ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ ν. ΙΑΚΩΒΟΣ ΠΑΦΙΤΗΣ, Αρ. Αγωγής: 3706/13, 30/5/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2014:A232 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Φ. Τιμοθέου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3706/13 Μεταξύ: ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ Ενάγοντα και ΙΑΚΩΒΟΣ ΠΑΦΙΤΗΣ Εναγόμενου Ημερομηνία: 30.5.2014 Για Ενάγοντα: κ. Χρ. Χ΄Λοίζου. Για Εναγόμενο: Καμία εμφάνιση. ΑΠΟΦΑΣΗ Ο Ενάγοντας αξιώνει με την παρούσα αγωγή από τον Εναγόμενο ειδικές και γενικές καθώς και παραδειγματικές και/ή αυξημένες αποζημιώσεις, πλέον τόκους και έξοδα, για ζημιές που υπέστη από αυτόν ως αποτέλεσμα επίθεσης και πρόκλησης σωματικής βλάβης. Σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης του ο Ενάγοντας κατά τον επίδικο χρόνο ήταν ηλικίας 65 ετών και εργαζόταν ως ιδιωτικός υπάλληλος - καφετζής σε καφενείο στα Κ. Πολεµίδια. Κατά ή περί την 23.3.13 ο Εναγόμενος ήταν θαμώνας στο καφενείο που εργαζόταν ο Ενάγοντας. Εκείνη την ημέρα σε κάποια στιγµή ο Εναγόµενος φταρνίστηκε δυνατά και ο Ενάγοντας του είπε να είναι πιο προσεκτικός. Ακολούθως ο Εναγόµενος άνευ λόγου και/ή αιτίας εξύβρισε τον Ενάγοντα χυδαία και µε µια µαγκούρα που κρατούσε χτύπησε τον Ενάγοντα πάνω στο κεφάλι και/ή άλλα µέρη του σώµατος του τραυµατίζοντας τον σοβαρά. Η αγωγή καταχωρήθηκε στις 30.8.
- Επιδόθηκε στον Εναγόμενο στις 5.9.
- Στις 4.3.14 ο Ενάγοντας καταχώρησε την υπό εξέταση αίτηση για έκδοση απόφασης λόγω μη καταχώρησης σημειώματος εμφάνισης από τον Εναγόμενο. Για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσης καταχωρήθηκε ένορκη δήλωση του Ενάγοντα ημερ. 16.5.14 στην οποία επισυνάπτονται τα ακόλουθα τεκμήρια:
- Ιατρική Έκθεση του Δρα Παναγιώτη Λουκαίδη, Νευρολόγου του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού, ημερ. 11.7.13 (τεκμήριο Α).
- Ιατρικό Πιστοποιητικό του Δρα Β. Παπαηροδότου, Γενικού Χειρουργού του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού, ημερ. 20.6.13 (τεκμήριο Β).
- Απόδειξη πληρωμής για τα τεκμήρια Α και Β (τεκμήριο Γ). Ο κ. Χ'Λοίζου αφού περιόρισε την απαίτηση του Ενάγοντα ως προς τις ειδικές αποζημιώσεις στο ποσό των €66.63 (για τα έξοδα των ιατρικών πιστοποιητικών), στην σύντομη αγόρευση του εισηγήθηκε ότι θα πρέπει να επιδικασθεί στον Ενάγοντα το ποσό των €10,000 ως γενικές αποζημιώσεις καθώς και παραδειγματικές αποζημιώσεις, λόγω της διαγωγής του Εναγόμενου. Από τη μαρτυρία η οποία έχει τεθεί ενώπιον μου και η οποία έχει παραμείνει αναντίλεκτη προκύπτουν τα ακόλουθα τα οποία αποτελούν και ευρήματα του Δικαστηρίου: Ο Ενάγοντας είναι ηλικίας 66 ετών και διαµένει στα Κ. Πολεµίδια στη Λεμεσό. Κατά πάντα ουσιώδη για την αγωγή χρόνο εργαζόταν ως καφετζής σε καφενείο που βρίσκεται στα Κ. Πολεµίδια. Κατά την 23.3.13 εργαζόταν στο ως άνω καφενείο και ο Εναγόµενος ήταν θαµώνας. Σε κάποια στιγµή ο Εναγόµενος φταρνίστηκε δυνατά και ο Ενάγοντας του είπε να είναι πιο προσεκτικός. Ακολούθως ο Εναγόµενος χωρίς λόγο εξύβρισε χυδαία τον Ενάγοντας και κρατώντας µια µαγκούρα τον χτύπησε στο κεφάλι τραυματίζοντας τον. Για τα εν λόγω τραύματα έτυχε νοσηλείας στο Γενικό Νοσοκοµείο Λεµεσού όπου εξετάσθηκε από τους θεράποντες ιατρούς Δρ. Παναγιώτη Λουκαϊδη και Δρ. Β. Παπαηροδότου, οι οποίοι και εξέδωσαν σχετικά τα τεκμήρια Α και Β. Από τα τεκμήρια Α και Β προκύπτει ότι ο Ενάγοντας εισήχθηκε στην Χειρουργική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού στις 25.3.13 με έντονη ζάλη και κεφαλαλγία. Έφερε θλαστικό τραύμα ινιακής χώρας του οποίου έγινε συρραφή και διαπιστώθηκε ότι έφερε κάταγμα κρανίου στη μεσότητα του ινιακού οστού χωρίς όμως εμφανή παθολογικά ευρήματα εγκεφαλικών δομών. Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του παρέμεινε αιμοδυναμικά σταθερός και δεν παρουσίασε μεταβολή της νευρολογικής του εικόνας. Εξήλθε του Νοσοκομείου στις 29.3.
- Δεν ξανεξετάσθηκε έκτοτε. Νομική πτυχή Σύμφωνα με το άρθρο 26 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148, τα συστατικά στοιχεία του αστικού αδικήματος της επίθεσης είναι τα ακόλουθα:
- Χρήση κάθε είδους βίας κατά άλλου προσώπου, είτε με κτύπημα, επαφή, μετακίνηση είτε άλλως πως, είτε άμεσα είτε έμμεσα,
- Η οποία να γίνεται με πρόθεση, και
- Χωρίς τη συναίνεση του άλλου προσώπου ή με τη συναίνεση του αν αυτή λήφθηκε με απάτη ή κατόπιν απόπειρας ή απειλής με πράξη. Στο σύγγραμμα των Αρτέμη - Ερωτοκρίτου, Αστικά Αδικήματα (Τόμος 1) στις σελ. 92-94 αναφέρεται ότι το αδίκημα της επίθεση περιλαμβάνει τα δύο συναφή αδικήματα του κοινού δικαίου της απειλής χρήσης βίας (assault) και της εφαρμογής βίας (battery). Όσον αφορά τη χρήση βίας αναφέρεται ότι η βία θα πρέπει να συνίσταται σε άμεση επαφή είτε με το σώμα του εναγόμενου (π.χ. με γροθιά) είτε με κάποιο όργανο (π.χ. κτύπημα με ρόπαλο). Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψην τα ανωτέρω και με βάση τη μαρτυρία η οποία έχει τεθεί ενώπιον μου και έχει γίνει δεκτή, κρίνω ότι ο Ενάγοντας έχει αποδείξει στον απαραίτητο βαθμό του ισοζυγίου των πιθανοτήτων ότι ο Εναγόμενος διέπραξε εναντίον του το αστικό αδίκημα της επίθεσης και του προκάλεσε τα τραύματα που αναφέρονται στα τεκμήρια Α και Β. Αποζημιώσεις Στο σύγγραμμα Αστικά Αδικήματα (Τόμος 1) ανωτέρω στις σελ. 99-100 αναφέρεται ότι και στο αδίκημα της επίθεσης όπως σε κάθε αστικό αδίκημα, οι αποζημιώσεις έχουν βασικά αντισταθμιστικό (compensatory) χαρακτήρα με σκοπό την αποκατάσταση του Ενάγοντα. Σε αυτές μπορεί να περιλαμβάνονται και επαυξημένες (aggravated) αποζημιώσεις ανάλογα με τις περιστάσεις του αδικήματος που δίδονται στον Ενάγοντα για βλάβη στα αισθήματα αξιοπρέπειας του. Σε αστικά αδικήματα μπορεί να επιδικασθούν και παραδειγματικές ή τιμωρητικές αποζημιώσεις, οι οποίες σκοπό έχουν την τιμωρία του Εναγόμενου και την αποτροπή του από παρόμοια συμπεριφορά στο μέλλον και όχι την αποκατάσταση του Ενάγοντα. Όσον αφορά τις παραδειγματικές και τις επαυξημένες αποζημιώσεις στην Νικολάου ν. Επίσημου Παραλήπτη ως Διαχειριστή της περιουσίας του Πτωχεύσαντος Λούη Αιμιλίου
(2009)1Β Α.Α.Δ 1339 λέχθηκε ότι μια από τις περιπτώσεις που τα Δικαστήρια επιδικάζουν παραδειγματικές αποζημιώσεις είναι για αστικά αδικήματα που διαπράττονται για προσπορισμό οφέλους με πλήρη αδιαφορία για τα δικαιώματα του ζημιωθέντος μέρους. Στην ίδια υπόθεση λέχθηκε περαιτέρω σχετικά ότι: «Οι παραδειγματικές ή τιμωρητικές αποζημιώσεις, αποσκοπούν στο να τιμωρήσουν τον εναγόμενο και να τον αποτρέψουν από παρόμοια συμπεριφορά στο μέλλον. Δεν αποσκοπούν στην αποκατάσταση του θύματος, όπως είναι οι συνήθεις αποζημιώσεις. Όμως, όπου οι περιστάσεις διάπραξης αστικού αδικήματος είναι τέτοιες, το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια να επιδικάσει επαυξημένες (aggravated) αποζημιώσεις αν διαπιστώσει βλάβη στα αισθήματα αξιοπρέπειας του ενάγοντα (βλ. Eliades v. Lyssarides
(1979)1 C.L.R. 254 και Gregoriades v. Kyriakides
(1970)1 C.L.R. 120). Η διαφορά μεταξύ των δύο φαίνεται να είναι περισσότερο θεωρητική και όπως επισήμανε ο Λόρδος Devlin στη Rookes v. Barnard [1964] 1 All E.R. 367, οι επαυξημένες αποζημιώσεις μπορεί να καλύψουν όλες τις περιπτώσεις, εκτός από κάποιες σπάνιες περιστάσεις που ενδεχομένως να υπάρχουν ιδιάζοντα γεγονότα που να συνηγορούν υπέρ της κατ' εξαίρεση χορήγησης της θεραπείας των παραδειγματικών αποζημιώσεων (Βλ. Papakokkinou v. Kanther
(1982)1 Α.Α.Δ. 65, στις σελ. 76-78)». Στην Papakokinnou and others v. Kanther
(1982)1 C.L.R. 65 κρίθηκε, με αναφορά στην αγγλική αυθεντία Rookes v. Barnard [1964] 1 All E.R. 367, όπου αποσαφηνίστηκαν οι αρχές που διέπουν την επιδίκαση τιμωρητικών ή παραδειγματικών αποζημιώσεων, ότι επιτρέπεται η επιδίκαση τέτοιων για αστικά αδικήματα όπου η διαγωγή του εναγόμενου είναι τόσο αξιόμεμπτη ώστε να αρμόζει η επιβολή τιμωρίας από πολιτικό Δικαστήριο. Ως τέτοια αξιόμεμπτη διαγωγή θεωρείται αυτή που συνοδεύεται από ένα έκδηλο στοιχείο αλαζονείας, θρασύτητας ή κακίας ή αθέμιτου κινήτρου, ιδιαίτερα όταν τείνει να ταπεινώσει το θύμα του αδικήματος. Στην μεταγενέστερη υπόθεση Ερωτοκρίτου ν. Θεοδώρου κ.α.
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1800 λέχθηκε ότι τιμωρητικές αποζημιώσεις μπορεί να διαταχθούν σύμφωνα με την υπόθεση Rookes ανωτέρω (προσέγγιση που έχει υιοθετηθεί και από τη δική μας νομολογία) στις ακόλουθες τρεις περιπτώσεις: «(α) Αστικά αδικήματα τα οποία προκύπτουν από τη χρήση καταπιεστικής και αντισυνταγματικής συμπεριφοράς από λειτουργούς του Στέμματος (νοείται του δημοσίου), (β) Αστικά αδικήματα τα οποία διαπράττονται με πλήρη αδιαφορία για τα δικαιώματα του ζημιωθέντος μέρους και τα οποία διενεργούνται κάτω από συνθήκες που αποβλέπουν στον προσπορισμό κέρδους από τον αδικοπραγούντα και (γ) Όπου ο νόμος ρητά επιτρέπει την επιδίκαση παραδειγματικών αποζημιώσεων.» Στη Λούκας Κωνσταντίνου ή Λούκας Κ. Μήτα ν. Γ. & Κ. Σοφοκλέους Λτδ
(2003)1(Γ) ΑΑΔ 1952 με αναφορά στην υπόθεση Papakokkinou ανωτέρω λέχθηκε ότι αναφορικά με το ύψος των παραδειγματικών αποζημιώσεων οι παράγοντες που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη είναι η σοβαρότητα της συμπεριφοράς του Εναγομένου και η οικονομική του κατάσταση. Όπου δε επιδικάζονται τέτοιες αποζημιώσεις δικαιολογείται η επιδίκαση ενός μόνο ποσού και είναι εσφαλμένος ο διαχωρισμός των παραδειγματικών αποζημιώσεων από τις συνήθεις αποζημιώσεις. Πρέπει να γίνεται μια επιδίκαση βασισμένη επί της συνολικής θεώρησης των γεγονότων της υπόθεσης. Τέλος στην Παπουτσή κ.α. ν. Μιχαήλ
(1999)1Α Α.Α.Δ 163 λέχθηκε ότι βασικό κριτήριο για την επιδίκαση παραδειγματικών αποζημιώσεων είναι η αποτίμηση των συνθηκών κάτω από τις οποίες τελέστηκε η νομικά επιλήψιμη πράξη, η οποία επέφερε το ζημιογόνο αποτέλεσμα. Όσον αφορά τη διαφορά των παραδειγματικών από τις επαυξημένες αποζημιώσεις στην Eliades v. Lyssarides
(1979)1 C.L.R. 254, με αναφορά σε αγγλικό σύγγραμμα, λέχθηκε ότι στα πλαίσια αποζημιώσεων το Δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψην τα κίνητρα και τη συμπεριφορά του εναγόμενου και όπου αυτά επαυξάνουν τις βλάβες του ενάγοντα οι αποζημιώσεις θα αυξηθούν ανάλογα. Αναφέρεται επίσης ότι αυτές οι επαυξημένες αποζημιώσεις είναι αντισταθμιστικές αφού δίδονται για την βλάβη του ενάγοντα στα αισθήματα, την τιμή και την αξιοπρέπεια του. Αντίθετα οι παραδειγματικές δεν είναι αντισταθμιστικές αλλά επιδικάζονται για τιμωρία του εναγόμενου και για να τον αποτρέψουν από παρόμοια συμπεριφορά στο μέλλον. Τέλος στην Papakokinnou ανωτέρω αναφέρεται σχετικά ότι οι επαυξημένες αποζημιώσεις αποτελούν μια κατηγορία ενδιάμεση μεταξύ των αντισταθμιστικών (compensatory) και των παραδειγματικών (exemplary) αποζημιώσεων - ένα είδος επαυξημένων αντισταθμιστικών αποζημιώσεων, επαυξημένων στο βαθμό που να δείχνουν την αποδοκιμασία του Δικαστηρίου όσον αφορά τη συμπεριφορά του εναγόμενου αλλά μέσα στο πεδίο των αντισταθμιστικών αποζημιώσεων. Μετά την εξέταση πιο πάνω της νομικής πτυχής των αποζημιώσεων σε αστικά αδικήματα θα εξετάσω στη συνέχεια τις αξιούμενες από τον Ενάγοντα στην παρούσα αποζημιώσεις. Ειδικές Αποζημιώσεις Σύμφωνα με τη νομολογία οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει να καταγράφονται στις έγγραφες προτάσεις με λεπτομέρεια και να αποδεικνύονται αυστηρότατα (βλ. Τηλεμάχου ν. Παπακυριακού
(1986)1 Α.Α.Δ. 705 και Ηρακλέους ν. Πίτρου
(1994)1 Α.Α.Δ. 239). Ως έχει προαναφερθεί όσον αφορά τις ειδικές αποζημιώσεις, ο συνήγορος του Ενάγοντα περιόρισε αυτές στο ποσό €66.63 για τα έξοδα των ιατρικών πιστοποιητικών τεκμηρίων Α και Β Λαμβάνοντας υπόψη τη μαρτυρία η οποία έχει γίνει δεκτή και συγκεκριμένα το τεκμήριο Γ που αποτελεί την απόδειξη πληρωμής του πιο πάνω ποσού, κρίνω ότι ο Ενάγοντας απέδειξε ότι για τα τεκμήρια Α και Β κατέβαλε το ποσό των €66.63, το οποίο θα του επιδικασθεί ως ειδικές αποζημιώσεις. Γενικές Αποζημιώσεις Σε σχέση με τις αρχές που πρέπει να διέπουν τον καθορισμό αποζημιώσεων και καθοδηγούν το Δικαστήριο ως προς το ύψος των γενικών αποζημιώσεων στην υπόθεση Χαριλάου ν. Νικολάου
(2003)1Γ Α.Α.Δ 1460, όπου συνοψίζεται η σχετική νομολογία, αναφέρεται ότι «στόχος των αποζημιώσεων που επιδικάζονται είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και στη ζημιά του διαδίκου που τραυματίστηκε χωρίς να εναποτίθεται υπέρμετρο βάρος πάνω στον αδικοπραγούντα. Το ποσό που επιδικάζεται πρέπει να είναι κοινωνικά αποδεκτό και συνεπώς η κοινωνική δεοντολογία κατά τον ουσιώδη χρόνο είναι σε κάθε περίπτωση παράγοντας σχετικός προς το έργο του Δικαστηρίου ειδικά σε σχέση με μη χρηματική απώλεια. Η χρηματική ζημιά, ως περισσότερο επιδεκτική μαθηματικού υπολογισμού εξαρτάται λιγότερο από κοινωνικά κριτήρια. Στόχος του εγχειρήματος είναι η κατάληξη, στο τέλος της πορείας, σε αριθμό που είναι δίκαιος και εύλογος κάτω από τις περιστάσεις της υπόθεσης. Η αποζημίωση για αστικά αδικήματα δεν έχει σκοπό την τιμωρία του αδικοπραγούντα αλλά την αποκατάσταση. Αυτή τούτη η ατέλεια του χρήματος ως μέσου για αποκατάσταση, δεν πρέπει να επενεργεί προς επαύξηση των αποζημιώσεων. Η νομολογία δε του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει επιδείξει μια σταθερή αύξηση του επιπέδου των γενικών αποζημιώσεων. Έχει τονίσει την ανάγκη για μια πιο δίκαιη και φιλελεύθερη αποτίμηση του ανθρώπινου πόνου και των πολλαπλών στερήσεων που προκαλούν οι αναπηρίες στα θύματα. Προηγούμενες αποφάσεις δεν αποτελούν δεσμευτικό προηγούμενο υπό την έννοια της αρχής του stare decisis αλλά παρέχουν καθοδήγηση. Πρέπει, επίσης, να λαμβάνεται υπόψη η συνεχής μείωση της αξία του χρήματος. (Βλ. επίσης Κουμπαρή κ.α. ν. Φούτρη
(2001)1 Α.Α.Δ. 921, Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi
(1982)1 C.L.R. 789, Paraskevopoullos v. Georgiou
(1970)1 C.L.R. 116, Xenophontos and another v. Anastasiou
(1981)1 C.L.R. 521), Fysco Constructing Co. Ltd v. Γεωργίου
(1991)1 Α.Α.Δ. 1014, Παναγή ν. Θεοδώρου
(1992)1 Α.Α.Δ. 1303, Μαυροπετρή ν. Λουκά
(1995)1 Α.Α.Δ. 66, Μιχαήλ κ.ά. ν. Φίλιος Γ. Συκοπετρίτης Λτδ. κ.ά.
(2000)1 Α.Α.Δ. 1049 και Ταμπούρα ν. Κολάνη
(2008)1Α Α.Α.Δ. 384). Από την άλλη έχει επίσης ειπωθεί μέσα από τη νομολογία ότι η αυξητική τάση στις αποζημιώσεις δεν αποτελεί και οδικό χάρτη για αιτιολόγηση παροχής αυξανόμενων ποσών σε κάθε περίπτωση. Η τάση της ακολουθούμενης ανοδικής πορείας στην επιδίκαση αποζημιώσεων πρέπει να περιορίζεται εντός των σωστών πλαισίων της λογικής και δίκαιης αποζημίωσης (βλ. Μερακλή κ.α. ν. Ταλιώτη
(1997)1 ΑΑΔ 1148). Τέλος η απόδοση αποζημιώσεων πρέπει να αντανακλά και να αντικατοπτρίζει την αγοραστική αξία του χρήματος σε δεδομένη στιγμή, ώστε με εύλογο τρόπο να προσεγγίζεται τουλάχιστο χρηματικά η αποκατάσταση της ζημιάς (βλ. Lankuttis v. Νικόλα
(2002)1 Α.Α.Δ. 1128). Από τη σχετική νομολογία προκύπτει επίσης ότι δεν υπάρχει ξεκαθαρισμένο και επακριβές κονδύλι για κάθε τραύμα ξεχωριστά. Για τον καθορισμό των γενικών αποζημιώσεων στην Νικολάου ανωτέρω λέχθηκε ότι το Δικαστήριο δεν πρέπει απαραίτητα και σε κάθε περίπτωση να αναφέρεται σε οποιανδήποτε νομολογία για παρόμοια τραύματα ώστε να καθοδηγηθεί επί του ορθού ποσού που θα πρέπει να επιδικάσει. Σε ορισμένες περιπτώσεις όπου υπάρχουν ιδιάζουσες περιστάσεις ή τραύματα, το Δικαστήριο ενδεχομένως να ανατρέξει σε νομολογία για να αντλήσει καθοδήγηση. Όμως, όπου το Δικαστήριο μπορεί από μόνο του να καθορίσει το ποσό μπορεί να το πράξει και η παράλειψη αναφοράς σε νομολογία, από μόνη της, δεν επηρεάζει καθ' οιονδήποτε τρόπο την κρίση του και ούτε καθιστά την απόφαση του εσφαλμένη. Στα πλαίσια υπολογισμού λοιπόν των γενικών αποζημιώσεων στην παρούσα λαμβάνω υπόψη το είδος και την έκταση των σωματικών βλαβών που έχει υποστεί ο Ενάγοντας. Λαμβάνω ιδιαίτερα υπόψη μου τον πόνο και την ταλαιπωρία που υπέστη και ιδίως ότι ο Εναγόμενος με βίαιο τρόπο του προκάλεσε θλαστικό τραύμα ινιακής χώρας και κάταγμα κρανίου στη μεσότητα του ινιακού οστού. Λαμβάνω επίσης υπόψην ότι ο Ενάγοντας είχε έντονη ζάλη και κεφαλαλγία και ότι παρέμεινε στο Νοσοκομείου για 4 ημέρες. Δεν υπάρχει όμως μαρτυρία για την κατάσταση της υγείας του μετά την έξοδο του από το Νοσοκομείο και κατά πόσο ο τραυματισμός του θα του δημιουργεί οποιαδήποτε προβλήματα στο μέλλον. Συνεπώς κρίνω ότι δεν τίθεται τέτοιο θέμα. Λαμβάνοντας τέλος υπόψην το γεγονός της απρόκλητης και βίαιης επίθεσης που δέχθηκε ο Ενάγοντας, η οποία, συνοδευόμενη από βρισιές, έλαβε χώραν σε δημόσιο μέρος (σε καφενείο), ταπεινώνοντας ουσιαστικά και εξευτελίζοντας τον Ενάγοντα, κρίνω ότι εκτός από την σωματική του ακεραιότητα προκλήθηκε βλάβη στα αισθήματα, την τιμή και την αξιοπρέπεια του. Οι αποζημιώσεις λοιπόν που θα επιδικασθούν θα πρέπει να είναι επαυξημένες (δικογραφούνται και τέτοιες) σε βαθμό που να αντικατοπτρίζουν το αυξημένο μέγεθος της βλάβης που έχει υποστεί η αξιοπρέπεια του Ενάγοντα λόγω της συμπεριφοράς του Εναγόμενου. Ενόψει όλων των πιο πάνω κρίνω, πως ένα ποσό της τάξης των €6,000 θα ήταν δίκαιο και εύλογο για να αποζημιώσει τον Ενάγοντα για τις σωματικές βλάβες και για την βλάβη στα αισθήματα, την τιμή και την αξιοπρέπεια του, που υπέστη συνεπεία της επίθεσης του Εναγόμενου. Παραδειγματικές Αποζημιώσεις Όσον αφορά τις παραδειγματικές αποζημιώσεις πρέπει να λεχθεί ότι στην παρούσα δεν φαίνεται από τα γεγονότα ότι ο Εναγόμενος προέβη στην επίθεση εναντίον του Ενάγοντα με σκοπό τον προσπορισμό οφέλους αλλά ούτε και ότι η εν λόγω συμπεριφορά καταδεικνύει την ύπαρξη έκδηλου στοιχείου αλαζονείας ή αθέμιτου κινήτρου. Όσον αφορά την βλάβη στα αισθήματα, την τιμή και την αξιοπρέπεια του Ενάγοντα του επιδικάσθηκαν ήδη επαυξημένες αποζημιώσεις, οι οποίες σε συνδυασμό με τις γενικές αποζημιώσεις θεωρώ ότι είναι επαρκείς και συνεπώς δεν τίθεται θέμα επιδίκασης και παραδειγματικών αποζημιώσεων. Ως φαίνεται από την προαναφερόμενη σχετική νομολογία οι επαυξημένες αποζημιώσεις μπορεί να καλύψουν όλες τις περιπτώσεις, εκτός από κάποιες σπάνιες περιστάσεις που ενδεχομένως να υπάρχουν ιδιάζοντα γεγονότα που να συνηγορούν υπέρ της κατ' εξαίρεση χορήγησης της θεραπείας των παραδειγματικών αποζημιώσεων. Τέτοια ιδιάζοντα γεγονότα κρίνω ότι δεν υπάρχουν στην παρούσα. Θα πρέπει άλλωστε να λεχθεί ότι ακόμη και αν επρόκειτο για περίπτωση όπου θα ενδείκνυτο η επιδίκαση τέτοιων αποζημιώσεων, δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε μαρτυρία για την οικονομική κατάσταση του Εναγομένου, ένας από τους σημαντικούς παράγοντες που λαμβάνεται σχετικά υπόψη, ώστε να μπορούν να προσδιορισθούν και να επιδικασθούν τέτοιες. Κατάληξη Ως εκ των άνω εκδίδεται απόφαση υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον του Εναγόμενου για το ποσό των €66.63, ως ειδικές αποζημιώσεις, με νόμιμο τόκο από τις 23.3.13 μέχρι εξοφλήσεως καθώς και για το ποσό των €6,000, ως γενικές και επαυξημένες αποζημιώσεις, με νόμιμο τόκο από τις 23.3.13 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον έξοδα €516, πλέον ΦΠΑ, πλέον €11 έξοδα επίδοσης. (Υπ.) ............... Φ. Τιμοθέου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Civil/Other Actions/Final (Αναφορά: Αστικό - Επίθεση - Γενικές και ειδικές αποζημιώσεις) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο