Ροδόλφου Οντόνι ν. Nomato Investments Limited κ.α., Αρ. Αγωγής 4935/13, 7/5/2014

(1)(ee), 8

(2), 8

(3), και 9, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρο 47, στον Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, άρθρο 9, στις αρχές του Κοινοδικαίου και της Επιείκειας και στη συμφυή εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα δε που υποστηρίζουν την Αίτηση προκύπτουν από τη δικογραφία και την Ένορκη Δήλωση της Εναγομένης

1. Οι Αιτητές-Εναγόμενοι 4 και 5 καταχώρισαν στις 21.3.2014 έφεση επί της απόφασης του Δικαστηρίου. Σύμφωνα με τη θέση των Αιτητών δια της Ένορκης Δήλωσης της Εναγομένης 4 θεωρούν ότι στοιχειοθετούνται «καλές πιθανότητες επιτυχίας της Έφεσης» ως εξής: «Το Δικαστήριο Λεμεσού διέταξε την αποκάλυψη εγγράφων εναντίον των Εναγομένων 4 και 5 παρόλο που αυτή δεν ήταν αναγκαία, στο ότι το Ε.Δ. Λεμεσού δεν έλαβε υπόψη του σημαντικά στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του από του Εναγόμενους 4 και 5 (πραγματικά στοιχεία, όπως το ότι ο Ενάγοντας ορκίστηκε σε άλλη διαδικασία ότι τα γεγονότα είναι διαφορετικά από ότι τα παρουσιάζει στην παρούσα αίτηση και νομικά στοιχεία όπως για να εκδοθούν τέτοιου είδους διατάγματα πρέπει να έχει υπάρξει εμπλοκή και υποβοήθηση που δεν υπήρξε), στο ότι το Ε.Δ. Λεμεσού δεν ερμήνευσε ορθά και δεν έλαβε υπόψη του ότι ο Ενάγων δεν έχει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον της Εναγόμενης 1 και κατ' επέκταση των περιουσιακών της στοιχείων για τα οποία διέταξε αποκάλυψη και στο ότι το Ε.Δ. Λεμεσού υπέπεσε σε αριθμό νομικών λαθών παρερμηνεύοντας τη νομολογία.» Στη συνέχεια παρατίθεται η ανάγκη έκδοσης διατάγματος αναστολής της απόφασης ως εξής: · Το Δικαστήριο Λεμεσού έχει διατάξει την αποκάλυψη των εγγράφων εντός 60 ημερών από την ημερομηνία επίδοσης του διατάγματος. (Η έφεση σίγουρα δεν μπορεί να εκδικαστεί εντός 60 ημερών). · Σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα αναστολής και γίνει η αποκάλυψη ως ορίζει το σχετικό διάταγμα του Δικαστηρίου τότε η έφεση θα καταστεί άνευ ουσίας. Αν όμως εκδοθεί το διάταγμα αναστολής ως η αίτηση τότε θα μπορεί να εκδικαστεί η έφεση και σε περίπτωση που πετύχει θα μπορεί να τύχει εφαρμογής ενώ σε περίπτωση που αποτύχει θα μπορούν να δοθούν τα στοιχεία σε εκείνο το στάδιο. · Ο Ενάγοντας έχει καθυστερήσει στην προώθηση της αγωγής του για πέραν των 10 ετών όπως προκύπτει από την Ε.Δ. Παρμακλή. Μία προσωρινή αναστολή μέχρι να εκδικαστεί η έφεση δεν θα προκαλέσει οποιαδήποτε ζημιά στον Ενάγοντα. · Περαιτέρω οι πληροφορίες είναι ασφαλείς και δεν πρόκειται να χαθούν ή να καταστραφούν αν δοθεί η αιτούμενη αναστολή. Οι Αιτητές είναι διατεθειμένοι να συμμορφωθούν και με οποιουσδήποτε όρους επιθυμεί να επιβάλει το Δικαστήριο για σκοπούς προστασίας των εγγραφών και πληροφοριών. · Αν από την άλλη δεν δοθεί η αναστολή τότε η έφεση θα έχει καταστεί άνευ αντικειμένου αφού τα έγγραφα και οι πληροφορίες θα έχουν πλέον αποκαλυφθεί και θα έχουν περιέλθει στην γνώση και κατοχή του Ενάγοντα. Τα διατάγματα αποκάλυψης Norwich Pharmacal είναι κλασικές περιπτώσεις όπου διατάζεται αναστολή εκτέλεσης και υπάρχουν πάρα πολλές αποφάσεις Αγγλικών Δικαστηρίων όπου αυτό έχει διαταχθεί. Αν κερδηθεί η έφεση αλλά στο μεταξύ έχει γίνει η αποκάλυψη η έφεση θα έχει χάσει την αποτελεσματικότητα της. Το ζήτημα είναι θέμα ειδικών περιστάσεων, και εδώ υπάρχουν εξαιρετικές περιστάσεις που συνηγορούν υπέρ της αναστολής. Αν οι αιτούμενες πληροφορίες δοθούν θα δημιουργηθούν μη αναστρέψιμες καταστάσεις που θα είναι αδύνατο να επανορθωθούν, αφού με την παράδοση και ανάγνωση των εγγράφων ο Ενάγων και οι δικηγόροι του θα αποκτήσουν γνώση του περιεχομένου των αποκαλυφθέντων εγγράφων που πλέον δεν θα μπορεί να αφαιρεθεί. Κατά συνέπεια, μέχρι εκδίκασης της έφεσης, αλλά ακόμη και μετά, θα μπορέσουν να χρησιμοποιήσουν τις πληροφορίες που απέκτησαν για τους δικούς τους σκοπούς, να κινήσουν διαδικασίες (αν κρίνουν ότι είναι σκόπιμο) κλπ. Αυτές οι γνώσεις και τα διαβήματα θα είναι μη αναστρέψιμα. Περαιτέρω το Δικαστήριο δεν επέβαλε κανένα όρο στην χρήση που μπορεί να γίνει των εγγράφων ή των πληροφοριών πλην της χρήση σε ποινικές διαδικασίες. Οπότε τίποτε δεν εμποδίζει τον Ενάγοντα να χρησιμοποιήσει αμέσως τις πληροφορίες και τα έγγραφα όπως θέλει. Μπορεί να τα καταθέσει σε διαδικασίες στην Ελλάδα, κ.α.» · Η εμπιστευτικότητα και το απόρρητο των εγγράφων, ένα σημαντικότατο δικαίωμα των Εναγομένων 4 και 5 αλλά και των πελατών τους, θα έχει παραβιαστεί και πληγεί ανεπανόρθωτα. Θα υπάρξει παρείσδυση στις εμπορικές δραστηριότητες των Εναγομένων 1, 4 και
2. Τα έγγραφα που θα αποκαλυφθούν θα αποκαλύψουν know-how των Εναγομένων 1, 4 και 5 αφού αποτελούν προϊόν της εργασίας τους και του τρόπου που οι Εναγόμενοι 1, 4 και 5 διεξάγουν τις επαγγελματικές δραστηριότητες τους. Αποτελέσματα που δεν θα μπορούν να αντιστραφούν αν δεν δοθεί η αιτούμενη αναστολή. · Ο Ενάγων δεν έχει άμεση ανάγκη των πληροφοριών και άρα δεν θα υποστεί καμία ή καμία σημαντική βλάβη αν δεν πάρει τις πληροφορίες άμεσα. Περαιτέρω, δεν έχει καταδειχθεί κανένας λόγος από τον Ενάγοντα που να υποδηλώνει ότι οι πληροφορίες είναι άμεσα αναγκαίες όπως για παράδειγμα θέματα παραγραφής αφού η αγωγή έχει ήδη καταχωρηθεί. · Αν τα έγγραφα αποκαλυφθούν και μετά κερδηθεί η έφεση, θα υπάρχει αποτυχία του νομικού συστήματος να προστατέψει το άτομο του οποίου οι εμπιστευτικές πληροφορίες αποκαλύφθηκαν. Η σημασία του απορρήτου στις εμπορικές σχέσεις και στην εισροή κεφαλαίων στην Κύπρο είναι πολύ σημαντική και πρέπει να της δοθεί ιδιαίτερο βάρος. Πριν παραβιαστεί το απόρρητο, ένα τόσο βασικό και ζωτικό σημείο του νομικού πλαισίου που ελκύει ξένους επενδυτές στην Κύπρο, πρέπει να εξαντληθούν τα ένδικα μέσα. Διαφορετικά, στην πραγματικότητα το απόρρητο δεν θα προστατεύεται όπως όλα τα άλλα νομικά δικαιώματα από τα πρωτόδικα δικαστήρια και το Εφετείο αλλά από τα πρωτόδικα δικαστήρια. Μειωμένη προστασία ενός τόσο σημαντικού για την Κυπριακή οικονομία δικαιώματος είναι ανεπιθύμητη. Τα πιο πάνω αναλύθηκαν με επάρκεια από τον κ. Τσιρίδη στην αγόρευση του. Η ένσταση με την Ένορκη Δήλωση του κ. Παρμακλή και η επιμελής αγόρευση του κ. Βελάρη προτάσσει τα κάτωθι σημεία: Ο γενικός κανόνας είναι να μη δίδεται αναστολή. Για να δοθεί αναστολή, θα πρέπει ο αιτητής να δείξει εξαιρετικές περιστάσεις και συγκεκριμένα ότι θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά σε περίπτωση που εκτελεστεί η απόφαση. Σε περίπτωση που ο αιτητής αποσείσει αυτό το βάρος, τότε το Δικαστήριο εξισορροπεί την πιθανή αδικία που μπορεί να προκληθεί στον κάθε διάδικο. Εάν το αποτέλεσμα της εξισορρόπησης αυτής είναι οριακό, τότε μπορεί να ληφθεί υπόψη κι η προοπτική επιτυχίας της έφεσης. · Σε αντίθεση με τη γνώμη που εκφράζει η Εναγομένη 4 στην Παράγραφο 16 της Ε/Δ Αθανασίου, δεν υπάρχει οποιαδήποτε νομική αρχή που να περιορίζει τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ή να διαφοροποιεί τις ως άνω προϋποθέσεις όταν το αντικείμενο της εφεσιβαλλόμενης απόφασης αφορά διατάγματα τύπου Norwich Pharmacal. Είναι αλήθεια ότι στην Αγγλία τυγχάνει συχνά (χωρίς βεβαίως αυτό να είναι απόλυτο) να δίδεται αναστολή εκτέλεσης παρόμοιας φύσης διαταγμάτων. Υπάρχει όμως μια πολύ σημαντική παράμετρος που διαφοροποιεί σαφώς τα δεδομένα σε σχέση με την Κύπρο. Στην Αγγλία, το Εφετείο είναι σε θέση να εκδικάζει σε πολύ σύντομο χρόνο τις εφέσεις, ειδικά όταν αφορούν ενδιάμεσες αποφάσεις και προσωρινά διατάγματα. (Χαρακτηριστικά αναφέρθηκε το παράδειγμα της KOO Golden East Mongolia v. Bank of Nova Scotia a.o. [2008] QB 717, η οποία αφορούσε ακριβώς έφεση κατά διατάγματος τύπου Norwich Pharmacal, εκκρεμούσης της οποίας είχε διαταχθεί αναστολή εκτέλεσης. Όπως φαίνεται στην Παρ. 1 της απόφασης, το πρωτόδικο διάταγμα είχε εκδοθεί στις 10.12.2007, η έφεση συζητήθηκε στις 17.12.2007 κι εξεδόθη απόφαση στις 19.12.2007, μόλις 9 ημέρες μετά την έκδοση της πρωτόδικης απόφασης). · Αυτή η παράμετρος του χρόνου λαμβάνει ιδιαίτερη σημασία σε υποθέσεις διαταγμάτων τύπου Norwich Pharmacal, επειδή ακριβώς οι πληροφορίες που δίδονται στη βάση τέτοιων διαταγμάτων είναι αναγκαίες για την περαιτέρω προώθηση της αγωγής. Ως εκ τούτου, τυχόν αναστολή εκτέλεσης της απόφασης θα σήμαινε κι αναστολή ολόκληρης της διαδικασίας μέχρι την εκδίκαση της έφεσης, καθώς θα καθίστατο αδύνατη η ανταλλαγή δικογράφων. Στη συνέχεια αναλύεται η Penderhil κ.α. v. Κλουκίνα

(2011)1(Γ) Α.Α.Δ 1921 στην οποία το Δικαστήριο, ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια, χορήγησε την αναστολή. Κατά τη θέση του δικηγόρου του Καθ' ου η Αίτηση, πρέπει να τονιστεί ότι δεν καθιέρωσε καμία αρχή ότι πάντα πρέπει να γίνεται αυτό σε υποθέσεις τύπου Norwich Pharmacal." Στην προκειμένη περίπτωση οι Αιτητές δεν έχουν αποδείξει οποιεσδήποτε εξαιρετικές περιστάσεις ώστε να δικαιολογείται η παρέκκλιση από το γενικό κανόνα της άμεσης εκτέλεσης των δικαστικών αποφάσεων. Η εκτέλεση της απόφασης δεν θα δημιουργούσε μη αναστρέψιμη κατάσταση. Σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης θα μπορούσαν, για παράδειγμα, να επιστραφούν τα έγγραφα και να παραδοθούν προς καταστροφή στον Πρωτοκολλητή οποιαδήποτε αντίγραφα. Κάτι τέτοιο διατάχθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στην υπόθεση Rual Trade Ltd. κ.α. v. Raikov κ.α. (Αγωγή 3582/2011 ΕΔ Λευκωσίας, ημερ. 01.03.2013). Εναλλακτικά, θα μπορούσαν να τεθούν από το Δικαστήριο οποιεσδήποτε περαιτέρω ασφαλιστικές δικλείδες. · Καθόσον αφορά στη ζημιά που επικαλείται η Εναγομένη 4 στην Παράγραφο 18.3 της Ε/Δ Αθανασίου, ότι δηλαδή θα αποκαλυφθούν επαγγελματικά μυστικά («know how» κατά την έκφραση της) των Αιτητών, η θέση αυτή δεν έχει βάση. Συμπεράσματα Δικαστηρίου Έχω μελετήσει τις αντίστοιχες θέσεις με προσοχή. Θα συμφωνήσω ότι η Penderhill δεν εισάγει πάγια αρχή Δικαίου και δεν σημαίνει ότι επί κάθε διατάγματος Norwich θα υπάρχει διάταγμα αναστολής. Από την Αγγλική και Κυπριακή νομολογία προκύπτουν οι κάτωθι αρχές και ειδικά στα διατάγματα που αφορούν Norwich. Το ζήτημα της αναστολής εκτέλεσης δικαστικής απόφασης διέπεται ειδικότερα από τη Διάταξη 35 Θεσμός 18 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Θεσμών. Γενικά το ζήτημα ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η οποία ασκείται με βάση αρχών που προσδιορίστηκαν μέσα από την νομολογία. Συγκεκριμένα, ο Θεσμός 18 προνοεί, μεταξύ άλλων, ότι η έφεση δεν θα ενεργεί ως αναστολή εκτελέσεως της διαδικασίας στην απόφαση που εφεσιβάλλεται εκτός κατόπιν διατάγματος του Δικαστηρίου. Μέσα από την νομολογία αναδύεται από την μια η ανάγκη διασφάλισης του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης καθώς και η μη αποστέρηση, χωρίς ουσιαστικό λόγο, στον επιτυγχάνοντα διάδικο από τους καρπούς της επιτυχίας του, ενώ από την άλλη πρέπει να λαμβάνεται πρόνοια έτσι ώστε η έφεση που ασκείται από τον αποτυγχάνοντα διάδικο να μην καθίσταται ανενεργή ως αποτέλεσμα της απόρριψη της αίτησης του για αναστολή εκτέλεσης της εκδοθείσας δικαστικής απόφασης. Στην ΑΒΡ Holdings Ltd και άλλος ν. Κιταλίδη και άλλων (αρ. 1)

(1994)1 Α.Α.Δ 287 υπογραμμίστηκε πως η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται στη βάση των πιο κάτω αρχών: (α) Ο διάδικος που επιτυγχάνει δεν πρέπει, χωρίς ουσιαστικό λόγο, να στερείται των καρπών της επιτυχίας του και (β) Το ένδικο μέσο της έφεσης, το οποίο ασκείται δικαιωματικά δεν πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητας του. Μόνον όμως η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων είναι δυνατό να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ της δεύτερης αρχής, σε βάρος της πρώτης (βλ. Χ"Ευαγγέλου ν. Dorami Marine Ltd & Others

(1991)1 A.A.Δ 172). Στην υπόθεση Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

(1997)1 Α.Α.Δ 591 υποδείχτηκε πως το ορθό κριτήριο για την έγκριση αιτήματος αναστολής δικαστικής απόφασης βρίσκεται στην εξισορρόπηση της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να δρέψει άμεσα τους καρπούς της νίκης του στο δικαστικό αγώνα που διεξήγαγε με την ανάγκη η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μην απωλέσει τη σημασία της μένοντας χωρίς κανένα αντίκρισμα. (Βλ. και Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, Aristidou v. Aristidou

(1985)1 A.A.Δ. 649, Leicester Circuits Ltd v Coates Brothers Plc, [2002] EWCA Civ. 474, παραγρ. 13. Στη βάση των πιο πάνω αρχών και έχοντας υπόψη αυτά που οι ευπαίδευτοι συνήγοροι ανέπτυξαν ενώπιον μου για το θέμα, έχω ιδιαίτερα προβληματιστεί για την κρινόμενη περίπτωση ενόψει των ειδικών της περιστάσεων. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι δεν είναι εύκολο το καθήκον εξισορρόπησης των θέσεων των δυο πλευρών. Η ανησυχία του Δικαστηρίου σε τέτοιες αιτήσεις διατυπώνεται ανάγλυφα στην Hammond Suddard Solicitors v. Agrichem International Holdings Limited [2001] EWCA Civ 2065, par. 22: «Whether the court should exercise its discretion to grant a stay will depend upon all the circumstances of the case, but the essential question is whether there is a risk of injustice to one or other or both parties if it grants or refuses a stay. In particular, if a stay is refused what are the risks of the appeal being stifled? If a stay is granted and the appeal fails, what are the risks that the respondent will be unable to enforce the judgment? On the other hand, if a stay is refused and the appeal succeeds, and the judgment is enforced in the meantime, what are the risks of the appellant being able to recover any monies paid from the respondent?». Παρά το ότι αντιλαμβάνομαι τις ανησυχίες του κ. Τσιρίδη δεν θεωρώ ότι οι προτεινόμενες βλάβες που εισηγείται θα είναι τέτοιας εμβέλειας ώστε να πρέπει να ανατρέψουν την πορεία μιας ενδιάμεσης απόφασης σε θέμα που εκρίθη. Πραγματικά θεωρώ ότι υιοθέτηση της πορείας που εισηγείται ο κ. Τσιρίδης θα είχε σαν αποτέλεσμα αφ' ενός ανατροπή μιας ενδιάμεσης απόφασης για αποκάλυψη η οποία εκρίθη ήδη δικαιολογημένη και αφ' ετέρου καθυστέρηση - ανακοπή της περαιτέρω διαδικασίας της κυρίως υπόθεσης, αφού, όπως εκρίθη, τα στοιχεία είναι αναγκαία για την καταχώριση Έκθεσης Απαίτησης και συνεπώς την προώθηση της υπόθεσης. Περαιτέρω παρατηρώ από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση ότι η ύπαρξη βλάβης τίθεται υπό την μορφή κατάληξης χωρίς επαρκείς λεπτομέρειες τέτοιες που να πείθουν για την αναγκαιότητα αναστολής διατάγματος ως εξαιρετικές περιστάσεις. (Bλ. Κυτάλα ν. Χρυσάνθου κ.α.

(1996)1(Α) 253) και επίσης αυτά που λέχθηκαν στην υπόθεση G.W. Holmes Trucking

(1990)Ltd Re, 2005 NFCA 132). Άλλωστε το κυριότερο μέρος αυτών που προβάλλονται ήδη κρίθηκαν επί της κυρίως Αίτησης. Αυτά που τίθενται ως προς την πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης επίσης δεν με έχουν πείσει, ούτε επίσης θεωρώ ότι στοιχειοθετείται η πεποίθηση των Αιτητών ότι είναι δυνατή η σύντομη εκδίκαση της έφεσης. Στην υπόθεση Aspis Liberty Life Insurance Public Co. Ltd v. Λεονώρας άλλως γνωστή Νόρα Σιακατίδου

(2011)1(Γ) Α.Α.Δ. 1816, παρατηρείται ότι ο χρόνος αναστολής, αν δηλαδή είναι συγκεκριμένος και καθορισμένος σε κάποιες μέρες, τούτο είναι σχετικό με την ευχέρεια του Δικαστηρίου να αναστείλει ή μη ένα διάταγμα. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει εν προκειμένω. Δεν υπάρχει συγκεκριμένος χρόνος. Πρόσθετα έχω την αντίληψη ότι άσκηση της ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ των Αιτητών θα ισοδυναμούσε εν πολλοίς με εκ νέου άσκηση της ευχέρειας του Δικαστηρίου σε προϋποθέσεις και σημεία τα οποία ήδη κρίθηκαν. (Βλ. White Book 2013, Rules about Appeals, παράγραφοι 52.7.1. κ.ε.). Δεν θεωρώ ότι το κόστος για τον Ενάγοντα πρέπει να είναι τόσο βαρύ και να μην μπορεί να προχωρήσει την αγωγή του για αόριστο χρονικό διάστημα. Ενδεχόμενα αν ανατραπεί η απόφαση τελικά να μην παρέχεται ευκαιρία στον Καθ' ου η Αίτηση να χρησιμοποιήσει τα αποκαλυφθέντα στοιχεία. Προσφέρονται ακόμη οι λύσεις που εισηγείται ο κ. Βελάρης βασιζόμενος στην Rual Trade Ltd κ.α. ν. Andrei Raikov, ημερ. 1.3.2013, Αγωγή. Αρ. 3582/11 (βλ. σελ.15 της αγόρευσης του). Αυτό θα έχει μια ικανοποιητική για τους Αιτητές εξέλιξη και η μη αναστολή δεν σημαίνει αποστέρηση του δικαιώματος έφεσης. Εν πάση περιπτώσει δεν βρίσκω εξαιρετικούς λόγους για απόκλιση από την αρχή ότι ο ενάγων δικαιούται σε μια θεραπεία που πέτυχε μετά που το Δικαστήριο την έκρινε δικαιολογημένη. Για τους λόγους που έχω εξηγήσει η αίτηση απορρίπτεται. Έξοδα υπέρ του Καθ' ου η αίτηση στο κατ' αποκοπή ποσό των €1.000,00, πληρωτέα στο τέλος. (Υπ.) ............... Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: Αίτηση για αναστολή εκτέλεσης διατάγματος τύπου Norwich cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο