MD Referrals Ltd ν. CJSC Intertechelectro κ.α., Αρ. Αγωγής 4184/12, 29/9/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2014:A340 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 4184/12 Μεταξύ: MD Referrals Ltd, από την Πάφο Ενάγουσας -και-
- CJSC Intertechelectro, από τη Ρωσία
- Generation Holding AG, από την Αυστρία
- P.E.C. Powerenergy Cyprus Ltd, από τη Λεμεσό
- Mark Shabad, από το Ηνωμένο Βασίλειο
- Gregory Schtulberg, από το Ηνωμένο Βασίλειο
- Clarus Management Ltd, από τη Ρωσία
- Alexander Korolenko, από τη Ρωσία
- Aντώνης Αντωνίου Λατούρος, από την Αραδίππου Εναγομένων ............ Αίτηση ημερομηνίας 3.4.2014 υπό Εναγομένων 1 και 2 για διαγραφή μέρους της Έκθεσης Απαίτησης 29 Σεπτεμβρίου 2014 Για Εναγόμενους 1 και 2-Αιτητές: κ. Σ. Πίττας (για την εκφώνηση της απόφασης κα Τοπούζογλου) Για Ενάγουσα-Καθ' ης η αίτηση: κα Α. Μούντη για κ. Καριτζή ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση ζητείται διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει διαγραφή συγκεκριμένων ως το παρακλητικό Α της αίτησης δικογράφων ως μη αναγκαίων και/ή ως σκανδαλωδών και/ή γιατί θα επηρεάσουν δυσμενώς και/ή θα προκαλέσουν αμηχανία και/ή καθυστέρηση στην δίκαιη ακρόαση (UNNECESSARY OR SCANDALOUS OR WHICH MAY TEND TO PREJUDICE, EMBARRASS OR DELAY THE FAIR TRIAL) της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή. Επίσης επιδιώκεται διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάζει την διαγραφή από την Έκθεση Απαίτησης των Εναγόντων οποιωνδήποτε αναφορών και/ή ισχυρισμών γίνονται και σχετίζονται αναφορικά με την Συμφωνία Αντιπροσωπείας ημερ. 24.9.2008 («η Σύμβαση Αντιπροσωπείας») και/ή οποιεσδήποτε απαιτήσεις και/ή αγώγιμα δικαιώματα των Εναγόντων έχουν σχέση και/ή απορρέουν και/ή προκύπτουν και/ή βασίζονται στην Σύμβαση Αντιπροσωπείας, γιατί δεν είναι αναγκαία και/ή γιατί είναι σκανδαλώδη και/ή γιατί τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς και προκαλέσουν αμηχανία και/ή καθυστέρηση στην δίκαιη ακρόαση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή. Η αίτηση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, ΘΘ1, 2 και 3, Δ.27 ΘΘ1, 2 και 3, Δ.19 ΘΘ26 και Δ.64 ως και επί της εγγενούς εξουσίας και πρακτικής του Δικαστηρίου και η πραγματική της βάση συναντάται εκτός του φακέλου της υπόθεσης, στην ένορκη δήλωση της κας Χριστίνας Φιάκκα, δικηγόρου στο γραφείο των δικηγόρων που υπερασπίζουν τους Εναγόμενους 1 και
- Η αναγκαιότητα της αίτησης προβάλλεται κυρίως στο ότι το Δικαστήριο με Ενδιάμεσες Αποφάσεις του ημερομηνίας 21.2.2014, κατόπιν αιτήσεων ημερομηνίας 26.7.2013 από τους Εναγόμενους 1 και 2, ανέστειλε την αγωγή των Εναγόντων ως προς τις απαιτήσεις και/ή τα αγώγιμα δικαιώματα αυτών, που σχετίζοντο με την σύμβαση αντιπροσωπείας ώστε να παραπεμφθούν σε διαιτησία στην Στοκχόλμη, όπως προέβλεπε σχετική ρήτρα διαιτησίας, που εμπεριέχεται στην εν λόγω συμφωνία αντιπροσωπείας (βλ. σχετικά αποφάσεις κ. Μαλαχτού ημερομηνίας 21.2.2014). Είναι η περαιτέρω θέση των Εναγομένων ότι οι Ενάγοντες όφειλαν μετά την εν λόγω απόφαση να τροποποιήσουν την Έκθεση Απαίτησης τους «ώστε να συνάδει με τις ανώτερες ενδιάμεσες αποφάσεις του Δικαστηρίου που διέταξαν την αναστολή της αγωγής των Εναγόντων καθ' όσον μέρος αφορούσε απαιτήσεις που προέρχονταν από την εν λόγω συμφωνία». Η Έκθεση Απαίτησης θα πρέπει να τροποποιηθεί, εισηγούνται οι Εναγόμενοι, για να μπορούν οι τελευταίοι να γνωρίζουν τι θα πρέπει να απαντήσουν στην υπεράσπιση τους όπως επίσης και τι θα αντιμετωπίσουν κατά την ακρόαση της υπόθεσης. Η παραμονή στην Έκθεση Απαίτησης παραγράφων, ισχυρισμών και απαιτήσεων που καλύπτονται από τις Ενδιάμεσες Αποφάσεις 21.2.2014 δεν είναι αναγκαία ή είναι σκανδαλώδης ή θα προκαλέσει αδικία ή αμηχανία ως και καθυστέρηση στη δίκαιη ακρόαση της υπόθεσης. Διά της ενστάσεως τους, οι Ενάγοντες αντιτείνουν ότι οι προϋποθέσεις για τέτοια διαγραφή δεν υφίστανται, αφού η Έκθεση Απαίτησης της Ενάγουσας έγινε σύμφωνα με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και όλες οι παράγραφοι των οποίων ζητείται η διαγραφή σχετίζονται με τα επίδικα θέματα, όπως έχουν διαμορφωθεί μετά τις εν λόγω ενδιάμεσες αποφάσεις. Έστω και αν το Δικαστήριο, συνεχίζουν, έχει διατάξει την αναστολή της αγωγής καθ' όσον αφορά τις απαιτήσεις και τα αγώγιμα δικαιώματα που σχετίζονται με την συμφωνία αντιπροσωπείας, τα γεγονότα της Έκθεσης Απαίτησης που αναφέρονται σ' αυτή, αποτελούν αναπόσπαστο και αναγκαίο μέρος του όλου πλέγματος των γεγονότων που συνθέτουν την επίδικη διαφορά και τα επίδικα θέματα. Αυτή η θέση εξηγείται τόσο στη γραπτή ένσταση όσο και στις αγορεύσεις με τον εξής τρόπο: «Η συμφωνία αντιπροσωπείας τυγχάνει επίκλησης σε μεγάλο μέρος της συμφωνίας πώλησης των μετοχών ημερομηνίας 19.5.10 μεταξύ των διαδίκων, η οποία θα αποτελέσει την κύρια βάση ανάγνωσης από το Δικαστήριο των νομικών ή συμβατικών δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των διαδίκων. Τούτου δοθέντος, η συμφωνία αντιπροσωπείας αποτελεί έγγραφο, του οποίου η Ενάγουσα έχει σε κάθε περίπτωση να ζητήσει την κατάθεση αυτού ως Τεκμήριο, προς εξέταση και αξιολόγηση από το Δικαστήριο. Κατ' επέκταση οι σχετικοί παράγραφοι περιγράφουν τους όρους της συμφωνίας, δεν μπορούν να κριθούν ούτε ως μη αναγκαίες ούτε ως σκανδαλώδεις, ούτε θα επηρεάσουν δυσμενώς ή να προκαλέσουν αμηχανία ή καθυστέρηση ή περιπλοκή στη δίκαιη ακρόαση της υπόθεσης». Περαιτέρω, η διατήρηση των παραγράφων αυτών δεν θα προκαλέσει ανάγκη περαιτέρω μαρτυρίας ή οποιασδήποτε ζημιάς στους Αιτητές. Αντίθετη θεώρηση θα οδηγήσει σε διάσπαση της συνοχής και λογικής αλληλουχίας των γεγονότων που προβάλλονται στην Έκθεση Απαίτησης, με σοβαρό ενδεχόμενο τόσο τη ζημιά στην υπόθεση της Ενάγουσας ή την ανάγκη περαιτέρω τροποποίησης. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι ανέλυσαν τις πιο πάνω θέσεις εμπλουτίζοντας τις με σχετική νομολογία στις αντίστοιχες αγορεύσεις τους. Η έκδοση των εν λόγω αποφάσεων που αφορούσε την αναστολή του μέρους της αγωγής που εδράζεται σε συμφωνία αντιπροσωπείας είναι φυσικά αδιαμφισβήτητη και καθορίζει κατά πολύ τη πορεία της υπόθεσης. Η εξουσία που καλείται το Δικαστήριο να ασκήσει, εν προκειμένω, ερείδεται κυρίως στη Δ.19 Θ.26 και στη Δ.27 Ο.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Και οι δυο αυτοί Θεσμοί έχει κριθεί ότι πρέπει να ερμηνεύονται αυστηρά και η εξ αυτών εξουσία να ασκείται με προσοχή και φειδώ, ώστε να μην υπάρχει αχρείαστη επέμβαση στην ελευθερία των διαδίκων να συντάξουν τα δικόγραφα τους. Παρατίθενται στην συνέχεια αυτούσιοι οι βασικότεροι θεσμοί που κυρίως στηρίζουν την Αίτηση: "19
(26)The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, order to be struck out or amended any matter in any endorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action. 27
(3)The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just." Στη Δ.19 θ.26 δίδεται ακριβώς η εξουσία του Δικαστηρίου για διαγραφή μέρους δικογράφου όταν είναι αχρείαστο ή σκανδαλώδες ή τείνει να επηρεάσει δυσμενώς ή να καθυστερήσει τη δίκαιη δίκη της υπόθεσης. Αναφέρω ότι η πιο πάνω διαταγή είναι πανομοιότυπη με τη Δ.19 θ.27 του Annual Practice
(1958)και παραπέμπω σε αυτό για περαιτέρω ανάλυση των αρχών για τη σύνταξη δικογράφων, ειδικά στη σελ. 448 κ.επ. στις οποίες καθορίζονται και τα όρια εντός των οποίων το Δικαστήριο μπορεί να επέμβει και να ασκήσει τη διακριτική του εξουσία για διαγραφή μέρους του δικογράφου. Η διατύπωση του θεσμού αυτού είναι αρκετά πλατειά και έχει τύχει νομικής επεξεργασίας από σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Όπως εύστοχα έχει παρατηρηθεί στην υπόθεση Lavar Shipping Co. Ltd & Another ν. Souras Bros Ltd & Another
(1972)4 J.S.C. σελ.416 ".thourh the language of Order 19 Rule 26 is wide, its operation is limited". Είναι δεδομένο ότι η διαγραφή είναι εξαιρετικό μέτρο και πρέπει να δικαιολογείται επαρκώς πότε το Δικαστήριο ασκεί αυτή την εξουσία. Αυτό θα πρέπει να γίνεται κυρίως όταν το δικόγραφο στερείται οποιουδήποτε ερείσματος και είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο. (Βλ. In re Pelmako Dev. Ltd
(1991)1 C.L.R. 246, Soboh Petroleum(Cyprus) Ltd v. Hussein Ali Nasrat Abdallah κ.α., Π.Ε. 69/2011, ημερ. 19.7.2013). Επίσης τονίζεται από τη νομολογία ότι ακόμα και αν διαπιστωθεί ότι υπάρχει παραβίαση του θεσμού που αφορά την δικογραφία το Δικαστήριο δεν πρέπει εύκολα να οδηγηθεί στην διαγραφή μέρους του δικογράφου. Εκείνο που πρέπει να πράξει το Δικαστήριο, όταν διαπιστώσει παρατυπία στη δικογραφία, είναι να εξετάσει περαιτέρω αν υπάρχει βλάβη της πλευράς που το ζητά. Όσον αφορά την Δ.27 θ.3 των Θεσμών, στη βάση έκδηλα αβάσιμου δικογράφου, πάλι θα παρατηρήσω ότι η εξουσία επίσης της σχετικής διαταγής όπως έχει νομολογηθεί ασκείται με περισσή φειδώ. (Βλ. Χ΄Οικονόμου ν. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ
(1992)1 Α.Α.Δ. 949 και Σάββα ν. Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ
(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 1609 και Knowles v. Roberts
(1888)38 Ch. D. 263). Με όλο το σεβασμό στις εκφρασθείσες υπό του κ. Πίττα θέσεις, δεν θεωρώ ότι η έκδοση των Ενδιάμεσων Αποφάσεων του Δικαστηρίου για αναστολή θα πρέπει να οδηγήσει σε επέμβαση επί της δικογραφίας των Εναγόντων. Είναι ορθό αυτό που προβάλλεται ότι δηλαδή θα πρέπει οι Ενάγοντες να έχουν την ελευθερία να εκφράσουν τα επίδικα θέματα, μέρος των οποίων, με τον τρόπο που εξηγείται, είναι και η σύμβαση αντιπροσωπείας, ούτως ώστε να υπάρχει μία ομοιογένεια και λογική σειρά στα δεδομένα για τα οποία επιδιώκεται θεραπεία. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να οδηγηθεί σε επιδίκαση οποιωνδήποτε ποσών ή οποιασδήποτε θεραπείας, που να πηγάζει αυτόνομα από τη σύμβαση αντιπροσωπείας, εφόσον σε σχέση με αυτή υπάρχει η πιο πάνω αναστολή. Η αναστολή όμως της αξίωσης δεν θεωρώ ότι πρέπει να οδηγήσει σε διαγραφή μέρους της δικογραφίας που την περιλαμβάνει. Δεν έχω πεισθεί ότι η συμπερίληψη αυτών των θεμάτων θα προκαλέσει οποιαδήποτε βλάβη στους Εναγόμενους. Δικαιολογημένο κρίνεται επίσης το μέρος της ένστασης των Εναγόντων ότι δηλαδή οι σχετικές παράγραφοι είναι αναγκαίες ως προς την παράθεση των επιδίκων θεμάτων, ειδικά ως εκ του επικαλούμενου συσχετισμού των παραγράφων αυτών και με την συμφωνία πώλησης μετοχών, που αποτελεί πλέον τον κύριο πυρήνα των αιτουμένων θεραπειών. Έχω λάβει υπόψη μου τη θέση και την αποδέχομαι ότι θα πρέπει το Δικαστήριο να μην απαγορεύσει την παράθεση ισχυρισμών που αφορούν το γενικότερο πλαίσιο των σχέσεων των διαδίκων. Η επίκληση του φόβου ότι τυχόν διαγραφή των παραγράφων που ζητούνται, ενδεχομένως, να στερήσει από τον διάδικο την δυνατότητα να παραθέσει γεγονότα που αφορούν και επηρεάζουν και τη συμφωνία πώλησης μετοχών, είναι κατ' αρχήν βάσιμη και δεν έχει ανατραπεί από τους Αιτητές. Τίποτε δε, δεν κλονίζει την απόφαση του Δικαστηρίου για αναστολή του μέρους του αγώγιμου δικαιώματος που ήδη εκρίθη ως άνω. Στην υπόθεση Γιώργος Χριστοφίδης ν. Κυριάκου Παττίχη
(2002)1 Α.Α.Δ. σελ.245, εκρίθη ότι η απόρριψη μέρους της απαίτησης που στηρίζετο σε κακούργημα δεν επηρέαζε την προώθηση της, στη βάση άλλου ερείσματος και αιτίας αγωγής. Όταν δε ζητήθηκε διαγραφή των αναφορών σε θέματα που άπτοντο του κακουργήματος, κρίθηκε ότι αυτό δεν ήταν αναγκαίο, εφόσον τα γεγονότα που αναφέρονταν στις παραγράφους της Έκθεσης Απαίτησης «είναι απλά γεγονότα που δείχνουν το ιστορικό και τις λεπτομέρειες της απαίτησης του Εφεσίβλητου-Ενάγοντα, που αποτελούν τη βάση και το έρεισμα για την απαίτηση του, που βασίζεται στις λοιπές αιτίες αγωγής». Ως εκ τούτου, κρίθηκε ότι η αγωγή θα παραμείνει για τις υπόλοιπες αιτίες αγωγής. Με βάση αυτή την προσέγγιση, θα επαναλάμβανα ότι τα θέματα που τίθενται στις σχετικές παραγράφους μπορούν να αποτελέσουν ένα ιστορικό αναφοράς που δεν επηρεάζεται από την αναστολή που διετάχθη ως άνω και δεν προκαλεί απτή βλάβη στους Εναγόμενους. Εν αντιθέσει, θα θεωρούσα ότι η επέμβαση του Δικαστηρίου, με τον τρόπο που ζητείται, θα οδηγούσε σε δυσκολία τον Ενάγοντα, τόσο όσον αφορά τον προσδιορισμό των επιδίκων γεγονότων όσο και στο ότι θα ήταν δύσκολο να απομονώσει γεγονότα από το σύνολο, που ενδεχομένως να είναι ουσιαστικό για την υπόθεση του. Για τους λόγους που έχω εξηγήσει θεωρώ ότι η αίτηση πρέπει να απορριφθεί και απορρίπτεται, με έξοδα υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων, ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) .............. Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής .../ΙΜ Subject: Civi/Other Actions/Interim Αναφορά: Αίτηση για διαγραφή μέρους της Έκθεσης Απαίτησης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο