← Κύπρος

Βίκτωρα Τσίγκη κ.α. ν. LANDEX BEACH APARTMENTS LTD, Αρ. Αγωγής: 1194/2013, 22/9/2014

Βίκτωρα Τσίγκη κ.α. ν. LANDEX BEACH APARTMENTS LTD, Αρ. Αγωγής: 1194/2013, 22/9/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2014:A329 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Ι. Κίτσιου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1194/2013 Μεταξύ:

  1. Βίκτωρα Τσίγκη, εκ Λεμεσού
  2. Ευγενίας Παρασκευαϊδου, εκ Λεμεσού
  3. APL ALEXANDER PROMOTIONS LIMITED, εκ Λεμεσού
  4. ELITE DEVELOPMENTS LTD, εκ Belize Εναγόντων - και - LANDEX BEACH APARTMENTS LTD, εκ Λεμεσού Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 05.05.2014 για ασφάλεια εξόδων Ημερομηνία: 22 Σεπτεμβρίου, 2014 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Εναγόμενους - Αιτητές: κ. Αυγουστή για ΑΝΤΡΕΑΣ ΓΙΩΡΚΑΤΖΗΣ ΔΕΠΕ (κ. Αλ. Ευσταθίου κατά την απόφαση) Για Ενάγοντες αρ. 4 - Καθ' ων η Αίτηση: κα Α. Ιωάννου για κ. Μ.Β. Ιωάννου Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Η απαίτηση των εναγόντων αφορά διεκδίκηση ποσού €237.000,00 πλέον Φ.Π.Α. ή ποσό που ισούται με το 6% του πραγματικού τιμήματος πώλησης ενός ακινήτου το οποίο πώλησαν οι εναγόμενοι σε τρίτα πρόσωπα με την ισχυρισθείσα διαμεσολάβηση των εναγόντων, οι οποίοι διεκδικούν την προμήθειά τους. Το Ειδικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο και η έκθεση απαίτησης των εναγόντων καταχωρήθηκε στις 13.03.
  5. Εκ μέρους των εναγομένων καταχωρήθηκε εμφάνιση στις 21.03.
  6. Με την Υπεράσπιση τους ημερομηνίας 12.01.2014 οι εναγόμενοι εγείρουν προδικαστικές ενστάσεις και αρνούνται την απαίτηση των εναγόντων. Στις 05.05.2014 οι εναγόμενοι (στο εξής αιτητές) καταχώρησαν αίτηση (στο εξής η επίδικη αίτηση) με την οποία ζητούν διάταγμα το οποίο να διατάζει τους ενάγοντες αρ. 4 να καταθέσουν εντός 20 ημερών ή εντός άλλης προθεσμίας το ποσό των €16.075,71, ή άλλο ποσό, ως ασφάλεια εξόδων, των εναγομένων-αιτητών. Περαιτέρω, ζητείται διάταγμα με το οποίο να αναστέλλεται η διαδικασία μέχρι να δοθεί η ασφάλεια εξόδων από τους ενάγοντες αρ. 4, και σε περίπτωση μη συμμόρφωσης τους με το διάταγμα παροχής της ασφάλειας, τότε να απορριφθεί η αγωγή στο μέρος που αφορά τους ενάγοντες αρ.
  7. Η επίδικη αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Αντωνίας Ποιηταρίδου η οποία είναι στην υπηρεσία των αιτητών, και δηλώνει εξουσιοδοτημένη να προβεί στην ένορκη δήλωση. Γνωρίζει τα γεγονότα μέσα από τη μελέτη της υπόθεσης, τα έγγραφα και από πληροφορίες που της δόθησαν από τους αιτητές. Επισημαίνει πως, από το ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, προκύπτει ότι οι ενάγοντες αρ. 4 είναι από τη Μπελίζ και άρα εκτός δικαιοδοσίας των Κυπριακών Δικαστηρίων και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Απ΄ ότι γνωρίζει, και πληροφορείται από τους αιτητές, οι ενάγοντες αρ. 4 δεν έχουν οποιαδήποτε κινητή ή ακίνητη περιουσία ή άλλα περιουσιακά στοιχεία στην Κύπρο, με τα οποία θα μπορούσαν οι αιτητές να καλύψουν τα δικηγορικά τους έξοδα σε περίπτωση απόρριψης της αγωγής, με έξοδα, σε βάρος των εναγόντων αρ.
  8. Τα δικηγορικά έξοδα των αιτητών, όταν εκδικασθεί η αγωγή, αναμένεται, με βάση την κλίμακα της αγωγής και τους σχετικούς κανονισμούς περί εξόδων, να ανέλθουν στο ποσό των €16.075,71 χωρίς να υπολογίζονται οι τόκοι. Επισυνάπτεται σχετικός κατάλογος εξόδων προς υποστήριξη. Επισημαίνεται δε το γεγονός ότι οι ενάγοντες αρ. 4 έχουν ήδη καταδικασθεί για τα έξοδα δύο αιτήσεων, ημερομηνίας 20.06.2013 και 21.01.
  9. Τέλος αναφέρει η ενόρκως δηλούσα πως, απ' ότι πιστεύει, οι αιτητές έχουν καλή υπόθεση και υπεράσπιση, ως εκ τούτου είναι ορθό και δίκαιο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, η δε επίδικη αίτηση καταχωρήθηκε χωρίς καθυστέρηση. Στην επίδικη αίτηση οι ενάγοντες αρ. 4 (στο εξής καθ'ων η αίτηση) έχουν καταχωρήσει Ειδοποίηση Περί Πρόθεσης Ένστασης προβάλλοντας τους ακόλουθους λόγους: α. Η αγωγή καταχωρήθηκε την 13.03.1013 και παρόλο που μέσα από την έκθεση απαίτησης γνώριζαν οι Αιτητές ότι οι ενάγοντες αρ. 4 είναι από τη Μπελίζ, καταχώρησαν την παρούσα αίτηση καθυστερημένα την 05.05.2014 χωρίς να δίνουν και οποιαδήποτε δικαιολογία. β. Ουδεμία αναφορά γίνεται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση για την δύναμη της υπόθεσης των Αιτητών, ουδεμία αναφορά γίνεται κατά πόσο οι Αιτητές έχουν καλή υπόθεση και καλή υπεράσπιση, και η έκδοση τέτοιου διατάγματος θα ήταν αντίθετη με το πνεύμα της δικαιοσύνης να διαταχθεί η καταβολή ασφάλειας εξόδων επιβραβεύοντας έτσι ουσιαστικά τους Εναγομένους και καθυστερώντας την όλη διαδικασία. γ. Δεν είναι επιτρεπτό να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα καθ' ότι οι Ενάγοντες 4 είναι από το εξωτερικό αλλά οι Αιτητές παραγνώρισαν εντελώς και δεν απεκάλυψαν ότι οι υπόλοιποι Ενάγοντες 1, 2 και 3 είναι εκ Λεμεσού και οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα έχει εκδοθεί ή θα εκδοθεί θα αφορά και τους Ενάγοντες 1, 2 και 3 από τους οποίους μπορούν να ικανοποιηθούν οι Αιτητές. δ. Η αίτηση είναι καταχρηστική καθότι οι Εναγόμενοι δεν έχουν υπεράσπιση επί της ουσίας. ε. Το ποσό των εξόδων που ζητείται να κατατεθεί €16.075,71, είναι υπερβολικό, φανταστικό και καταπιεστικό και είναι ενδεχόμενο από τέτοια διαταγή να στερηθούν οι Ενάγοντες 4 του δικαιώματος πρόσβασης στο Δικαστήριο. ζ. Με την παράγραφο Β της αιτήσεως ζητείται η αναστολή της περαιτέρω διαδικασίας παραγνωρίζοντας οι Αιτητές ότι τέτοιο διάταγμα θα επηρεάσει και τους Ενάγοντες 1, 2 και
  10. η. Το περιεχόμενο της παραγράφου 1 της ενόρκου δηλώσεως της Αντωνίας Ποιηταρίδου είναι γενικό και άσχετο διότι η ενόρκως δηλούσα δεν αναφέρει κατά πόσο είναι εξουσιοδοτημένη από την Εναγόμενη εταιρεία να προβεί εκ μέρους της στην παρούσα ένορκη δήλωση. θ. Το περιεχόμενο της παραγράφου 2 της ένορκης δήλωσης της Αντωνίας Ποιηταρίδου είναι γενικό και αόριστο διότι δεν αναφέρει τα έγγραφα που μελέτησε για να αποκτήσει γνώση της αγωγής καθώς επίσης και τι είδους πληροφορίες της έδωσαν οι Εναγόμενοι. ι. Το περιεχόμενο της παραγράφου 3 της ένορκης δήλωσης της Αντωνίας Ποιηταρίδου είναι γενικό και αόριστο διότι δεν αναφέρει και δε διαχωρίζει ποία γεγονότα γνωρίζει προσωπικά και ποία γεγονότα πληροφορήθηκε από τους δικηγόρους των Αιτητών. κ. Το περιεχόμενο των παραγράφων 4 και 5 της ένορκης δήλωσης της Αντωνίας Ποιηταρίδου είναι γενικό και αόριστο διότι δεν αναφέρει πότε περιήλθε στην αντίληψη της ότι οι Ενάγοντες 4 είναι από τη Belize και περαιτέρω δεν αναφέρει πότε πληροφορήθηκε, και από ποίο αξιωματούχο των Αιτητών, ότι οι Καθ' ων η Αίτηση δεν έχουν κινητή ή ακίνητη περιουσία στην Κύπρο. λ. Το περιεχόμενο της παραγράφου 6 της ενόρκου δηλώσεως της Αντωνίας Ποιηταρίδου είναι γενικό και αόριστο διότι δεν απεκάλυψε την πηγή της πληροφόρησης της για τον ισχυριζόμενο κίνδυνο. μ. Το Δικαστήριο δεν πρέπει να λάβει υπόψη το προσχέδιο του καταλόγου εξόδων καθότι δεν υπήρξε συμμόρφωση με την Δ.39 Θ.21, δεν αποκαλύπτεται ποίος ετοίμασε τον εν λόγω κατάλογο. ν. Το Δικαστήριο δεν πρέπει να λάβει υπόψη την αναφορά της ενόρκως δηλούσας για την καταδίκη σε έξοδα των αιτήσεων ημερομηνίας 20.06.2013 και 21.01.2014 γιατί δεν έχουν επισυναφθεί ως τεκμήρια τα ισχυριζόμενα διατάγματα του Δικαστηρίου. ξ. Το Δικαστήριο δεν πρέπει να λάβει υπόψη την αναφορά της ενόρκως δηλούσας στην παράγραφο 9 ότι οι Αιτητές έχουν καλή υπόθεση και υπεράσπιση, αφενός διότι αυτή δεν αποκαλύπτει την πηγή της πληροφόρησης της και αφετέρου η γενική αναφορά ότι οι Αιτητές έχουν καλή υπόθεση και υπεράσπιση, χωρίς οποιαδήποτε αναφορά στα γεγονότα δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ικανοποιητική υποστήριξη του αιτήματος. ο. Η αναφορά της ενόρκως δηλούσας στην παράγραφο 10 της ένορκης δήλωσης ότι η αίτηση καταχωρήθηκε χωρίς καμία καθυστέρηση είναι αναληθής και ανυπόστατος διότι σημασία έχει πότε οι Αιτητές έλαβαν γνώση ότι οι Ενάγοντες 4 είναι από το εξωτερικό και όχι πότε θεραπεύθηκε η παρατυπία. π. Η μοναδική αναφορά που γίνεται από την ενόρκως δηλούσα στις παραγράφους 4 και 5 ότι οι Ενάγοντες 4 είναι από το εξωτερικό και δεν έχουν κινητή ή ακίνητη περιουσία στην Κύπρο δε δικαιολογεί αυτόματα την έκδοση διατάγματος για τα έξοδα. ρ. Τόσο στην αίτηση όσο και στην ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει δεν αναφέρονται τόσα και τέτοια στοιχεία και γεγονότα κατά τρόπο ώστε το Δικαστήριο να μπορούσε να ασκήσει τη διακριτική του εξουσία υπέρ των Αιτητών. σ. Τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης είναι τέτοια που υποστηρίζουν ότι είναι δίκαιο να μην εκδοθεί τέτοιο διάταγμα. Η ακροαματική διαδικασία της επίδικης αίτησης διεξάχθηκε στη βάση των προαναφερόμενων ενόρκων δηλώσεων και των αγορεύσεων των ευπαίδευτων συνηγόρων των διαδίκων, οι οποίοι ανέπτυξαν τις θέσεις και τα επιχειρήματα τους προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων τους. Οι θέσεις τους προβάλλουν εκ διαμέτρου αντίθετες. Ουσιαστικά προωθήθηκαν οι θέσεις όπως αυτές προκύπτουν από την αίτηση και τους λόγους ένστασης. Νομική πτυχή:- Η επίδικη Αίτηση στηρίζεται στη Δ.60 Κ.1 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία προβλέπει τα ακόλουθα: Ο Ενάγοντας (και σε περίπτωση ανταπαίτησης ο Εναγόμενος) ο οποίος διαμένει μόνιμα εκτός Κύπρου ή εκτός Κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης δύναται, σε οποιοδήποτε στάδιο της αγωγής, να διαταχθεί να δώσει ασφάλεια για έξοδα, έστω και αν διαμένει προσωρινά στην Κύπρο ή σε κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην υπόθεση Θεμιστοκλής Σολωμού Χαραλαμπίδης ν. Ιάκωβου Πέτρου κ.α.

(2003)1 Γ Α.Α.Δ. 1698 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η νομική πτυχή του ζητήματος έχει ευθυγραμμιστεί από τη νομολογία μας, στην οποία γίνεται αναφορά στο άρθρο 30.2 του Συντάγματος μας και στο άρθρο 6
(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, που έχει κυρωθεί από την πολιτεία μας με το Ν. 39/62. Οι σχετικές αποφάσεις είναι: Continental Ins.co of Hampshsire v. O'Regan
(1998)1 A.Α.Δ. 1087, που υιοθετήθηκε και στην πολιτική έφεση 11265 Vincent David Conway ν. Νεόφυτου Ηλία, ημερ. 21.10.2002. Στις πιο πάνω υποθέσεις αντικείμενο συζήτησης ήταν η Δ.60 θ.1, που προνοεί για ασφάλεια εξόδων όταν ενάγων στην αγωγή ή εφεσείων σε έφεση είναι μόνιμος κάτοικος εξωτερικού και στερείται οποιασδήποτε περιουσίας στην Κύπρο. Οι νομικές όμως αρχές που ισχύουν για την πιο πάνω διάταξη, και τη Δ.35 που μας αφορά, είναι οι ίδιες. Η θεμελιακή σκέψη είναι πως η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, κατά την εξέταση τέτοιας αίτησης, έχει ως βάση τη δυνατότητα του ενάγοντος, ή του εφεσείοντος ανάλογα με την περίπτωση, να παράσχει την αιτούμενη ασφάλεια. Αν δεν διαθέτει τα οικονομικά μέσα το αίτημα απορρίπτεται. Η λογική πίσω από τη σκέψη έγκειται στην αρχή πως, αν η έκδοση διαταγής για παροχή ασφάλειας εξόδων απολήγει σε στέρηση του δικαιώματος πρόσβασης στο Δικαστήριο, τότε δεν εκδίδεται η διαταγή. Υπερισχύει το δικαίωμα πρόσβασης στο Δικαστήριο, που διασφαλίζουν οι πιο πάνω συνταγματικές και νομοθετικές διατάξεις.» Στην υπόθεση Union De cooperatives Agricoles De Cereales De Semeces v. Apak Agro Industries Ltd κ.α.
(1992)1 Α.Α.Δ. 1170, με αναφορά στην αγγλική νομολογία, αναφέρθηκε πως δεν αποκλείεται σε κατάλληλη περίπτωση, και σε συσχετισμό με άλλους ενισχυτικούς παράγοντες, το Δικαστήριο να απορρίψει αίτημα για ασφάλεια εξόδων λόγω καθυστέρησης. Όμως ο γενικός κανόνας διατυπώνεται ρητά στη Δ.60 Κ.1, η οποία αναφέρεται σε κάθε στάδιο της αγωγής. Η νομολογία αναγνωρίζει τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να διατάξει την καταβολή ασφάλειας εξόδων, όταν ο ενάγοντας είναι κάτοικος εξωτερικού. Σύμφωνα με αυτή, αφού τεθεί το θεμέλιο για την άσκηση της δικαιοδοσίας, με τη διαπίστωση ότι ο ενάγοντας έχει τη συνήθη κατοικία του στο εξωτερικό, οι παράγοντες οι οποίοι λαμβάνονται υπόψη είναι κατ' εξοχή, η τυχόν κατοχή από τον ενάγοντα περιουσίας στη Δημοκρατία, η οποία μπορεί να καλύψει τα οποιαδήποτε έξοδα ήθελαν επιδικαστεί υπέρ του εναγομένου, και η ισχύς της υπόθεσης του. Σχετικά με τη δύναμη της υπόθεσης των διαδίκων, έχει νομολογηθεί ότι το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε λεπτομερή εξέταση του θέματος. Χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει στην αγγλική υπόθεση Porzelack KG v. Porzelack (UK) Ltd
(1987)1 All E.R. 1074 στην οποία ο δικαστής Browne-Wilkinson V-C υπέδειξε τα εξής: « It seems to me that I have an entirely general discretion either to award or refuse security, having regard to all the circumstances of the case. However, it is clear on the authorities that, if other matters are equal, it is normally just to exercise that discretion by ordering security against a non-resident plaintiff. The question is what, in all the circumstances of the case, is the just answer. . . This is the second occasion recently on which I have had a major hearing on security for costs and in which the parties have sought to investigate in considerable detail the likelihood or otherwise of success in the action. I do not think that is a right course to adopt on an application for security for costs. The decision is necessarily made at an interlocutory stage on inadequate material and without any hearing of the evidence. A detailed examination of the possibilities of success or failure merely blows the case up into a large interlocutory hearing involving great expenditure of both money and time. Undoubtedly, if it can clearly be demonstrated that the plaintiff is likely to succeed, in the sense that there is a very high probability of success, then that is a matter that can properly be weighed in the balance. Similarly, if it can be shown that there is a very high probability that the defendant will succeed, that is a matter that can be weighed. But for myself I deplore the attempt to go into the merits of the case unless it can be clearly demonstrated one way or another that there is a high degree of probability of success or failure.»[ Στην υπόθεση Sally Line Ltd v. Greenmar Navigation Ltd κ.ά
(1993)1 Α.Α.Δ.633 παρατηρήθηκε πως ο άκαμπτος κανόνας, ο οποίος διατυπώθηκε στην υπόθεση Crozat v. Brogden
(1894)2 Q.B. 30, σύμφωνα με τον οποίο ο εναγόμενος δικαιούται σε ασφάλεια των εξόδων οποτεδήποτε ενάγεται από αλλοδαπό ενάγοντα, έπαυσε να εφαρμόζεται. Το Δικαστήριο συνήθως κλίνει υπέρ της έκδοσης διαταγής για παροχή ασφάλειας των εξόδων του εναγόμενου, αν ο ενάγοντας είναι αλλοδαπός και δεν έχει περιουσιακά στοιχεία στην Κύπρο, δυνάμενα να εκποιηθούν για την κάλυψη των εξόδων του εναγόμενου, εκτός αν ειδικές περιστάσεις της υπόθεσης καθιστούν άδικη την έκδοση τέτοιας διαταγής. Τέτοια περίπτωση συντρέχει όταν ο Ενάγοντας δε δύναται να συμμορφωθεί με διάταγμα παροχής εγγύησης, ως ασφάλειας εξόδων, λόγω οικονομικής αδυναμίας, κάτι που θα ισοδυναμούσε με στέρηση του δικαιώματος του για πρόσβαση στην απονομή δικαιοσύνης. Αξιολόγηση των εκατέρωθεν θέσεων και Συμπέρασμα Δικαστηρίου Με γνώμονα τις προαναφερόμενες κατευθυντήριες γραμμές αλλά και νομολογιακές αρχές, προς εξάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας το Δικαστήριο, αφού έχει μελετήσει τις ένορκες δηλώσεις των δύο πλευρών, αποφαίνεται κατά πόσον πληρούνται οι απαραίτητες προϋποθέσεις για επιτυχία της Αίτησης. Όπως είναι αντιληπτό προέχει να διαπιστωθεί κατά πόσο οι Ενάγοντες αρ. 4 είναι κάτοικος εξωτερικού, και δεν είναι Ευρωπαίος πολίτης. Σ΄ αυτό περιλαμβάνονται και τα νομικά πρόσωπα εξωτερικού. Κρίνεται ότι αποδείχθηκε ξεκάθαρα πως οι Καθ' ων η Αίτηση δεν έχουν μόνιμη διαμονή στην Κύπρο, ή σε κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι κάτοικοι εξωτερικού και αυτό προκύπτει από όλα τα στοιχεία που βρίσκονται εντός του φακέλου της υπόθεσης. Στο κλητήριο ένταλμα αναφέρεται ότι οι ενάγοντες αρ. 4 - Καθ΄ ων η Αίτηση είναι από τη Μπελίζ. Αυτό ενισχύεται και από την παράγραφο 3 της Έκθεσης Απαίτησης. Το γεγονός αποδεικνύεται μέσα από την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την επίδικη αίτηση και είναι αποδεκτό από τους Καθ΄ ων η Αίτηση. Η πιο πάνω διαπίστωση νομιμοποιεί το Δικαστήριο στην άσκηση της δικαιοδοσίας του για έκδοση ή μη διατάγματος ασφάλειας εξόδων. Διαπιστώνεται περαιτέρω πως, η θέση των Αιτητών ότι, οι Καθ' ων η Αίτηση δεν έχουν οποιαδήποτε περιουσία στην Κύπρο και ιδιαίτερα ακίνητη, είναι βάσιμη. Παρόλο που οι Καθ' ων η Αίτηση αμφισβητούν τους Αιτητές, δεν ικανοποίησαν το Δικαστήριο ότι έχουν οποιαδήποτε κινητή ή ακίνητη περιούσια στην Κύπρο, αφού καμία πειστική μαρτυρία δίδεται προς τούτο. Συνακόλουθα, η θετική θέση επί της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την επίδικη αίτηση, παραμένει ισχυρή, αφού δεν έτυχε αντεξέτασης η ενόρκως δηλούσα. Όσον αφορά την ισχύ της υπόθεσης των Καθ' ων η Αίτηση, το βάρος απόδειξης βαρύνει αυτούς (βλέπε υποθέσεις Alhamari v. Alia
(1990)1 Α.Α.Δ. 434 και Studland Holdings Ltd v. Σωφρόνιου Ευσταθίου
(2003)1 Α.Α.Δ. 1809). Έχοντας κατά νου τα όσα παρατέθηκαν προγενέστερα με αναφορά στην αγγλική υπόθεση Porzelack KG v. Porzelack (UK) Ltd
(1987)1 All E.R. 1074 κρίνεται ότι οι Ενάγοντες αρ. 4, Καθ' ων η Αίτηση, δεν απέδειξαν με μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου την ισχύ της υπόθεσης τους. Από την πλευρά τους οι Αιτητές, αναφορικά με την ισχύ της δικής τους υπόθεσης, επικαλούνται την ύπαρξη καλής υπόθεσης και Υπεράσπισης. Κρίνεται, ωστόσο, πως η μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου δεν είναι τέτοιας δυναμικής ή βαρύτητας που να νομιμοποιεί το Δικαστήριο να προβεί σε συμπέρασμα σ΄ αυτό το στάδιο ότι ένας εκ των δύο διαδίκων απέδειξε ισχυρότερη υπόθεση. Ως εκ τούτου, το ζήτημα έχει ουδέτερη σημασία για το Δικαστήριο, και δε θα μπορούσε να λειτουργήσει ενάντια στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας προς την κατεύθυνση της παροχής ασφάλειας για τα έξοδα. Συνεπώς ο σχετικός λόγος ένστασης (β) απορρίπτεται. Οι πιο πάνω διαπιστώσεις κρίνεται ότι αποτελούν δικαιολογητική βάση για άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου προς την κατεύθυνση έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, εκτός και αν οποιοσδήποτε λόγος ένστασης επιτύχει. Τέθηκε ζήτημα στην ένσταση εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση για καθυστέρηση στην υποβολή της επίδικης Αίτησης. Απορρίπτεται η θέση. Το χρονικό διάστημα το οποίο έχει παρέλθει από την καταχώρηση της αγωγής, παρά τη μεσολάβηση εκδίκασης άλλων δύο ενδιάμεσων αιτήσεων, δεν κρίνεται από μόνο του, όπως προβάλλεται, ικανό, για στοιχειοθέτηση υπέρμετρης καθυστέρησης. Στην παρούσα υπόθεση επίσης δεν προκύπτουν καταχρηστικές περιστάσεις ή περιστάσεις τέτοιες που να καθιστούσαν την καθυστέρηση αποφασιστικό παράγοντα. Η πρόνοια της διάταξης της Δ.60 Κ.1 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία προνοεί πως η ασφάλεια εξόδων μπορεί να διαταχθεί σε οποιοδήποτε στάδιο, δε μπορεί υπό τα δεδομένα της παρούσας υπόθεσης να παραγνωρισθεί ή να παρακαμφθεί. Ως εκ τούτου ο (α) λόγος ένσταση απορρίπτεται. Άλλος λόγος ένστασης (γ) των καθ' ων η αίτηση είναι πως οι αιτητές δεν αποκάλυψαν με μαρτυρία ότι οι ενάγοντες 1, 2 και 3 είναι από την Κύπρο και οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα θα μπορούσε να ικανοποιηθεί από αυτούς. Ούτε η θέση αυτή είναι ικανή να στοιχειοθετήσει λόγο ένστασης. Το γεγονός προκύπτει ενώπιον του Δικαστηρίου από το κλητήριο ένταλμα και δεν χρειαζόταν να το αναφέρουν οι αιτητές ως μαρτυρία. Άλλωστε, οι αιτητές δε λένε ότι οι ενάγοντες 1, 2 και 3 είναι εκτός Κύπρου οπότε θα παραπλανούσαν το Δικαστήριο. Ως λόγο ένστασης (ζ) οι καθ'ων η αίτηση θέτουν πως τυχόν αναστολή της διαδικασίας θα επηρεάσει τους ενάγοντες 1, 2 και
  1. Ούτε αυτή η θέση γίνεται δεκτή. Τυχόν διαταγή του Δικαστηρίου για αναστολή της διαδικασίας θα είναι κατά τέτοιο τρόπο που θα αφορά μόνο τους καθ' ων η αίτηση. Ως εκ τούτου δεν γίνεται αντιληπτό με ποιο τρόπο θα επηρεασθούν τα δικαιώματα των εναγόντων 1, 2 και
  2. Απορρίπτεται επίσης και ο λόγος ένστασης (η) αφού στην παράγραφο 1 της ένορκης δήλωσης, που υποστηρίζει την επίδικη αίτηση, ρητά αναφέρεται ότι είναι κατόπιν εξουσιοδότησης που γίνεται. Εισηγούνται ακόμη οι καθ' ων η αίτηση (λόγος ένστασης μ) πως το Δικαστήριο δεν πρέπει να λάβει υπόψη τον κατάλογο εξόδων, που επικαλούνται οι αιτητές, διότι δεν αποκάλυψαν ποιος ετοίμασε αυτόν τον κατάλογο. Κρίνεται πως η ουσία του πράγματος έγκειται στο κατά πόσο αυτός ο κατάλογος ανταποκρίνεται στα προβλεπόμενα δικηγορικά έξοδα από τους σχετικούς κανονισμούς και ως φαίνεται ανταποκρίνεται. Η απόδειξη του προσώπου που ετοίμασε τον εν λόγω κατάλογο κρίνεται ότι ουδόλως θα προσέθετε ή θα αφαιρούσε στην έκβαση της επίδικης αίτησης. Συνακόλουθα ο σχετικός λόγος ένστασης απορίπτεται. Θα πρέπει τέλος να επισημανθεί πως από πλευράς των καθ΄ ων η αίτηση δεν τέθηκε θέμα οικονομικής αδυναμίας τους για καταβολή ασφάλειας εξόδων. Ενόψει όλων των πιο πάνω κρίνεται ότι ουδείς λόγος ένστασης δύναται να επιτύχει. Συνακόλουθα, η επίδικη Αίτηση επιτυγχάνει. Αναφορικά με το ύψος του ποσού, έχοντας διέλθει τον προτεινόμενο κατάλογο εξόδων, με βάση την εμπειρία και πρακτική, τη φύση της απαίτησης, το στάδιο που βρίσκεται η υπόθεση με επιδικασμένα έξοδα προς όφελος των Αιτητών σε δύο αιτήσεις (η μία κατόπιν ακρόασης), έστω και αν δεν έχουν ακόμη υπολογισθεί από τον Πρωτοκολλητή και λαμβανομένων υπόψη ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση είναι Ενάγοντες αρ. 4 με ακόμη τρεις Ενάγοντες, κρίνεται ότι το ποσό των €4.000,00 είναι εύλογο και δίκαιο να δοθεί ως εγγύηση για ασφάλεια εξόδων των Αιτητών. Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο οι Καθ΄ων η αίτηση-Ενάγοντες αρ. 4 διατάσσονται να παράσχουν προς όφελος των Αιτητών-Εναγομένων ασφάλεια εξόδων ύψους €4.000,00 υπό μορφή κατάθεσης σε μετρητά ή τραπεζικής εγγύησης ή άλλης εγγύησης προς ικανοποίηση των Αιτητών ή των δικηγόρων τους. Η ασφάλεια εξόδων να παρασχεθεί εντός 45 ημερών από σήμερα. Μέχρι να παρασχεθεί η προαναφερόμενη ασφάλεια εξόδων κάθε διαδικασία στην αγωγή, στο μέρος που αφορά τους Καθ΄ων η αίτηση-Ενάγοντες αρ.4 αναστέλλεται. Σε περίπτωση που η ασφάλεια εξόδων δεν παρασχεθεί εντός της ταχθείσας προθεσμίας, η αγωγή θα θεωρείται απορριφθείσα, στο μέρος που αφορά τους Ενάγοντες αρ.
  3. Τα έξοδα της επίδικης αίτησης, ακολουθώντας το αποτέλεσμα, επιδικάζονται προς όφελος των Αιτητών και εναντίον των Καθ΄ων η αίτηση. Να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή για να εγκριθούν από το Δικαστήριο. Να πληρωθούν στο τέλος της δίκης επί της αγωγής. (Υπ.) ................ Δ. Ι. Κίτσιος, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής .../ΜΔ-ΜΠ Subject: Civil/Other actions/Interim Αναφορά: Πολιτική Δικονομία - Αίτηση για ασφάλεια εξόδων cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.