← Κύπρος

ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ν. ΜΙΧΑΛΗ ΠΑΛΑΟΝΤΑ, Αρ. Αγωγής: 5567/07, 7/5/2014

ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ν. ΜΙΧΑΛΗ ΠΑΛΑΟΝΤΑ, Αρ. Αγωγής: 5567/07, 7/5/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2014:A198 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Ι. Κίτσιου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 5567/07 Μεταξύ: ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, εκ Λευκωσίας Ενάγοντα - και - ΜΙΧΑΛΗ ΠΑΛΑΟΝΤΑ, εκ Λεμεσού Εναγόμενου Ημερομηνία: 07.05.2014 Για τον Ενάγοντα: κ. Χ. Αναστασίου για κ. Μ. Αναστασίου (κα Συμεού κατά την απόφαση) Για τον Εναγόμενο: κ. Σ. Σωφρονίου (κ. Π. Κονταξής κατά την απόφαση) Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Ενάγοντας με ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα καταχωρισμένο στις 09.10.2007 ζητά την έκδοση των ακόλουθων διαταγμάτων: (α) διάταγμα ότι ο Εναγόμενος παράνομα κατακρατεί την οικία και ή παράνομα επεμβένει επ αυτής, επί της οδού Ακανθούς αρ. 24, στο συνοικισμό Καψάλου στη Λεμεσό, η οποία ανήκει στην Κυπριακή Δημοκρατία, (β) διάταγμα το οποίο να απαγορεύει στον Εναγόμενο να κατακρατεί την αναφερόμενη κατοικία και ή να επεμβαίνει επ΄ αυτής και (γ) διάταγμα με το οποίο ο Εναγόμενος να διατάσσεται να άρει την παράνομη κατακράτηση και ή επέμβαση επί της πιο πάνω οικίας και να παραδώσει αυτήν στον Ενάγοντα και ή σε εξουσιοδοτημένο αντιπρόσωπο του εντός 10 ημερών και ή εντός άλλου χρόνου που ήθελε καθορίσει το Δικαστήριο από την επίδοση του διατάγματος. Επιπλέον αξιώνονται αποζημιώσεις για παράνομη κατακράτηση πλέον νόμιμους τόκους και έξοδα. Οι πιο πάνω θεραπείες ζητούνται στη βάση ισχυρισμού, όπως αυτός παρατίθεται στην έκθεση απαίτησης, ότι ο πατέρας και η μητέρα του Εναγόμενου ήταν κάτοχοι άδειας χρήσης κυβερνητικής κατοικίας (στο εξής η επίδικη κατοικία), την οποία χρησιμοποιούσαν ως κατοικία των ιδίων και των μελών της οικογένειας τους, συμπεριλαμβανομένου και του Εναγόμενου. Οι γονείς του Εναγόμενου απεβίωσαν και ακολούθως ο Εναγόμενος ζήτησε από το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως του Υπουργείου Εσωτερικών τη μεταβίβαση της άδειας χρήσης επ΄ ονόματι του. Η Επιτροπή Στεγαστικής Βοήθειας και ή η αρμόδια αρχή με απόφαση της ημερομηνίας 07.06.2005 απέρριψε την αίτηση του Εναγόμενου, στάληκε δε σχετική γνωστοποίηση σε αυτόν με επιστολή ημερομηνίας 06.07.

  1. Ταυτόχρονα ο Εναγόμενος με την επιστολή κλήθηκε να παραδώσει εντός 10 ημερών την επίδικη οικία και τα κλειδιά στον τοπικό διαχειριστή του οικισμού. Ο Εναγόμενος περί τις 12.07.2005 υπέβαλε νέο αίτημα προς το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως του Υπουργείου Εσωτερικών για επανεξέταση. Στις 02.08.2005 η Επιτροπή Στεγαστικής Βοήθειας και ή η αρμόδια αρχή απέρριψε τη νέα αίτηση του Εναγόμενου εμμένοντας στην αρχική απόφασή της ημερομηνίας 07.06.
  2. Στις 19.08.2005 στάληκε με επιστολή η γνωστοποίηση της εκ νέου απόρριψης του αιτήματος του Εναγόμενου. Επιπλέον με την ίδια επιστολή ο Εναγόμενος κλήθηκε μέχρι τέλος Σεπτεμβρίου 2005 να παραδώσει την επίδικη κατοικία αλλιώς θα λαμβάνονταν δικαστικά μέτρα για ανάκτηση της. Ο Εναγόμενος αρνείται να συμμορφωθεί και συνεχίζει μέχρι σήμερα την παράνομη κατακράτηση της επίδικης οικίας. Ο Εναγόμενος με την υπεράσπισή του εγείρει προδικαστική ένσταση λέγοντας ότι αρμόδιο δικαστήριο για την εκδίκαση της υπόθεσης είναι το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων, αφού η συμφωνία που έγινε είναι ενοικίαση και όχι άδεια χρήσης. Περαιτέρω και ανεξάρτητα των πιο πάνω, ισχυρίζεται ότι τα γεγονότα της υπόθεσης δεν αποδεικνύουν νόμιμο δικαίωμα ή αιτία αγωγής εναντίον του. Πιο συγκεκριμένα ισχυρίζεται ότι θεωρείται ως δικαιούχος της άδειας χρήσης και ή ενοικίασης της οικίας, διότι το όνομα του αναγράφηκε στην επίδικη άδεια. Συνεπώς, μετά το θάνατο των γονέων του παραμένει ως ο μόνος δικαιούχος της κατοικίας. Η δε ανάγκη χρήσης της κατοικίας για σκοπούς διαμονής συνεχίζει να υφίσταται γι΄ αυτό και αιτήθηκε τη μεταβίβαση επ΄ ονόματι του. Επιπρόσθετα, ισχυρίζεται ότι ο Ενάγοντας και ή άλλες υπηρεσίες, δεν είχαν δικαίωμα επέμβασης στην ισχύ της επίδικης άδειας χρήσης και ή ενοικίασης, συνεπώς δεν είχαν δικαίωμα να πάρουν απορριπτική απόφαση για τα δικαιώματα του Εναγόμενου τα οποία βρίσκονταν σε ισχύ χωρίς να τερματιστεί η άδεια. Συνακόλουθα, το αίτημα του Ενάγοντα να παραδώσει την επίδικη οικία ασκήθηκε αντισυμβατικά. Τέλος, ο Εναγόμενος με ανταπαίτηση του ζητά (α) αναγνωριστικό διάταγμα το οποίο να διατάσσει και να αναγνωρίζει ότι η επίδικη συμφωνία είναι ισχυρή και φέρει όλα τα νόμιμα δικαιώματα και οφέλη της προς όφελος του Εναγόμενου, (β) διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στον Ενάγοντα και ή υπηρεσίες αυτού από το να παρενοχλεί και ή απομακρύνει τον Εναγόμενο από την επίδικη κατοικία, (γ) διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται ο Ενάγοντας και οι υπόλοιπες κρατικές υπηρεσίες να μην επεμβαίνουν και να παρενοχλούν τον Εναγόμενο στην ελεύθερη χρήση και απόλαυση της επίδικης οικίας. Ζητούνται τέλος αποζημιώσεις, τόκοι και έξοδα. Με την απάντηση του ο Ενάγοντας και την υπεράσπιση στην ανταπαίτηση απορρίπτει την προδικαστική ένσταση καθώς και τους υπόλοιπους ισχυρισμούς που περιέχονται στην υπεράσπιση και ανταπαίτηση του Εναγομένου. Η ακροαματική διαδικασία της αγωγής και της ανταπαίτησης οι οποίες συνεκδικάστηκαν διεξάχθηκε στη βάση παραδεκτών γεγονότων που οι ευπαίδευτοι συνήγοροι κατέθεσαν εκ συμφώνου και ενέκρινε το Δικαστήριο. Τα παραδεκτά γεγονότα έχουν ως ακολούθως: «- Ο κ. Μιχάλης Παλάοντας (Εναγόμενος) είναι πρόσφυγας με προσφυγική ταυτότητα
  3. - Η σύζυγος του Μιχάλη Παλάοντα είναι ιδιοκτήτρια άλλης οικίας από την επίδικη. - Η κα Παναγιώτα Κουδουνά, αναφερόμενη στα Τεκμήρια 2 και 4, είναι αδελφότεκνη του Εναγόμενου, κόρη της Μάρως Κουδουνά, αδελφής του Μιχάλη Παλάοντα, η οποία δεν αναφέρεται στην άδεια Τεκμήριο
  4. - Ο πατέρας του Εναγόμενου πέθανε το 1995 και η μητέρα του πέθανε το
  5. Περαιτέρω, από το 2000 μέχρι το 2004, διέμενε στην επίδικη κατοικία η προαναφερθείσα Παναγιώτα Κουδουνά. - Εκτός των εγγράφων που έχουν κατατεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν έχει σταλεί από την ΥΜΑΠΕ ή άλλη αρμόδια υπηρεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας οποιοδήποτε άλλο έγγραφο στον Εναγόμενο σε σχέση με το Τεκμήριο
  6. - Η επίδικη κατοικία έχει ανεγερθεί το 1981 και βρίσκεται εντός των ορίων του Δήμου Λεμεσού.» Με τα παραδεκτά γεγονότα κατατέθηκαν εκ συμφώνου τεκμήρια ως ακολούθως: Τεκμήριο 1: Έγγραφο που αναφέρεται ως «ΑΔΕΙΑ» ημερομηνίας 12.2.1981 Τεκμήριο 2: Επιστολή ημερομηνίας 24.3.2005 προς κα Παναγιώτα Κουδουνά από Διευθυντή Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως Τεκμήριο 3: Επιστολή ημερομηνίας 28.3.2005 προς Υπουργείο Εσωτερικών εκ μέρους του Μιχάλη Παλάοντα Τεκμήριο 4: Επιστολή ημερομηνίας 28.3.2005 προς Υπουργείο Εσωτερικών εκ μέρους της κας Παναγιώτας Κουδουνά Τεκμήριο 5: Επιστολή ημερομηνίας 4.5.2005 εκ μέρους του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως προς διευθυντή ΥΜΑΠΕ Τεκμήριο 6: Επιστολή ημερομηνίας 6.7.2005 εκ μέρους του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως προς κ. Μιχάλη Παλάοντα Τεκμήριο 7: Επιστολή ημερομηνίας 12.7.2005 από τον Μιχάλη Παλάοντα προς τον Υπουργό Εσωτερικών Τεκμήριο 8: Επιστολή ημερομηνίας 18.7.2005 προς Μιχάλη Παλάοντα από την Υπηρεσία Μερίμνης και Αποκατάσταση Εκτοπισθέντων Τεκμήριο 9: Έγγραφο με τίτλο «ΑΠΟΦΑΣΗ» Τεκμήριο10:Έγγραφο αποτελούμενο από 2 σελίδες της Υπηρεσίας Μερίμνης και Αποκαταστάσεως Εκτοπισθέντων, πρακτικά συνεδρίασης κλιμακίου της Επιτροπής Στεγαστικής Βοήθειας που έγινε στις 7.6.2005 στη Λεμεσό Tεκμήριο11: Επιστολή ημερομηνίας 9.9.2005 προς τον Μιχάλη Παλάοντα από Πρόεδρο Επιτροπής Στεγαστικής Βοήθειας Τεκμήριο12: Επιστολή ημερομηνίας 19.8.2005 από το Διευθυντή Τμήματος Πολεοδομίας και Οικίσεως προς κ. Μιχάλη Παλάοντα Τεκμήριο13: Επιστολή ημερομηνίας 18.5.2010 από τον Μιχάλη Παλάοντα προς τον Υπουργό Εσωτερικών και Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως Τεκμήριο14: Έγγραφο με τίτλο «ΑΠΟΦΑΣΗ» άνευ ημερομηνίας Κατά το στάδιο των αγορεύσεων η πλευρά του Ενάγοντα εισηγήθηκε πως μέσα από τη νομολογία προκύπτει ξεκάθαρα ότι πρόκειται για άδεια χρήσης και όχι για συμφωνία ενοικίασης. Επιπλέον η άδεια χρήσης τερματίστηκε όταν το 1995 απεβίωσε ο Δ. Παλαόντας που ήταν ο αδειούχος. Το γεγονός ότι μέσα στο σπίτι έμεναν και άλλα πρόσωπα δεν τους καθιστά αδειούχους. Το 2000 όταν πέθανε η σύζυγος του Δ. Παλαόντα, η οποία δεν ήταν αδειούχος, μέχρι το 2008 επί της επίδικης κατοικίας έμενε η Παναγιώτα Κουδουνά η οποία δεν ήταν ούτε αδειούχος ούτε δικαιούχος. Προκύπτει εύλογα το ερώτημα πώς ο Εναγόμενος το 2005 όταν αιτήθηκε για να μεταβιβαστεί επ΄ ονόματι του η άδεια χρήσης, πλην όμως απορρίφθηκε η αίτηση του, δεν αποτάθηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο με Προσφυγή. Από την άλλη πλευρά ο Εναγόμενος εισηγείται κατά πρώτο λόγο ότι εφόσον δεν στάληκε οποιαδήποτε επιστολή τερματισμού, η άδεια βρίσκεται σε ισχύ και ως εκ τούτου η αγωγή είναι πρόωρη. Επιπλέον, ο όρος 7 κατονομάζει τον Εναγόμενο, υπό την ιδιότητα του ένοικου, συνεπώς πρόκειται για άδεια ενοικίασης και όχι άδεια χρήσης, ως εκ τούτου αρμόδιο Δικαστήριο είναι το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. Εκφράζεται η θέση ότι η απόρριψη των αιτημάτων του Εναγόμενου για μεταβίβαση της άδειας επ΄ ονόματι του έγινε με προχειρότητα και σκοπός ήταν να μην βοηθηθεί αυτός. Στην υπεράσπιση του ο Εναγόμενος εγείρει θέμα μη τερματισμού της άδειας χρήσης πλην όμως στην απάντηση του ο Ενάγοντας δεν το αρνείται, η δε βάση της αγωγής του Ενάγοντα δεν είναι ότι τερματίστηκε η άδεια χρήσης ή ενοικίαση αλλά εξαιτίας του θανάτου του αδειούχου. Ευρήματα:- Προκύπτει από τα προαναφερόμενα πως προέχει να παρατεθεί στη συνέχεια το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 1 (μέρος) ώστε να διαφανεί τι είναι που συμφωνήθηκε ή ρυθμίστηκε αλλά και τι είδους συμφωνία επιτεύχθηκε: «Α Δ Ε Ι Α Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ αύτη εγένετο την 12ην ημέραν του μηνός Φεβρουαρίου 1981 ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ κ. Κ. Φ. Ιωαννίδη Διευθυντού του Τμήματος Πλεοδομίας και Οικήσεως εκ μέρους της Δημοκρατίας της Κύπρου (εν τοις εφεξής αναφερομένου ως «ο Ιδιοκτήτης» του όρου τούτου περιλαμβάνοντος τους εν των υπουργήματι διαδόχους και αντιπροσώπους αυτού) αφ΄ ενός και του
  7. κ. Δημήτρη Παλάοντα IC 248919 (εν τοις εφεξής αναφερομένου ως «ο Αδειούχος» αφ΄ ετέρου. ΕΠΕΙΔΗ ο Αδειούχος απετάθη προς τον Ιδιοκτήτην δια παραχώρησιν αδείας χρήσεως της κρατικής οικίας μετά της αναλόγου αυλής ήτις δεικνύεται επί των σχεδίων των φυλαττομένων υπό του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως (εν τοις εφεξής αναφερόμενον ως το «ακίνητον»), και ήτις φέρει τα κάτωθι στοιχεία: Επαρχία: Λεμεσός Οδός: Ακανθούς Οικισμός: Καψάλου Αρ. Οικίας: 24 Πόλις/Χωρίον: Αρ. Διαμ.: ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ο Ιδιοκτήτης συγκατατέθη εις την παραχώρησιν της αιτηθείσης αδείας υπό τους ακόλουθους όρους:- ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ συμφωνείται μεταξύ του Ιδιοκτήτου και του Αδειούχου ως ακολούθως:-
  8. Ο Ιδιοκτήτης παραχωρεί προς τον Αδειούχον άδειαν χρήσεως του ανωτέρω περιγραφομένου κρατικού ακινήτου.
  9. Η άδεια υπόκειται εις τα ακολούθους υπέρ του Ιδιοκτήτου εξαιρέσεις και επιφυλάξεις:- (α) Το ακίνητον θα χρησιμοποιήται αποκλειστικώς ως ιδιωτική κατοικία υπό του Αδειούχου και της οικογενείας του μόνον. (β) Ο Αδειούχος δεν θα ποιήται ή επιτρέπη χρήσιν του ακινήτου δι΄ οιονδήποτε έτερον σκοπόν, πλην εκείνου όστις καθορίζεται εν τη παραγράφω (α) του παρόντος άρθρου άνευ της επί τούτω προηγουμένης εγγράφου αδείας του Ιδιοκτήτου. (γ) .................................. (δ) .................................. (ε) ................................... (στ) ................................. (ζ) ................................... (η) Ο Αδειούχος δεν θα εκχωρή ή υπεκμισθή εις οιονδήποτε φυσικόν πρόσωπον ή οργανισμόν το ακίνητον ή οιονδήποτε μέρος τούτου, ουδέ παραχωρή οιανδήποτε εμπράγματον δουλείαν, δικαίωμα διαβάσεων ή προνόμιον επί του ακινήτου. (θ) Άμα τη λήξει της ισχύος της παρούσης Αδείας ο Αδειούχος υποχρεούται να αποδώση τω Ιδιοκτήτη το ακίνητον μεθ΄ όλων των επ΄ αυτού επενεχθεισών βελτιώσεων και οιωνδήποτε κτιρίων και άλλων οικοδομών αίτινες ήθελον ανεγερθή επί του ακινήτου δυνάμει των προνοιών της παρούσης Αδείας εν καλή καταστάσει και τάξει. Επί τούτω αι προμνησθείσαι βελτιώσεις, κτίρια και άλλαι οικοδομαί θα περιέλθωσιν εις την απόλυτον κυριότητα του Ιδιοκτήτου όστις ουδεμίαν υποχρέωσιν υπέχει όπως καταβάλη των Αδειούχω την αξίαν αυτών ή οιανδήποτε ετέραν αοζημίωσιν. (ι) ................................... (κ) Ο Ιδιοκτήτης δύναται όπως μεταστεγάση τον Αδειούχον και τους μετ΄ αυτού διαμένοντας εις ετέραν οικίαν εάν ο αριθμός των μετ΄ αυτού διαμενόντων ελαττωθή ή αυξηθή εις τοιούτον βαθμόν ώστε να δικαιολογήται η τοιαύτη μεταστέγασις. (λ) .................................. (μ) ...................................
  10. Ο Ιδιοκτήτης υπέχει την ακόλουθον υποχρέωσιν:- Όπως επιτρέπη εις τον Αδειούχον, εν όσω ούτος εκπληροί τας συμβατικάς αυτού υποχρεώσεις, να κατέχη και καρπούται το ακίνητον ειρηνικώς και απροσκόπτως.
  11. ..................................
  12. ..................................
  13. ... ................................
  14. Η ισχύς της παρούσης Αδείας θα διαρκέση καθ΄ ον χρονικόν διάστημα ο Αδειούχος θα έχη, κατά την απόλυτον κρίσιν του Ιδιοκτήτου, ανάγκην χρήσεως της κρατικής οικίας δια σκοπούς διαμονής. Ονόματα μελών οικογενείας Ηλικία Συγγένεια
  15. Παναγιώτα Δ. Παλάοντα 1932 Σύζυγος
  16. Πανίκος » 1954 Υιός
  17. Μιχαλάκης » 1957 »
  18. Άντρη » 1961 Θυγάτηρ ΥΠΕΓΡΑΦΗ υπό των συμβαλλομένων μερών κατά την εν αρχή της παρούσης Συμβάσεως αναγραφομένη ημερομηνίαν.» Περαιτέρω, σύμφωνα με το περιεχόμενο των παραδεκτών γεγονότων, προκύπτουν τα ακόλουθα: - Ο κ. Μιχάλης Παλάοντας (Εναγόμενος) είναι πρόσφυγας με προσφυγική ταυτότητα
  19. - Η σύζυγος του Μιχάλη Παλάοντα είναι ιδιοκτήτρια άλλης οικίας από την επίδικη. - Η κα Παναγιώτα Κουδουνά, αναφερόμενη στα Τεκμήρια 2 και 4, είναι αδελφότεκνη του Εναγόμενου, κόρη της Μάρως Κουδουνά, αδελφής του Μιχάλη Παλάοντα, η οποία δεν αναφέρεται στην άδεια Τεκμήριο
  20. - Ο πατέρας του Εναγόμενου πέθανε το 1995 και η μητέρα του πέθανε το
  21. Περαιτέρω, από το 2000 μέχρι το 2004, διέμενε στην επίδικη κατοικία η προαναφερθείσα Παναγιώτα Κουδουνά. - Εκτός των εγγράφων που έχουν κατατεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν έχει σταλεί από την ΥΜΑΠΕ ή άλλη αρμόδια υπηρεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας οποιοδήποτε άλλο έγγραφο στον Εναγόμενο σε σχέση με το Τεκμήριο
  22. - Η επίδικη κατοικία έχει ανεγερθεί το 1981 και βρίσκεται εντός των ορίων του Δήμου Λεμεσού. Νομική πτυχή: Η απαίτηση του Ενάγοντα βασίζεται σε παράνομη επέμβαση επί ακινήτου, ως εκ τούτου είναι χρήσιμο να παρατεθούν στη συνέχεια οι νομικές διατάξεις και οι αρχές που διέπουν το εν λόγω αστικό αδίκημα. ΚΕΦ. 148:- Άρθρο «43.-

(1)Παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία συνίσταται σε παράνομη είσοδο ή σε παράνομη πρόκληση ζημιάς ή σε παράνομη παρέμβαση στην ιδιοκτησία αυτή από οποιονδήποτε πρόσωπο.
(2)Αν η πράξη για την οποία εγείρεται η αγωγή είναι επιτρεπτή κατά τοπικό έθιμο, αυτό αφού αποδειχθεί συνιστά υπεράσπιση αλλά σε αγωγή που εγείρεται για παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία το βάρος της απόδειξης ότι η πράξη για την οποία εγείρεται η αγωγή δεν ήταν παράνομη φέρει ο Εναγόμενος.» Στην υπόθεση Adrian Holdings Ltd v. Κυπριακή Δημοκρατία διά του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
(1998)1 Α.Α.Δ. 1836, λέχθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 1843: «Το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης σε ακίνητη ιδιοκτησία είναι αγώγιμο per se. Όπου όμως δεν αποδεικνύεται η ύπαρξη ζημιάς, μπορεί να επιδικαστούν μόνο ονομαστικές αποζημιώσεις και να μη δοθούν έξοδα ή ακόμη και να διαταχθεί ο Ενάγων να καταβάλει έξοδα στον Εναγόμενο. (Παπακόκκινου κ.ά. ν. Θεοδοσίου
(1991)1 Α.Α.Δ. 379, Kakoullou and another v. Kakoulli
(1985)1 C.L.R. 355, Ttanis v. Hadjimichael and Another
(1982)1 C.L.R. 301 και Ευθυβούλου κ.ά. ν. Συμβούλιο Βελτιώσεως Κισσόνεργας κ.ά., Πολιτική Έφεση 9712, ημερομηνίας 21.05.98). Όπου αποδεικνύεται παράνομη κατοχή ακινήτου το μέτρο αποζημιώσεων είναι η αγοραία ενοικιαστική αξία του ακινήτου και όχι το όφελος που προσπορίζεται ο παράνομος κάτοχος από την επέμβαση.» Περαιτέρω στην υπόθεση Βερεγγάριας Παπακόκκινου διαχειρίστριας κ.α. ν. Δήμου Πάφου
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 634, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Είναι καθιερωμένη αρχή ότι το ζήτημα των εξόδων της δίκης εμπίπτει στη διακριτική εξουσία του εκδικάσαντος Δικαστηρίου. Ο γενικός κανόνας είναι ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα. Απόκλιση από τον κανόνα δικαιολογείται μόνο εφόσον συντρέχουν ικανοί λόγοι που ανάγονται στη γενεσιουργό αιτία της πρόκλησης του συνόλου ή μέρους των εξόδων της δίκης (βλ. π.χ. Θρασυβούλου ν. Arto Estates Ltd
(1993)1 Α.Α.Δ. 12, Αρέστη ν. Λαδόκοννου, Πολιτική Έφεση 8870, ημερομηνίας 11.6.96). Στην παρούσα υπόθεση, όπως ορθά παρατήρησε η πρωτόδικη δικαστής, αιτιολογώντας την απόφαση της να στερήσει από τις Ενάγουσες τα έξοδα τους, αλλά, ταυτόχρονα, να μην επιδικάσει έξοδα σε βάρος τους, οι Ενάγουσες πέτυχαν μεν στη βασική τους απαίτηση, που ήταν η παράνομη επέμβαση, απέτυχαν, όμως, να αποδείξουν την ισχυριζόμενη ή άλλη ζημιά εξαιτίας της επέμβασης. Βρίσκουμε ότι, εν όψει του αποτελέσματος της δίκης, η απόφαση της πρωτόδικης Δικαστού να μην εκδώσει διάταγμα για τα έξοδα ήταν εύλογα δικαιολογημένη. Η έφεση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος των εφεσειουσών.» Όσον αφορά δε το βάρος της απόδειξης της ισχυριζόμενης επέμβασης είναι προφανές ότι το φέρει ο Ενάγοντας, ωστόσο μετατίθεται στον Εναγόμενο το βάρος να αποδείξει ότι η επέμβαση δεν είναι παράνομη και αυτό προκύπτει από το άρθρο 43§2 του Κεφ. 148 και όπως έχει ερμηνευθεί στην υπόθεση Β. Παπακόκκινου ν. Σμυρλή
(2001)1 Α.Α.Δ. 1653. Επιπρόσθετα έχει καθιερωθεί μέσα από τη νομολογία, (βλέπε υπόθεση Αγγελίδης ν. Φιλίππου και Κολοκασίδης Estates Ltd
(1991)1 Α.Α.Δ. σελ. 327), ότι σε περίπτωση απόδειξης παράνομης επέμβασης δικαιωματικά εκδίδεται διάταγμα για άρση της επέμβασης προκειμένου να τερματιστεί η παρανομία ή απαγόρευση για το μέλλον. Η καταβολή αποζημιώσεων με βάση τις πιο πάνω αρχές επιβάλλεται έστω και αν ο ιδιοκτήτης δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ο ίδιος την περιουσία ή να την ενοικιάσει (βλέπε υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Bahchecioglou και άλλος
(1998)1(Α) Α.Α.Δ.). Γενικά θα μπορούσε να ειπωθεί πως η επέμβαση συνίσταται στην παράνομη πράξη ή ενέργεια με την οποία τίθεται υπό αμφισβήτηση η κυριότητα ή η νόμιμη κατοχή περιουσίας από κάποιο πρόσωπο και προκαλείται ενόχληση χωρίς βέβαια τη συγκατάθεση του. Συμπεράσματα Δικαστηρίου:- Όπως εύλογα γίνεται αντιληπτό, προέχει να αποφασισθεί κατά πόσο το Δικαστήριο έχει αρμοδιότητα να εκδικάσει την παρούσα υπόθεση, έχοντας υπόψη τη θέση της υπεράσπισης ότι η διαφορά στηρίζεται σε συμφωνία ενοικίασης. Λαμβάνοντας υπόψη τα παραδεκτά γεγονότα καθώς και το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 1, κρίνεται ότι δεν μπορεί να κριθεί ότι μεταξύ του Ενάγοντα και του Εναγόμενου υπήρξε ποτέ σχέση ιδιοκτήτη και ενοικιαστή. Τα όσα έχουν νομολογηθεί μέχρι σήμερα (βλέπε υποθέσεις Αγγελίδης και Φιλίππου Λτδ ν. Σπύρος Κολοκασίδης Εστέϊτς Λτδ
(1991)1 Α.Α.Δ. 327 και Κωστάκης Καρεσίου ν. Χριστάλλας Καραπίττα κ.α.
(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 338), συνηγορούν πως η παρούσα υπόθεση δεν αφορά ενοικίαση αλλά άδεια χρήσης της επίδικης κατοικίας η οποία παραχωρήθηκε το 1981 στον πατέρα του Εναγόμενου για να χρησιμοποιείται αποκλειστικά ως ιδιωτική κατοικία αυτού και της οικογένειας του. Επισημαίνεται η μη καταβολή ενοικίου οποτεδήποτε εκ μέρους του αδειούχου ο οποίος κατονομάζεται ως τέτοιος. Ρητά αναφέρεται στον όρο 6 του Τεκμηρίου 1 ότι ουδόλως δημιουργείται σχέση ιδιοκτήτη και ενοικιαστή. Όλο δε το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 1 περιέχει τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την άδεια χρήσης. Συνακόλουθα, το παρόν Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία να αποφανθεί επί της ουσίας της αγωγής. Η προδικαστική ένσταση του Εναγόμενου απορρίπτεται. Προχωρώντας επί της ουσίας της υπόθεσης, σειρά προς απάντηση έχει η θέση του Εναγόμενου πως η άδεια χρήσης ουδέποτε τερματίστηκε και συνεπώς βρίσκεται σε ισχύ. Παρά το γεγονός ότι δεν στάληκε οποιαδήποτε επιστολή στον Εναγόμενο για ανάκληση της άδειας χρήσης (Τεκμήριο 1), κρίνεται πως η άδεια χρήσης έχει τερματισθεί με το θάνατο του πατέρα του Εναγόμενου το 1995 ο οποίος κατονομαζόταν ως ο αδειούχος. Προς ενίσχυση της θέσης του Δικαστηρίου γίνεται παραπομπή στο σύγγραμμα Woodfall on Landlord And Tenant, 25η έκδοση, παράγραφος 19, σελ. 12, όπου διατυπώνεται η άποψη ότι η ανακλητή άδεια χρήσης τερματίζεται, μεταξύ άλλων, και με το θάνατο είτε του ιδιοκτήτη είτε του κατόχου της άδειας. Το ότι άλλα άτομα της οικογένειας είχαν δικαίωμα διαμονής, μεταξύ αυτών και ο Εναγόμενος, δε σημαίνει ότι κατέστηκαν όλοι αδειούχοι είτε από την αρχή είτε μετά το θάνατο του αδειούχου. Σε κάθε περίπτωση, μετά το θάνατο του αδειούχου, εναπόκειτο στο κράτος ή τις αρμόδιες υπηρεσίες να παραχωρήσουν άδεια χρήσης σε άλλο πρόσωπο της οικογένειας ή όχι, η δε πράξη παραχώρησης εμπίπτει στη σφαίρα του δημοσίου δικαίου. Κατ΄ επέκταση, εφόσον ο Εναγόμενος ουδέποτε κατέστηκε αδειούχος της επίδικης οικίας, δεν υπήρχε και η ανάλογη υποχρέωση του κράτους ή των υπηρεσιών του για ανάκληση προς αυτόν οποιασδήποτε άδειας, περιλαμβανομένου του Τεκμηρίου
  1. Περαιτέρω είναι ξεκάθαρο πως επί της άδειας χρήσης δεν προνοήθηκε η μεταβίβαση της σε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο μετά το θάνατο του αδειούχου. Αντίθετα, ρητά προνοείται στον όρο (η) ότι απαγορεύεται στον αδειούχο να εκχωρήσει ή υπεκμισθώσει σε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο την επίδικη οικία ή να παραχωρήσει εμπράγματη δουλεία ή προνόμιο. Συνακόλουθα με όλα τα πιο πάνω, κρίνεται ότι ο Εναγόμενος ουδέποτε κατέστηκε αδειούχος χρήσης της επίδικης οικίας. Κατ' επέκταση ο Ενάγοντας έχει αποδείξει ότι ο Εναγόμενος επεμβαίνει στην επίδικη οικία. Ο δε Εναγόμενος στον οποίο μετατέθηκε το βάρος να αποδείξει ότι η επέμβαση του πηγάζει από το νόμο ή κανονισμό ή σύμβαση ή άλλως πως απέτυχε να το αποσείσει. Ως εκ τούτου κρίνεται ότι κατέχει παράνομα την επίδικη οικία, παρ' ότι κλήθηκε με τα τεκμήρια 6 και 12 να παραδώσει αυτήν. Η θέση του ότι κατονομάζεται στην άδεια χρήσης ως μέλος της οικογένειας στην οποία παραχωρήθηκε η άδεια χρήσης, έχει ήδη απαντηθεί μέσα από τα προαναφερόμενα. Επίσης προσκρούει και στο λογικό ερώτημα γιατί να μεταβιβασθεί στο όνομα αυτού μόνο και όχι σε οποιοδήποτε άλλο από τα αδέλφια του. Ο ίδιος αποτάθηκε στις αρμόδιες υπηρεσίες του κράτους για να του παραχωρηθεί άδεια χρήσης και όταν απορρίφθηκε η αίτηση του δεν αποτάθηκε με προσφυγή για να ανατρέψει το αποτέλεσμα. Παρεμβάλλει εδώ ακόμη και το παραδεκτό γεγονός ότι επί της επίδικης οικίας διέμενε τρίτο πρόσωπο (που δεν ήταν σύμφωνα με το Τεκμήριο 1 ούτε μέλος της οικογένειας και ούτε αδειούχος ή δικαιούχος να διαμένει), από το 2000 μέχρι το 2004 (πρόκειται για την Παναγιώτα Κουδουνά), οπότε διερωτάται το Δικαστήριο πώς μπορεί να προωθείται επιχείρημα ή θέση από τον Εναγόμενο ότι αυτός ήταν ο αδειούχος μετά το θάνατο του πατέρα του. Πέραν της απόρριψης της υπεράσπισης του Εναγόμενου, τα προλεχθέντα κρίνεται ότι δεν επιτρέπουν την επιτυχή κατάληξη της Ανταπαίτησης του Εναγόμενου η οποία απορρίπτεται. Όπως έχει διευκρινισθεί ήδη, το θέμα παραχώρησης της επίδικης κατοικίας είναι θέμα δημοσίου δικαίου και αρμοδιότητας του κράτους και των υπηρεσιών του. Δεν είναι συνεπώς δυνατό να δοθεί από το Δικαστήριο αναγνωριστική απόφαση ότι ο Εναγόμενος είναι αδειούχος χρήσης της επίδικης οικίας, αφού στην ουσία αυτό είναι που ζητά ο Εναγόμενος με τις αιτούμενες θεραπείες στην Ανταπαίτηση. Κατ΄ επέκταση ούτε και οποιεσδήποτε αποζημιώσεις είναι δυνατό να επιδικασθούν στον Εναγόμενο. Ενόψει όλων των πιο πάνω, εκδίδονται προς όφελος του Ενάγοντα και εναντίον του Εναγόμενου διατάγματα ως οι παράγραφοι Α, Β και Γ της έκθεσης απαίτησης. Το Γ να έχει το ακόλουθο περιεχόμενο: «Ο Εναγόμενος και/ή αντιπρόσωποι αυτού διατάσσονται να άρουν την παράνομη κατακράτηση και/ή επέμβαση επί της επίδικης οικίας και παραδώσουν αυτή στην Κυπριακή Δημοκρατία, με την παράδοση των κλειδιών της εν λόγω οικίας που βρίσκεται στην οδό Ακανθούς 24, στο Συνοικισμό Καψάλου της Επαρχίας Λεμεσού, στον Τοπικό Διαχειριστή Κυβερνητικών Οικισμών Λεμεσού κ. Βασίλη Χαριτωνίδη, στα γραφεία του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως Λεμεσού η ώρα 9 π.μ. της 2ης Δευτέρας από την ημερομηνία επίδοσης πιστού αντιγράφου του παρόντος διατάγματος». Αναφορικά με τη διεκδίκηση αποζημιώσεων, απορρίπτεται η αξίωση του Ενάγοντα καθότι δεν προσκομίστηκε εκ μέρους του μαρτυρία για την αγοραία ενοικιαστική αξία του επίδικου ακινήτου. Επικάζονται μόνο ονομαστικές αποζημιώσεις ύψους €100,00 εναντίον του Εναγόμενου και προς όφελος του Ενάγοντα. Τα έξοδα της αγωγής επιδικάζονται προς όφελος του Ενάγοντα και εναντίον του Εναγόμενου ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στην κλίμακα €2.000,00 - €10.000,00 και όχι στην κλίμακα της αγωγής ενόψει της μη αναφοράς στην έκθεση απαίτησης της αξίας της επίδικης κατοικίας, αλλά και της αποτυχίας να αποδείξει οποιαδήποτε ζημιά. Περαιτέρω απορρίπτεται η ανταπαίτηση με έξοδα υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον του Εναγόμενου στην κλίμακα €2.000,00 - €10.000,
  2. Να υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................ Δ. Ι. Κίτσιος, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΔ Subject: Civil/Other Actions/Final Αναφορά:Αστικά Αδικήματα-Παράνομη επέμβαση από μη αδειούχο κυβερνητικής κατοικίας. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.