερα το ακίνητο κατέχεται και καλλιεργείται ανελλιπώς από την Εναγόμενη
  43. Το καλλιεργούσε ο Οδυσσέας και η Αναστασία το φύτευε για την Εναγόμενη
  44. Η Εναγόμενη 1 δεν φύτευε η ίδια το ακίνητο. Πήγαινε, όμως, κάποιες φορές με την Αναστασία και την βοηθούσε στο μάζεμα των ελιών. Τα παιδιά της γεννήθηκαν το 1968 και το
  45. Όταν επισκεπτόταν το ακίνητο τα πρόσεχε ο σύζυγός της. Μετά τον θάνατο του Οδυσσέα το ακίνητο το καλλιεργεί ο κουνιάδος της Εναγόμενης 1 κατόπιν υποδείξεων της τελευταίας. Ο κουνιάδος της Εναγόμενης 1 διαμένει στο Κελλάκι και έχει τράκτορ. Αυτός μαζεύει τις ελιές και μοιράζονται το λάδι. Τα τελευταία δύο χρόνια το ακίνητο δεν καλλιεργήθηκε. Το καθάριζε, όμως, μέσω του κουνιάδου της ο οποίος έπαιρνε μαζί του εργάτες. Ουδέποτε ενόχλησε την Εναγόμενη 1 οποιοσδήποτε σε σχέση με την κατοχή και την χρήση του ακινήτου. Μέχρι και σήμερα επισκέπτεται το ακίνητο ανελλιπώς. Άκουσε η ίδια προσωπικά την Κυριακού να δωρίζει το ακίνητο στην Αναστασία. Αρνήθηκε υποβολή ότι η Αναστασία κατείχε το ακίνητο μέχρι το 1954 και ότι μετά το διεκδικούσε ως κληρονόμος καθότι από εκεί και πέρα το εκμεταλλεύονταν η Ενάγουσα. Όταν η Αναστασία πλέον δώρησε το ακίνητο στην Εναγόμενη 1 η πρώτη βοηθούσε την τελευταία. Η Αναστασία της το δώρησε «τάσσοντας» της το που την βοηθούσε όλα τα χρόνια που το ακίνητο το φρόντιζε η Αναστασία. Όταν ήταν μικρή ζούσε με τους γονείς της στο σπίτι του Οδυσσέα και της Κυριακούς. Όταν ο μεγάλος της αδελφός έφθασε σε ηλικία να πάει Γυμνάσιο και συγκεκριμένα κατά την σχολική περίοδο 1953 - 1954 η οικογένειά της μετακόμισε στην Λεμεσό όπου και ενοικίασε σπίτι, γιατί ο πατέρας της ήθελε να μορφώσει και να στείλει όλα του τα παιδιά στο Γυμνάσιο. Η ίδια την χρονιά εκείνη πήγαινε στο Δημοτικό. Ο Οδυσσέας και η Κυριακού έμειναν στο Κελλάκι, διότι η Κυριακού κινείτο ακόμη. Ύστερα από ένα χρόνο η κατάσταση της Κυριακούς χειροτέρεψε και μεταφέρθηκε στο σπίτι της Αναστασίας στην Λεμεσό, όπως και ο Οδυσσέας. Ο Οδυσσέας, όμως, δεν έμενε πάντα στο σπίτι της Αναστασίας, αλλά μετακινείτο ανάμεσα στο Κελλάκι και στην περιοχή της Αμαθούντος της επαρχίας Λεμεσού, όπου βρίσκονταν τα κτήματά του τα οποία και περιποιόταν. Ερχόταν, όμως, και έβλεπε την Κυριακού και κάποτε διανυκτέρευε στο σπίτι της Αναστασίας. Κάποια ημέρα μέσα στο Καλοκαίρι του 1955 ο Χαράλαμπος πρότεινε στην Κυριακού να την πάρει και να την φιλοξενήσει στο σπίτι του για να δει η Κυριακού τις φίλες της από το χωριό. Η Κυριακού εν τέλει πείσθηκε και έτσι ο Χαράλαμπος την μετέφερε στο σπίτι του στο Κελλάκι. Η Αναστασία πήγαινε κάθε Κυριακή στο Κελλάκι μαζί με τον σύζυγο και τα παιδιά της. Την δεύτερη Κυριακή και εντός του έτους 1955 η Αναστασία επισκέφθηκε την Κυριακού στο σπίτι της Ενάγουσας, όπου την βρήκε σε άσχημη κατάσταση. Ήταν λερωμένη και την περιτριγύριζαν μύγες. Η Κυριακού παρακάλεσε κλαίγοντας την Αναστασία να την πάρει στο σπίτι της στην Λεμεσό. Η Αναστασία μετέφερε την Κυριακού στο πατρικό της σπίτι στο χωριό όπου και την καθάρισε και την περιποιήθηκε. Ακολούθως, την μετέφερε στο σπίτι της στην Λεμεσό. Έκτοτε η Κυριακού έμεινε στο σπίτι της Αναστασίας μέχρι που πέθανε την Πρωτοχρονιά του
  46. Η Κυριακού ουδέποτε έμεινε στο σπίτι της Ενάγουσας παρά μόνο 10 με 15 ημέρες το Καλοκαίρι του 1955 που την μετέφερε εκεί ο Χαράλαμπος για να μπορέσει να δει τις γνωστές και φίλες της από το χωριό. Οι σχέσεις της Ενάγουσας με την Κυριακού και τον Οδυσσέα δεν ήταν καθόλου καλές. Η Ενάγουσα και ο Χαράλαμπος δεν τους σέβονταν. Η υγεία της Κυριακούς άρχισε να σοβαρεύει μετά που μεταφέρθηκε στο σπίτι της Αναστασίας στην Λεμεσό και συγκεκριμένα περί το έτος 1955 ή
  47. Είχε αρχίσει, όμως, να επιδεινώνεται ένα χρόνο προηγουμένως και ενώ ακόμα ζούσε στο Κελλάκι. Όμως, μάζευε ελιές ενώ ήταν ακόμα άρρωστη και μπορούσε. Η Κυριακού σταμάτησε να μαζεύει ελιές περί το έτος
  48. Από τότε τις μάζευαν μόνο η Αναστασία με τον Οδυσσέα. Αφότου εκδόθηκε τίτλος ιδιοκτησίας επ' ονόματι της δεν είχε οποιαδήποτε επαφή είτε με την Ενάγουσα, είτε με τα παιδιά της. Ουδέποτε ζήτησε την συγκατάθεση οποιουδήποτε κληρονόμου για την πώληση του ακινήτου. Ουδέποτε μίλησε, είτε η ίδια, είτε ο σύζυγός της, με τις θυγατέρες της Ενάγουσας, Ελένη και Αντωνία, για το ακίνητο, είτε πριν την τιτλοποίησή του, είτε μετά. Ουδέποτε πλήρωσε στα πρώτα της ξαδέλφια από την πλευρά της Αναστασίας οποιοδήποτε ποσό για να εξαγοράσει το μερίδιό τους επί του ακινήτου. Άλλωστε, δεν είχε κανένα λόγο να κάνει κάτι τέτοιο αφού είχε τίτλο ιδιοκτησίας επ' ονόματί της. Ούτε και έδωσε οποιαδήποτε επιταγή στον Κοινοτάρχη για να την δώσει στην Ενάγουσα. Αρνήθηκε, επίσης, ότι συνάντησε την Ενάγουσα στο σπίτι της Βέρας και ότι της πρότεινε να πωλήσουν το ακίνητο. Αρνήθηκε ότι τηλεφώνησε στην Ενάγουσα λέγοντάς της ότι είχε βρει αγοραστή για το ακίνητο για το ποσό των Λ.Κ.16.000 και ότι μετά ανέβασε την τιμή στις Λ.Κ.18.
  49. Αρνήθηκε ότι η ΜΕ 1 της είπε ότι είχε βρει αγοραστές που έδιναν, ο ένας, Λ.Κ.30.000 και, ο άλλος, Λ.Κ.40.000 σεντ και ότι η ΜΕ 1 της πρότεινε να αγοράσει εκείνη το ακίνητο. Αρνήθηκε ότι όταν διαφώνησαν για την πώληση αποκάλυψε στην Ενάγουσα ότι είχε ήδη τίτλο ιδιοκτησίας επ' ονοματί της και ότι αγοραστής θα ήταν η ίδια. Αρνήθηκε ότι πρότεινε στην Ενάγουσα να πάρει το ποσό των Λ.Κ.4.
  50. Ισχυρίσθηκε ότι σε κανένα συγγενή της δεν έδωσε οποιαδήποτε επιταγή. Στα πλαίσια της κυρίως εξέτασής της η Εναγόμενη 1 κατέθεσε την Έκθεση Εκτίμησης του ακινήτου η οποία εκδόθηκε από τον Λάκη Κωνσταντίνου. Η έκθεση σημειώθηκε από το Δικαστήριο ως Τεκμήριο
  51. Η Εναγόμενη 1 δεν μου έκανε καθόλου καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Μέσα από την συμπεριφορά της στο εδώλιο του μάρτυρα, τον τρόπο και το ύφος με το οποίο απαντούσε στις διάφορες ερωτήσεις που της τέθηκαν δεν μου ενέπνευσε την πεποίθηση ότι κατέθεσε την αλήθεια. Η εντύπωση που αποκόμισα γι' αυτήν είναι ότι είναι μια έξυπνη γυναίκα, εξ' ου και κατάφερε να παραμείνει σταθερή στην εκδοχή της παρά την σφοδρή και έντονη αντεξέταση στην οποία υπεβλήθη από τον ευπαίδευτο συνήγορο της Ενάγουσας. Η εξυπνάδα της, όμως, δεν στάθηκε αρκετή για να με πείσει ότι είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Και αυτό γιατί παρά την επιδεξιότητα με την οποία απαντούσε στις διάφορες ερωτήσεις που της τέθηκαν κατά την αντεξέταση δεν λείπουν από την μαρτυρία της, μεταξύ άλλων, ισχυρισμοί, οι οποίοι είναι τόσο υπερβολικοί που δεν μπορούν να γίνουν πιστευτοί και τους οποίους η Εναγόμενη 1, προδήλως, αναληθώς πρόβαλε για να πείσει το Δικαστήριο ότι η Αναστασία και, ακολούθως, η ίδια είχαν αδιάλειπτη και αδιαφιλονίκητη κατοχή του ακινήτου. Και οι οποίοι αναδεικνύουν ότι δεν είναι φιλαλήθης. Για παράδειγμα, δεν μπορώ να δεχθώ ότι αφότου η Αναστασία εγκατέλειψε το Κελλάκι και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Λεμεσό επισκεπτόταν το ακίνητο ανελλιπώς κάθε Σαββατοκυρίακο και στα μέσα κάθε εβδομάδος. Δεν μπορώ να δεχθώ ότι μια οικογένεια με παιδιά επισκεπτόταν κάθε εβδομάδα το Κελλάκι από την Λεμεσό ιδίως τα παλιά χρόνια που οι δρόμοι και γενικότερα η συγκοινωνία δεν ήταν καθόλου εύκολη για να φροντίζει το ακίνητο την στιγμή, μάλιστα, που υπήρχε ο Οδυσσέας για να φροντίζει το ακίνητο, ο οποίος και το φρόντιζε σύμφωνα με την Εναγόμενη 1 μέχρι τον θάνατό του το
  52. Ούτε και μπορώ να δεχθώ ως λογικό τον ισχυρισμό ότι το ακίνητο έχρηζε φροντίδας κάθε εβδομάδα ή ότι φυτεύετο κάθε εβδομάδα. Πόσο μάλλον ότι η Αναστασία επισκεπτόταν το ακίνητο και στα μέσα κάθε εβδομάδος! Επίσης, τα Σάββατα, που, σύμφωνα με την μαρτυρία της Εναγόμενης 1, η Αναστασία επισκεπτόταν το ακίνητο με τον σύζυγό της ο κόσμος στην Κύπρο εργαζόταν και οι μαθητές πήγαιναν σχολείο. Πώς, τότε, ο σύζυγος της Αναστασίας έπαιρνε την Αναστασία και τα παιδιά του στο Κελλάκι; Πού άφηνε την δουλειά του ο σύζυγος της Αναστασίας και πώς τα παιδιά τους το σχολείο τους; Η Εναγόμενη 1 πρόβαλε τον πιο πάνω ισχυρισμό, προδήλως, παρασυρόμενη από το γεγονός ότι σήμερα αρκετός κόσμος δεν εργάζεται τα Σάββατα και τα σχολεία αργούν. Αυτό, όμως, κρίνεται ενδεικτικό της εν γένει αναξιοπιστίας της γιατί αν πράγματι κάτι τέτοιο συνέβαινε η Εναγόμενη 1 δεν θα υποστήριζε ότι οι πιο πάνω επισκέψεις λάμβαναν χώρα τα Σαββατοκυρίακα αλλά τουλάχιστον μόνο τις Κυριακές! Ενδεικτικός της εν γένει αναξιοπιστίας της Εναγόμενης 1, θεωρώ πως είναι, επίσης, ο ισχυρισμός της ότι η Αναστασία κάποιες φορές που πήγαινε στο Κελλάκι έμενε εκεί και κάποιες μέρες. Αυτό γινόταν σύμφωνα με την Εναγόμενη 1 μέσα στην δεκαετία 1973 με 1983, ήτοι μεταξύ του θανάτου του πατέρα της και συζύγου της Αναστασίας του θανάτου της τελευταίας. Σημειώνεται ευθύς εξ' αρχής ότι κάτι τέτοιο η Εναγόμενη 1 δεν ισχυρίσθηκε αρχικά. Είναι όταν πρόβαλε τον ισχυρισμό ότι η Αναστασία επισκεπτόταν το ακίνητο και μετά τον θάνατο του συζύγου της που ισχυρίσθηκε τα πιο πάνω. Υποστήριξε, επίσης, ότι μετά τον θάνατο του συζύγου της η Αναστασία εξακολουθούσε να επισκέπτεται το Κελλάκι με αυτοκίνητο της γραμμής. Ο ισχυρισμός αυτός κρίνεται υπερβολικός και δεν μπορεί να γίνει πιστευτός. Κρίνω δε πως αποτελεί εκ των υστέρων κατασκεύασμα. Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι η Εναγόμενη 1 με έντονους και κατηγορηματικούς ισχυρισμούς προσπάθησε να πείσει το Δικαστήριο για την εκδοχή της την οποία, όμως, δεν αποδέχομαι ως αληθινή. Επίσης, κατά την κυρίως εξέτασή της υποστήριξε ότι το ακίνητο το καλλιεργεί η ίδια από το 1970 μέσω του κουνιάδου της. Εδώ προκύπτει μια σοβαρή αντίφαση με ό,τι επί του προκειμένου η Εναγόμενη 1 ανέφερε κατά την αντεξέταση και συγκεκριμένα ότι μετά το 1970 το ακίνητο εξακολουθούσε να το φυτεύει η Αναστασία μέχρι που η τελευταία πέθανε το έτος 1983, αλλά και ο Οδυσσέας ο οποίος το καλλιεργούσε μέχρι τον θάνατό του το
  53. Και ότι ο κουνιάδος της άρχισε να καλλιεργεί το ακίνητο από τον θάνατο του Οδυσσέα, το 1980, και έπειτα. Επίσης, σύμφωνα με την μαρτυρία του κουνιάδου της, ο οποίος κατέθεσε ως ΜΥ 6, το ακίνητο καλλιεργείται από τον τελευταίο από το έτος 1985 και όχι από τον θάνατο του Οδυσσέα, ήτοι από το
  54. Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να διασαφηνισθεί ότι δεν αντιπαραβάλλω την μαρτυρία της Εναγόμενης με την μαρτυρία του ΜΥ 6 για να κρίνω την αξιοπιστία της Εναγόμενης
  55. Καθότι, όπως και πιο κάτω θα διαφανεί, ούτε και ο ΜΥ 6 κρίθηκε αξιόπιστος. Απλά υποδεικνύω την πιο πάνω αναντιστοιχία για να καταδείξω ότι αν η Εναγόμενη 1 και ο ΜΥ 6 έλεγαν την αλήθεια η μαρτυρία τους επί του πιο πάνω σημείου θα ταυτιζόταν και δεν θα διέφερε. Προδήλως, ο ΜΥ 6 στην προσπάθειά του να βοηθήσει την υπόθεση της Εναγόμενης 1 κατέφυγε σε ισχυρισμούς κατόπιν συνεννόησης με την Εναγόμενη
  56. Επειδή, όμως, αυτοί δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα διεφάνη η πιο πάνω διάσταση στην μαρτυρία τους. Αυτό, όμως, δεν είναι το μοναδικό σημείο στο οποίο η μαρτυρία της Εναγόμενης 1 δεν ταυτίζεται με την μαρτυρία των μαρτύρων που η ίδια κάλεσε. Η Εναγόμενη 1 ισχυρίσθηκε κατά την αντεξέταση της ότι το ακίνητο ποτιζόταν από το γειτονικό τεμάχιο μέσω λαστίχου. Συγκεκριμένα υποστήριξε ότι εντός του γειτονικού τεμαχίου υπήρχε μηχανή που έβγαζε νερό το οποίο διοχετεύετο μέσα στο ακίνητο μέσω λαστίχου. Ο ΜΥ 3, όμως, ο οποίος στην μαρτυρία του ανέφερε ότι πότιζε το ακίνητο, υποστήριξε ότι το πότισμα και η διοχέτευση νερού προς το ακίνητο από την μηχανή που βρισκόταν εντός του δικού του τεμαχίου γινόταν μέσω σωλήνων. Οι σωλήνες έφθαναν μέχρι την άκρη του δικού του τεμαχίου και, ακολούθως, το νερό διοχετεύονταν μέσα σε αυλάκι που περνούσε από το μονοπάτι που χώριζε τα δύο τεμάχια και εν τέλει έφθανε στο ακίνητο. Δεν έκανε αναφορά σε λάστιχο. Ούτε και δέχομαι τα όσα η Εναγόμενη υποστήριξε αναφορικά με την Κυριακού. Κρίνω πως ούτε αυτοί της οι ισχυρισμοί περιέχουν ίχνος αλήθειας. Προβλήθηκαν μόνο και μόνο για να διαψεύσουν τους επί του προκειμένου ζητήματος σχετικούς ισχυρισμούς της Ενάγουσας και της ΜΕ
  57. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίος ο ισχυρισμός της Ενάγουσας ότι η Αναστασία δεν δεχόταν να εγγραφεί το ακίνητο επ' ονόματι της Ενάγουσας αλλά μόνο το μισό σύμφωνα με την μαρτυρία της Ενάγουσας την οποία αποδέχθηκα. Γιατί η Αναστασία να δεχθεί να εγγραφεί το ακίνητο επ' ονόματι της Ενάγουσας κατά το ήμισυ και να μην εγγραφεί ολόκληρο στο όνομα το δικό της; Γιατί απλούστατα αναγνώριζε ότι κάποιο μερίδιο αναλογούσε στην Ενάγουσα που είχε φροντίσει την μητέρα της. Ήθελε, όμως, το υπόλοιπο για τον εαυτό της, γιατί ήταν η κόρη της Ενάγουσας και κληρονόμος της. Ενδεικτικός είναι ο ισχυρισμός που προβλήθηκε από την ΜΕ 1 ότι η Εναγόμενη 1 πρόσφερε το ποσό των Λ.Κ.4.500,00 σεντ στην θυγατέρα της Ενάγουσας, την Ελένη, γιατί αυτή περισσότερο από τα υπόλοιπα παιδιά της Ενάγουσας είχε ταλαιπωρηθεί φροντίζοντας την Κυριακού με αποτέλεσμα η Ενάγουσα να μην ολοκληρώσει τις σπουδές της στο σχολείο. Και όχι γιατί η Αναστασία κατείχε το ακίνητο ή γιατί της το είχε δωρίσει η Κυριακού. Είναι, έπειτα, και το άλλο. Πώς η Αναστασία είχε δωρίσει το ακίνητο στην Εναγόμενη 1 το 1970 την στιγμή που το 1972 η Αναστασία είχε κάνει αίτηση να εγγράψει μέρος του ακινήτου επ' ονόματι της όπως από το Τεκμήριο 1 καταμαρτυρείται; Η πιο πάνω θέση της Εναγόμενης 1 όχι μόνο δεν συνάδει, αλλά και καταρρίπτεται από ό,τι από την πιο πάνω δήλωση η οποία αναφέρεται στο εν λόγω τεκμήριο αναδεικνύεται. Επίσης, η υπό συζήτηση δήλωση που αναφέρεται στο Τεκμήριο 1 επιβεβαιώνει την μαρτυρία της Ενάγουσας σύμφωνα με την οποία ο Οδυσσέας δεν δεχόταν να εγγραφεί το ακίνητο επ' ονόματι της Ενάγουσας εξ' ολοκλήρου γιατί διεκδικούσε το μισό η Αναστασία. Σημειώνεται ότι το Τεκμήριο 1 είναι πιστοποιητικό έρευνας που αφορά στο ακίνητο και το οποίο κατατέθηκε από την ΜΕ 1 χωρίς ένσταση από την Υπεράσπιση. Τέλος, δεν δέχομαι ότι η Εναγόμενη 1 δεν πρόσφερε το ποσό των Λ.Κ.4.500,00 σεντ στην Ενάγουσα για να εξαγοράσει το μερίδιό της επί του ακινήτου. Επί του προκειμένου καταπέλτης ήταν η μαρτυρία της Ενάγουσας, της ΜΕ 2 και του ΜΕ 3 η οποία διαψεύδει κατηγορηματικά την περί του αντιθέτου εκδοχή της Εναγόμενης
  58. Προδήλως, η Εναγόμενη 1 θεωρώντας ότι αδίκως και αδικαιολόγητα εξασφάλισε τίτλο ιδιοκτησίας στο όνομά της προσποιήθηκε ότι προτίθετο να πωλήσει το ακίνητο σε τρίτο πρόσωπο και προσφέρθηκε να δώσει στον κάθε κληρονόμο το ποσό των Λ.Κ.4.500,00 σεντ παριστάνοντας ψευδώς ότι η τιμή πώλησης ήταν Λ.Κ.18.000,00 σεντ στην προσπάθειά της να εφυσηχάσει κυρίως την Ενάγουσα ώστε αυτή να μην αντληφθεί ότι η Εναγόμενη 1 είχε εξασφαλίσει τίτλο ιδιοκτησίας στο όνομά της ενώ η Ενάγουσα ήταν που κατείχε και εκμεταλλεύονταν το ακίνητο. Για όλους τους πιο πάνω λόγους κρίνω ότι η Εναγόμενη 1 δεν ήταν μάρτυρας της αλήθειας γι' αυτό και δεν αποδέχομαι την μαρτυρία της. Δεύτερος μάρτυρας κατέθεσε ο Εναγόμενος
  59. Διαμένει στο Κελλάκι μόνιμα από το 1991 και διετέλεσε Κοινοτάρχης του χωριού από τον Μάρτιο του 1999 μέχρι τον Αύγουστο του
  60. Είναι φιλόλογος και εκπαιδευτικός. Δεν γνώριζε το ακίνητο πριν την υποβολή της Εναγόμενης 1 για την έκδοση πιστοποιητικού κατοχής. Μετά την υποβολή της αίτησης που έγινε προφορικά από την Εναγόμενη 1 στο Κοινοτικό Γραφείο Κελλακίου το επισκέφθηκε επί τόπου. Πριν την έκδοση του πιστοποιητικού προηγήθηκε έρευνα από τον ίδιο. Αποτάθηκε, έτσι, στους ιδιοκτήτες των παρακείμενων τεμαχίων και συγκεκριμένα στις Θεοδώρα Παναγιώτου, Κατερίνα Ιωάννου και Κυριακή Λεοντίου Θεοχάρους. Οι δύο πρώτες διαμένουν στο Κελλάκι και η τρίτη στον Άγιο Τύχωνα. Οι πιο πάνω μαρτύρησαν ότι το ακίνητο κατείχετο και καλλιεργείτο για περίοδο πέραν των 30 ετών από την Αναστασία και την Εναγόμενη
  61. Ουδέποτε παρέλαβε από την Εναγόμενη 1 οποιαδήποτε επιταγή μετά την έκδοση του πιστοποιητικού. Μετά την πάροδο αρκετού χρόνου μετά την έκδοση του πιστοποιητικού η Ενάγουσα τον επισκέφθηκε στο Κοινοτικό Συμβούλιο ζητώντας του εξηγήσεις γιατί είχε παραχωρήσει το πιστοποιητικό κατοχής στην Εναγόμενη
  62. Της απάντησε ότι το εξέδωσε αφού είχε στηριχθεί σε μαρτυρίες στις οποίες, όπως ανέφερε, προστέθηκαν και πολλές άλλες όταν έγινε πλέον γνωστή στο Κελλάκι η καταχώρηση της παρούσης αγωγής. Ουδέποτε ανέφερε στην Ενάγουσα ή σε οποιοδήποτε παιδί της ότι είχε ξεγελασθεί στην έκδοση του πιστοποιητικού. Κατά την αντεξέταση αμφισβητήθηκε και, μάλιστα, έντονα η ορθότητα των ενεργειών στις οποίες προέβη ο Εναγόμενης
  63. Σύμφωνα με τον ευπαίδευτο συνήγορο της Ενάγουσας ο Εναγόμενος 2 ενήργησε λανθασμένα και πλημμελώς που δεν ενδιαφέρθηκε να αποταθεί και στην Ενάγουσα, να την ενημερώσει ότι επιδιώκετο η έκδοση τίτλου από την Εναγόμενη 1 και να διεξάγει έρευνα λαμβάνοντας και από αυτήν μαρτυρία αφ' ης στιγμής και η Ενάγουσα ήταν δικαιούχος του ακινήτου. Ο Εναγόμενος 2 επέμεινε ότι δεν συνέτρεχε ανάγκη, ούτε και έκρινε σκόπιμο να διεξάγει μια τέτοια έρευνα, αφού οι μαρτυρίες τις οποίες είχε εξασφαλίσει υπεδείκνυαν προς ένα και μοναδικό συμπέρασμα. Ότι το ακίνητο κατείχετο για περίοδο πέραν των 30 ετών από την Αναστασία και, ακολούθως, την Εναγόμενη 1 και όχι από την Ενάγουσα. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της Ενάγουσας υπέβαλε, επίσης, στον Εναγόμενο 2 ότι πριν εκδώσει το πιστοποιητικό κατοχής όφειλε να διερευνήσει το ιστορικό του ακινήτου και όχι να βασισθεί σε τρεις και μόνο μαρτυρίες. Σύμφωνα με το ιστορικό του ακινήτου τα έτη 1972 και 1986 υπεβλήθησαν αιτήσεις από δύο παιδιά του Οδυσσέα για απόκτηση τίτλου επ' ονόματί τους. Θέση του Εναγόμενου 2 ήταν ότι δεν τηρείται σχετικό μητρώο στο Κοινοτικό Συμβούλιο, ισχυρισμός ο οποίος δεν αμφισβητήθηκε από την πλευρά της Ενάγουσας. Πάντως, η πλευρά της Ενάγουσας δεν καταλόγισε δόλο ή απάτη από μέρους του Εναγόμενου 2 ως προς την έκδοση του πιστοποιητικού κατοχής. Σύμφωνα με τον Εναγόμενο 2 το ακίνητο ήταν καταχωρημένο επ' ονόματι του Οδυσσέα από την δεκαετία του
  64. Αυτό το γνωρίζει από αρχείο που διατηρεί το Κοινοτικό Συμβούλιο. Όπως κάθε κοινοτικό συμβούλιο έτσι και το Κοινοτικό Συμβούλιο Κελλακίου διαθέτει κτηματολογικά στοιχεία που δείχνουν σε ποιους είναι εγγεγραμμένα ή καταχωρημένα τα διάφορα τεμάχια που εμπίπτουν στην κοινότητα. Δέχθηκε ότι ανάμεσα στα μέλη του Κοινοτικού Συμβουλίου Κελλακίου κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν και ο Αγαθοκλής Βύρωνος, ΜΥ 6, ο οποίος είναι αδελφός του συζύγου της Εναγόμενης
  65. Αρνήθηκε ότι αρνήθηκε στην Ενάγουσα ότι είχε υπογράψει και εκδώσει προς όφελος της Εναγόμενης 1 το πιστοποιητικό κατοχής. Θέση του ήταν ότι όταν η Ενάγουσα του υπέβαλε το πιο πάνω ερώτημα αυτός της απάντησε ευθαρσώς καταφατικά. Αρνήθηκε, επίσης, ότι η Ενάγουσα τον ρώτησε αν είχε στην κατοχή του οποιαδήποτε επιταγή που αφορούσε στο ακίνητο. Αρνήθηκε, επίσης, ότι η θυγατέρα της Ενάγουσας, η Αντωνία, σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε μαζί του τον ρώτησε για την επιταγή και αυτός της απάντησε ότι ήταν οικογενειακή τους υπόθεση και ότι δεν ήθελε να εμπλακεί. Επίσης, αρνήθηκε ότι είχε οποιαδήποτε τηλεφωνική επικοινωνία με την πιο πάνω αναφερόμενη. Αρνήθηκε, επίσης, ότι όταν οι θυγατέρες της Ενάγουσας τον επισκέφθηκαν στο Κοινοτικό Συμβούλιο για να πληρώσουν τους φόρους τους είπε σε αυτές ότι είχε εξαπατηθεί όσον αφορούσε στην έκδοση του πιστοποιητικού κατοχής. Θα συμφωνήσω με την θέση που προωθήθηκε από την πλευρά της Ενάγουσας ότι ο Εναγόμενος 2 δεν ενήργησε με την δέουσα υπό τις περιστάσεις επιμέλεια στην έκδοση του πιστοποιητικού κατοχής. Όφειλε κατά την κρίση μου να στραφεί και να διεξάγει έρευνα και προς τους εν ζωή κληρονόμους του Οδυσσέα, ήτοι προς τα εγγόνια του, αφ' ης στιγμής γνώριζε ότι τα παιδιά του είχαν όλα πεθάνει σύμφωνα και με την μαρτυρία του. Αλλά και προς την Ενάγουσα, η οποία ζούσε στο Κελλάκι ανέκαθεν, την γνώριζε πολύ καλά και γνώριζε, επίσης, πολύ καλά ότι ήταν μια εκ των κληρονόμων του Χαράλαμπου και όχι να περιορισθεί στις μαρτυρίες των τριών και μόνο γυναικών από τις οποίες εξασφάλισε μαρτυρία. Η παράλειψή του αυτή είχε ως αποτέλεσμα να μην λάβει υπόψη και την μαρτυρία της Ενάγουσας. Με το να μην στραφεί προς την πιο πάνω κατεύθυνση απώλεσε το όφελος να λάβει υπόψη του μαρτυρία η οποία θα τον βοηθούσε να διαμορφώσει πλήρη και ολοκληρωμένη εικόνα της υπόθεσης. Και μαρτυρία η οποία ήταν δυνητικά ικανή να τον αποτρέψει από του να εκδώσει το πιστοποιητικό κατοχής προς όφελος της Εναγόμενης
  66. Αλλά και να ανατρέξει και σε άλλες μαρτυρίες επιβεβαιωτικές της μαρτυρίας της Ενάγουσας. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τον μάρτυρα κατά την παράθεση της μαρτυρίας του και να διαμορφώσω άποψη για την συμπεριφορά του στο εδώλιο του μάρτυρα. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι δεν αποκόμισα την καλύτερη εντύπωση γι' αυτόν. Ήταν έντονος, αν και συγκρατημένα, στην προβολή των ισχυρισμών του και αδιάλλακτος στις θέσεις του, πράγμα που καταδεικνύει απροθυμία εκ μέρους του να αναγνωρίσει το λάθος που διέπραξε, και αυτό, για να βοηθήσει τον εαυτό του, κάτι το οποίο αναδεικνύεται έκδηλα μέσα από την μαρτυρία του. Ένας λογικός άνθρωπος - ο μάρτυρας δεν μου δημιούργησε εντύπωση για το αντίθετο - θα αναγνώριζε, αν ήταν ειλικρινής, το λάθος που διέπραξε. Και δεν χρειάζεται κάποιος στην θέση του Εναγόμενου 2 να είναι μορφωμένος για να αντιληφθεί ένα τέτοιο λάθος. Αλλά και μορφωμένος είναι ο Εναγόμενος 2 όπως πιο πάνω υποδείχθηκε. Δεν ήταν, όμως, διατεθειμένος να αναγνωρίσει το λάθος του, πράγμα που καταδεικνύει ότι επί του προκειμένου δεν ήταν ειλικρινής και αυτό παρά την ρητή του δήλωση ότι όταν διαπράξει λάθος το αναγνωρίζει. Προκύπτει δε από τα πιο πάνω ότι η τελευταία δήλωσή του αποτελεί κενό γράμμα. Αυτό, όμως, δεν ήταν το μοναδικό σημείο στο οποίο ο Εναγόμενος 2 δεν ήταν ειλικρινής. Ανειλικρινής ήταν και σε σχέση με άλλα σημεία. Τα οποία καταρρίπτονται από μαρτυρία που παρουσιάσθηκε από την πλευρά της Ενάγουσας. Κατά την αντεξέταση αρνήθηκε ότι αρνήθηκε στην Ενάγουσα ότι είχε υπογράψει και εκδώσει προς όφελος της Εναγόμενης 1 το πιστοποιητικό κατοχής. Θέση του ήταν ότι όταν η Ενάγουσα του υπέβαλε το πιο πάνω ερώτημα αυτός της απάντησε ευθαρσώς καταφατικά. Κατά την κυρίως εξέτασή της η Ενάγουσα, της οποίας η μαρτυρία έγινε αποδεκτή, ισχυρίσθηκε ότι αφότου έμαθε για την έκδοση τίτλου επ' ονόματι της Εναγόμενης 1 σε επίσκεψή της στο Κοινοτικό Συμβούλιο ρώτησε τον Εναγόμενο 2 αν όντως είχε εκδώσει προς όφελος της Εναγόμενης 1 πιστοποιητικό κατοχής και, μάλιστα, τρεις φορές. Ο Εναγόμενος 2 αρνήθηκε και τις τρεις φορές ότι είχε δώσει στην Εναγόμενη 1 τέτοιο πιστοποιητικό. Μάλιστα, της είπε ότι τέτοιο πιστοποιητικό δεν είχε δώσει στην Εναγόμενη
  67. Σημειώνεται ότι ο πιο πάνω ισχυρισμός της Ενάγουσας δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση. Κατά την αντεξέταση αρνήθηκε, επίσης, ότι παραδέχθηκε ότι είχε εξαπατηθεί στην έκδοση του πιστοποιητικού κατοχής επ' ονόματι της Εναγόμενης
  68. Η ΜΕ 4 ανέφερε, όμως, ρητά ότι στα πλαίσια συνομιλίας που είχε μαζί του ο Εναγόμενος 1 της είχε παραδεχθεί το πιο πάνω. Σημειώνεται ότι ούτε αυτός ο ισχυρισμός δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση. Προς την ίδια κατεύθυνση ήταν και η μαρτυρία της ΜΕ
  69. Σύμφωνα με την εν λόγω μάρτυρα ο Εναγόμενος 2 αρνήθηκε σε αυτήν ότι η Εναγόμενη 1 είχε υποβάλει αίτηση για έκδοση πιστοποιητικού κατοχής επ' ονόματί της. Όταν, όμως, του είπε ότι γνώριζε ότι είχε εκδοθεί τίτλος ιδιοκτησίας επ' ονόματι της Εναγόμενης 1, αφενός, γιατί αυτό της το είχε πει η ίδια η Εναγόμενη 1, αφετέρου, γιατί η ΜΕ 1 είχε κάνει έρευνα στο Κτηματολόγιο Λεμεσού τότε ο Εναγόμενος 2 της είπε ότι ήταν ξένος και δεν γνώριζε. Όταν, ακολούθως, η ΜΕ 1 τον ρώτησε γιατί αφού ήξερε ότι και η οικογένεια της Ενάγουσας ήταν κληρονόμοι δεν ρώτησε και την οικογένεια της Ενάγουσας προτού εκδώσει το πιστοποιητικό κατοχής ο Εναγόμενος απάντησε στην ΜΕ 1 ότι τον είχαν ξεγελάσει. Συνακόλουθα δεν δέχομαι τους πιο πάνω ισχυρισμούς του Εναγόμενου
  70. Όπως και δεν δέχομαι την θέση του ότι ακολούθησε την δέουσα και ενδεδειγμένη υπό τις περιστάσεις διαδικασία στην έκδοση πιστοποιητικού κατοχής επ' ονόματι της Εναγόμενης
  71. Από την μαρτυρία του δέχομαι ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν ο Κοινοτάρχης του Κοινοτικού Συμβουλίου Κελλακίου, ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο ο ΜΥ 6 ήταν μέλος του Κοινοτικού Συμβουλίου Κελλακίου, ότι το ακίνητο ήταν καταχωρημένο επ' ονόματι του Οδυσσέα και ότι εξέδωσε πιστοποιητικό κατοχής προς όφελος της Εναγόμενης 1 αφού στηρίχθηκε στις μαρτυρίες των ιδιοκτητών των παρακείμενων τεμαχίων και κατόπιν αιτήματος που υπεβλήθη προς το Κοινοτικό Συμβουλίο Κελλακίου προφορικά από την Εναγόμενη
  72. Τρίτος μάρτυρας Υπεράσπισης κατέθεσε ο Μιλτιάδης Ιωάννου. Στην κυρίως εξέτασή του ο μάρτυρας κατέθεσε, μεταξύ άλλων, ότι γνωρίζει το ακίνητο και ότι τα Καλοκαίρια έβλεπε την Αναστασία που το επισκεπτόταν και φύτευε εποχιακά. Από ηλικία 8 ετών, ήτοι από το 1956, θυμάται ότι έδιναν στην Αναστασία νερό από το δικό τους χωράφι το οποίο βρίσκεται δίπλα από το ακίνητο. Παλιά τις ελιές τις μάζευε η Αναστασία και αργότερα η Εναγόμενη
  73. Τα τελευταία χρόνια τις ελιές τις μαζεύει ο κουνιάδος της Εναγόμενης 1, ο Αγαθοκλής, με τους εργάτες του. Εκτός από τα πρόσωπα που ανέφερε ουδέποτε είδε οποιονδήποτε άλλο στο ακίνητο. Την Ενάγουσα ουδέποτε την είδε μέσα στο ακίνητο. Σήμερα το ακίνητο το καλλιεργεί ο Αγαθόκλης, προδήλως, εννοείται ο ΜΥ
  74. Ο μάρτυρας δεν μου έκανε καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Ήταν εμφανής μέσα από την μαρτυρία του η προσπάθειά του να βοηθήσει την Εναγόμενη 1 καταφεύγοντας σε ισχυρισμούς οι οποίοι όχι μόνο αποδεικνύονται αναληθείς από μαρτυρία που αποδέχθηκα, αλλά και δεν συνάδουν με την εκδοχή της ίδιας της Εναγόμενης
  75. Δεν θα επαναλάβω τα σημεία από την μαρτυρία του τα οποία ήδη σχολίασα στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας της Εναγόμενης 1 και τα οποία έκρινα επιλήψιμα για την αξιοπιστία της. Στην βάση του ίδιου σκεπτικού κρίνονται επιλήψιμα και για την δική του αξιοπιστία. Στο στάδιο αυτό θα κάνω αναφορά σε άλλα σημεία από την μαρτυρία του τα οποία εντόπισα ως επίσης επιλήψιμα για την αξιοπιστία του. Ένα τέτοιο σημείο είναι το εξής. Κατά την αντεξέταση ο μάρτυρας υποστήριξε ότι ο Οδυσσέας το 1956 διέμενε στο Κελλάκι μαζί με την Κυριακού στο πατρικό σπίτι. Οπως από την μαρτυρία της Ενάγουσας προκύπτει η Κυριακού το 1956 διέμενε στο σπίτι της Ενάγουσας και ο Οδυσσέας στην Λεμεσό. Σύμφωνα δε με την μαρτυρία της Εναγόμενης 1 η Κυριακού το 1956 διέμενε στο σπίτι της Αναστασίας στην Λεμεσό και ο Οδυσσέας στο σπίτι του στην περιοχή της Αμαθούντας και στο Κελλάκι πήγαινε μόνο για να φροντίζει τα κτήματά του. Δεν έμενε μόνιμα στο Κελλάκι. Όταν δε του υποβλήθηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο της Ενάγουσας ότι ο Οδυσσέας το 1956 δεν διέμενε στο Κελλάκι αλλά στην περιοχή της Αμαθούντας διαφοροποίησε την θέση του για να υποστηρίξει ότι στο Κελλάκι έβλεπε τον Οδυσσέα τα Σαββατοκυρίακα χωρίς, όμως, να είναι θετικός αφού στην απάντησή του ανέφερε ότι ίσως έβλεπε τον Οδυσσέα στο Κελλάκι τα Σαββατοκυρίακα. Κατά την αντεξέταση υποστήριξε, επίσης, ότι το 1956 η Αναστασία ζούσε στο Κελλάκι. Και ότι τα τελευταία χρόνια κατοικούσε στην Λεμεσό. Ούτε αυτός ο ισχυρισμός συνάδει με ό,τι υποστήριξε η Εναγόμενη
  76. Σύμφωνα με την τελευταία η Αναστασία εγκατέλειψε το Κελλάκι για την Λεμεσό το έτος
  77. Όταν ρωτήθηκε τι εννοούσε με την φράση «τα τελευταία χρόνια» ανέφερε ρητά ότι δεν ήξερε τι να απαντήσει. Όταν δε του υποβλήθηκε ότι η Αναστασία έφυγε από το Κελλάκι ενωρίτερα από το 1956 οπότε και μετοίκησε στην Λεμεσό πρόβαλε ένα, θα έλεγα, κτυπητό ισχυρισμό. Ότι την έβλεπε στο ακίνητο τις Τετάρτες και τα Σαββατοκυρίακα. Ό,τι, δηλαδή, ακριβώς υποστήριξε και η Εναγόμενη
  78. Ισχυρίσθηκε, επίσης, κατά την αντεξέταση ότι ο κουνιάδος της Εναγόμενης 1 μαζεύει τις ελιές τα τελευταία 5 με 7 χρόνια. Η Εναγόμενη 1, όμως, με την μαρτυρία της δεν υποστήριξε κάτι τέτοιο. Κατά την αντεξέταση υποστήριξε ότι ο κουνιάδος της στον οποίο και έδωσε οδηγίες σύμφωνα με την ίδια να μαζεύει τις ελιές τις μαζεύει από τον θάνατο του Οδυσσέα, ήτοι από το
  79. Ο ίδιος δε, ο οποίος και κατέθεσε ως ΜΥ 6 με την δική του μαρτυρία υποστήριξε ότι τις ελιές τις μαζεύει από το έτος 1985! Ισχυρίσθηκε, επίσης, κατά την αντεξέταση ότι η Αναστασία φύτευε το ακίνητο μέχρι το έτος
  80. Η Εναγόμενη 1, όμως, στην μαρτυρία της ισχυρίσθηκε ότι η Αναστασία φύτευε το ακίνητο μέχρι το έτος 1983 που απεβίωσε. Ισχυρίσθηκε, επίσης, ότι δεν είδε ποτέ την Εναγόμενη 1 να μαζεύει ελιές μαζί με την μητέρα της. Ανέφερε δε ότι αρχικά τις ελιές τις μάζευε η Αναστασία και αργότερα η Εναγόμενη
  81. Η Εναγόμενη 1, όμως, στην μαρτυρία της ισχυρίσθηκε ότι ουκ ολίγες ήταν οι φορές που η Αναστασία έπαιρνε μαζί της την Εναγόμενη 1 και μάζευαν ελιές από το ακίνητο μέχρι τον θάνατο της πρώτης. Ισχυρίσθηκε, επίσης, αρχικά ότι το ακίνητο καλλιεργήθηκε τα δύο τελευταία χρόνια. Η Εναγόμενη 1, όμως, στην μαρτυρία της ισχυρίσθηκε ότι τα δύο τελευταία χρόνια το ακίνητο δεν καλλιεργήθηκε, παρά μόνο μαζεύονταν οι ελιές. Σε επόμενη ερώτηση υποστήριξε ότι την περασμένη χρονιά δεν καλλιεργήθηκε για να υποστηρίξει στην συνέχεια το αντίθετο και εν τέλει να πει ότι δεν θυμάται. Στην επανεξέταση υποστήριξε ότι το Φθινόπωρο του 2011 δεν καλλιεργήθηκε. Οι πιο πάνω ισχυρισμοί αλλά και οι αντιφάσεις στην μαρτυρία του μάρτυρα είναι ενδεικτικοί της εν γένει αναξιοπιστίας του και αναδεικνύουν την πρόθεση του να μαρτυρήσει με τρόπο που υποστήριζε την υπόθεση της Εναγόμενης 1 αν και ανεπιτυχώς. Σημειώνεται ότι η μαρτυρία του μάρτυρα δεν αντιπαραβλήθηκε με την μαρτυρία της Εναγόμενης 1 για να κριθεί η αξιοπιστία του μάρτυρα αφού και η Εναγόμενη 1 κρίθηκε αναξιόπιστη. Η αντιπαραβολή έγινε με σκοπό να καταδειχθούν οι αντιφάσεις μεταξύ των δύο μαρτύρων και, κατά συνέπεια, η εν γένει αναξιοπιστία τους αφού αν η Εναγόμενη 1 και ο ΜΥ 3 έλεγαν την αλήθεια η μαρτυρία τους επί των πιο πάνω σημείων θα ταυτιζόταν και δεν θα διέφερε. Από τα πιο πάνω προκύπτει, επίσης, ότι ο μάρτυρας στην προσπάθειά του να βοηθήσει την υπόθεση της Εναγόμενης 1 κατέφυγε σε ισχυρισμούς κατόπιν συνεννόησης με την Εναγόμενη
  82. Επειδή, όμως, αυτοί δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα διεφάνησαν οι διαστάσεις στην μαρτυρία τους και κατά συνέπεια η εν γένει αναξιοπιστία τους. Εν τέλει ο μάρτυρας δεν ήταν μάρτυρας της αλήθειας και, κατά συνέπεια, δεν δέχομαι την μαρτυρία του. Τέταρτη μάρτυρας για την Υπεράσπιση κατέθεσε η Κατερίνα Αχιλλέως, 77 ετών, αδελφή του ΜΥ 3 και αδελφή του βαφτιστικού της Αναστασίας παρά το ότι η ίδια αποκαλούσε την Αναστασία «νούνα» της. Κατά την κυρίως εξέταση υποστήριξε ότι γνωρίζει το ακίνητο γιατί απέναντι από αυτό ήταν το δικό τους. Τα δύο ακίνητα τα χώριζε ένα μονοπάτι. Το ακίνητο ανήκε στην Αναστασία η οποία το φύτευε φασολάκι, λουβιά και πατάτες. Η Αναστασία έπαιρνε νερό από το ακίνητο της μάρτυρος που είχε διάτρηση μέσω σωλήνων μέχρι το
  83. Την Αναστασία την θυμάται να εκτελεί εργασίες μέσα στο ακίνητο μαζί με τον Οδυσσέα ενώ η μάρτυρας ήταν ακόμα 10 ετών. Η Αναστασία μάζευε τις ελιές από το ακίνητο μαζί με την μητέρα της μάρτυρος. Βοηθούσε, επίσης, την μητέρα της μάρτυρος στο μάζεμα των δικών της ελιών. Μετά τον θάνατο της Αναστασίας ανέλαβε η Εναγόμενη 1, η οποία και μάζευε τις ελιές με τον σύζυγό της και το καλλιεργούσε μέσω του αδελφού του συζύγου της και κουνιάδου της, του Αγαθοκλή, προδήλως, εννοείτο ο ΜΥ
  84. Κάποια στιγμή η Αναστασία έφυγε από το Κελλάκι και ήρθε στην Λεμεσό. Δεν εγκατέλειψε, όμως, το Κελλάκι αφού το επισκεπτόταν τα Σαββατοκυρίακα. Στην αντεξέτασή της ισχυρίσθηκε ότι η Αναστασία επισκεπτόταν το Κελλάκι και στα μέσα της εβδομάδος μέχρι που πέθανε. Ένα χρόνο περίπου μετά πήρε και τους γονείς της στο σπίτι της στην Λεμεσό. Πριν οι γονείς της μεταφερθούν στην Λεμεσό διέμεναν και οι δυο στο Κελλάκι. Ουδέποτε ο Οδυσσέας είχε εγκαταλείψει την Κυριακού μόνη της στο Κελλάκι. Εξ' όσων θυμάται η Κυριακού ουδέποτε έμεινε στο σπίτι της Ενάγουσας. Η μάρτυρας δεν μου έκανε καθόλου καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Μέσα από την μαρτυρία της, τον τρόπο και το ύφος με το οποίο κατέθεσε και απαντούσε στις διάφορες ερωτήσεις που της τέθηκαν διεφάνη έκδηλα η προσπάθειά της να υποστηρίξει την εκδοχή της Εναγόμενης 1 εις βάρος της αλήθειας καθώς και η μεροληψία της. Ενδεικτικοί τούτου είναι οι ακόλουθοι ισχυρισμοί της, οι οποίοι αναιρούνται από μαρτυρία την οποία ήδη έχω αποδεχθεί. Συγκεκριμένα ότι το ακίνητο φυτεύετο με προϊόντα τα οποία χρειάζονταν νερό, ενώ το ακίνητο δεν διέθετε νερό, ότι η Αναστασία φύτευε το ακίνητο και μάζευε τις ελιές τουλάχιστον μέχρι το 1970 με 1972 που η μάρτυρας εγκατέλειψε το Κελλάκι, ότι μετά τον θάνατο της Αναστασίας τις ελιές τις μάζευε η Εναγόμενη 1, κάτι το οποίο, ας σημειωθεί, η Εναγόμενη 1 δεν ισχυρίσθηκε στην μαρτυρία της, ότι αμέσως μετά τον θάνατο της Αναστασίας, το 1983, το ακίνητο το καλλιεργούσε ο ΜΥ 6, ενώ κάτι τέτοιο ο εν λόγω μάρτυρας δεν υποστήριξε με την μαρτυρία του - με την μαρτυρία του ο ΜΥ 6 υποστήριξε ότι άρχισε να καλλιεργεί το ακίνητο από το έτος 1985 - ότι η Αναστασία επισκεπτόταν το Κελλάκι τα Σαββατοκυρίακα, ότι ο Οδυσσέας ουδέποτε εγκατέλειψε μόνη την Κυριακού στο σπίτι της στο Κελλάκι και ότι ένα χρόνο περίπου μετά που η Αναστασία εγκατέλειψε το Κελλάκι η Κυριακού μεταφέρθηκε στο σπίτι της Αναστασίας στην Λεμεσό όπου και διέμεινε μαζί με τον Οδυσσέα. Επίσης, ενδεικτικός της μεροληψίας της υπέρ της Εναγόμενης 1 είναι και ο ισχυρισμός της ότι μετά τον θάνατο της Αναστασίας τις ελιές τις μάζευε η Εναγόμενη 1, κάτι για το οποίο η μάρτυρας δεν μπορούσε να έχει προσωπική γνώση αφού όπως η ίδια ανέφερε εγκατέλειψε το Κελλάκι από το 1970 με 1972 και επέστρεψε σε αυτό μόλις τα τελευταία 12 χρόνια. Καθώς και ο ισχυρισμός της ότι η Αναστασία επισκεπτόταν και περιποιείτο το ακίνητο μέχρι και τον θάνατό της, ενώ η μάρτυρας δεν μπορούσε να έχει προσωπική γνώση για ένα τέτοιο ζήτημα, κάτι το οποίο κατά την αντεξέταση παραδέχθηκε, αφού και κατά δική της ομολογία η ίδια εγκατέλειψε το Κελλάκι από το 1970 με 1972 και επέστρεψε σε αυτό μόλις πριν από 12 χρόνια. Κατά την αντεξέταση ισχυρίσθηκε, επίσης, ότι από τότε που ο Οδυσσέας εγκατέλειψε το Κελλάκι ουδέποτε επισκέφθηκε ξανά το ακίνητο. Και ότι το ακίνητο το φρόντιζε η Αναστασία. Με την μαρτυρία της, όμως, η Εναγόμενη 1 δεν υποστήριξε κάτι τέτοιο. Ό,τι επί του προκειμένου η Εναγόμενη 1 ισχυρίσθηκε είναι ότι αφότου ο Οδυσσέας μετακόμισε στην Λεμεσό ουδέποτε εγκατέλειψε το ακίνητο και ότι το επισκεπτόταν πολύ συχνά για να το φροντίζει. Κατά την αντεξέταση της η μάρτυρας υποστήριξε ότι από το 1945 μέχρι το 1970 με 1972 που έφυγε από το Κελλάκι έβλεπε την Αναστασία και την Εναγόμενη 1 να μαζεύουν ελιές από το ακίνητο. Μόνο που η ίδια η Εναγόμενη 1 στην μαρτυρία της υποστήριξε ότι από το 1965 μέχρι το έτος 1969 δεν επισκέφθηκε το ακίνητο καθότι βρισκόταν στην Αγγλία για σπουδές. Όταν δε τα πιο πάνω υποβλήθηκαν στην μάρτυρα από τον ευπαίδευτο συνήγορο της Ενάγουσας η μάρτυρας υποστήριξε ότι τα έτη εκείνα έβλεπε μόνο την Αναστασία να μαζεύει ελιές. Όταν δε ρωτήθηκε αν μεταξύ των ετών 1945 με 1970 δεν πήγαινε η Εναγόμενη 1 στο ακίνητο απάντησε ότι τα πιο πάνω έτη πήγαινε μόνο η Αναστασία αναιρώντας έτσι την προηγούμενη διατυπωθείσα θέση της. Κατά την αντεξέταση υποστήριξε, επίσης, ότι η Εναγόμενη 1 από το 2000 επισκεπτόταν κάθε χρόνο το ακίνητο για να μαζέψει ελιές. Τις μάζευε μαζί με τον ΜΥ
  85. Μόνο που η Εναγόμενη 1 στην μαρτυρία της ανέφερε ότι από τότε που πέθανε ο Οδυσσέας το 1980 την συγκομιδή των ελιών την είχε αναλάβει ο ΜΥ 6 κατόπιν δικής της υπόδειξης και ουδέποτε εκείνη μάζεψε ελιές από το πιο πάνω έτος και έπειτα. Ισχυρίσθηκε, επίσης ότι ο ΜΥ 6 μάζευε τις ελιές εδώ και 5 με 6 χρόνια σε αντίθεση με την μαρτυρία της Εναγόμενης σύμφωνα με την οποία ο ΜΥ 6 μαζεύει τις ελιές από το 1980 και σε αντίθεση με την προηγούμενη της θέση ότι ο ΜΥ 6 βοηθά την Εναγόμενη 1 στο μάζεμα των ελιών και από το
  86. Ισχυρίσθηκε, επίσης, ότι ο ΜΥ 6 καλλιεργεί το ακίνητο ανελλιπώς κάθε χρόνο μέχρι και σήμερα. Δύο μέρες, μάλιστα, πριν καταθέσει στο Δικαστήριο είδε το ακίνητο και ήταν καλλιεργημένο. Μόνο που η Εναγόμενη στην μαρτυρία της υπέδειξε ότι τα τελευταία δύο χρόνια το ακίνητο δεν καλλιεργήθηκε. Υπό το φως όλων των πιο πάνω αναδεικνύεται ότι η μάρτυρας δεν ήταν μάρτυρας της αλήθειας. Γι' αυτό και δεν αποδέχομαι την μαρτυρία της. Πέμπτος μάρτυρας Υπεράσπισης κατέθεσε ο Παναγιώτης Οδυσσέως, ο οποίος είναι υιός του αδελφού του Χαράλαμπου, πρώτος ξάδελφος της Εναγόμενης 1 και ανηψιός της Ενάγουσας εξ' αγχιστίας. Έχει τρεις αδελφές, εκ των οποίων η μια είναι η Φρόσω, η οποία διαμένει στον Άγιο Τύχωνα όπως και ο ίδιος μετά τον γάμο του. Επίσης, η μια του αδελφή έχει αποβιώσει. Γεννήθηκε στην Λεμεσό και ουδέποτε έζησε στο Κελλάκι. Το ακίνητο το επισκέφθηκε πολύ παλιά. Ο μάρτυρας με την μαρτυρία του υποστήριξε, κυρίως, δύο σημεία. Πρώτο, ότι εξ' όσων ο πατέρας του τον πληροφόρησε κάτοχος του ακινήτου ήταν η Αναστασία, η οποία, ακολούθως, το δώρησε στην Εναγόμενη 1 και, δεύτερο, ότι ουδέποτε η Εναγόμενη 1 πρόσφερε ή πλήρωσε σε αυτόν οποιοδήποτε ποσό χρημάτων για το ακίνητο. Η πλευρά της Ενάγουσας αμφισβήτησε την εκδοχή του μάρτυρα περί κατοχής του ακινήτου και πληρωμής από την Εναγόμενη
  87. Ο μάρτυρας δεν μου έκανε καθόλου καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Μέσα από την μαρτυρία του, τον τρόπο και το ύφος με το οποίο κατέθεσε και απαντούσε στις διάφορες ερωτήσεις που του τέθηκαν ήταν έκδηλη η προσπάθειά του να υποστηρίξει την εκδοχή της Εναγόμενης 1 εις βάρος της αλήθειας. Δεν μου ενέπνευσε την πεποίθηση ότι ήταν μάρτυρας της αλήθειας και συνακόλουθα δεν δέχομαι την μαρτυρία του περιλαμβανομένου του ισχυρισμού που πρόβαλε ότι για την κατοχή του ακινήτου, άντλησε πληροφόρηση από τον πατέρα του. Ή ότι πριν από 25 με 30 χρόνια είχε δει την Αναστασία να βρίσκεται εντός του ακινήτου. Αλλά και αν ακόμα δεχόμουν ότι αυτό ήταν που του είπε ο πατέρας του και πάλι δεν θα δεχόμουν την μαρτυρία του για να καταλήξω σε ευρήματα. Η μαρτυρία του περί κατοχής του ακινήτου από την Αναστασία είναι εξ' ακοής. Όπως και ενωρίτερα αναφέρθηκε η εξ' ακοής μαρτυρία δεν αποκλείεται από οποιαδήποτε διαδικασία για τον λόγο και μόνο ότι είναι εξ' ακοής. Το Δικαστήριο οφείλει, όμως, να αξιολογήσει την αποδεικτική αξία την οποία θα πρέπει να προσδώσει σε αυτήν. Στην συγκεκριμένη περίπτωση η εκδοχή του μάρτυρα βασίζεται, όπως ο ίδιος ισχυρίσθηκε, μόνο σε μια σκέτη πληροφόρηση που έλαβε από τον πατέρα του και η οποία δεν συνοδεύεται από οποιαδήποτε άλλα στοιχεία ή λεπτομέρειες που να τεκμηριώνουν τον ισχυρισμό του. Συναφώς κατά την αντεξέταση υποστήριξε ότι δεν γνώριζε από πότε η Αναστασία κατείχε το ακίνητο. Υπό το φως των πιο πάνω αλλά και της όχι καλής εντύπωσης που μου έκανε ο μάρτυρας ως μάρτυρας της αλήθειας κρίνω πως δεν μπορούσα να βασισθώ στην μαρτυρία του και να καταλήξω σε ευρήματα. Επίσης, και αν ακόμα δεχόμουν ότι πριν από 25 με 30 χρόνια είχε δει την Αναστασία σε δύο περιπτώσεις, όπως ισχυρίσθηκε, να βρίσκεται εντός του ακινήτου, αυτό δεν θα αποτελούσε απόδειξη κατοχής του ακινήτου από την Αναστασία ή την Εναγόμενη
  88. Η Αναστασία μπορεί να βρισκόταν εκεί για οποιοδήποτε λόγο. Δεν σημαίνει ότι ο λόγος που η Αναστασία βρέθηκε στο ακίνητο την συγκεκριμένη ημέρα ήταν γιατί είχε την κατοχή του ακινήτου ή γιατί εκμεταλλευόταν το ακίνητο ή το νέμετο. Ενδεικτική είναι η απάντηση που έδωσε σε ερώτηση του ευπαίδευτου συνηγόρου της Ενάγουσας τι έκανε η Αναστασία εντός του ακινήτου. Η απάντησή του ήταν ότι δεν γνώριζε. Και ότι αυτός και ο πατέρας του την ημέρα εκείνη περνούσαν από την περιοχή, είδαν την Αναστασία, την χαιρέτησαν και ακολούθως έφυγαν. Ούτε και δέχομαι τον ισχυρισμό του ότι η Εναγόμενη 1 δεν πρόσφερε ή δεν πλήρωσε σε αυτόν και τα αδέλφια του, ως υποστήριξε, το συνολικό ποσό των Λ.Κ.4.500,00 σεντ. Η ΜΕ 4 με την μαρτυρία της υποστήριξε ότι ο ίδιος ο μάρτυρας την πληροφόρησε για το αντίθετο και η μαρτυρία της έγινε αποδεκτή από το Δικαστήριο. Κρίνω πως ο μάρτυρας δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με σκοπό να πει την αλήθεια, αλλά για να ψευδομαρτυρήσει και να βοηθήσει την υπόθεση της Εναγόμενης
  89. Συνακόλουθα δεν δέχομαι την μαρτυρία του. Από την μαρτυρία του δέχομαι μόνο ότι στο ακίνητο υπάρχουν ελαιόδεντρα, ότι αυτό είναι σήμερα εγγεγραμμένο επ' ονόματι της Εναγόμενης 1, ότι είναι ο υιός του αδελφού του Χαράλαμπου, ότι ουδέποτε έζησε στο Κελλάκι και ότι ουδέποτε είδε την Εναγόμενη 1 να καλλιεργεί ή να εκμεταλλεύεται το ακίνητο μαζεύοντας από αυτό καρπούς. Έκτος μάρτυρας Υπεράσπισης κατέθεσε ο Αγαθοκλής Βύρωνος, αδελφός του συζύγου της Εναγόμενης
  90. Γεννήθηκε στο Κελλάκι όπου και ζει ως μόνιμος κάτοικος από το έτος
  91. Προηγουμένως ζούσε στον Ποταμό της Γερμασόγειας. Ασχολείται με την γεωργία. Τα νευραλγικά σημεία από την κυρίως εξέταση του μάρτυρα είναι τα ακόλουθα: (α) το ακίνητο το καλλιεργεί με το τράκτορ από το έτος 1985 μέχρι και σήμερα κατόπιν υπόδειξης της Εναγόμενης
  92. Κάποια διαστήματα, όμως, δεν το καλλιέργησε διότι δεν υπήρχαν χόρτα και έτσι το ακίνητο δεν χρειαζόταν να καλλιεργηθεί, (β) τα τελευταία 5 με 8 χρόνια μαζεύει ο ίδιος τις ελιές από το ακίνητο με τους εργάτες του χωρίς την συμμετοχή του αδελφού του ή της Εναγόμενης 1, (γ) προηγουμένως τις ελιές τις μάζευε ο αδελφός του και η Εναγόμενη 1 και ο μάρτυρας τους βοηθούσε, (δ) από τις ελιές βγάζουν λάδι το οποίο μοιράζεται με τον αδελφό του και (ε) κανένας όλα αυτά τα χρόνια δεν τον ενόχλησε στις εργασίες που εκτελούσε εντός του ακινήτου συμπεριλαμβανομένης της Ενάγουσας. Ο μάρτυρας δεν μου έκανε καθόλου καλή εντύπωση ως μάρτυρας της αλήθειας. Μέσα από την μαρτυρία του, τον τρόπο και το ύφος με το οποίο κατέθεσε και απαντούσε στις διάφορες ερωτήσεις που του τέθηκαν αναδύεται έκδηλα η προσπάθειά του να υποστηρίξει την εκδοχή της Εναγόμενης 1 εις βάρος της αλήθειας. Ο ισχυρισμός του ότι καλλιεργεί το ακίνητο από το έτος 1985 είναι κατά την κρίση μου ενδεικτικός της εν γένει αναξιοπιστίας του. Προδήλως, ο μάρτυρας συνεννοήθηκε από πριν με την Εναγόμενη 1 για το τι θα κατέθετε στο Δικαστήριο. Μόνο που δεν συνεννοήθηκε επαρκώς μαζί της αναφορικά με αυτήν την λεπτομέρεια η οποία κρίνεται σημαντική για την αξιοπιστία του. Καθότι η Εναγόμενη 1 κατά την αντεξέτασή της, όπως είδαμε, υποστήριξε ότι ο μάρτυρας καλλιεργεί το ακίνητο κατόπιν οδηγιών της από τον θάνατο του Οδυσσέα, ήτοι από το 1980, και όχι από το
  93. Προδήλως, ο μάρτυρας έκανε αναφορά στο έτος 1985 γιατί έκρινε πιο λογικό να ισχυρισθεί κάτι τέτοιο αφού τότε μετοίκησε στο Κελλάκι σύμφωνα με την μαρτυρία του. Τα ίδια ισχύουν και αναφορικά με τον ισχυρισμό του ότι τις ελιές τις μαζεύει τα τελευταία 8 χρόνια, ενώ προηγουμένως, τις μάζευε με τον αδελφό του, την Εναγόμενη 1 και την αδελφή του. Σε κανένα σημείο της μαρτυρίας της η Εναγόμενη 1 δεν ισχυρίσθηκε κάτι τέτοιο. Ό,τι από την μαρτυρία της δε προκύπτει είναι ότι από τότε που έδωσε οδηγίες στον μάρτυρα να καλλιεργεί το ακίνητο και να μαζεύει τις ελιές, η ίδια ούτε τις ελιές μαζεύει, αλλά και ούτε οποιαδήποτε επαφή έχει με το ακίνητο. Επίσης, σύμφωνα με την Εναγόμενη 1 ο μάρτυρας μαζεύει τις ελιές από τότε που άρχισε να καλλιεργεί το ακίνητο κατόπιν οδηγιών της, ήτοι από το έτος
  94. Σημαντικός για σκοπούς αξιοπιστίας είναι, επίσης, ο ισχυρισμός του μάρτυρα ότι τις ελιές τις μαζεύει τα τελευταία, όπως ανέφερε, 5, 6, 8 χρόνια. Κρίνω ότι αν ο ισχυρισμός ότι ο μάρτυρας μαζεύει τις ελιές ήταν αληθινός ο μάρτυρας δεν θα κατέφευγε στον πιο πάνω αβέβαιο χρονικό προσδιορισμό, αλλά θα ήταν συγκεκριμένος. Ο ισχυρισμός ότι μαζεύει τις ελιές από το ακίνητο τα τελευταία 5, 6, 8 χρόνια δεν είναι συγκεκριμένος ισχυρισμός. Η διαφορά μεταξύ του 5 και του 8 είναι μεγάλη. Ισχυρίσθηκε, επίσης, κατά την αντεξέταση ότι το ακίνητο καλλιεργήθηκε και το 2012 και το 2011 και το
  95. Σε αντίθεση με την Εναγόμενη 1 η οποία με την μαρτυρία της υποστήριξε ότι το ακίνητο τα δύο τελευταία χρόνια δεν καλλιεργήθηκε. Αισθάνομαι, επίσης, την ανάγκη να αναφέρω αυτό που συμπεριέλαβα στις σημειώσεις που τηρούσα κατά την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας και συγκεκριμένα ότι στην τελευταία ερώτηση που αφορούσε στο έτος 2010 και αφού προηγήθηκαν οι ερωτήσεις που αφορούσαν στα έτη 2011 και 2012 ο μάρτυρας κοίταξε προς την ευπαίδευτη συνήγορο των Εναγόμενων με τρόπο που καταδείκνυε ότι χρειαζόταν υποστήριξη και επιβεβαίωση για το αν ορθά ισχυρίσθηκε τα πιο πάνω και, κατ' επέκταση, με τρόπο που καταδείκνυε ότι δεν έλεγε την αλήθεια. Σημειώνεται ότι όπως και σε σχέση με άλλους μάρτυρες που κάλεσε η Υπεράσπιση ισχύει και στην περίπτωση του μάρτυρα ότι η αξιοπιστία του δεν ελέγχεται στην βάση της μαρτυρίας της Εναγόμενης 1 αφού και αυτή κρίθηκε αναξιόπιστη. Η αναφορά στην μαρτυρία της Ενάγουσας έγινε για να καταδειχθεί η ενορχήστρωση μεταξύ του μάρτυρα και της Εναγόμενης
  96. Μια ενορχήστρωση που δεν ήταν, όμως, πλήρως μελετημένη και η οποία αναδεικνύει την διάθεση και των δύο να καταθέσουν ψευδώς στο Δικαστήριο. Κατά την αντεξέταση ο μάρτυρας υποστήριξε, επίσης, ότι η Εναγόμενη 1 εκμεταλλεύεται το ακίνητο από το 1982,
  97. Διεφάνη, όμως, ότι δεν είχε προσωπική γνώση για τον ισχυρισμό του αυτό αφού, όπως χαρακτηριστικά, δήλωσε για το πιο πάνω πληροφορήθηκε από τον αδελφό του και σύζυγο της Εναγόμενης
  98. Κατά την αντεξέταση ο ευπαίδευτος συνήγορος της Ενάγουσας εισηγήθηκε στον μάρτυρα και ο τελευταίος δέχθηκε ότι μάζεψε τις ελιές από το ακίνητο τα έτη 2010, 2011 και
  99. Μόνο που δεν προσκομίσθηκε οποιαδήποτε μαρτυρία από την πλευρά της Ενάγουσας που να υποστηρίζει τα πιο πάνω, πράγμα που δεν δικαιολογεί τον ευπαίδευτο συνήγορο της Ενάγουσας να υποστηρίζει τις πιο πάνω θέσεις. Ό,τι η Ενάγουσα υποστήριξε με την μαρτυρία της ήταν ότι μόνο μια χρονιά διαπίστωσε να είχαν μαζευθεί οι ελιές από τρίτους. Και συγκεκριμένα, το έτος
  100. Καμία άλλη. Συνεπώς, δεν μπορώ να δεχθώ τις θέσεις που διατυπώθηκαν από τον ευπαίδευτο συνήγορο της Ενάγουσας και που δεν βρίσκουν έρεισμα σε μαρτυρία που να παρουσιάσθηκε από την πλευρά της Ενάγουσας. Οι εισηγήσεις του ευπαίδευτου συνηγόρου της Ενάγουσας ότι ο μάρτυρας μάζεψε τις ελιές τα έτη 2011 και 2012 έρχονται σε αντίθεση και δεν οικοδομούνται από μαρτυρία η οποία παρουσιάσθηκε από την πλευρά της Ενάγουσας, γι' αυτό και θα πρέπει να αγνοηθούν. Δεν μου διαφεύγει ότι ο μάρτυρας δέχθηκε ότι το έτος 2010 αυτός ήταν που μάζεψε τις ελιές από το ακίνητο. Το ότι την πιο πάνω χρονιά οι ελιές δεν μαζεύθηκαν από την Ενάγουσα, αλλά από τρίτο πρόσωπο, το υποστήριξε και η Ενάγουσα με την μαρτυρία της. Στην μαρτυρία της, όμως, η Ενάγουσα δεν υπέδειξε ποιος ήταν αυτός που το έτος 2010 επενέβη στο ακίνητο και μάζεψε τις ελιές. Θέση της ήταν ότι δεν γνώριζε, αφού δεν είχε δει. Εν' όψει της άσχημης εντύπωσης που μου έκανε ο μάρτυρας δεν κρίνω ασφαλές να δεχθώ ούτε αυτόν τον ισχυρισμό του, παρά την παραδοχή του. Αφού όλη του η μαρτυρία κρίνεται μολυσμένη από αλλότρια κίνητρα. Υπό το φως όλων των πιο πάνω κρίνω ότι ο μάρτυρας δεν ήταν μάρτυρας της αλήθειας, γι' αυτό και δεν αποδέχομαι την μαρτυρία του. Μέσα από την μαρτυρία του διέκρινα έντονη την προσπάθειά του να παραποιήσει την αλήθεια και να καταθέσει απλώς και μόνο για να βοηθήσει την υπόθεση της Εναγόμενης 1, η

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.