Ηλίας Γεωργίου ν. A. Tryfonos Constructions Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 104/09, 24/10/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2014:A370 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: N. Γεωργιάδη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 104/09 ΜΕΤΑΞΥ: Ηλίας Γεωργίου Ενάγοντα και 1. A. Tryfonos Constructions Ltd 2. Άκης Τρύφωνος Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 30/1/14 για διαγραφή των παραγράφων 3, 10, 15 και 16 της Έκθεσης Απαίτησης Ημερομηνία: 24/10/2014 Εμφανίσεις: Για τους Αιτητές- Εναγόμενους: κ. Ζ. Λιασίδης μαζί με την ασκούμενη δικηγόρο κα Άντρια Αριστοδήμου για Αλέξανδρο Ιωαννίδη & Συνεργάτες Για τον Καθ' ου η Αίτηση - Ενάγοντα: κα Μ. Κόκκινου για κ. Χ. Τριανταφυλλίδη Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Εισαγωγή Με αίτησή τους οι Εναγόμενοι - Αιτητές (οι «Αιτητές») αιτούνται: «1. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου διατάττον την διαγραφή (strike out), των παραγράφων 3, 10, 15 και 16 της Έκθεσης Απαιτήσεως, ως ανεπίτρεπτες και/ή μη αναγκαίες και/ή σκανδαλώδεις και/ή άλλως πως μαρτυρία επί δικογράφου και/ή ως μέτρο αντινομικό και/ή ως καταχρηστικό της διαδικασίας του Σεβαστού Δικαστηρίου και/ή της απονομής της δικαιοσύνης και/ή που τείνει να προκαταβάλει και/ή περιπλέξει την εκδίκαση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής.» Η αίτηση τους βασίζεται στους Θεσμούς της Πολιτικής Δικονομίας Δ.19, Θ.4 και Θ.26, Δ.27 Θ.1, 2 και 3, Δ.48 Θ.9 (
- j)της Νομολογίας και επί των συμφυών εξουσιών και πρακτικής του Σεβαστού Δικαστηρίου. Απαίτηση του Ενάγοντα - Καθ' ου η Αίτηση Προτού αναφερθώ την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση θεωρώ σκόπιμο να συνοψίσω την απαίτηση του Ενάγοντα - Καθ' ου η Αίτηση (ο «Καθ' ου η Αίτηση»). Ο Καθ' ου η Αίτηση, όπως αναφέρει, ανέθεσε σε κάποιον αρχιτέκτονα τον κ. Κωνσταντίνο Φυσεντζίδη την ετοιμασία αρχιτεκτονικών σχεδίων για συγκρότημα κατοικιών στην Πόλη Χρυσοχούς - Λατσί. Οι εν λόγω κατοικίες ανεγέρθηκαν. Τα σχέδια αποτελούσαν «πρωτότυπο δημιούργημα» και ο Καθ' ου η Αίτηση αφού κατέβαλε την αμοιβή του αρχιτέκτονα απέκτησε την πνευματική ιδιοκτησία των σχεδίων. Ισχυρίζεται ότι, κατά παράβαση των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας του, οι Αιτητές ανήγειραν πανομοιότυπες κατοικίες στον Άγιο Τύχωνα στη Λεμεσό. Απαιτεί δήλωση αναγνωριστική των δικαιωμάτων του, λογαριασμό κερδών, διάταγμα παύσης της προσβολής των δικαιωμάτων του και αποζημιώσεις. Οι Αιτητές με την Υπεράσπιση τους αμφισβητούν ότι τα σχέδια αποτελούν πρωτότυπο δημιούργημα ή ότι τα αντέγραψαν. Τα σχέδια των οικιών στον Άγιο Τύχωνα ετοιμάστηκαν από τον Εναγόμενο 2. Oι παράγραφοι τις οποίες ζητούν οι Αιτητές να διαγραφούν είναι οι ακόλουθες: «3. Κατά ή περί το 1999 ο Ενάγοντας ανέθεσε την ετοιμασία πρωτότυπων αρχιτεκτονικών σχεδίων και/ή μελετών στο αρχιτεκτονικό γραφείο «Constantinos Fysentzides Co. Ltd» και/ή στον αρχιτέκτονα ο οποίος εργοδοτείτο και/ή συνεργάζετο μετά της ρηθείσης Εταιρείας Κωνσταντίνο Φυσεντζίδη, βάσει των οποίων ο Ενάγων ανήγειρε το συγκρότημα κατοικιών και/ή τις τουριστικές επαύλεις στην Πόλη Χρυσοχούς - Λατσί αι οποίαι αναφέρονται εις τη παράγραφο 1 ανωτέρω. 10. Κατά ή περί τις αρχές του 2004 περιήλθε εις γνώση του Ενάγοντα και/ή του αρχιτέκτονα Κωνσταντίνου Φυσεντζίδη ότι οι Εναγόμενοι 1 και/ή 2 σχεδίασαν και/ή ανήγειραν οικίες εις τη περιοχή Αγίου Τύχωνα εις Λεμεσό οι οποίες ήσαν οι ίδιες και/ή πανομοιότυπες και/ή ήσαν αναπαραγωγή και/ή αντιγραφή εις την ολότητα των και/ή καθ' όσον αφορά όλα τα βασικά και/ή ουσιαστικά χαρακτηριστικά και/ή αποσπάσματα αυτών με τις οποίες οι οποίες ανεγέρθεισαν με βάση τα αρχιτεκτονικά σχέδια και/ή μελέτες που είχαν ετοιμασθεί για λογαριασμό του Ενάγοντα από το αρχιτεκτονικό γραφείο "Constantinos Fysentzides Co. Ltd" και του αρχιτέκτονα Κωνσταντίνου Φυσεντζίδη. 15. Οι Αρχιτέκτονες του Ενάγοντος κατεχώρησαν εις το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού την Αγωγή υπ' αριθμό 5895/2004 εναντίον μεταξύ άλλων και των Εναγομένων 1 και/ή 2 αναφορικά με τη παραβίαση των πνευματικών δικαιωμάτων υπό των ρηθέντων Εναγομένων αναφορικά με τα ανωτέρω αναφερόμενα το δε Δικαστήριο με απόφαση του ημερομηνίας 29/5/2008 η οποία δεν εφεσιβλήθει απεφάσισαν ότι οι Εναγόμενοι 1 και/ή 2 αντέγραψαν τα αρχιτεκτονικά σχέδια των αρχιτεκτόνων του Ενάγοντος πλην όμως δεν επεδίκασε υπέρ αυτών τας αιτουμένας θεραπείας καθ' ότι κατέληξε εις το εύρημα ότι το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας των ρηθέντων αρχιτεκτόνων επί των σχεδίων και/ή μελετών των είχε μεταβιβασθεί εις τον Ενάγοντα εις τη παρούσαν Αγωγή. 16. Ο Ενάγων θα αναφερθεί εις την απόφαση του Δικαστηρίου εις την προαναφερόμενη Αγωγή κατά τη δικάσιμο». Η Ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση H αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Μαρίας-Χριστίνας Γ. Κάιζερ που είναι εκ των δικηγόρων των Αιτητών είναι εξουσιοδοτημένη να προβεί στην παρούσα ένορκη δήλωση. Η θέση της είναι ότι στις παραγράφους 3 και 10 της Έκθεσης Απαίτησης ο Καθ' ου η Αίτηση κατονομάζει το άτομο και περαιτέρω σε προτιθέμενη μαρτυρία με την οποία θα προχωρήσει προς απόδειξη της υπόθεσης του. Ο μάρτυρας ο οποίος κατονομάζεται είναι ο ενάγοντας της αγωγής 5895/04 που είναι άλλο πρόσωπο. Η αγωγή εκείνη είχε απορριφθεί. Κατά παράβαση της Δ.19 Θ.4 παρεκκλίνει από τη σύντομη έκθεση μόνο των ουσιωδών γεγονότων και εισάγει μαρτυρία. Όσον αφορά τις παραγράφους 15 και 16 παρατίθεται επίσης μαρτυρία σχετική με την αγωγή 5895/04, με την οποία επιχειρείται επηρεασμός του Δικαστηρίου αρνητικά για τους Αιτητές. Η εν λόγω απόφαση στην αγωγή εκείνη παρουσιάζεται με τρόπο παραπλανητικό και εκτίθεται μαρτυρία κατά παράβαση πάλι της Δ.19 Θ.4. Η προαναφερθείσα ενέργεια του Καθ' ου η Αίτηση να παραθέσει προτιθέμενη μαρτυρία, να κατονομάσει ουσιαστικά τον προτιθέμενο μάρτυρα του και να εκφύγει από τη σύντομη έκθεση μόνο των ουσιαστικών γεγονότων παρουσιάζοντας με παραπλανητικό τρόπο την απόφαση της αγωγής 5895/04 τείνει να προκαταβάλει αρνητικά το Δικαστήριο για τους Αιτητές, να περιπλέξει την εκδίκαση της υπόθεσης, ενέργεια που δεν συνάδει με την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Η Ένσταση του Καθ' ου η Αίτηση Ο Καθ' ου η Αίτηση έφερε ένσταση στην αίτηση. Οι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι: «(α) Η Αίτηση στερείται ουσιαστικού και νομικού ερείσματος. (β) Τα γεγονότα που περιβάλλουν την αίτηση είναι θέματα που πρέπει να προβληθούν ως Υπεράσπιση. (γ) Η αίτηση κατεχωρήθη με υπέρμετρη καθυστέρηση. (δ) Η Αίτηση είναι παράτυπη και αντικανονική. (ε) Οι Αιτητές δεν νομιμοποιούνται στις αιτούμενες θεραπείες. (στ) Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος και η Νομολογία. (ζ) Δεν δικαιολογείται η διαγραφή παραγράφων της Έκθεσης Απαίτησης.» Η ένσταση στηρίζεται στους Θεσμούς της Πολιτικής Δικονομίας Δ.19, Θ.4 και Θ.26, Δ.20, Θ.1Α και Θ3, Δ.27, Θ.Θ.1-4, Δ.48, Θ.Θ. 1, 2, 3, 4, 8 και 9, Δ.64, στο άρθρο 30 του Συντάγματος, στην πρακτική και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και στις Γενικές Αρχές του Νόμου και της Νομολογίας. Η Ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Ένσταση H ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Ευριπίδη Μάνουλου, δικηγόρου εργαζόμενου στο δικηγορικό γραφείο του δικηγόρου του Καθ' ου η Αίτηση. Είναι εξουσιοδοτημένος να προβεί στην εν λόγω δήλωση. Διαφωνεί με την ένορκη δήλωση της κυρίας Κάιζερ. Τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση έπρεπε να περιληφθούν στην Υπεράσπιση των Αιτητών και όχι σε αίτηση. Οι παράγραφοι των οποίων ζητείται η διαγραφή δεν περιέχουν μαρτυρία αλλά ουσιώδη γεγονότα και αναφορές σε γεγονότα τα οποία είναι αναγκαία για τη στοιχειοθέτηση της απαίτησης του Καθ' ου η Αίτηση. Σκοπός των Αιτητών είναι η καθυστέρηση της διαδικασίας. Η αίτηση έχει καταχωρηθεί με υπέρμετρη καθυστέρηση. Για τους λόγους αυτούς, όπως αναφέρει, η αίτηση πρέπει να απορριφθεί. Νομική πτυχή και Αξιολόγηση των εκατέρωθεν θέσεων Η νομική βάση επί της οποίας μπορεί να στηριχθεί αίτηση για διαγραφή είναι η Δ.19, Θ.26 (βλ. Cyber Group Ltd v. Χαραλαμπίδη κ.α.
(2004)1Γ ΑΑΔ 1852, Νίκος Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon (S.A.L.)
(1998)1Γ ΑΑΔ 1338 και Βιομηχανία Χαρ. Αλωνεύτης Λτδ κ.α. Alpha Bank Ltd
(2003)1Β ΑΑΔ 990). Η Δ. 19, Θ.26 προνοεί τα ακόλουθα: 'The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action'. Τα δικόγραφα αποτελούν το πλαίσιο μέσα στο οποίο προσφέρεται η δυνατότητα στους διαδίκους να εκθέσουν την υπόθεσή τους. Η Δ.19, Θ.4 επιτακτικά καθορίζει ότι πρέπει να συμπεριλαμβάνονται στα δικόγραφα γεγονότα, κατ' αντίθεση προς τη μαρτυρία. Κατά δεύτερο λόγο τα γεγονότα στα οποία γίνεται αναφορά από ένα διάδικο πρέπει να είναι ουσιώδη σχετιζόμενα με το επίδικο ζήτημα που τίθεται προς εκδίκαση (βλ. Αγγελίδου ν. Μούσουλου, Έφεση 18/2011 (ΔΟΔ) 26/7/2012, Μαυρομιχάλη κ.ά. ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας,
(1996)1(Α) ΑΑ. 530, Γεωργίου Καψού
(1997)1(Α) ΑΑΔ 164 και Παγκύπριος Ετ. Αρτοποιών Λτδ., ν. Σαββίδη
(1997)1(Β) ΑΑΔ 685). Η Δ.19, Θ.4 προνοεί τα ακόλουθα: 'Every pleading shall contain, and contain only, a statement in a summary form of the material facts on which the party pleading relies for his claim or defence, as the case may be, but not the evidence by which they are to be proved, and shall, when necessary, be divided into paragraphs, numbered consecutively. Dates, sums, and numbers shall be expressed in figures and not in words. The pleadings shall be signed by the advocate, or by the party, if he sues or defends in person'. Στις έγγραφες προτάσεις δεν περιλαμβάνεται μαρτυρία (βλ. Havariyoun ν. Ρουσή
(2008)1Α ΑΑΔ 406, 410 και T. & E. Tofinis Estates Ltd ν. Παπαλεοντιου
(2009)1Β ΑΑΔ 1540, 1544). Η μαρτυρία με την οποία μπορεί να αποδειχθεί οποιοδήποτε από τα επίδικα θέματα δεν έχει θέση σε δικόγραφο. Αν παρεισφρύσει πρέπει να διαγραφεί (βλ. Παγκύπριος Ετ. Αρτοποιών Λτδ, σελ. 689 ανωτέρω[1]). Στην Χατζηκωνσταντή ν. Golden Coast Ltd κ.α Πολιτική Έφεση 314/2008, 24/1/2012 το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε απόφαση του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών με την οποία διαγραφόταν ισχυρισμός η εισαγωγή του οποίου στη διαδικασία θα είχε ως αποτέλεσμα την «παρέλκυση, σύγχυση και υπερφόρτωση της δίκης». Ένα δικόγραφο για να μην είναι ενοχλητικό πρέπει να εκθέτει τα γεγονότα τα οποία θα θέτουν σε γνώση, εναντίον αυτών στους οποίους στρέφονται, της υπόθεσης που θα πρέπει να αντιμετωπίσουν. Στο σύγγραμμα The Supreme Court Practice 1997, Vol. 1, σελ 296 παρ. 18/7/10 αναφέρονται τα ακόλουθα: 'It is essential that a pleading, if not to be embarrassing, should state those facts which will put those against whom it is directed on their guard, and tell them what the case which they will have to meet (per Cotton L.J. in Philipps v. Philipps
(1878)4 Q.B.D. 127, p. 139. 'Material' means necessary for the purpose of formulating a complete cause of action; and if any one material statement is omitted, the statement of claim is bad (per Scott L.J. in Bruce v. Oldhams Press Ltd [1936] 1 All E.R. 287, p.294). Η θέση του δικηγόρου του Καθ' ου η Αίτηση είναι ότι η αίτηση έχει καταχωριστεί με υπέρμετρη καθυστέρηση. Ανέφερε ειδικά την απόφαση (Ναυτοδικείου) Williams & Glyns Bank Ltd v. The Ship 'Maria'
(1984)1 ΑΑΔ 821. Ο Δικηγόρος των Αιτητών αντιτείνει ότι η Αίτηση μπορεί να καταχωριστεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. Αίτηση για διαγραφή πρέπει να καταχωρείται το συντομότερο δυνατό και συνήθως πριν να κλείσουν τα δικόγραφα. Η καταχώριση όμως μεταγενέστερα δεν απαγορεύεται ακόμη και όταν η υπόθεση έχει οριστεί για ακρόαση. Στο σύγγραμμα The Supreme Court Practice 1997, Vol. 1, σελ 328 παρ. 18/19/4 αναφέρονται τα ακόλουθα: 'Application—Although the rule expressly states that the order may be made "at any stage of the proceedings," still the application should always be made promptly, and as a rule before the close of pleadings. Where the statement of claim is being attacked, the application may be made before the defence is served (Att.-Gen. of Duchy of Lancaster v. L. & N. W. Ry. [1892] 3 Ch. 274); ......... The application may be made even after the pleadings are closed (per Brett M.R. in Tucker v. Collinson
(1886)34 W.R. 354, or the trial set down (Goymer v. Central Wheelbase Ltd, The Times, April 1, 1993, C.A.), though it should not be heard at the opening of the trial, save in exceptional circumstances (Halliday v. Shoesmith [1993) 1 W.L.R. 1, CA.)' Η αίτηση έχει καταχωριστεί όντως με καθυστέρηση και αφού ορίστηκε αρκετές φορές για ακρόαση. Θα ήταν προτιμητέα η καταχώρισή της ενωρίτερα. Από την άλλη, το Δικαστήριο δεν πρέπει να αρνηθεί να εξετάσει αίτηση που υποβλήθηκε καθυστερημένα αν με την ενδεχόμενη διαγραφή ισχυρισμών θα εξοικονομηθεί πολύτιμος δικαστικός χρόνος. Η παρούσα υπόθεση διακρίνεται από την Williams & Glyns Bank Ltd, ανωτέρω στην οποία ήδη είχε αρχίσει η ακρόαση της υπόθεσης. Παρά το γεγονός ότι η Αίτηση υποβλήθηκε καθυστερημένα κρίνω ότι υπό τις περιστάσεις θα εξοικονομηθεί πολύτιμος δικαστικός χρόνος με την εξέταση της αίτησης συνεπώς ο λόγος ένστασης αυτός απορρίπτεται. Όσον αφορά την ουσία της αίτησης δεν βλέπω να υφίσταται οποιοδήποτε ζήτημα σε σχέση με τις παραγράφους 3 και
- Αντίθετα στις εν λόγω παραγράφους τίθεται αναγκαίο ιστορικό της υπόθεσης ως προς την κατ' ισχυρισμό ιδιοκτησία των πνευματικών δικαιωμάτων των σχεδίων και της κατ' ισχυρισμό παράβασή τους από τους Αιτητές. Η αίτηση όσον αφορά τις παραγράφους αυτές είναι αβάσιμη. Διαφορετική είναι η προσέγγισή μου για τις παραγράφους 15 και 16 και κρίνω ότι το αίτημα για διαγραφή τους είναι βάσιμο για τους ακόλουθους λόγους:
- Οι ισχυρισμοί περιέχουν μαρτυρία κάτι το οποίο, για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω, είναι απαράδεκτο. Διαφαίνεται πρόθεση του Καθ' ου η Αίτηση να προσκομίσει απόφαση άλλου Δικαστηρίου ως μαρτυρία στην παρούσα υπόθεση.
- Μαρτυρία ως προς το τι αποφάσισε άλλο δικαστήριο δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή εν πάση περιπτώσει. Η προκειμένη περίπτωση δεν αφορά παραδοχή ενώπιον ποινικού Δικαστηρίου για ποινικό αδίκημα η οποία καθίσταται σχετική σε αστική υπόθεση (βλ. Πούρικκος ν. Βασιλείου
(1993)1 ΑΑΔ 256). Αφορά απόφαση άλλου αστικού δικαστηρίου μετά από ακρόαση. Σύμφωνα με το σύγγραμμα Cross & Tapper on Evidence, 11th edition 2007, σελ. 127[2] οι δικαστικές αποφάσεις γενικά δεν είναι αποδεκτές ως μαρτυρία σε μετέπειτα διαδικασίες που δεν είναι μεταξύ των ίδιων μερών (με αναφορά στην απόφαση Hollington v. F. Hewthorn & Co Ltd [1943] KB 587 στην έκταση που δεν ανατράπηκε από το Civil Evidence Act 1968, s.11-13). Για παράδειγμα, σε αγωγή που εγείρεται για αμέλεια από επιβάτη οχήματος που τραυματίστηκε σε δυστύχημα, δεν είναι αποδεκτό ως μαρτυρία εύρημα δικαστηρίου για αμέλεια σε αγωγή που ηγέρθηκε από άλλο επιβάτη. 3. Οι πιο πάνω ισχυρισμοί επομένως δεν μπορούν, όπως έχουν τεθεί να αποτελέσουν μέρος της βάσης αγωγής του Καθ' ου η Αίτηση ή να την στοιχειοθετήσουν. Για σκοπούς πληρότητας σημειώνω ότι οι Αιτητές στην παράγραφο 17 της Υπεράσπισης τους εγείρουν θέμα αντικανονικότητας των παραγράφων 15 και 16 της Έκθεσης Απαίτησης. Κατάληξη Η αίτηση επιτυγχάνει μερικώς. Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο οι παράγραφοι 15 και 16 της Έκθεσης Απαίτησης διαγράφονται. Τα έξοδα της αίτησης, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι πληρωτέα στο τέλος, επιδικάζονται προς όφελος των Αιτητών και εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση. (Υπ.) ............... Ν. Γεωργιάδης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other actions/Interim/Strike out Αναφορά: Αστικά/Ενδιάμεση/Διαγραφή παραγράφων από έκθεση απαίτησης [1] με αναφορά στην Merchants' and Manufacturers' Insurance Co. ν.Davies [1938] 1 Κ.Β. 196, 207 [2] 'Judicial Findings. Hollington v F Hewthorn & Co Ltd could probably be cited as authority for the proposition that all judicial findings are inadmissible as evidence of the facts found in subsequent proceedings that are not between the same parties or their privies. From this, it follows that judicial findings in cases falling outside ss 11-13 of the Civil Evidence Act 1968 are still subject to other statutory provisions, no evidence of the facts found. For example, in an action for damages for negligence brought by a passenger injured in a bus accident, a finding of negligence in an earlier action brought by another passenger in respect of the same accident would be inadmissible'. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο