Εργοληπτική Εταιρεία Γιαννάκης Γ. Συμεού & Υιοί Λτδ ν. Δημήτρη Χριστοφίδη κ.α., Αρ. Αγωγής : 5274/12, 26/5/2014

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία και προνοεί τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα μπορεί για καλό λόγο να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή τις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Δ.39». Παρέχεται συνεπώς η δυνατότητα για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Συνεπώς οι συναφείς προς τούτο λόγοι ένστασης δεν μπορεί να ευσταθήσουν, αφού και όπως αναγνωρίστηκε και στην υπόθεση Ματθαίου κ.α.

(2008)1 ΑΑΔ 510 εάν θα επιτραπεί ή όχι σε ένα διάδικο να καταχωρήσει τέτοια συμπληρωματική ένορκο δήλωση, είναι ζήτημα που εμπίπτει εντός της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Προβάλλεται επίσης ως λόγος ένστασης ότι στην αίτηση δεν επισυνάπτεται η συμπληρωματική ένορκος δήλωση που οι εναγόμενοι επιδιώκουν να καταχωρήσουν εάν τους παρασχεθεί η αιτούμενη άδεια, ούτε και αναφέρουν περιληπτικά τα γεγονότα τα οποία προτίθενται να συμπεριλάβουν σε αυτήν. Στη γραπτή αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου των εναγόντων το πρώτο σκέλος της εισήγησης έχει εγκαταλειφθεί αφού αναφέρεται ότι η επισύναψη της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης δεν είναι υποχρεωτική. Όμως οι ενάγοντες θεωρούν ότι οι εναγόμενοι θα έπρεπε να είχαν εκθέσει στην ένορκο δήλωση που στηρίζει την υπό κρίση αίτηση περιληπτικά τα γεγονότα στα οποία προτίθενται να απαντήσουν. Δεν θα συμφωνήσω με την εισήγηση αυτή του ευπαίδευτου συνηγόρου των εναγόντων. Και αυτό γιατί πουθενά είτε στο Νόμο ή στη νομολογία τέτοια ανάγκη δεν τίθεται ως προϋπόθεση. Εν πάση περιπτώσει οι εναγόμενοι καθορίζουν ρητά σε ποιους ισχυρισμούς των εναγόντων θέλουν να απαντήσουν και είναι αυτοί που εκτίθενται στις παραγράφους 7, 8, 14, 15 και 20 στην ειδοποίηση ένστασης που καταχωρήθηκε στα πλαίσια της αίτησης ημερομηνίας 30/4/2013. Με την αγωγή τους οι ενάγοντες και δυνάμει γραπτής συμφωνίας ημερομηνίας 25/2/2008 για ανέγερση από τους ενάγοντες της κατοικίας των εναγομένων 1 και 2 που είναι σύζυγοι, αξιώνουν από τους τελευταίους αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα το ποσό των €31.894.20=, ως υπόλοιπο που σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους εξακολουθεί να παραμένει οφειλόμενο. Με την ένορκο δήλωση που στηρίζει την αίτηση ημερομηνίας 30/4/2013 και υπογράφεται από τον εναγόμενο 2 προβάλλεται ισχυρισμός ότι ο εναγόμενος 2 ουδέποτε υπόγραψε τη συμφωνία αυτή ως συμβαλλόμενο μέρος παρά μόνο ως αντιπρόσωπος της συζύγου του γι' αυτό και οι ενάγοντες δεν έχουν αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του. Υποστηρίζει ακόμα ότι η αγωγή θα πρέπει να απορριφθεί και εναντίον της συζύγου του γιατί στη συμφωνία υπάρχει πρόνοια για παραπομπή οποιασδήποτε διαφοράς σε διαιτησία, πρόνοια στην οποία οι ενάγοντες δεν συμμορφώθηκαν αλλά προχώρησαν δικαστικά με την καταχώρηση της παρούσας αγωγής. Οι ενάγοντες με την ένορκο δήλωση που στηρίζει την ειδοποίηση ένστασης ημερομηνίας 12/11/2013 αναφέρουν ότι ο εναγόμενος 2 δεν παρουσιαζόταν μόνο ως αντιπρόσωπος της εναγομένης 2 αλλά και ως συγκύριος της κατοικίας αφού ισχυριζόταν ότι ήταν και δική του αφού θα ανεγειρόταν και με δικά του χρήματα. Ισχυρίζονται ακόμα ότι αυτό προκύπτει από επιστολή ημερομηνίας 16/9/2010 που ο εναγόμενος 2 απέστειλε προς τους ενάγοντες και την οποία επισυνάπτουν ως Τεκμήριο 1 στην ένσταση. Ισχυρίζονται περαιτέρω ότι όταν προέκυψε η διαφορά μεταξύ των εναγόντων και της εναγομένης 1, αυτός προχώρησε και σε διαπραγματεύσεις για την επίλυση της διαφοράς. Ισχυρίζονται ακόμα ότι οι εναγόμενοι είχαν προειδοποιηθεί για την έγερση της αγωγής και ουδέποτε επέδειξαν ετοιμότητα να εμπλακούν σε διαιτησία αφού δεν επέτρεψαν στον Γιαννάκη Συμεού, διευθυντή των εναγόντων και σε κάποιον επιμετρητή ποσοτήτων να εισέλθουν στην κατοικία για να κοστολογηθεί η διεξαχθείσα εργασία από τον τελευταίο. Αποτελεί επίσης ισχυρισμό του ενόρκως δηλούντα ότι ο εναγόμενος 2, παρόλο που καταγράφεται για εναγόμενο 1 είναι προφανές ότι πρόκειται περί λάθους, του ανάφερε ότι δεν πρόκειται να πληρώσουν οποιοδήποτε ποσό. Σε αυτούς τους ισχυρισμούς των εναγόντων και όπως προσδιορίζουν στην αίτηση τους οι εναγόμενοι επιδιώκουν να απαντήσουν με τη συμπληρωματική ένορκο δήλωση. Στην A. Messios & Sons Ltd v. Α. Λεωνίδα

(2010)1 (Α) ΑΑΔ 195 λέχθηκε ότι: Μελετήσαμε με προσοχή τα ενώπιόν μας στοιχεία υπό το φως των εισηγήσεων των δύο πλευρών. Θεωρούμε ότι η διακριτική ευχέρεια που παρέχεται στο δικαστήριο από τις σχετικές δικονομικές πρόνοιες, είναι ορθό και δίκαιο να ασκηθεί, στην προκείμενη περίπτωση υπέρ των εφεσειόντων-αιτητών. Κατά την εκτίμησή μας τα στοιχεία που επιθυμούν να θέσουν ενώπιον του δικαστηρίου, οι εφεσείοντες-αιτητές, με τις δύο ένορκες δηλώσεις για τις οποίες ζητούν την άδεια του δικαστηρίου να καταχωρήσουν, είναι στοιχεία που σχετίζονται με τους ισχυρισμούς και τις θέσεις που πρόβαλε ο εφεσίβλητος-καθ' ου η αίτηση στην αρχική του ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης στην αίτηση επαναφοράς της έφεσης. Δεν πρόκειται, κατά την κρίση μας, για ανεπίτρεπτη μαρτυρία ούτε για επανάληψη των αρχικών ισχυρισμών των εφεσειόντων, αλλά για διευκρινίσεις και ισχυρισμούς που είναι επιθυμητό να επιτραπεί στους εφεσείοντες-αιτητές να προβάλουν, ώστε το δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων». Λαμβάνοντας υπόψη τα δικαιώματα των μερών, σε συνάρτηση βέβαια με τα πραγματικά γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση, θεωρώ ότι το αίτημα θα πρέπει να εγκριθεί. Και αυτό γιατί τα όσα πιο πάνω αναφέρονται και προβάλλονται με την ένορκο δήλωση που στηρίζει την ένσταση, οι εναγόμενοι δεν μπορούσαν εκ προοιμίου να τα γνωρίζουν για να τα συμπεριλάβουν στην ένορκο δήλωση που στηρίζει την αίτηση τους γι' αυτό και κρίνεται ότι θα πρέπει να τους δοθεί η ευκαιρία να τους απαντήσουν. Άρνηση έκδοσης της αιτούμενης άδειας θα τους αποστερούσε ουσιαστικά το δικαίωμα να προβάλουν τους δικούς τους ισχυρισμούς σε απάντηση των όσων έχουν αναφέρει οι ενάγοντες με την δική τους ένορκο δήλωση. Συνεπώς κρίνεται ότι έχει καταδειχθεί καλός λόγος για έγκριση του αιτήματος. Ενόψει των πιο πάνω θεωρώ αχρείαστο να εξετάσω ένα, ένα ξεχωριστά τους προβληθέντες λόγους ένστασης, αφού εκείνο που έχει σημασία σε αιτήσεις της φύσης αυτής είναι να καταδειχθεί η ύπαρξη τέτοιου καλού λόγου. Συνακόλουθα το αίτημα εγκρίνεται. Τα έξοδα να ακολουθήσουν την πορεία της αίτησης ημερομηνίας 30/4/2013. Η συμπληρωματική ένορκος δήλωση να καταχωρηθεί εντός 15 ημερών από σήμερα. (Υπ.) ......... .... Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής civil/ interim subject.simliromatiki enorgos dilosi cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο