← Κύπρος

Khan Aurangzeb Samandar ν. Kalantari Hooman κ.α., Αρ. Αγωγής 5955/12, 3/7/2014

Khan Aurangzeb Samandar ν. Kalantari Hooman κ.α., Αρ. Αγωγής 5955/12, 3/7/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2014:A280 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 5955/12 Μεταξύ: Khan Aurangzeb Samandar Ενάγοντα και

  1. Kalantari Hooman
  2. Abdalarhman K A Alimari άλλως Abdelrahman Yassen
  3. Smith Williams
  4. MODERN LOGISTICS SERVICES LTD
  5. COMMEXFX LTD (πρώην Prime Forex Ltd και εμπορευόμενη υπό την επωνυμία Commex Trade) Εναγομένων ------------------------------------------- Αίτηση από τον Εναγόμενο 2/Αιτητή ημερ. 16.5.2014 3 Ιουλίου 2014 Για Εναγόμενο 2-Αιτητή: κ. Μ. Χρίστου Για Ενάγοντες-Καθ' ων η Αίτηση: κα Α. Θωμά ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Δοθείσα αυθημερόν) Ο Αιτητής επιδιώκει διά της παρούσης Αίτησης να τροποποιήσει το διάταγμα το οποίο το Δικαστήριο εξέδωσε μετά από ακρόαση για παγοποίηση, μεταξύ άλλων, της περιουσίας του Εναγομένου 2 μέχρι ποσό 750.000 δολ. Αμερικής. Το διάταγμα αυτό ημερομηνίας 7.10.2013 τροποποιήθηκε σε σχέση με τους Εναγομένους 4, ώστε να επιτρέπεται η ανάληψη του ποσού των 55.000,00 κάθε μήνα για τα λειτουργικά έξοδα της εταιρείας. Μάλιστα αυτή η τροποποίηση έγινε εκ συμφώνου στις 21.1.
  6. Η ανάγκη για την καταχώριση της παρούσας Αίτησης παρουσιάστηκε στις 5.3.2014, όταν ο Αιτητής, ο οποίος είναι και διευθυντής της Εναγομένης 5 «εκ παραδρομής και λόγω αβλεψίας ή και γνήσιου λάθους αντί να καταθέσει το ποσό των €16.000.00 στο λογαριασμό της Εταιρείας μας με αριθμό 1143448 για την κάλυψη των μηνιαίων λειτουργικών της εξόδων, κατέθεσε το εν λόγω ποσό στον λογαριασμό με αριθμό 1185736 ο οποίος είναι στο δικό του όνομα. (βλ. Τεκμ.2)». Μόλις διαπιστώθηκε η παράλειψη ή το λάθος, ο Οικονομικός Διευθυντής των Εναγομένων 5 κ. Γερμανός, ο οποίος και προβαίνει στην ένορκη δήλωση που στηρίζει το αίτημα επικοινώνησε με το αρμόδιο τμήμα της Τράπεζας Πειραιώς για άμεση αποδέσμευση του ποσού και κατάθεση του στο λογαριασμό της εταιρείας ούτως ώστε να χρησιμοποιηθεί για λειτουργικά έξοδα. Ταυτόχρονα δηλώνεται ότι κανένα ποσό δεν θα επιστραφεί στον Εναγόμενο 2 και ως εκ τούτου δεν αναιρείται ο σκοπός του διατάγματος. Το αίτημα γίνεται καλή τη πίστη με συγκεκριμένο σκοπό ενόψει και της αύξησης των λειτουργικών εξόδων της Εναγομένης 5 ως περιγράφεται. Περαιτέρω είναι η θέση του ενόρκως δηλούντα ο οποίος δηλώνει εξουσιοδοτημένος από τον Αιτητή ότι με την αιτούμενη τροποποίηση δεν θα επηρεαστούν δυσμενώς τα δικαιώματα του Ενάγοντα και δεν αναιρείται ο σκοπός έκδοσης του διατάγματος, αφού η συνέχιση της απαγόρευσης/αποξένωσης και/ή διάθεσης του συνόλου της κινητής και ακίνητης περιουσίας του Εναγομένου 2 σε αξία μέχρι 750.000,00 δολ. Αμερικής θα συνεχίσει να ισχύει. Ο ενιστάμενος Ενάγοντας θεωρεί ότι η πράξη αυτή του Εναγομένου 2 αλλά και εν γένει η Αίτηση του «αποτελεί ομολογία προσπάθειας για παράβαση του διατάγματος ημερομηνίας 21.12.2012», το οποίο έγινε απόλυτα μετά, με τον τρόπο που περιγράφεται. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της κας Βαρνάβα, η οποία δηλώνει εξουσιοδοτημένη από τον Ενάγοντα να προβεί στη δήλωση αυτή. Και πάλι επαναλαμβάνεται σ' αυτή τη δήλωση ότι οι πράξεις του Αιτητή αποτελούν απόπειρα αποξένωσης του ποσού ως πράξη παρακοής και ότι μάλιστα ζητείται διά της παρούσης η βοήθεια του Δικαστηρίου για να διορθώσει το λάθος του ως προς την μη ολοκληρωμένη παράβαση του διατάγματος. Εντάσσει δε την πράξη αυτή στην καθ' όλη συμπεριφορά του Αιτητή και Εναγομένων «για καταστρατήγηση του διατάγματος» λέγοντας ότι το ποσό για το οποίο ζητείται απόσυρση αποτελεί αντικείμενο της αγωγής και η αποδέσμευση του οδηγεί σε αυξημένο κίνδυνο να μη μπορεί να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη. Ακόμα τίθεται ως σημείο για το οποίο το Δικαστήριο δεν θα έπρεπε να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια ότι «το γεγονός ότι ο Αιτητής δεν έχει συμμορφωθεί με τους όρους του επίδικου διατάγματος και βρίσκεται σε παρακοής» Συγκεκριμένα αναφέρεται στην παράγραφο 18 ότι παρά το ότι το επίδικο διάταγμα του έχει επιδοθεί προσωπικά στις 6.3.2014 μέχρι σήμερα δεν έχει συμμορφωθεί με καμιά εκ των δυο παραγράφων του διατάγματος όπως τροποποιήθηκε και έγινε απόλυτο στις 7.10.2013, αφού δεν έχει καταχωρίσει ένορκη δήλωση που να αποκαλύπτει τα στοιχεία τα οποία το Δικαστήριο διέταξε όπως κοινοποιήσει στον Καθ' ου η Αίτηση, αλλά ούτε και έχει παρουσιάσει και παραδώσει αντίγραφα των εγγράφων για τα οποία διατάχθηκε από το σχετικό διάταγμα. Μάλιστα είναι η θέση του ότι ο Καθ' ου η Αίτηση-Ενάγων έχει καταχωρίσει αίτηση παρακοής η εκδίκαση της οποίας εκκρεμεί. Ως εκ της συμπεριφοράς αυτής το Δικαστήριο έπρεπε να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια εναντίον της Αίτησης. Είναι φανερό από τα πιο πάνω ότι το κύριο σημείο ένστασης είναι η επικαλούμενη πρόθεση παρακοής διατάγματος ως εν γένει μεμπτής συμπεριφοράς εκ μέρους του Αιτητή. Με όλο το σεβασμό στη θέση της ευπαιδεύτου συνηγόρου όπως αναπτύχθηκε και ενώπιον μου, κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να στοιχειοθετείται από το φάκελο της υπόθεσης ως είναι η εισήγηση της. Εντός του φακέλου βρίσκεται επίδοση του τροποποιημένου εκ συμφώνου μέρους του διατάγματος και στο συντεταγμένο αυτό διάταγμα δεν γίνεται αναφορά στην παράγραφο για την ένορκη αποκάλυψη εγγράφων. Δεν είναι του παρόντος να εξεταστεί αν αυτό είναι ορθό διαδικαστικά ή όχι. Είναι όμως γεγονός ότι το λεκτικό του συντεταγμένου διατάγματος που επιδόθηκε στον Εναγόμενο 2 σύμφωνα με το φάκελο του Δικαστηρίου και την ένορκη δήλωση του ιδιώτη επιδότη Θεοφάνη Κλείτου ημερομηνίας 7.3.2014 δεν ομιλεί για το μέρος του διατάγματος που αφορούσε την αποκάλυψη. Εν πάση περιπτώσει η μη συμπερίληψη της σχετικής παραγράφου ή τουλάχιστον η μη επισύναψη του πρώτου διατάγματος ως μέρος ολότητας δεν μπορεί να αποδοθεί σε κακοπιστία της πλευράς του Εναγομένου
  7. Η σχετική εξήγηση που έδωσε ενώπιον μου η κα Θωμά ότι ο συνάδελφος της στα πλαίσια της συμφωνίας για τροποποίηση του διατάγματος είχε αναλάβει «την επίδοση του διατάγματος στον πελάτη του» είναι εντελώς λανθασμένη. Το πρακτικό ημερομηνία 21.1.2014 ομιλεί από μόνο του και δεν μπορεί η παράλειψη της πλευράς του Ενάγοντα να ελέγξει τα πράγματα, να οδηγήσει σε συμπέρασμα ότι υπάρχει κακοπιστία ή πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος από μόνο αυτό το λόγο. Η Αίτηση θα κριθεί στις παραμέτρους του άρθρου 32

(2)του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, το οποίο έχει ως εξής: «Οιονδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, εκδοθέν συμφώνων τω εδαφίων
(1), δύναται να εκδοθή υπό τοιούτους όρους και προϋποθέσεις ως το δικαστήριον θεωρεί δίκαιον, και το δικαστήριο δύναται καθ' οιονδήποτε χρόνον, επί αποδείξει ευλόγου αιτίας, να ακυρώση ή τροποοποιήση οιονδήποτε τοιούτον διάταγμα.» Στην υπόθεση Avila Management Services Ltd, Π.Ε. 54/12 ημερ. 27.6.2012 το Ανώτατο Δικαστήριο τόνισε τα ακόλουθα: «Κατ΄ αρχάς η ενδιάμεση θεραπεία παραμένει ενδιάμεση, αναθεωρήσιμη ανά πάσα στιγμή θεωρηθεί ότι οι περιστάσεις έχουν διαφοροποιηθεί προς τροποποίηση ή ακόμη και ακύρωση του εκδοθέντος διατάγματος. Πρόσθετα, ενώ το εκδοθέν διάταγμα παραχωρείται ως λύση επείγουσας και παρεμπίπτουσας μορφής, οι ίδιες οι θεραπείες που ζητούνται με το κλητήριο, εάν επιτύχουν, χορηγούνται τελεσίδικα και στο διηνεκές, (δέστε και Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd - ανωτέρω -). Εξαρτάται από την κρίση του Δικαστηρίου, αναλόγως των περιστάσεων (Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Ltd
(2002)1 Α.Α.Δ. 2015).» Η παρούσα Αίτηση είναι απλή και θεωρώ ότι στοιχειοθετείται εφόσον έχει καταδειχθεί λάθος της πλευράς του Αιτητή στην κατάθεση ενός συγκεκριμένου ποσού και μάλιστα πολύ μικρού σε σχέση με την απαίτηση. Συνάγεται από το όλο λεκτικό των σχετικών παραγράφων ότι το ποσό αυτό έπρεπε δικαιωματικά να κατατεθεί ευθύς εξ αρχής στο λογαριασμό της εταιρείας. Αυτό ισχυρίζεται και η εταιρεία (Εναγομένη 5), αλλά και ο Εναγόμενος 2 ως διευθυντής της. Αυτά που λέχθηκαν από την πλευρά του Καθ' ου η Αίτηση ήδη έχουν κριθεί ότι δεν ευσταθούν. Η συγκεκριμένη αναφορά σε λάθος σε συνάρτηση με το ότι η αποπαγοποίηση συγκεκριμένου ποσού για τα λειτουργικά έξοδα της εταιρείας, Εναγομένης 5, είχε κριθεί εύλογη και από τον ίδιο τον Αιτητή διά των δικηγόρων του με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δύναται να δοθεί η αιτούμενη θεραπεία και ότι η τροποποίηση αφορώσα συγκεκριμένο ποσό μπορεί να ενταχθεί με βάση τις εξηγήσεις που δόθηκαν στην έννοια της εύλογης αιτίας που ορίζει το άρθρο 32
(2)του Νόμου 14/60. Άλλωστε στις ενδιάμεσες αιτήσεις και στα ενδιάμεσα διατάγματα δεν υπάρχει εν τη αυστηρή εννοία δεδικασμένο και διατάγματα με τα οποία παγοποιούνται περιουσίες μπορεί να τροποποιηθούν ανάλογα με τις περιστάσεις. (Βλ. Recnex Trading Ltd κ.α. ν. Τράπεζα Πειραιώς Κύπρου Λτδ, ECLI:CY:AD:2014:A269, Π.Ε. 71/11, ημερ. 16.4.2014.) Για τους λόγους που έχω εξηγήσει το αίτημα εγκρίνεται ως Α. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του Εναγομένου 2 και εναντίον του Ενάγοντα στο κατ' αποκοπή ποσό των €600,00, πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ................ Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ Subject: Civil / Other Actions, Interim Αναφορά: Τροποποίηση Συντηρητικού Διατάγματος cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.