ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ «ΧΡΙΓΕΣΑ» ΛΙΜΙΤΕΔ ν. MAREA-NEGARA LTD, Αρ. Αγωγής: 1138/2014, 16/7/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2014:A296 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ.Ι. Κίτσιου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1138/2014 Μεταξύ: ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ «ΧΡΙΓΕΣΑ» ΛΙΜΙΤΕΔ, από τη Λεμεσό Εναγόντων - και - MAREA-NEGARA LTD, από τη Λεμεσό Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 05.05.2014 για προσωρινό διάταγμα Ημερομηνία: 16 Ιουλίου 2014 Για τους Εναγόμενους - Αιτητές: κ. Γ. Κωνσταντινίδης για Γιάννης Κωνσταντινίδης & Συνεργάτες ΔΕΠΕ (Koς Π. Κωνσταντινίδης κατά την απόφαση) Για τους Ενάγοντες - Καθ΄ ων η Αίτηση: κ. Κ. Γρηγορίου για PHC TSANGARIDES LLC (Κα Α. Γρηγορίου κατά την απόφαση) Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Η παρούσα αγωγή ηγέρθηκε, με γενική οπισθογράφηση, στις 11.03.2014, από τους Ενάγοντες αξιώνοντας εναντίον των Εναγομένων το ποσό των €133.781,57 (€53.781,44 + €80.000,00) δυνάμει δύο διατακτικών για εκτελεσθείσες οικοδομικές εργασίες καθώς και για ποσό €75.077,16 για ζημιές και/ή διαφυγόντα κέρδη στη βάση συμφωνίας εργολαβίας ημερομηνίας 12.08.
- Ζητείται ακόμη δήλωση του Δικαστηρίου ότι η προαναφερόμενη συμφωνία εργολαβίας τερματίστηκε λόγω υπαιτιότητας των Εναγομένων, καθώς επίσης αναγνωριστική απόφαση ότι ο τερματισμός της συμφωνίας που έγινε από τους Εναγόμενους είναι άκυρος και/ή αντισυμβατικός. Στις 05.05.2014 εκ μέρους των Εναγομένων (στο εξής Αιτητών), καταχωρήθηκε μονομερής Αίτηση (στο εξής η Αίτηση), στη βάση της οποίας εξασφαλίστηκε προσωρινό διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται στους Ενάγοντες, και/ή διευθυντές τους ή οποιοδήποτε πρόσωπο κατ΄ εντολή και/ή για λογαριασμό τους, να εισέρχονται και/ή προσεγγίζουν την οικοδομή των Εναγομένων και/ή επεμβαίνουν σε αυτήν, επί των τεμαχίων με αρ. εγγραφής 16480, 0/17122, 0/16727, στην περιοχή Καρακασλής, στον Ποταμό Γερμασόγειας, η οποία οικοδομή ανεγείρεται στο τεμάχιο με διακριτικό αριθμό 22, ένα εκ των 28 τεμαχίων που θα προκύψουν με βάση πολεοδομική άδεια. Η μονομερής Αίτηση με βάση την οποία εκδόθηκε το προσωρινό διάταγμα υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση (Τεκμήριο Α) του διευθυντή των Αιτητών, Alexey Medvedev, μεταφρασμένη στην Ελληνική γλώσσα. Προκύπτει από τη μαρτυρία του διευθυντή των Αιτητών ότι οι Αιτητές, δυνάμει αγοραπωλητηρίου εγγράφου ημερομηνίας 12.08.2011 το οποίο είναι κατατεθειμένο στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λεμεσού, αγόρασαν το τεμάχιο γης με αριθμό 22, που βρίσκεται στον Ποταμό Γερμασόγειας, στην οδό Ανδρέα Μιχαηλίδη. Περί τις 12.08.2011, οι Αιτητές ανέθεσαν στους Ενάγοντες την ανέγερση μιας κατοικίας εντός του εν λόγω τεμαχίου, κατόπιν υπογραφής σχετικής συμφωνίας (Τεκμήριο 2). Κατά την εκτέλεση των οικοδομικών εργασιών, η σχέση των Αιτητών με τους Ενάγοντες κλονίστηκε λόγω καθυστερήσεων στη διεκπεραίωση των οικοδομικών εργασιών αλλά και λόγω κακοτεχνίας. Επίσης η σχέση των Αιτητών κλονίστηκε και με τον αρχιτέκτονα του έργου, Πανίκο Χαριλάου, ο οποίος στις 05.11.2013 παραιτήθηκε (Τεκμήριο 3 επιστολή παραίτησης). Ανέλαβαν, ως εκ τούτου, ως νέοι αρχιτέκτονες του έργου ο Οίκος Studio G Architectural Design Office. Εξαιτίας της καθυστέρησης είχαν δοθεί παρατάσεις, η τελευταία δε συμφωνηθείσα ημερομηνία παράδοσης ήταν η 01.02.2013, με ταυτόχρονη δέσμευση εκ μέρους των Αιτητών για πληρωμή διατακτικών ημερομηνίας 05.11.2012 για το συνολικό ποσό των €70.000,00 το οποίο θα πληρωνόταν μέχρι τις 16.11.
- Ταυτόχρονα οι Ενάγοντες με επιστολή τους (Τεκμήριο 4) ανέλαβαν να πληρώσουν συμφωνηθείσα αποζημίωση για το χρόνο καθυστέρησης. Οι Αιτητές πλήρωσαν ως ανέλαβαν, το ποσό των €70.000,00 (Τεκμήριο 5 σχετικές αποδείξεις). Στις 20.11.2012 οι Αιτητές, επειδή υπήρχε καθυστέρηση, ζήτησαν και έλαβαν βεβαίωση από τον αρχιτέκτονα του έργου, Πανίκο Χαριλάου, με την οποία τους βεβαίωνε (Τεκμήριο 6 η επιστολή) ότι δε θα δινόταν στους Ενάγοντες άλλη παράταση χρόνου χωρίς την έγγραφη συγκατάθεση των Αιτητών. Περαιτέρω, στις 14.01.2013 ενόψει δυσπιστίας των Αιτητών, ως προς τον τρόπο με τον οποίο ο αρχιτέκτονας του έργου εξέδιδε τα σχετικά διατακτικά πληρωμής, υπογράφτηκε συμφωνία (Τεκμήριο 7), μεταξύ των Αιτητών και των Εναγόντων, με την οποία προβλεπόταν ότι όλα τα διατακτικά πληρωμών πλέον θα έπρεπε να υπογράφονται από δύο ειδικούς. Ο ένας θα ήταν ο αρχιτέκτονας του έργου και ο άλλος θα ήταν πρόσωπο αναγνωρισμένο, ειδικά εξουσιοδοτημένος από την πλευρά των Αιτητών. Στη συνέχεια, παρά το ότι το έργο δεν ολοκληρωνόταν, οι Ενάγοντες έθεσαν ως προϋπόθεση για τη συνέχιση των οικοδομικών εργασιών την πληρωμή δύο διατακτικών τα ποσά των οποίων διεκδικούν στις παραγράφους Δ και Ε του κλητηρίου εντάλματος. Η θέση των Αιτητών είναι πως το ένα εκ των δύο διατακτικών δεν είναι υπόψη τους, ενώ το άλλο δεν είναι υπογραμμένο ως είχε συμφωνηθεί από δύο ειδικούς και ως εκ τούτου δεν το αναγνωρίζουν. Λόγω της καθυστέρησης στο έργο, στάληκε επιστολή ημερομηνίας 03.10.2013 (Τεκμήριο 9) από δικηγόρο των Αιτητών με την οποία τερματίστηκε η συμφωνία εργολαβίας ημερομηνίας 12.08.
- Επειδή όμως ο εν λόγω τερματισμός δεν τηρούσε τις τυπικές προϋποθέσεις, οι νέοι αρχιτέκτονες με επιστολή τους ημερομηνίας 10.12.2013 (Τεκμήριο 10) κάλεσαν τους Ενάγοντες να επανέλθουν στο εργοτάξιο. Οι Ενάγοντες δεν το έπραξαν γι΄ αυτό οι νέοι αρχιτέκτονες, με νέα επιστολή τους ημερομηνίας 07.1.2014 (Τεκμήριο 11), πρότειναν τη λύση του συμβολαίου με τους Ενάγοντες και την προκήρυξη νέων προσφορών. Ακολούθησε στις 15.01.2014 επιστολή του δικηγόρου των Αιτητών με την οποία τερματίστηκε η συμφωνία εργολαβίας ημερομηνίας 12.08.2011 (Τεκμήριο 12 ένορκη δήλωση επίδοσης της επιστολής). Πρόθεση των Αιτητών είναι να καταχωρίσουν Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση διεκδικώντας δήλωση του Δικαστηρίου (α) ότι η συμφωνία εργολαβίας ημερομηνίας 12.08.2011 έχει τερματιστεί εξ υπαιτιότητας των Εναγόντων, (β) αποζημιώσεις για αντισυμβατική συμπεριφορά λόγω υπαίτιας καθυστέρησης των Εναγόντων, και (γ) €60 ημερησίως από 01.02.2013 μέχρι 15.01.2014 ως συμφωνημένο ποσό αποζημιώσεων. Μετά τον τερματισμό, εκ μέρους των Αιτητών της συμφωνίας εργολαβίας, οι Αιτητές ανέθεσαν την ολοκλήρωση των εργασιών σε άλλη εργοληπτική εταιρεία και υπέγραψαν στις 02.04.2014 σχετική συμφωνία (Τεκμήριο 16). Η νέα εργοληπτική εταιρεία ξεκίνησε εργασίες περί τις 15.04.2014, ωστόσο ο διευθυντής των Εναγόντων μαζί με άλλα πρόσωπα, εισήλθε χωρίς άδεια, στο τεμάχιο των Αιτητών, διέκοψε το προσωπικό των νέων εργολάβων από τις εργασίες του, φωνασκούσε, απειλούσε, μετακίνησε και απομάκρυνε από την οικοδομή την πινακίδα των νέων εργολάβων και δεν επέτρεψε σε αυτούς να εργαστούν. Ως αποτέλεσμα οι εργασίες στην οικοδομή διακόπηκαν. Το γεγονός καταγγέλθηκε στην Αστυνομία. Στις 17.04.2014 ο διευθυντής των Εναγόντων επισκέφθηκε εκ νέου την οικοδομή των Αιτητών, εισήλθε σε αυτή χωρίς άδεια, αποσυναρμολόγησε σκαλωσιές που είχαν τοποθετήσει οι νέοι εργολάβοι, έβρισε όσους εργάζονταν στην οικοδομή και τους απειλούσε. Το γεγονός πάλι καταγγέλθηκε στην Αστυνομία. Αστυνομική περίπολος επισκέφθηκε επί τόπου το έργο και εισηγήθηκε την αναστολή των εργασιών, με αποτέλεσμα οι νέοι εργολάβοι να μη νιώθουν ασφαλείς να συνεχίσουν τις οικοδομικές εργασίες. Εκφράζεται η θέση ότι η έκδοση του προσωρινού διατάγματος είναι επείγουσα και προς το συμφέρον της απονομής της δικαιοσύνης, τυχόν μη έκδοση του θα προκαλέσει περαιτέρω ζημιά στους Αιτητές, υπό την έννοια ότι θα προκαλείται με τη συμπεριφορά των Εναγόντων περαιτέρω καθυστέρηση στην ολοκλήρωση του έργου. Η ζημιά δε θα μπορεί να υπολογιστεί και ως εκ τούτου δε θα ήταν δυνατό να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη στο μέλλον. Οι Ενάγοντες (στο εξής Καθ΄ ων η Αίτηση) καταχώρισαν Ειδοποίηση περί Πρόθεσης Ένστασης προβάλλοντας τους ακόλουθους λόγους: (α) Δε συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θέτει το Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. (β) Η Εναγόμενη κακόπιστα και/ή εσκεμμένα και/ή άλλως πως απέκρυψε από το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα και/ή πληροφορίες (Non disclosure) και δεν προέβηκε σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη (full and frank disclosure) τέτοιων γεγονότων παραβαίνοντας την υποχρέωση να ενεργεί με τη μέγιστη καλή πίστη (utmost good faith). (γ) Η Εναγόμενη δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και κωλύεται να αιτείται την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου προς όφελος της και/ή της συμφυούς εξουσίας για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. (δ) Η Ενάγουσα (προφανώς εννοείται η Εναγόμενη εταιρεία) αποκρύπτει γεγονότα και/ή παρουσιάζει γεγονότα με αναληθή και/ή παραπλανητικό τρόπο με σκοπό την παραπλάνηση του Δικαστηρίου για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. (ε) Η Αίτηση πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη και/ή ανυπόστατη και/ή καταχρηστική. (στ) Δεν υπάρχει ορατή πιθανότητα θεραπείας και/ή επιτυχίας για την Εναγόμενη αφού δεν καταχωρήθηκε καν Ανταπαίτηση μέχρι την καταχώρηση της παρούσας αίτησης έτσι δεν υπάρχει οποιαδήποτε αιτούμενη θεραπεία ενώπιον του Δικαστηρίου ώστε να μπορεί να εξετάσει πιθανότητα επιτυχίας. (ζ) Δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση για την πλευρά της Εναγόμενης αφού δεν υπάρχει αιτούμενη θεραπεία από την Εναγόμενη. (η) Η αίτηση είναι πρόωρη καθότι καταχωρήθηκε πριν την καταχώρηση ανταπαίτησης ή ανταγωγής από την Εναγόμενη και δεν μπορεί να εξεταστεί από το Δικαστήριο και ως εκ τούτου το αιτούμενο διάταγμα δεν μπορεί να εκδοθεί και/ή διατηρηθεί σε ισχύ. θ) Δεν υπάρχει οποιοσδήποτε συσχετισμός και/ή σύνδεση του αιτούμενου διατάγματος και/ή το αιτούμενο διάταγμα είναι άσχετο με τα όσα αναφέρεται ως δήθεν απαιτήσεις της η Εναγόμενη στην παράγραφο 16 της Ένορκης Δήλωσης του κ. Medvedev και/ή με τα επίδικα θέματα της παρούσας αγωγής. (ι) Δεν καταδεικνύεται και/ή δικαιολογείται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ότι θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. (κ) Δεν αποκαλύπτεται οποιαδήποτε ζημιά η οποία να μην μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα σε περίπτωση μη έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, αντίθετα στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση γίνεται αναφορά και/ή υπάρχει ισχυρισμός σε συμφωνηθέν ποσό αποζημιώσεως για κάθε μέρα καθυστέρησης. (λ) Δεν καταδεικνύεται και/ή δεν υποστηρίζεται επαρκώς το κατεπείγον της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος και η Εναγόμενη δεν έχει αποσείσει από τους ώμους της το σχετικό βάρος απόδειξης. (μ) Η παρούσα αίτηση με τη νομική βάση στην οποία στηρίζεται βάσει του αιτούμενου διατάγματος θα μπορούσε να εξεταστεί μόνο στα πλαίσια ξεχωριστής αγωγής με άλλη νομική βάση. (ν) Ενδεχόμενη διατήρηση του εκδοθέντος διατάγματος θα προκαλέσει πολύ μεγαλύτερη ζημιά στην Ενάγουσα από ότι στην Εναγόμενη αφού σε περίπτωση που προχωρήσουν ουσιωδώς οι εργασίες στην επίδικη οικοδομή πριν την καταμέτρηση της από τους Ενάγοντες εκτελεσθείσας εργασίας θα θέσει σε πολύ δυσμενή θέση τους Ενάγοντες αφού δεν θα είναι δυνατό σε μελλοντικό στάδιο να καταμετρηθούν και/ή διαχωριστούν οι εργασίες που εκτέλεσαν οι ίδιοι από τις εργασίες που θα εκτελεστούν μετά την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος με αποτέλεσμα ακόμη και το Δικαστήριο ή διορισμένος υπό του Δικαστηρίου διαιτητής να προβεί σε εύρημα ότι η Εναγόμενη παρέβηκε την επίδικη συμφωνία να μην μπορεί να αποτιμήσει αποζημιώσεις που θα δικαιούται η Ενάγουσα. (ξ) Δεν είναι προς το συμφέρον της ορθής απονομής της δικαιοσύνης η έκδοση και/ή διατήρηση του αιτούμενου διατάγματος αφού δεν μπορεί να συνεχιστούν από οποιονδήποτε οι εργασίες στην επίδικη οικοδομή αν δεν αποκρυσταλλωθούν και/ή καταμετρηθούν από εκπροσώπους και των 2 διαδίκων και/ή από ανεξάρτητο εμπειρογνώμονα οι εκτελεσθείσες από τους Ενάγοντες εργασίες. (ο) Η νομική βάση της παρούσας αίτησης είναι ελλιπής καθώς δεν στηρίζεται στις Δ.51 Θ3 και Δ.48 Θ.4, 11, 12 και 13 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Οι λόγοι ένστασης υποστηρίζονται από ένορκη δήλωση του διευθυντή των Καθ΄ ων η Αίτηση, Σταύρου Χρίστου. Οφείλει το Δικαστήριο, σε αυτό το στάδιο, να παρατηρήσει ότι κατά παράβαση της Δ.39 Κ.1 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, ο ενόρκως δηλών δεν περιορίζεται σε γεγονότα και μαρτυρία μόνο, αλλά επαναδιατυπώνει όλους τους λόγους ένστασης, προβαίνει σε νομικά επιχειρήματα και δικανικούς συλλογισμούς, κατά τρόπο ο οποίος επιφορτίζει το Δικαστήριο με περαιτέρω ενασχόληση στο στάδιο της μελέτης της ένορκης δήλωσης, κάτι που δε συνεισφέρει στη σύντομη διεκπεραίωση της υπόθεσης. Η επιλογή αυτή αγγίζει τα όρια φλυαρίας. Παρακαλούνται οι συνήγοροι όπως επιβλέπουν τη σύνταξη των ενόρκων δηλώσεων, και καθοδηγούν τους ενόρκως δηλούντες, ούτως ώστε να περιορίζονται σε γεγονότα και μαρτυρία. Επί των γεγονότων, ο διευθυντής των Καθ΄ ων η Αίτηση αρνείται τις θέσεις των Αιτητών. Δίδει εξηγήσεις και αποδίδει τις καθυστερήσεις στη διεκπεραίωση του έργου σε λόγους που δεν αφορούν τους Καθ΄ ων η Αίτηση. Εμμένει στη θέση ότι οι Αιτητές εξακολουθούν να μην πληρώνουν διατακτικά πληρωμής που εξέδωσε ο αρχιτέκτονας του έργου, χωρίς να δίδουν κάποια εξήγηση. Όσον αφορά δε την παρουσία του στο εργοτάξιο μετά τον τερματισμό, αποδέχεται ότι μετέβηκε εκεί όταν αντιλήφθηκε την παρουσία νέων εργολάβων και τους κάλεσε κόσμια όπως παύσουν τις εργασίες μέχρι να λυθεί η διαφορά των Αιτητών με τους Καθ΄ ων η Αίτηση, εξηγώντας τους ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση έχουν να λαμβάνουν χρήματα από τους Αιτητές για εκτελεσθείσες εργασίες τις οποίες τους υπέδειξε. Διατυπώνεται η θέση πως σε περίπτωση που προχωρήσουν οι εργασίες στην επίδικη οικοδομή, με άλλους εργολάβους, χωρίς προηγουμένως να καταμετρηθεί η εκτελεσθείσα από τους Καθ΄ ων η Αίτηση εργασία, οι τελευταίοι δε θα μπορούν στο μέλλον να αποτιμήσουν την εργασία που εκτέλεσαν, με αποτέλεσμα να υποστούν βλάβη στα συμφέροντα τους αφού δε θα είναι σε θέση να αποδείξουν την απαίτηση τους στην αγωγή. Η ακροαματική διαδικασία της Αίτησης διεξάχθηκε στη βάση αγορεύσεων των ευπαίδευτων συνηγόρων των διαδίκων. Οι θέσεις παραμένουν εκ διαμέτρου αντίθετες. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση κάνουν λόγο για ελλιπή νομική βάση της Αίτησης, επειδή, σε αυτή δεν περιλαμβάνονται το άρθρο 43 του Κεφ. 148 αλλά ούτε και η Δ.48 Κ.4, 11, 12 και 13 και η Δ.51 Κ.3 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας. Επίσης εισηγούνται πως η προτιθέμενη Ανταπαίτηση των Αιτητών δε συνδέεται με την αξίωση τους για παράνομη επέμβαση, και ως εκ τούτου το γεγονός αυτό συνιστά εμπόδιο στην επικύρωση του προσωρινού διατάγματος, ενώ οι Αιτητές όφειλαν να καταχωρίσουν ξεχωριστή αγωγή. Αναφερόμενη η πλευρά των Καθ΄ ων η Αίτηση σε νομολογία εισηγείται ότι οι Αιτητές απέκρυψαν ουσιώδη γεγονότα και/ή παρουσίασαν αυτά στο Δικαστήριο με παραπλανητικό τρόπο. Από την άλλη πλευρά, οι Αιτητές απαντούν πως η νομολογία επιτρέπει την παροχή θεραπείας προσωρινού διατάγματος σε εναγόμενο, αρκεί να δίδονται λεπτομέρειες ανταξίωσης στη μαρτυρία που υποστηρίζει την αίτηση για προσωρινό διάταγμα. Κατά τη θέση τους, όλα τα ουσιώδη γεγονότα που όφειλαν να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου τα έθεσαν, τονίζουν πως η μαρτυρία επί της Αίτησης είναι τέτοια που αποδεικνύει όλες οι προϋποθέσεις που απαιτεί η νομολογία. Τυχόν ακύρωση του προσωρινού διατάγματος θα αφήσει σε αβεβαιότητα την ολοκλήρωση του έργου ή σε διακοπή των εργασιών για μεγάλο χρονικό διάστημα με αποτέλεσμα οι Αιτητές να υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά. Νομική πτυχή:- Η αίτηση στηρίζεται τόσο στο άρθρο 32 του Νόμου 14/60 όσο και στα άρθρα 4, 5 και 9 του Κεφ.
- Θα πρέπει να σημειωθεί ότι στην αγόρευση του ο συνήγορος των Αιτητών δεν έκανε αναφορά, και ορθά πρέπει να λεχθεί, στο άρθρα 4 του Κεφ.
- Για να φανεί η όποια σημασία του άρθρου 4, το Δικαστήριο θα παραπέμψει στο πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση ABP Holdings Ltd v. Κιταλίδη,
(1994)1 ΑΑΔ 694 από τη σελίδα 701. «... Τα άρθρα 4 και 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, κάνουν ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρονται. Δεν αφαιρούν τίποτε από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν.14/60, που προσδιορίζει, όπως είπαμε πιο πριν το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων.» Το άρθρο 32
(1)έχει ως εξής: «Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον, εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδη απαγορευτικόν διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές, ή προστακτικόν), ή να διορίζη παραλήπτην εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας το δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον, καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται ομού μετ΄ αυτού αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία: Νοείται ότι παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός εάν το δικαστήριον ικανοποιηθή ότι υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν κατά την επ΄ ακροατηρίου διαδικασίαν, ότι υπάρχει πιθανότης ότι ο αιτών διάδικος δικαιούται εις θεραπείαν, και ότι εκτός εάν εκδοθή παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα, θα είναι δύσκολον ή αδύνατον να απονεμηθή πλήρης δικαιοσύνη εις μεταγενέστερον στάδιον.». Είναι πρόδηλη διαπίστωση ότι το άρθρο 32 του Ν.14/60 αναλύθηκε σε σωρεία αποφάσεων και συγκεκριμενοποιήθηκαν οι προϋποθέσεις για έκδοση προσωρινού διατάγματος. Οι υποθέσεις Karydas Taxi Co Ltd v. Andreas Komodikis
(1975)1 CLR 321, Constantinides v. Makriyiorghou and another
(1978)1 CLR 585 και η Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)1 CLR 557, είναι μόνο μερικές που ενδεικτικά αναφέρονται. Στη συνέχεια παρατίθενται οι τρεις βασικές προϋποθέσεις που θα πρέπει να συντρέχουν, πριν το Δικαστήριο αποφασίσει, να ασκήσει τη διακριτική του εξουσία με βάση το ισοζύγιο των επιπτώσεων, υπέρ της έκδοσης ή μη έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, και κατ΄ επέκταση στη διατήρηση του σε ισχύ μέχρι την εκδίκαση της αγωγής: (α) Σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. (β) Ορατή προοπτική και/ή πιθανότητα ότι ο αιτητής δικαιούται σε θεραπεία στην αγωγή ή σε ανταπαίτηση. (γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του διατάγματος. Αναφορικά με τις δύο πρώτες προϋποθέσεις έχει εξηγηθεί ότι ως προς την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, δεν περιλαμβάνεται οτιδήποτε πέραν από του να αποδειχθεί ότι πρόκειται περί συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα και τη μαρτυρία. Για δε την ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο αιτητής σε θεραπεία, επεξηγείται στη νομολογία ότι αφορά την απόδειξη ύπαρξης υπόθεσης πέραν από απλή πιθανότητα αλλά και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις πολιτικές υποθέσεις. Ειδικότερα σε σχέση με τη δεύτερη προϋπόθεση είναι χρήσιμα τα όσα αναφέρονται στην υπόθεση Α. Κυτάλα ν. Άννα Χρυσάνθου και άλλοι
(1996)1 Α.Α.Δ. 253 και είναι τα εξής: «Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας, που αποτελεί προϋπόθεση, γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας: βλ. Odysseos v. Pieris Estated Ltd and Others
(1982)1 CLR 557. Διευκρινίζουμε ότι η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Το Εφετείο στην υπόθεση Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 CLR 585, παρέθεσε επιδοκιμαστικά το εξής απόσπασμα από την απόφαση του δικαστή Slade J., στην Re Lord Cable (deceased) Garatt and Others v. Waters and Others
(1976)3 ALL E.R. 417 (σελ. 430) στην οποία εξηγείται ότι, ακόμα και μετά την απόφαση στην American Gyanamid v. Ethicon
(1975)1 All E.R. 504, η προοπτική επιτυχίας δεν μπορεί παρά να εξετάζεται στη βάση μαρτυρίας.» Μετά την εξέταση των πιο πάνω προϋποθέσεων και εφόσον αυτές πληρούνται, το Δικαστήριο θα πρέπει επιπλέον να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή πρόσφορο να εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα. Είναι προφανές ότι σκοπός της εξασφάλισης προσωρινού διατάγματος είναι η προστασία του Αιτητή για να αποζημιωθεί σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής ή της ανταπαίτησης του μετά την ακρόαση. Η ανάγκη προστασίας του αιτητή δεν μπορεί παρά να σταθμίζεται πάντοτε με την αντίστοιχη ανάγκη να προστατευθεί ο αντίδικος από ζημιά που θα ήταν δυνατό να υποστεί κατά την άσκηση των δικών του δικαιωμάτων. Το Δικαστήριο συνεπώς θα πρέπει πάντοτε να σταθμίζει τα δύο πιο πάνω στοιχεία και να καθορίσει, εάν είναι δυνατό, ποιος από τους δύο διάδικους, θα υποστεί τη μεγαλύτερη ταλαιπωρία από την έκδοση ή όχι του διατάγματος (Βλέπε υπόθεση American Cinamid Co. v. Ethicon Ltd
(1975)1 All E.R. 504, 509-510). Ένα άλλο θέμα το οποίο εξετάζεται, πριν την έκδοση προσωρινού διατάγματος, είναι κατά το πόσο οι αποζημιώσεις στις οποίες δυνατό να δικαιούται ο αιτητής, θα ήταν εύκολο ή δυνατό να υπολογισθούν με αρκετή βεβαιότητα. Η δυσκολία ή αδυναμία υπολογισμού αποτελεί παράγοντα ο οποίος συνηγορεί υπέρ της έκδοσης τέτοιου διατάγματος. (Βλέπε υπόθεση Καρυδάς Ταξί Co Ltd ν. Ανδρέας Κωμοδίκης
(1975)1 Α.Α.Δ 321.) Μια άλλη αρχή, την οποία το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη του κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας, για έκδοση ή μη προσωρινού διατάγματος, είναι το ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά η ίδια θεραπεία με αυτή της αγωγής, ούτως ώστε να μην αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα σε δύο περιπτώσεις. (Βλ. γενικά Halsbury´s Laws of England, 3η Έκδοση, Τόμος 21, παράγρ. 763, Michael v. Brenivos Ltd
(1969)1 CLR 578, Bhimjiyani v. Gregoriou
(1980)1 CLR 14 και η υπόθεση Re Χ΄΄ Κωνσταντή, Αίτ. 89/98 της 8.10.98). Περαιτέρω σύμφωνα με την υπόθεση C.T. TOBACCO LIMITED v. Της Εταιρείας Εκδόσεις ΑΡΚΤΙΝΟΣ Λτδ κ.α.
(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 853 το Δικαστήριο δεν μπορεί στο στάδιο της έκδοσης ενός παρεμπίπτοντος διατάγματος να προβεί σε αξιολόγηση της μαρτυρίας των προσώπων που τυχόν αντεξετάσθηκαν, για να καταλήξει σε εύρημα κατά πόσο ήταν αξιόπιστοι ή όχι. Αξιολόγηση των Εκατέρωθεν Εκδοχών και Συμπεράσματα: Λαμβανομένης υπόψη της θέσης των Καθ΄ ων η Αίτηση ότι, επειδή δεν καταχωρήθηκε Υπεράσπιση και Ανταξίωση, οι ενδεχόμενες αξιώσεις των Αιτητών θα πρέπει να διεκδικηθούν με ξεχωριστή αγωγή ως ανεξάρτητες με τη συμφωνία εργολαβίας, και ως εκ τούτου δεν είναι επιτρεπτή η έκδοση και διατήρηση σε ισχύ του επίδικου προσωρινού διατάγματος, κρίνεται αναγκαίο όπως το ζήτημα αυτό εξετασθεί πρώτιστα, εφόσον η επίλυση του θα έχει καθοριστική σημασία. Αν γίνει αποδεχτή η θέση των Καθ΄ ων η Αίτηση, το αποτέλεσμα θα είναι καταλυτικό. Το ερώτημα κατά πόσο εναγόμενος μπορεί να εξασφαλίσει προσωρινό διάταγμα και όχι μόνο ενάγοντας, απαντάται ευθέως από το άρθρο 32 του Ν.14/60 όπως τροποποιήθηκε με το Ν.17(i)/
- Η τροποποίηση κάνει λόγο για αιτών διάδικο και όχι μόνο για ενάγοντα. Το επιβεβαιώνει και η νομολογία (βλέπε υπόθεση Αναφορικά με τον IGOR ZHIGAGHOV κ.α., Πολιτική Αίτηση ημερομηνίας 18.01.
- Έχει ξεκαθαριστεί ότι δικαίωμα για εξασφάλιση προσωρινού διατάγματος έχει και ο εναγόμενος. Στην ίδια πιο πάνω νομολογία, ξεκαθαρίζεται πως «είναι θεμελιωμένο ότι, αν η θεραπεία που ζητείται από τον εναγόμενο δεν πηγάζει από την αγωγή του ενάγοντα ή δε συνδέεται με το αγώγιμο δικαίωμα του ενάγοντα (be incident to the plaintiff's cause of action), τότε ο εναγόμενος δε δικαιούται να ζητήσει παρεμπίπτον διάταγμα, μέχρι να καταχωρήσει ανταπαίτηση, αλλιώτικα για να ζητήσει τέτοιο παρεμπίπτον διάταγμα θα πρέπει να καταχωρίσει ανταγωγή (cross action)». Περαιτέρω στην ίδια πιο πάνω απόφαση αναλύονται και οι λόγοι που δεν είναι επιτρεπτό να παραχωρείται προσωρινό διάταγμα σε εναγόμενο όταν δεν έχει ακόμη καταχωρήσει ανταπαίτηση. Σχετίζεται, ο λόγος, άμεσα με τη διακρίβωση των δυο πρώτων προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Ν.14/60, οι οποίες εξετάζονται, σε συνιφασμό με το δικόγραφο του Αιτητή. Συνακόλουθα των πιο πάνω το καίριο ερώτημα που προβάλλει είναι κατά πόσο, εφόσον στην παρούσα υπόθεση δεν καταχωρήθηκε Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση (ούτως ή άλλως αίτηση δεν μπορούσε να καταχωρηθεί διότι δεν καταχωρήθηκε ακόμη Έκθεση Απαίτησης), τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση για το προσωρινό διάταγμα πηγάζουν από την αγωγή των Καθ' ων η Αίτηση ή είναι συναφή προς το αγώγιμο τους δικαίωμα. Έχοντας κατά νουν, αφενός τους ισχυρισμούς επί της Έκθεσης Απαίτησης, αφετέρου τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση για προσωρινό διάταγμα, κρίνεται πως έστω ότι υπάρχει κάποια σχετικότητα στη διαφορά μεταξύ των διαδίκων δεν είναι η περίπτωση που δικαιολογείται η διασύνδεση των δύο ως η νομολογία το έχει καθορίσει, για τους πιο κάτω λόγους: (α) Η Έκθεση Απαίτησης και η αξίωση των Καθ' ων η Αίτηση στηρίζεται σε διατακτικά πληρωμής για εκτελεσθείσες οικοδομικές εργασίες δυνάμει συμφωνίας εργολαβίας. (β) Τόσο οι ενάγοντες- καθ' ων η Αίτηση όσο και οι Εναγόμενοι-Αιτητές, για δικούς τους λόγους και ισχυρισμούς, έχουν τερματίσει τη συμφωνία εργολαβίας. (γ) Τα γεγονότα που στηρίζουν την Αίτηση είναι χρονικά μεταγενέστερα των δυο τερματισμών και ασύνδετα με το αγώγιμο δικαίωμα των καθ' ων η αίτηση. (δ) Τα γεγονότα της αίτησης αφορούν σε παράνομη επέμβαση (trespass) μετά τον τερματισμό της συμφωνίας εργολαβίας. Υπό τις πιο πάνω διαπιστώσεις κρίνεται οι Αιτητές δεν ικανοποίησαν το Δικαστήριο ότι η αίτηση τους συνδέεται ή πηγάζει από το αγώγιμο δικαίωμα των Καθ' ων η Αίτηση υπό την έννοια που η νομολογία έχει διασυνδέσει, συνεπώς όφειλαν να καταχωρίσουν ξεχωριστή αγωγή για παράνομη επέμβαση εφόσον δεν μπορούσαν να καταχωρίσουν Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση ενόψει της μη καταχώρησης ακόμη Έκθεσης Απαίτησης. Επιπλέον ενόψει των πιο πάνω, και εφόσον τα γεγονότα της αίτησης δεν πηγάζουν ή συνδέονται με την αγωγή, το Δικαστήριο δεν μπορεί να εξετάσει, αφού δεν υπάρχει το υπόβαθρο, τις δύο πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 (σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και πιθανότητα να δικαιούνται σε θεραπεία οι Αιτητές, κάτι που θα διαγιγνωσκόταν μέσα από το δικόγραφο της Ανταπαίτησης). Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα προαναφερόμενα κρίνεται ότι το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 05.05.2014 δεν είναι ορθό να παραμείνει σε ισχύ και ως εκ τούτου ακυρώνεται. Ακολουθώντας τον κανόνα ότι τα έξοδα επιδικάζονται στον επιτυχόντα διάδικο, αυτά επιδικάζονται προς όφελος των Καθ' ων η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών, ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο για να πληρωθούν στο τέλος της δίκης επί της αγωγής. (Υπ.) ............. Δ.Ι. Κίτσιος, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΜΔ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: Πολιτική Δικονομία - Αίτηση για i.o από εναγόμενο cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο