Αναστάσιος Πολυδώρου κ.α. ν. Υπουργό Εσωτερικών δια του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας κ.α., Αρ. Αγωγής: 5199/13, 30/6/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2014:A273 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Φ. Τιμοθέου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 5199/13 Μεταξύ:
- Αναστάσιος Πολυδώρου και άλλοι όπως περιγράφονται στον επισυνημμένο κατάλογο Εναγόντων και Υπουργό Εσωτερικών δια του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας και άλλοι όπως περιγράφονται στον επισυνημμένο κατάλογο Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 21.11.13 για προσωρινά διατάγματα Ημερομηνία: 30.6.
- Για Ενάγοντες - Αιτητές: κ. Χριστοφόρου για Χρ. Σ. Χριστοφόρου Δ.Ε.Π.Ε. Για Εναγόμενους 1 και 2 - Καθ' ων η αίτηση 1 και 2: κα Μ. Αναστασίου. Για Εναγόμενο 3 - Καθ' ου η αίτηση 3: κ. Μ. Κονής για Π. Α. Λεωνίδου και Σία. Για Εναγόμενους 4-9 - Καθ' ων η αίτηση 4-9: κα Σ. Στυλιανού για Κ. Τσιρίδης & Σία Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι Ενάγοντες, οι οποίοι σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή, η οποία καταχωρήθηκε στις 21.11.13, είναι όλοι ιδιοκτήτες ακίνητης περιουσίας και/ή διαμένουν μόνιμα και/ή έχουν δικαιώματα και/ή υποχρεώσεις στην Κοινότητα Παλώδιας και/ή συμφέρον δια την δημιουργία νομότυπου κοιμητηρίου εκεί, διεκδικούν με την αγωγή τους τις ακόλουθες θεραπείες: Α. Διάταγμα το οποίο να απαγορεύει στους Εναγόμενους 1- 9 από το να προβαίνουν σε οποιαδήποτε παράνομη ενέργεια για την δημιουργία και/ή επέκταση του υφιστάμενου κοιμητηρίου και ταφής νεκρών εκτός κοιμητηρίου και εντός των ακινήτων του Εναγόμενου 4 με αριθμούς τεμαχίων 304 και 305 του Φ./σχ. 54/17, χωρίς την προηγούμενη εξασφάλιση όλων των αδειών που απαιτούνται από την κείμενη νομοθεσία και εγγραφή των ρηθέντων ακινήτων ως κοιμητηρίου. Β. Διάταγμα για επαναφορά του υφιστάμενου κοιμητηρίου στην πρότερα του κατάσταση ως ήταν πριν τον Νοέμβριο
- Γ. Διάταγμα που να διατάσσει του Εναγόμενους 4 ως 15 και/ή επιτρέπει σε αυτούς την εκταφή των οικείων και/ή άλλως πως και ενταφιασμό τους σε νόμιμο κοιμητήριο. Δ. Διάταγμα που να διατάσσει και/ή επιτρέπει την εκταφή οποιουδήποτε άλλου νεκρού που θα ενταφιασθεί εντός των ακινήτων των Εναγομένων με αριθμούς τεμαχίων 304 και 305 του Φ./σχ. 54/17 και εκτός του περιφραγμένου χώρου του υφιστάμενου κοιμητηρίου και ταφής του σε νόμιμο κοιμητήριο. Ε. Απόφαση εναντίον των Εναγομένων 1-9 για το ποσό των €1,250.00 σε κάθε Ενάγοντα. Η. Περαιτέρω παραδειγματικές και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις. Ενάγοντες στην αγωγή είναι 28 συνολικά φυσικά πρόσωπα. Εναγόμενος 2 είναι ο Έπαρχος Λεμεσού και Εναγόμενος 3 το Κοινοτικό Συμβούλιο Παλώδιας, Λεμεσού. Εναγόμενος 4 είναι ο Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Παλώδιας, ο οποίος είναι ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης των τεμαχίων 305 και 304 του Φ./Σχ. 57/17, στο χωριό Παλώδια (εντός των οποίων βρίσκεται το επίδικο κοιμητήριο). Εναγόμενοι 5-9 είναι τα φυσικά πρόσωπα που απαρτίζουν την Εκκλησιαστική Επιτροπή του εν λόγω Ιερού Ναού και οι λοιποί έξι Εναγόμενοι ενάγονται ως οι πλησιέστεροι συγγενείς αποβιωσάντων προσώπων που τάφηκαν μετά τις 16.12.12, κατ' ισχυρισμό των Εναγόντων, εκτός του εγγεγραμμένου κοιμητηρίου σε μη περιφραγμένο χώρο σε ακίνητα των Εναγομένων
- Την ίδια μέρα με την καταχώρηση της αγωγής, οι Ενάγοντες (στο εξής οι Aιτητές) καταχώρησαν, ως μονομερή αίτηση, την παρούσα αίτηση με την οποία ζητούν τα ακόλουθα διατάγματα: Α. Διάταγμα που να απαγορεύει στους Εναγόμενους 1-9 και/ή τους αντιπροσώπους αυτών και/ή οι εντολείς αυτών και/ή οι υπηρέτες αυτών και/ή εργοδοτουμένων υπ' αυτών, να επεκτείνουν και/ή προβαίνουν σε οποιαδήποτε επέκταση και/ή ανέχονται και/ή επιτρέπουν την οποιαδήποτε επέκταση του Κοιμητηρίου Παλώδιας, πέραν του υφιστάμενου κοιμητηρίου που βρίσκεται επί των τεμαχίων 305 (μέρος) και 304 του Φ./Σχ. 57/17, στο χωριό Παλώδια. Β. Διάταγμα που να απαγορεύει στους Εναγόμενους 1 -9 και/ή τους αντιπροσώπους αυτών και/ή οι εντολείς αυτών και/ή οι υπηρέτες αυτών και/ή εργοδοτουμένων να προβαίνουν σε ταφή αποθανόντων προσώπων και/ή να ανέχονται και/ή επιτρέπουν την ταφή αποθανόντων προσώπων, εντός των τεμαχίων 305 (μέρος) και 304 του Φ./Σχ. 57/17 στο χωριό Παλώδια και εκτός του υφιστάμενου κοιμητηρίου, ως αυτό είχε διαμορφωθεί πριν τον Νοέμβριο 2012, μέχρι νεοτέρων διαταγών του Δικαστηρίου ή μέχρι πλήρους αποπερατώσεως της ως άνω υπ' αριθμό και τίτλο υποθέσεως. Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Αναστάσιου Πολυδώρου, Ενάγοντα 1, ο οποίος δηλώνει σχετικά δεόντως εξουσιοδοτημένος από όλους τους Ενάγοντες (επισυνάπτει εξουσιοδότηση υπογραμμένη από όλους τους Ενάγοντες για την καταχώρηση της ένορκης δήλωσης). Στο σημείο αυτό για σκοπούς οικονομίας της απόφασης δεν κρίνεται σκόπιμο να παρατεθεί το περιεχόμενο αυτής. Σχετική αναφορά θα γίνει στη συνέχεια εάν και εφόσον τούτο κριθεί αναγκαίο. Στις 28.11.13 όταν η αίτηση ήταν ορισμένη για πρώτη φορά το Δικαστήριο, για τους λόγους που εξηγούνται στο πρακτικό του ίδιας ημερομηνίας, έκρινε ότι η αίτηση δεν έπρεπε να προχωρήσει μονομερώς και διέταξε όπως επιδοθεί. Μετά από αίτημα των Αιτητών, σε σχέση με το χρόνο ορισμού της αίτησης για επίδοση, αυτή ορίσθηκε για το σκοπό αυτό στις 12.12.
- Στις 12.12.13 εμφανίσθηκαν για τους Εναγόμενους 1-9 δικηγόροι και ζήτησαν χρόνο για να καταχωρήσουν ενστάσεις. Έτσι η υπόθεση ορίσθηκε για οδηγίες στις 23.1.14 ημερομηνία κατά την οποία οι Εναγόμενοι 1-9 ζήτησαν περαιτέρω χρόνο για καταχώρηση ενστάσεων. Οι δε Εναγόμενοι 3-9 ζήτησαν σύντομο χρόνο ενώ οι Εναγόμενοι 1-2 περαιτέρω χρόνο ενόψει του ότι, ως δήλωσε η συνήγορος αυτών, ζήτησε σχετικά απόψεις από 4 Τμήματα και δεν είχε λάβει μέχρι τότε καμία απάντηση. Ελλείψει ενστάσεως από πλευράς των Αιτητών και μετά από παράκληση των τελευταίων αντί περί το τέλος Φεβρουαρίου, η αίτηση ορίσθηκε για ακρόαση στις 6.3.14, με οδηγίες όπως οι ενστάσεις καταχωρηθούν τουλάχιστον 10 ημέρες προηγουμένως. Οι Εναγόμενοι 4-9 (στο εξής Καθ' ων η αίτηση 4-9) καταχώρησαν την ένσταση τους στις 28.1.14, οι Εναγόμενοι 1-2 (στο εξής Καθ' ων η αίτηση 1-2) στις 21.2.14 και ο Εναγόμενος 3 (στο εξής Καθ' ου η αίτηση 3) στις 24.2.
- Οι λόγοι στους οποίους στηρίζονται οι ενστάσεις συνοψίζονται στους ακόλουθους:
- Δεν συντρέχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις για έκδοση προσωρινού διατάγµατος.
- Η αίτηση είναι νόµω και ουσία αβάσιµη.
- Οι Αιτητές εσκεµµένα και µε σκοπό την παραπλάνηση του Δικαστηρίου επιµελώς παραλείπουν να αποκαλύψουν ουσιαστικά γεγονότα.
- Η μαρτυρία µε βάση την οποία ζητείται η έκδοση προσωρινού διατάγµατος συνιστά µη αποδεκτή μαρτυρία και/ή αποτελεί στο σύνολο της εξ ακοής µαρτυρία χωρίς να παρατίθενται οι πηγές της όποιας πληροφορίας.
- Η αίτηση υποβάλλεται µε καθυστέρηση 12 μηνών και πλέον από την ηµεροµηνία κατά την οποία παρουσιάστηκαν ή εκτελέστηκαν οι κατ' ισχυρισµόν πράξεις των Καθ' ων η Αίτηση 3-
- Η αίτηση αποτελεί κατάχρηση διαδικασίας εφόσον για επίτευξη του ίδιου στόχου δηλ. έκδοση των ίδιων προσωρινών διαταγμάτων καταχωρήθηκαν σχετικές αιτήσεις τόσο στην ιδιωτική ποινική υπόθεση µε αρ. 27440/12 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεµεσού, όσο και στην αγωγή 577/13 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεµεσού και στην προσφυγή µε αριθµό υπόθεσης 1410/13, οι οποίες απορρίφθηκαν.
- Εάν και εφόσον εκδοθούν τα αιτούµενα διατάγµατα θα προσλάβουν μορφή λαϊκής αγωγής (actio popularis) πράγµα απαράδεκτο στο δικαιικό µας σύστηµα.
- Δεν υπάρχει το αιτούµενο νοµικό υπόβαθρο για να προβεί ο Αναστάσης Πολυδώρου στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση ή που να δικαιολογεί γιατί οι Εναγόντες δεν προέβηκαν οι ίδιοι σε αυτήν.
- Δεν μπορεί να ζητείται η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων εναντίον των Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 καθότι µε βάση το άρθρο 57 του περί Δικαστηρίων Νόµου Ν.14/1960τόσο ο Υπουργός Εσωτερικών όσο και ο Έπαρχος Λεµεσού δεν μπορούν να είναι διάδικοι εφόσον σε αγωγές εναντίον της Δημοκρατίας διάδικος είναι ο Γενικός Εισαγγελέας.
- Η ύπαρξη και επέκταση του υφιστάµενου κοιµητηρίου είναι νόµιµη καθότι εγκρίθηκε και καλύπτεται από το διάταγµα της Επάρχου Λεµεσού µε αριθµό 218 ηµερ.31.1.06 το οποίο δηµοσιεύθηκε στην Επίσηµη Εφηµερίδα της Δηµοκρατίας στις 3.3.06, το οποίο συνιστά έγκυρη διοικητική πράξη η οποία δεν προσβλήθηκε ούτε ακυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο έχει αποκλειστική δικαιοδοσία να αποφασίζει επί της νοµιµότητας διοικητικών πράξεων. Η ένσταση των Καθ' ων η αίτηση 4-9 υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Κώστα Τσιρίδη συμβούλου αυτών. Η ένσταση του Καθ' ου η αίτηση 3 υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Χαράλαμπου Ζορπά, κοινοτάρχη και προέδρου του Κοινοτικού Συμβουλίου Παλώδιας. Τέλος η ένσταση των Καθ' ων η αίτηση 1-2 υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Χριστόφορου Δημητρίου, βοηθού επαρχιακού επόπτη τοποθετημένου στο γραφείο του Επάρχου Λεμεσού. Στις 6.3.14 που ήταν ορισμένη η αίτηση για ακρόαση ζητήθηκε αναβολή από την πλευρά των Αιτητών καθότι, ως ανέφεραν, μετά από μελέτη των ενστάσεων θα καταχωρούσαν αίτηση για αντεξέταση. Έτσι, και ελλείψει ενστάσεως, η αίτηση ορίσθηκε για οδηγίες στις 24.3.
- Στις 11.3.14 οι Αιτητές καταχώρησαν αίτηση για αντεξέταση όλων των ενόρκως δηλούντων στις ενστάσεις των Καθ' ων η αίτηση 1-
- Μετά και την καταχώρηση ενστάσεων στην εν λόγω αίτηση από τους τελευταίους, οι Αιτητές στις 19.5.14 που ορίσθηκε για ακρόαση η αίτηση, απέσυραν αυτή. Στη συνέχεια την ίδια ημέρα δόθηκε στους Αιτητές, και με τη συναίνεση των Καθ' ων η αίτηση 1-9, άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης στην υπό εξέταση αίτηση. Η εν λόγω ένορκη δήλωση, η οποία έγινε και πάλι από τον Αναστάσιο Πολυδώρου, καταχωρήθηκε στις 20.5.14 Για τον ίδιο λόγο που εξηγήθηκε ανωτέρω δεν κρίνεται σκόπιμο στο σημείο αυτό να παρατεθεί το περιεχόμενο των προαναφερομένων ενόρκων δηλώσεων. Σχετική αναφορά θα γίνει στη συνέχεια εάν και εφόσον τούτο κριθεί αναγκαίο. Στα πλαίσια της ακροαματικής διαδικασίας οι διάδικοι δεν αντεξέτασαν κανένα από τους ενόρκως δηλούντες και περιορίστηκαν σε γραπτές αγορεύσεις, υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους με παραπομπή σε σχετική νομολογία. Νομική Πτυχή Η εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει συντηρητικά διατάγματα εδράζεται στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, το οποίο έχει αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates and another
(1982)1 C.L.R. 557 καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά περιεκτικά και με σαφήνεια οι αρχές που διέπουν την έκδοση τέτοιων διαταγμάτων καθώς και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Οι τρεις βασικές προϋποθέσεις για την έκδοση τέτοιων διαταγμάτων είναι:
- Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη,
- Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας να δικαιούται ο Ενάγων σε θεραπεία, και
- Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός αν εκδοθεί το διάταγμα. Το Δικαστήριο θα πρέπει να ικανοποιηθεί ότι οι πιο πάνω προϋποθέσεις συντρέχουν σωρευτικά. Το θέμα όμως και πάλι δεν τελειώνει εδώ. Όπως υποδεικνύεται στην Odysseos ανωτέρω, στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα. Οι παράγοντες που μπορούν να επιδράσουν στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου (εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας) είναι απεριόριστοι. Αναφορικά με την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση κατά τη δίκη, είναι αρκετό να αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση δηλ. να θεμελιώνεται νομικά και μόνο η αξίωση με βάση τα όσα περιέχονται στις έγγραφες προτάσεις ("pleadings"). Αναφορικά με την ύπαρξη ορατής πιθανότητας να δικαιούται ο Ενάγων σε θεραπεία δηλ. πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής είναι αρκετό για τον Ενάγοντα να δείξει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι ο βαθμός απόδειξης σε αστικές υποθέσεις (βλ. Odysseos ανωτέρω και Πουργουρίδη κ.α. ν. Μέζου κ.α.
(1994)1 Α.Α.Δ. 201). Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία, η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη τέτοιας πιθανότητας (βλ. Κυτάλα ν. Χρυσάνθου
(1996)1 Α.Α.Δ. 253). Δηλ. πρέπει να συσχετισθεί η νομική θεμελίωση της αξίωσης με την προσφερόμενη μαρτυρία όπως αυτή εξάγεται από τις ενόρκους δηλώσεις ή την αντεξέταση των μαρτύρων για να διαπιστωθεί η πραγματική θεμελίωση της αγωγής επί των γεγονότων. Ως έχει δε νομολογηθεί στην Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.
(2002)1 Α.Α.Δ. 2015 δεν αποτελεί μέρος της λειτουργίας του Δικαστηρίου σε αυτό το αρχικό στάδιο της διαδικασίας να προσπαθήσει να επιλύσει αντικρουόμενη μαρτυρία στις ένορκες δηλώσεις σε σχέση με τα γεγονότα επί των οποίων εδράζονται οι αξιώσεις των διαδίκων ούτε και να αποφασίσει δύσκολα νομικά σημεία τα οποία χρειάζονται λεπτομερή επιχειρηματολογία και ώριμη εξέταση. Εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του (βλ. T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1802). Σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση το Δικαστήριο εξετάζει κατά πόσο θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Πλήρης δικαιοσύνη σημαίνει την απόδοση στον Ενάγοντα της θεραπείας που δικαιούται σύμφωνα με το νόμο (βλ. Παναγίδης ν. Παναγίδης
(2001)1 Α.Α.Δ. 396). Τα γεγονότα που προβάλλουν οι Ενάγοντες, μέσα από την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση, είναι τα ακόλουθα: Όλοι οι Ενάγοντες είναι κάτοικοι της κοινότητας Παλώδιας και είναι ιδιοκτήτες ακίνητου περιουσίας και/ή διαμένουν μόνιμα και/ή έχουν δικαιώματα και/ή υποχρεώσεις στην Κοινότητα και/ή συμφέρον για την δημιουργία νόμιμου κοιμητηρίου εκεί. Οι Ενάγοντες 5 και 22 είναι οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες, κατά ένα δεύτερο μερίδιο έκαστος, του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 6686, του Φ./Σχ. 57/17, τεμάχιο 306 το οποίο βρίσκεται εντός της κατοικημένης περιοχής και/ή οικιστικής ζώνης των ορίων της κοινότητας Παλώδιας. Οι Ενάγοντες 8, 9, 10, 11, 12, 16, 19, 27 και 28 είναι ιδιοκτήτες κατοικιών επί της βόρειας πλευράς της οδού Ρηγίνου Γεωργίου στην ίδια κοινότητα. Επί της νότιας πλευράς της εν λόγω οδού εφάπτονται τα ακίνητα με αριθμό τεμαχίων 304 και 305 του Φ./Σχ. 57/17 ιδιοκτησίας του Εναγόμενου 4, τα οποία συνορεύουν επί της βορειανατολική πλευράς με το ακίνητο των Εναγόντων 5 και
- Περί το 1965 επί μέρους των τεμαχίων 304 και 305 δημιουργήθηκε κοιμητήριο, στο οποίο περιμετρικά έχει κατασκευασθεί τοίχος (περίφραξη) και το οποίο δεν διαθέτει πλέον χώρο για την ταφή των νεκρών της Κοινότητας. Οι Εναγόμενοι 4-9 υπέβαλαν σχετικό αίτημα προς το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως για την λήψη προκαταρτικών απόψεων για την επέκταση του υφιστάμενου κοιμητηρίου στα τεμάχια 304 και
- Το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως με επιστολή του ημερομηνίας 14.9.11, τους ενημέρωνε ότι αφού λήφθηκαν υπόψη οι απόψεις που εκφράστηκαν από όλους τους εμπλεκόμενους και τις αντιδράσεις των κατοίκων, εισηγείτο ότι υπό τις περιστάσεις θα ήταν καλύτερο, όπως εξευρεθεί άλλος κατάλληλος χώρος εκτός οικιστικής περιοχής και περαιτέρω ότι σε τυχόν υποβολής πολεοδομικής αίτησης στο υπό αναφορά τεμάχιο η πολεοδομική αρχή δεν θα είναι θετική. Στις 6.10.11 ο Εναγόμενος 2 με σχετική επιστολή του προς τους Εναγόμενους 4-9 τους ενημέρωνε, μεταξύ άλλων, ότι η Πολεοδομική Αρχή δεν προτίθεται πλέον να παραχωρήσει πολεοδομική άδεια για επέκταση του υφιστάμενου κοιμητηρίου στο αναφερόμενο τεμάχιο και τους καλούσε όπως προβούν άμεσα στις δέουσες ενέργειες για την εξεύρεση άλλου χώρου για την δημιουργία κοιμητηρίου. Οι Εναγόμενοι 4-9 με την ανοχή και/ή συναίνεση των Εναγομένων 1-3, στις 18.12.12 προέβησαν, λόγω έλλειψης χώρου, στην επέκταση του κοιμητηρίου κατεδαφίζοντας μέρος του υφιστάμενου περιτοιχίσματος αυτού, ως είχε πριν τον Νοέμβριο 2012, και το επέκτειναν επί της νότια πλευρά του ακινήτου 304 προς το τεμάχιο των Εναγόντων 5 και 22, προβαίνοντας σε πρόχειρη περίφραξη και ταφή νεκρού εκτός του κοιμητηρίου. Στη συνέχεια οι Εναγόμενοι 4-9 με την ανοχή και/ή συναίνεση των Εναγομένων 1-3 προχώρησαν και σε περαιτέρω ταφές των οικείων, συγγενών ή φίλων των Εναγομένων 10-15 επεκτείνοντας το κοιμητήριο μέχρι τα σύνορα των ακινήτων των Εναγόντων και/ή μέχρι να εφάπτεται των κατοικιών και/ή ακίνητων περιουσιών των Εναγόντων. Οι ταφές νεκρών γίνονται σε χώρο, ο οποίος δεν είναι περιφραγμένος και πλησίον ποταμού και υπεράνω αργακιού με κίνδυνο τα σκηνώματα των νεκρών να παρασυρθούν καθώς επίσης επί των δημιουργηθέντων τάφων να κυκλοφορούν αδέσποτα σκυλιά προκαλώντας μια απαράδεκτη και αποκρουστική κατάσταση ιδιαιτέρως για τους Ενάγοντες που οι κατοικίες τους βρίσκονται επί της οδού Ρηγίνου Γεωργίου. Οι Εναγόμενοι 4-9 εν γνώσει τους περί της επικινδυνότητας επεκτάσεως του κοιμητηρίου και της παράνομης τους ενέργειας να προβαίνουν σε ταφές νεκρών εκτός του κοιμητηρίου, συνεχίζουν την παράνομη δραστηριότητα τους, με όλους τους ενδεχόμενους κινδύνους. Οι Εναγόμενοι 1-3 έλαβαν γνώση έγκαιρα για όλες τις ενέργειες των Εναγομένων 4-9 και ωστόσο καμία ενέργεια έκαναν για να σταματήσουν αυτούς και/ή εν γνώσει τους ανέχονται και/ή επιτρέπουν τις ενέργειες αυτών. Συνεπεία των παράνομων ενεργειών των Εναγομένων 4-9, με την ανοχή και/ή συνεργία και/ή αποδοχή και/ή συγκατάθεση των Εναγομένων 1-3:
(1)κωλύονται και/ή στερούνται του δικαιώματος απολαύσεως των κατοικιών τους καθότι υποχρεώνονται να παραμένουν εντός των οικιών τους και να μην δύνανται να χρησιμοποιούν τους εξωτερικούς χώρους (βεράντες) επί της πλευράς που βρίσκονται οι τάφοι των νεκρών εκτός κοιμητηρίου,
(2)κωλύονται από του να δέχονται κοινωνικές επισκέψεις από συγγενικά και/ή φιλικά τους πρόσωπα καθότι δεν δύνανται να χρησιμοποιούν τους εξωτερικούς χώρους (βεράντες) επί της πλευράς που βρίσκονται οι τάφοι των νεκρών εκτός κοιμητηρίου,
(3)η αισθητική των κατοικιών τους έχει επηρεαστεί δυσμενώς και
(4)η αξία των κατοικιών και της περιουσίας τους έχει μειωθεί σημαντικά κατά το 50%. Στο σημείο αυτό αρκεί να λεχθεί ότι σε σχέση με τα πλείστα των πιο πάνω γεγονότων και ιδιαίτερα στο τι αποδίδεται στον καθένα και στο πως χαρακτηρίζονται οι ενέργειες του καθενός, οι Εναγόμενοι 1-9 - Καθ' ων η αίτηση διαφωνούν και παραθέτουν την δική τους εκδοχή. Πριν προχωρήσω στην ουσία της αίτησης κρίνω ότι θα πρέπει να εξετάσω το λόγο ένστασης ότι η παρούσα συνιστά κατάχρηση διαδικασίας, επιτυχία του οποίου θα είναι ενδεχομένως καταλυτική για την έκβαση της αίτησης. Ως έχει νομολογηθεί, τα Δικαστήρια έχουν εξουσία να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή κατάχρησης αυτών. Στην Διευθυντής Φυλακών ν. Περρέλλα
(1995)1 Α.Α.Δ. 217 αναφέρθηκε ότι «η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας, που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυση του». Στην Constantinides v. Vima
(1983)1 C.L.R 348 επεξηγήθηκε η φύση της σχετικής δικαιοδοσίας και λέχθηκε ότι η άσκηση της εξουσίας αυτής δικαιολογείται μόνο όταν αναντίλεκτα προκύπτει ότι η συνέχιση συγκεκριμένης διαδικασίας θα αποτελούσε κατάχρηση των δικαστικών διαδικασιών, δηλαδή χρήση τους για σκοπούς άλλους από εκείνους, για τους οποίους τις προορίζει ο νόμος. Ως επίσης έχει νομολογηθεί η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές και ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παρεμπόδιση της (βλ. Constantinides ανωτέρω, Re Beogradska D.D.
(1996)1 Α.Α.Δ. 911 και Λούκος ν. Εθνική
(2001)1 Α.Α.Δ. 798). Λαμβάνεται επίσης υπόψην η αναγκαιότητα προστασίας της άλλης πλευράς, η οποία θα κληθεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της σε μια δεύτερη διαδικασία παρόμοιας φύσεως (βλ. Λούκος ανωτέρω). Το Δικαστήριο με βάση τα πραγματικά περιστατικά κάθε υπόθεσης πρέπει να βεβαιώνεται σε κάθε περίπτωση ότι η διαδικασία είναι τόσο καθαρά και έντονα καταχρηστικής φύσεως ώστε να δικαιολογείται η καταστολή της με το κατάλληλο διάταγμα (βλ. Walpole v. Partidge and Wilson [1994] 1 All E.R. 385). Από τα όσα σχετικά έχουν τεθεί ενώπιον μου και είναι αναντίλεκτα προκύπτει ότι οι Ενάγοντες 5 και 22 (στην παρούσα) καταχώρησαν εναντίον των Εναγομένων 3-9 (στην παρούσα) την Αγωγή 577/13 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού, στα πλαίσια της οποίας καταχώρησαν αίτηση για έκδοση των ίδιων ουσιαστικά προσωρινών διαταγμάτων, με τα υπό εξέταση και την οποία αίτηση βάσισαν ουσιαστικά στα ίδια γεγονότα, όσον αφορά τους ισχυρισμούς περί επέκτασης του επίδικου κοιμητηρίου. Μετά δε από εκδίκαση της εν λόγω αίτησης αυτή απορρίφθηκε από το Δικαστήριο στις 24.9.
- Μετά δε από αυτό καταχωρήθηκε η υπό των ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή στις 21.11.13 και την ίδια ημέρα η υπό εξέταση αίτηση. Το γεγονός δε ότι στην παρούσα αγωγή έχουν προστεθεί και οι Εναγόμενοι 1-2 και 10-15 αλλά και άλλοι 26 Ενάγοντες και έχει αλλάξει η βάση της αγωγής (η Αγωγή 577/13 φαίνεται ότι αφορά παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία ενώ η παρούσα σύμφωνα με το συνήγορο των Αιτητών αφορά παράβαση του δικαιώματος κατοχής και απόλαυσης περιουσίας, μείωση αξίας περιουσίας και γενικά ιδιωτική οχληρία) δεν μεταβάλει το γεγονός ότι με τις δύο διαδικασίες επιδιώκεται ο ίδιος σκοπός ήτοι η έκδοση των αιτούμενων προσωρινών διαταγμάτων, στην ίδια μάλιστα ουσιαστικά βάση γεγονότων. Άλλωστε τα αιτούμενα διατάγματα στην παρούσα δεν ζητούνται εναντίον όλων των Εναγομένων αλλά εναντίον αυτών που ζητήθηκαν και στην Αγωγή 577/13, με την προσθήκη στην παρούσα των Εναγομένων 1 και 2, στους οποίους αποδίδεται ουσιαστικά ότι ανέχθηκαν και/ή επέτρεψαν τις ενέργειες των Εναγομένων 4-
- Αποτελεί δε περαιτέρω στοιχείο που συνηγορεί στο ότι επιδιώκεται ο ίδιος σκοπός με τις δύο διαδικασίες το ότι ο ενόρκως δηλών προς υποστήριξη της παρούσας είναι το ίδιο πρόσωπο που έκανε την ένορκη δήλωση στα πλαίσια της αίτησης στην Αγωγή 577/13, που ως φαίνεται από την τελευταία είναι ο πατέρας των Εναγόντων 5 και 22, κάτι που δεν αναφέρει στα πλαίσια της παρούσας, όπου έχει την ιδιότητα Ενάγοντα, χωρίς μάλιστα να αναφέρει συγκεκριμένα ποια δική του περιουσία επηρεάζεται από τις κατ' ισχυρισμό πράξεις των Εναγομένων, κάτι που δεν αναφέρει ούτε για τους Ενάγοντες 2, 3, 4, 6, 7, 13, 14, 15, 17, 18, 20, 21, 23, 24, 25 και
- Πρέπει επίσης εδώ να σημειωθεί ότι σύμφωνα με δήλωση των Εναγόντων 4 και 23 (επισυνάπτεται ως τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση του Χαράλαμπου Ζορπά, για τον Εναγόμενο 3) αυτοί δεν είχαν την πρόθεση να καταχωρήσουν ούτε την αγωγή αλλά ούτε και την αίτηση και δηλώνουν ότι δεν διάβασαν την αίτηση ούτε και τους επεξηγήθηκε δεόντως ο σκοπός της εξουσιοδότησης προς τον Αναστάση Πολυδώρου. Περαιτέρω θα πρέπει να λεχθεί ότι οι Ενάγοντες 5 και 22, πριν την εκδίκαση της αίτησης στην Αγωγή 577/13 καταχώρησαν εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω του Υπουργού Εσωτερικών και εναντίον του Διευθυντή Τμήματος Πολεοδομίας, την Προσφυγή αρ. 1410/13, με την οποία ζητούσαν την ακύρωση απόφασης των τελευταίων ημερ. 19.3.13, με την οποία χορήγησαν πολεοδομική άδεια στον Εναγόμενο 4 για την περίφραξη του επίδικου στην παρούσα κοιμητηρίου. Στα πλαίσια της εν λόγω Προσφυγής οι Ενάγοντες 5 και 22 καταχώρησαν αίτηση με την οποία ζητούσαν προσωρινό διάταγμα αναστέλλον την εκτέλεση και/ή ισχύ της πιο πάνω απόφασης. Προς υποστήριξη και εκείνης της αίτηση προβαίνει και πάλι σε ένορκη δήλωση ο Αναστάσης Πολυδώρου. Μετά από εκδίκαση αυτής το Ανώτατο Δικαστήριο στις 24.5.13 την απέρριψε, προς αποτροπή της κατάχρησης διαδικασίας που έκρινε ότι υπήρχε εκ του ότι η εν λόγω αίτηση είχε τον ίδιο σκοπό με την αίτηση στην Αγωγή 577/13 και δεν κάλυπτε ουσιαστικά οποιοδήποτε διαφορετικό ζήτημα. Ως μάλιστα χαρακτηριστικά αναφέρθηκε οι δύο διαδικασίες ήταν μεν ανεξάρτητες δικονομικά αλλά όμοιες ως προς το αντικείμενο τους. Πέραν δε των ανωτέρω δεν μπορεί να μην ληφθεί υπόψην και το ότι οι Ενάγοντες 5 και 22 καταχώρησαν στις 31.10.12 (δηλ. πριν την έγερση της Αγωγής 577/13 και της Προσφυγής 1410/13) εναντίον των Εναγομένων 4-9 και την ιδιωτική ποινική υπόθεση αρ. 27440/12 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού με την κατηγορία (μεταξύ άλλων δύο) για προπαρασκευαστικές εργασίες για ανέγερση οικοδομής που αφορούσε και πάλι επέκταση του ίδιου κοιμητηρίου, χωρίς την εξασφάλιση άδειας οικοδομής. Στα πλαίσια της υπόθεσης εκείνης εκδόθηκε την 1.11.12 εναντίον των Εναγομένων 4-9 και πάλι στη βάση ένορκης δήλωση του Αναστάση Πολυδώρου, προσωρινό διάταγμα αναστολής οποιασδήποτε οικοδομικής εργασίας, το οποίο στη συνέχεια, μετά από ακροαματική διαδικασία ακυρώθηκε. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη τα ανωτέρω αβίαστα καταλήγω ότι η παρούσα διαδικασία είναι καθαρά και έντονα καταχρηστικής φύσεως ώστε να δικαιολογείται η καταστολή της με το κατάλληλο διάταγμα. Οποιαδήποτε άλλη κατάληξη υπό τις περιστάσεις θα οδηγούσε στο παράλογο και άδικο αποτέλεσμα, κάθε διάδικος να έχει το δικαίωμα στη βάση των ίδιων ή ουσιαστικά των ίδιων γεγονότων να προβεί σε πολλαπλά και συνεχόμενα δικονομικά διαβήματα στην επιδίωξη του ίδιου σκοπού, μέχρι να πετύχει την επιδιωκόμενη θεραπεία, ανεξαρτήτως του χρόνου, των εξόδων αλλά και των δικαιωμάτων της άλλης πλευράς, η οποία είναι αναγκασμένη να υπερασπισθεί εαυτόν κάθε φορά με το ανάλογο κόστος και συνέπειες (βλ. Loukos Trading Co Ltd κ.α. v. Ρέινμποου Πλήτσιηγκ και Νταιγκ Κο Λτδ
(2000)1Β Α.Α.Δ. 1014). Με δεδομένο λοιπόν ότι η άσκηση της σχετικής σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου αποβλέπει στην αποτροπή υπονόμευσης της δικαιοδοσίας του (βλ. Constantinides ανωτέρω) κρίνω ότι υπό τις περιστάσεις της παρούσας διαδικασίας πρέπει να δοθεί τέλος σε αυτήν με διάταγμα απόρριψης της αίτησης. Μετά την πιο πάνω κατάληξη, που είναι μοιραία για την τύχη της αίτησης, κρίνεται ότι δεν χρήζουν εξέτασης οι λοιποί λόγοι ένστασης. Ως εκ των άνω η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγομένων 1-9 - Καθ' ων η αίτηση 1-9 και εναντίον των Εναγόντων - Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα καταβληθούν στο τέλος της δίκης στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή. (Υπ.) ............ Φ. Τιμοθέου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim Judgments (Αναφορά: Αίτηση για Προσωρινά Διατάγματα). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο