← Κύπρος

EC FRESH MEAT LTD ν. CHILIMELON LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 3436/2013, 16/10/2014

EC FRESH MEAT LTD ν. CHILIMELON LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 3436/2013, 16/10/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2014:A362 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: N. Γεωργιάδη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3436/2013 ΜΕΤΑΞΥ: EC FRESH MEAT LTD Ενάγουσας και

  1. CHILIMELON LTD
  2. ΧΡΙΣΤΑΚΗ ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ Εναγομένων ------------------ Αίτηση ημερομηνίας 31/1/14 για Ενδιάμεσο Διάταγμα Ημερομηνία: 16/10/2014 Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα - Αιτήτρια: κ. Παλάοντας Για τους Εναγομένους - Καθ' ων η αίτηση: κα Πιερούδη Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Εισαγωγή Με αίτηση ημερομηνίας 31/1/2014 η Ενάγουσα - Αιτήτρια (η «Ενάγουσα») αιτείται εναντίον των Εναγομένων - Καθ' ων η Αίτηση («οι Εναγόμενοι»): «Α. Ενδιάμεσο Απαγορευτικό Διάταγμα του Δικαστηρίου, που να εμποδίζει τον Εναγόμενο 2 προσωπικά και/ή μέσω αντιπροσώπων και/ή υπηρετών και/ή υπαλλήλων του και/ή διαφορετικά από του να πωλήσει, μεταβιβάσει, επιβαρύνει και/ή με οποιονδήποτε τρόπο αποξενώσει το όλο και/ή οποιοδήποτε μέρος των τεμαχίων γης με αριθμούς εγγραφής 2841 Φ/Σχ. 46/55, τεμάχιο 445 (εμβαδό 149 τ.μ.), 3519 Φ/Σχ, 46/55, τεμάχιο 306 (εμβαδό 1.673 τ.μ.), 3518 Φ/Σχ. 46/55, 3118 και 3404, στο χωριό Γερόβασα, στην Λεμεσό, μέχρι το τέλος της εκδίκασης της αγωγής με τον ανωτέρω αριθμό και τίτλο ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. Β. Ενδιάμεσο Απαγορευτικό Διάταγμα του Δικαστηρίου, που να εμποδίζει τον Εναγόμενο 2 και/ή τους Εναγομένους 1, προσωπικά και/ή μέσω αντιπροσώπων και/ή υπηρετών και/ή υπαλλήλων τους και/ή διαφορετικά να πωλήσουν, μεταβιβάσουν, επιβαρύνουν και/ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο αποξενώσουν μετοχές που κατέχει ο Εναγόμενος 2 και/ή οποιοδήποτε πρόσωπο στην Εναγόμενη 1, μέχρι το τέλος της εκδίκασης της αγωγής με τον ανωτέρω αριθμό και τίτλο ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. Γ. Ενδιάμεσο Απαγορευτικό Διάταγμα του Δικαστηρίου, που να εμποδίζει τον Εναγόμενο 2 και/ή τους Εναγομένους 1, προσωπικά και/ή μέσω αντιπροσώπων και/ή υπηρετών και/ή υπαλλήλων τους και/ή διαφορετικά να πωλήσουν, μεταβιβάσουν και/ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο αποξενώσουν το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕΤΖ253 και το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΗΚΑ846, μέχρι εκδίκασης της παρούσας αίτησης και/ή της αγωγής με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο και/ή μέχρι νεώτερης διαταγής του Δικαστηρίου. Δ. Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία ή διάταγμα την οποία το Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει δίκαιη και εύλογη υπό τις περιστάσεις. Ε. Έξοδα και ΦΠΑ.» Η αίτηση βασίζεται στο άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, άρθρα 5, 7 και 9 στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, Θ.1, 2-4, στην πρακτική, την νομολογία και τις γενικές εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση H αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του κ. Εύρου Κλαππή ο οποίος είναι διευθυντής της Ενάγουσας. Όπως αναφέρει, η Εναγόμενη 1 ασχολείται με την πώληση έτοιμων φαγητών και ο Εναγόμενος 2 είναι ο διευθυντής και ο μέτοχος της. Οι υποχρεώσεις της Εναγομένης 1 προς την Ενάγουσα προκύπτουν από συμφωνία ημερομηνίας 18/1/13 με την οποία η Εναγομένη 1 συμφώνησε να αγοράζει κρεατικά προϊόντα και τρόφιμα από την Ενάγουσα με σκοπό την μεταπώληση και διάθεση σε πελάτες της. Η συμφωνία επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1 και σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του ενόρκως δηλούντα ο Εναγόμενος 2 υπέγραψε ως εγγυητής την εν λόγω συμφωνία. Η Ενάγουσα διατηρούσε λογαριασμό χρεώσεων και πιστώσεων για τις διάφορες αγορές που γίνονταν. Οι οποιεσδήποτε καθυστερήσεις έφεραν συμφωνημένο τόκο προς 9,5% ετησίως πλέον το ποσό των €8 ημερησίως. Η Ενάγουσα κάλεσε επανειλημμένα τους Εναγόμενους 1 και 2 όπως προβούν σε εξόφληση του οφειλόμενου υπόλοιπου. Επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 2 επιστολή απαίτησης για το ποσό των €8449,67 ημερομηνίας 10/6/13 η οποία επιδόθηκε στον Εναγόμενο 2 27/6/
  3. Αφορμή για την παρούσα αίτηση αποτέλεσαν πληροφορίες που περιήλθαν σε γνώση του ότι οι Εναγόμενοι βρίσκονται σε κακή οικονομική κατάσταση. Το γεγονός αυτό παραδέχθηκε και ο Εναγόμενος 2 στον ίδιο αλλά και στους δικηγόρους του. Όπως αναφέρει, πρόσφατα έμαθε ότι οι Εναγόμενοι προτίθενται να μεταβιβάσουν όλα τα περιουσιακά στοιχεία τα οποία βρίσκονται στην κατοχή τους με σκοπό την αποφυγή εκπλήρωσης των υποχρεώσεων τους. Αν και οι απαιτήσεις της Ενάγουσας είναι αποτιμητέες σε χρήμα υπάρχει κίνδυνος σε μεταγενέστερο στάδιο να μην μπορεί να ικανοποιηθεί τυχόν απόφαση που εκδοθεί προς όφελος της. Η αιτία αγωγής της Ενάγουσας είναι καλή αφού αφορά απλήρωτα τιμολόγια. Τα πλείστα γεγονότα είναι παραδεκτά στην Υπεράσπιση των Εναγομένων και η διαφορά ουσιαστικά αφορά το ύψος της οφειλής. Όσον αφορά τα ακίνητα των οποίων ζητείται η δέσμευση έχουν ελάχιστη αξία αφού βρίσκονται σε ένα εγκαταλελειμμένο χωριό ενώ πρόκειται για μικρού εμβαδού τεμάχια. Η Ένσταση των Εναγομένων Οι Εναγόμενοι έφεραν ένσταση στην αίτηση. Οι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι: «
  4. Η Αίτηση καταχωρείται με αδικαιολόγητη καθυστέρηση και επομένως οι Αιτητές δεν δικαιολογούνται στην καταχώρηση της.
  5. Η Αίτηση είναι νόμω αβάσιμη και παράτυπη
  6. Δεν υφίσταται η προϋπόθεση του κατεπείγοντος για την καταχώρηση της εν λόγω αίτησης.
  7. Τα περιουσιακά στοιχεία επί των οποίων ζητείται η έκδοση διαταγμάτων δεν αποτελούν το επίδικο αντικείμενο της αγωγής.
  8. Η Αίτηση στηρίζεται σε λανθασμένα γεγονότα.
  9. Η Αίτηση βασίζεται σε ψευδή και παραπλανητικά για το δικαστήριο γεγονότα που αφορούν την πορεία της υπόθεσης αφού ήδη γινόταν προσπάθεια εξώδικης διευθέτησης, με παροχή στοιχείων για όσα έχουν ήδη πληρωθεί προς τους Ενάγοντες.
  10. Δεν υφίσταται η προϋπόθεση της δυσκολίας απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο.
  11. Δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση.
  12. Δεν υπάρχει ορατή επιτυχία στην υπό εκδίκαση αγωγή.
  13. Κανένα από τα υπό αναφοράν περιουσιακά στοιχεία στην αίτηση των Εναγόντων δεν υπάρχει πιθανότητα και δυνατότητα να αποξενωθούν». Η ένσταση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, Θ.Θ 1-9, Δ.39, Δ.40 και Δ.64, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρα 31 και 32, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, άρθρα 4, 5, 7, 9 και στην συμφυή εξουσία, νομολογία και πρακτική του Δικαστηρίου. Η Ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Ένσταση H ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Εναγόμενου 2, κ. Χριστάκη Ηρακλέους, διευθυντή της Εναγομένης 1 εταιρείας. Όπως αναφέρει από την ημερομηνία καταχώρισης της αγωγής στις 6/8/2013 προσπάθησε μέσω της δικηγόρου του να εντοπίσει αποδείξεις και τιμολόγια που αποδεικνύουν την εξόφληση ποσών τα οποία ζητεί με την αξίωση της η Ενάγουσα. Σκοπός του είναι η κατάληξη στο τελικό οφειλόμενο ποσό και να δεχθεί απόφαση. Αντί αυτού η Ενάγουσα προχώρησε στην καταχώριση της παρούσας αίτησης. Η αίτηση είναι συνεπώς καταχρηστική. Αμφισβητεί ότι υφίστανται επείγουσες περιστάσεις ενώ τα όσα αναφέρονται στη ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση της Ενάγουσας είναι ψευδή και παραπλανούν το Δικαστήριο. Δεν έχει καμία πρόθεση να αποξενώσει το μοναδικό όχημα που διαθέτει ενώ το δεύτερο όχημα που επικαλείται η Ενάγουσα στην αίτηση της δεν υπάρχει. Περαιτέρω δεν θα αποξενώσει τις μετοχές της Εναγομένης 1 στην οποία εργάζεται και στηρίζεται για συντήρηση του. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι η αίτηση καταχωρίστηκε καθυστερημένα και ενώ γίνονταν διαπραγματεύσεις, ότι δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση αφού μέρος της αξίωσης έχει εξοφληθεί και ενώ όπως ανέφερε είναι πρόθυμος να δεχθεί απόφαση για το οποιοδήποτε υπόλοιπο. Προσθέτει ότι όσον αφορά τα ακίνητα δεν τίθεται θέμα αποξένωσης σε εποχή οικονομικής κρίσης ενώ είναι ασήμαντα σε αξία. Η Εναγόμενη 1 είναι βιώσιμη εταιρεία και τα όσα αναφέρονται είναι ψέματα. Ιστορικό Υπόθεσης και Ακρόαση της Αίτησης Η αγωγή καταχωρίστηκε στις 6/8/
  14. Οι Εναγόμενοι καταχώρισαν Υπεράσπιση στις 9/1/
  15. Η παρούσα αίτηση καταχωρίστηκε 31/1/2014 και οι Ενάγοντες αιτήθηκαν μονομερώς τα ζητούμενα διατάγματα. Το Δικαστήριο κρίνοντας ότι δεν ικανοποιείτο η προϋπόθεση του κατ' επείγοντος έδωσε οδηγίες όπως η αίτηση επιδοθεί στους Εναγομένους. Στις 9/4/2014 οι Εναγόμενοι καταχώρισαν ένσταση. Στις 28/42014 οι Εναγόμενοι καταχώρισαν αίτηση με την οποία αιτήθηκαν την αντεξέταση του ενόρκως δηλούντα στην αίτηση των Εναγόντων. Μετά από ένσταση της Ενάγουσας το Δικαστήριο με απόφαση ημερομηνίας 8/7/2014 απέρριψε το αίτημα. Η ακρόαση της αίτησης έγινε συνεπώς μόνο με βάση τις ένορκες δηλώσεις. Εισηγήσεις των Δικηγόρων Ο συνήγορος της Ενάγουσας με αναφορά στις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου Odysseos v. Pieris Estates and others

(1982)1 CLR 557, C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd ν. Σκυροποιία (Λεωνίκ) Λτδ
(2001)1(Β) ΑΑΔ 785, Σεβαστού ν. Σεβαστού
(2002)1 ΑΑΔ 1980 και National Bank v. Motovia Ltd
(1987)1 CLR 303 εισηγήθηκε ότι πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις έκδοσης διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60και το άρθρο 5 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.
  1. Απάντησε αναλυτικά σε όλους του λόγους ένστασης και εισηγήθηκε ότι είναι ανεδαφικοί. Η συνήγορος των Εναγομένων εισηγήθηκε ότι οι Ενάγουσα δεν έχει αποδείξει ότι είναι αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αφού οι Εναγόμενοι είναι αξιόχρεοι. Δεν υπάρχει πιθανότητα να αποξενωθεί η περιουσία στην οποία αναφέρονται. Το ένα από τα δύο αυτοκίνητα με αριθμό εγγραφής ΗΚΑ 846 δεν βρίσκεται στην κατοχή των Εναγομένων εδώ και πολύ καιρό. Η αξία της περιουσίας της οποίας επιδιώκεται η δέσμευση είναι πολύ μεγαλύτερης αξίας από την απαίτηση. Οι μετοχές τις οποίες επιθυμούν να δεσμεύσουν είναι οι μετοχές της Εναγομένης
  2. Ο Εναγόμενος 2 δεν προτίθεται να πωλήσει την Εναγομένη 1 αφού από αυτήν εξαρτάται η διαβίωσή του. Η αίτηση έγινε καταχρηστικά αφού συζητείτο εξώδικη διευθέτηση. Νομικές Αρχές Έκδοσης Ενδιάμεσων Διαταγμάτων - Άρθρο 32, Ν.14/60 Οι αρχές έκδοσης παρεμπίπτοντος διατάγματος με βάση το άρθρο 32[1] του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Ν.14/60είναι οι ακόλουθες: (α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, (β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, και (γ) Η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά αν δεν εκδοθεί το διάταγμα. (βλ. Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)1 CLR 557 και Papapetrou Bros Ltd v. Αντρούλλας Παπαπέτρου,
(2003)1 ΑΑΔ 741). Η ύπαρξη των τριών θεσμικών προϋποθέσεων δεν είναι αρκετή. Στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί ένα τέτοιο διάταγμα. (βλ. Odysseos πιο πάνω και Χριστοφή Κουνούνα v. C. & A. Simonos Ltd,
(2002)1 ΑΑΔ 1361). Δεν υπάρχουν αυστηρά οριοθετημένα πλαίσια, μέσα στα οποία ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Η κάθε περίπτωση κρίνεται υπό το φως των δικών της γεγονότων και περιστατικών, με γνώμονα πάντοτε το κατά πόσο η έκδοση του διατάγματος είναι αναγκαία, για να καταστεί δυνατή η απονομή της δικαιοσύνης σε κάθε στάδιο, περιλαμβανομένου και αυτού της ικανοποίησης της απόφασης, που τυχόν ήθελε εκδοθεί (βλ. Κώστα Καλογήρου ν. C.C.F Credit Capital Finance Ltd
(2005)1 ΑΑΔ 1235). Η πρώτη προϋπόθεση, η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, ικανοποιείται με την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης (βλ. Odysseos πιο πάνω). Η δεύτερη προϋπόθεση, η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, έχει ερμηνευθεί ως κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά κάτι πολύ λιγότερο από «το ισοζύγιο των πιθανοτήτων» που είναι το μέτρο απόδειξης σε αστικές υποθέσεις (βλ. Odysseos πιο πάνω). Εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του (βλ. T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd ν. Microsoft Corporation
(2002)1(Γ) ΑΑΔ 1802 και Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd
(2002)1 ΑΑΔ 2015). Η προοπτική επιτυχίας και η διακρίβωση της πιθανότητας επιτυχίας δε μπορεί παρά να εξετάζεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας. Η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας (βλ. Κυτάλα κ.α. ν. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 ΑΑΔ 253, στη σελ. 257). Αυτό που εξετάζεται είναι κατά πόσο έχουν ικανοποιηθεί οι προϋποθέσεις του άρθρου 32. Το Δικαστήριο, κατά την εκδίκαση αίτησης για προσωρινό διάταγμα, πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης (βλ. Jonitexo Ltd. v. Adidas
(1984)1 CLR 263 και Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστόφορου κ.ά.
(1995)1 AAΔ 248). Το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα, αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με συγκρουόμενα γεγονότα. Θα πρέπει απλά να ικανοποιηθεί ότι υπάρχει συζητήσιμη υπόθεση και ότι υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας (βλ. Επίσημος Παραλήπτης κ.α. ν. Nicantony Trading Co. Ltd
(1998)1 ΑΑΔ 1653 και Hellenic Bank Public Company Ltd v. Alpha Panareti Public Ltd, Πολιτική Έφεση 145/2011, 13/6/2013). Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση το Δικαστήριο εξετάζει την πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά αν δεν εκδοθεί το διάταγμα ή αν θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Πλήρης δικαιοσύνη σημαίνει την απόδοση στους ενάγοντες των θεραπειών που δικαιούνται σύμφωνα με το νόμο (βλ. Παναγίδου κ.α. ν. Παναγίδου κ.α.
(2001)1 ΑΑΔ 396). Νομικές Αρχές Έκδοσης Ενδιάμεσων Διαταγμάτων - Άρθρο 5, Κεφ. 6 Στις περιπτώσεις όπου ζητείται η διάταγμα με βάση το άρθρο 5[2] του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, δηλαδή η παρεμπόδιση αποξένωσης ακίνητης ιδιοκτησίας από εναγόμενο (που δεν αποτελεί αντικείμενο της αγωγής) το Δικαστήριο πρέπει να ικανοποιηθεί ότι:
  1. Ο ενάγων έχει καλή βάση αγωγής, και
  2. Ότι με την πώληση ή τη μεταβίβαση της ιδιοκτησίας σε τρίτο είναι πιθανό να εμποδιστεί ο ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του. Περαιτέρω:
  3. Δεν πρέπει να δεσμεύεται περισσότερη ιδιοκτησία απ' όση, κατά τη γνώμη του Δικαστηρίου, είναι επαρκής να ικανοποιήσει την απαίτηση του ενάγοντα μαζί με τα έξοδα της αγωγής.
  4. Κάθε διάταγμα που εκδίδεται δυνάμει του άρθρου αυτού πρέπει να ορίζει, εφόσον είναι πρακτικά δυνατό, τη θέση, τα όρια, την έκταση και τη φύση της ιδιοκτησίας που επηρεάζεται από αυτό. Όπως λέχθηκε στην ΑΒΡ Hold. Ltd ν. Κιταλίδη κ.α. (Αρ.2)
(1994)1 ΑΑΔ 694 τα άρθρα 4 και 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6, κάνουν ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρονται. Δεν αφαιρούν τίποτε από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν. 14/60, που προσδιορίζει το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Το Δικαστήριο όταν επιλαμβάνεται αιτήσεων που βασίζονται τόσο στο άρθρο 32 του Ν.14/60 όσο και στο άρθρο 5 του Κεφ. 6 θα εξετάσει κατά πόσο πληρούνται τόσο οι γενικές προϋποθέσεις του άρθρου 32 όσο και τα ειδικότερα κριτήρια ή προϋποθέσεις που τίθενται από το άρθρο 5 στο βαθμό που διαφοροποιούνται (βλ. Lakatamitis v. Theodorou
(1983)1 CLR 520) Όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 5, δηλ. η ύπαρξη καλής βάσης αγωγής, έχει την ίδια έννοια με τον όρο «υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν» που τίθεται στην επιφύλαξη του άρθρου 32
(1)του Ν 14/60. Και στις δυο περιπτώσεις επιβάλλεται η αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης (arguable case) ως προϋπόθεση για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος (βλ. Τσιολάκη κ.α. ν. Στυλιανίδη
(1992)1 (Β) ΑΑΔ 782). Η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 5, η ύπαρξη πιθανότητας να εμποδιστεί ο ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του αν δεν εκδοθεί το παρεμπίπτον διάταγμα, αντιστοιχεί ουσιαστικά προς την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60, δηλαδή τη δυσκολία ή αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο (βλ. C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd ν. Σκυροποιία (Λεωνίκ) Λτδ
(2001)1(Β) ΑΑΔ 785 και Ρένα Αριστοτέλους Λτδ, κ.α. v. Benfleet Enterprises Ltd κ.α.
(2006)1Α ΑΑΔ 280). Ο ενάγων δεν έχει την υποχρέωση προσαγωγής μαρτυρίας για πρόθεση του εναγομένου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή επιβάρυνση εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως να εκδοθεί, ο κίνδυνος δηλαδή να μην ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία (βλ. C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd πιο πάνω). Εκείνο το οποίο απαιτείται «είναι η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος» (βλ. Τσιολάκη πιο πάνω και Φετοκάκη ν. Χριστοφή
(2006)1 ΑΑΔ 800). Στην Marketrends (Capital Market) Ltd v. Μιχάλη Γεωργίου
(2002)1(Γ) ΑΑΔ 1759 υποδείχθηκε ότι δέσμευση περιουσιακών στοιχείων τα οποία δεν αποτελούν αντικείμενο της αγωγής δικαιολογείται κατ' εξαίρεση και ασκείται με φειδώ. Σημειώθηκε ότι «πρόκειται . για εξουσία η οποία πρέπει να ασκείται με φειδώ, όχι ως μέτρο γενικής εξασφάλισης ενάγοντα που βρίσκεται αντιμέτωπος με τη μη πληρωμή χρέους». Αξιολόγηση Όσον αφορά τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14/60 και του άρθρου 5 του Κεφ. 6 διαπιστώνω τα ακόλουθα: (α) Σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση Η Ενάγουσα έχει καταδείξει από την έκθεση απαίτησης και την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση καλή αιτία αγωγής. Διεκδικεί οφειλόμενα ποσά δυνάμει γραπτής συμφωνίας (Τεκμ. 1). Η Εναγομένη 1 ενάγεται ως πρωτοφειλέτιδα και ο Εναγόμενος 2 ως εγγυητής. Δεν αμφισβητείται η σχέση μεταξύ της Ενάγουσας και της Εναγομένης
  1. Στην Υπεράσπιση αμφισβητεί ο Εναγόμενος 2 ότι είναι εγγυητής. Στην ένορκη δήλωσή του ο Εναγόμενος 2 δεν αναφέρει τίποτε σε σχέση με το ζήτημα αυτό, ούτε τοποθετείται σε σχέση με το Τεκμήριο
  2. Διαφαίνεται όμως διάσταση θέσεων αφορά το ύψος της οφειλής. Το πραγματικό της ύψος θα κριθεί με την εκδίκαση της διαφοράς και όχι σ' αυτό το στάδιο. Στο στάδιο αυτό αρκεί μόνο να καταδειχθεί ότι υφίσταται καλή αιτία αγωγής. Κρίνω επομένως ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. (β) Ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Όσον αφορά την ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, και χωρίς να υπεισέρχομαι σε αξιολόγηση της μαρτυρίας ή σε εξαγωγή οποιουδήποτε συμπεράσματος, κρίνω ότι με το υπόβαθρο μαρτυρίας που έχει παραθέσει η Ενάγουσα έχει καταδείξει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Επισημαίνω ότι η διαφορά αφορά το ύψος της οφειλής. Ο Εναγόμενος 2 παραδέχεται ότι υφίσταται κάποια οφειλή χωρίς όμως να προσδιορίζει το ύψος της. Σημειώνω ότι στο παρόν στάδιο η Ενάγουσα είχε υποχρέωση να παραθέσει στο Δικαστήριο υπόβαθρο μαρτυρίας που να δικαιολογεί την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος και ότι η αξιολόγηση του Δικαστηρίου αναφορικά με τα γεγονότα σταματά όπου διαπιστώνεται ύπαρξη ή ανυπαρξία κάποιας προοπτικής επιτυχίας. (γ) Ανεπανόρθωτη ζημιά. Ως προς το Αιτητικό Α, η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά αν δεν εκδοθεί το διάταγμα, πρέπει να εξεταστεί σε συσχετισμό με το άρθρο 5 του Κεφ.
  3. Όπως ανέφερα πιο πάνω δεν πρέπει να δεσμεύεται περισσότερη ιδιοκτησία απ' όση, κατά τη γνώμη του Δικαστηρίου, είναι επαρκής να ικανοποιήσει την απαίτηση του ενάγοντα μαζί με τα έξοδα της αγωγής και κάθε διάταγμα που εκδίδεται δυνάμει του άρθρου αυτού πρέπει να ορίζει, εφόσον είναι πρακτικά δυνατό, τη θέση, τα όρια, την έκταση και τη φύση της ιδιοκτησίας που επηρεάζεται από αυτό. Στην παρούσα περίπτωση η Ενάγουσα δεν έχει προσδιορίσει την αξία της ακίνητης ιδιοκτησίας. Αναφέρει μόνο ότι ο Εναγόμενος 2 προτίθεται να την αποξενώσει. Από πλευράς του ο Εναγόμενος 2 λέει μόνο ότι τα εν λόγω ακίνητα είναι ασήμαντης αξίας χωρίς να προσδιορίζει την αξία τους. Στην αγόρευσή της η συνήγορος των Εναγομένων ανέφερε ότι η αξία της περιουσίας της οποίας επιδιώκεται η δέσμευση (εννοώντας τα ακίνητα, μετοχές και το όχημα) είναι πολύ μεγαλύτερης αξίας από την απαίτηση. Στην Φετοκάκη (βλ. πιο πάνω) κρίθηκε ότι σε περίπτωση που η πλευρά του καθ' ου η αίτηση ισχυρίζεται ότι έχει δεσμευθεί μεγαλύτερη σε αξία περιουσία απ' ότι η απαίτηση του ενάγοντα σε βαθμό που θα δικαιολογείτο η διαφοροποίηση του διατάγματος θα μπορούσε να είχε δώσει στοιχεία που να οδηγούσαν σε τέτοιο συμπέρασμα. Σε εκείνη την υπόθεση είχε επισημανθεί ότι ενώπιον του Δικαστηρίου δεν υπήρχε έστω και κάποια ένδειξη της αξίας της περιουσίας που είχε δεσμευθεί εφόσον καμιά εκτίμηση δεν είχε παρουσιαστεί για το ζήτημα αυτό από τους αιτητές. Αντλώντας καθοδήγηση από την πιο πάνω απόφαση κρίνω ότι οι Εναγόμενοι όφειλαν να στηρίξουν τον ισχυρισμό τους ότι η αξία των ακινήτων είναι κατά πολύ μεγαλύτερη της απαίτησης. Η συνήγορος των Εναγομένων δεν μπορεί να παρουσιάσει μαρτυρία με την αγόρευσή της (βλ. Βασιλείου ν. Δήμου Παραλιμνίου
(1995)4 ΑΑΔ 1275 στη σελ. 1278) Από την άλλη όσον αφορά τα Αιτητικά Β και Γ (μετοχές και αυτοκίνητα) ενόψει των όσων αναφέρει ο Εναγόμενος 2 στην ένορκη του δήλωση και τα οποία δεν αμφισβητήθηκαν με συμπληρωματική ένορκη δήλωση δεν έχω ικανοποιηθεί ως προς την αναγκαιότητα δέσμευσης τους με διάταγμα ή τουλάχιστον γιατί η έκδοση του διατάγματος με το Αιτητικό Α δεν είναι επαρκής. Υπάρχει επίσης ασάφεια ως προς την ύπαρξη ενός εκ των δύο οχημάτων. Λαμβάνοντας επίσης το ύψος της απαίτησης θα έπρεπε τουλάχιστον να δικαιολογηθεί η επιπρόσθετη των ακινήτων απαίτηση για δέσμευση περιουσίας. Ενόψει των πιο πάνω κρίνω ότι οι Ενάγοντες πέτυχαν να στοιχειοθετήσουν την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/60 και την δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 5 του Κεφ. 6 όσον αφορά το αιτητικό Α. Όσον αφορά την παρέλευση κάποιων μηνών από την καταχώριση της αγωγής μέχρι την καταχώριση της αίτησης, δεν βλέπω πως αυτό αποτελεί καθυστέρηση και μάλιστα αδικαιολόγητη ενόψει των όσων αναφέρει ο κ. Εύρος Κλαππή στην ένορκη δήλωσή του. Περαιτέρω κρίνω ότι υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, ότι και το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος με το αιτητικό Α. Κατάληξη Ενόψει των πιο πάνω η αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδεται διάταγμα εναντίον του Εναγομένου 2 ως το αιτητικό Α της Αίτησης. Τα Αιτητικά Β και Γ εναντίον των Εναγομένων 1 και 2 απορρίπτονται. Ενόψει του γεγονότος ότι: - Η αίτηση έχει επιτύχει μερικώς και εναντίον του Εναγομένου 2 μόνο, - Και ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 εκπροσωπήθηκαν από τον ίδιο δικηγόρο, Επιδικάζεται προς όφελος της Ενάγουσας και εναντίον του Εναγομένου 2 το ½ των εξόδων της αίτησης όπως θα αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και τα οποία θα είναι καταβλητέα στο τέλος της δίκης (βλ. CAF Computers Ltd v. Παττίχη
(2010)1Β ΑΑΔ 815). (Υπ.) ............... Ν. Γεωργιάδης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other actions/Interim Order Αναφορά: Αστικά/Ενδιάμεσο Διάταγμα [1] 32.-
(1)Τηρoυμέvoυ oιoυδήπoτε διαδικαστικoύ καvovισμoύ έκαστov δικαστήριov, εv τη ασκήσει της πoλιτικής αυτoύ δικαιoδoσίας, δύvαται vα εκδίδη απαγoρευτικόv διάταγμα (παρεμπίπτov, διηvεκές, ή πρoστακτικόv) ή vα διoρίζη παραλήπτηv εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας τo δικαστήριov κρίvει τoύτo δίκαιov ή πρόσφoρov, καίτoι δεv αξιoύvται ή χoρηγoύvται oμoύ μετ' αυτoύ απoζημιώσεις ή άλλη θεραπεία: Νoείται ότι παρεμπίπτov απαγoρευτικόv διάταγμα δεv θα εκδίδεται εκτός εάv τo δικαστήριov ικαvoπoιηθή ότι υπάρχει σoβαρόv ζήτημα πρoς εκδίκασιv κατά τηv επ' ακρoατηρίoυ διαδικασίαv, ότι υπάρχει πιθαvότης ότι ο αιτών διάδικος δικαιoύται εις θεραπείαv, και ότι εκτός εάv εκδoθή παρεμπίπτov απαγoρευτικόv διάταγμα, θα είvαι δύσκoλov ή αδύvατov vα απovεμηθή πλήρης δικαιoσύvη εις μεταγεvέστερov στάδιov. [2] 5.-
(1)Κάθε Δικαστήριο, στο οποίο εκκρεμεί αγωγή για χρέος ή αποζημίωση, δύναται, σε οποιοδήποτε χρόνο μετά την έγερση της αγωγής, να διατάξει όπως ο εναγόμενος παρεμποδιστεί να απαλλοτριώσει τόσο μέρος της ακίνητης ιδιοκτησίας που είναι εγγεγραμμένη στο όνομα του ή για την οποία δικαιούται κατά νόμο να εγγραφεί ως ιδιοκτήτης, όσο, κατά τη γνώμη του Δικαστηρίου, είναι επαρκές να ικανοποιήσει την απαίτηση του ενάγοντα μαζί με τα έξοδα της αγωγής.
(2)Το διάταγμα αυτό δεν εκδίδεται εκτός αν φαίνεται στο Δικαστήριο ότι ο ενάγων έχει καλή βάση αγωγής, και ότι με την πώληση ή τη μεταβίβαση της ιδιοκτησίας σε τρίτο είναι πιθανό να εμποδιστεί ο ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του.
(3)Κάθε διάταγμα που εκδίδεται δυνάμει του άρθρου αυτού πρέπει να ορίζει, εφόσον είναι πρακτικά δυνατό, τη θέση, τα όρια, την έκταση και τη φύση της ιδιοκτησίας που επηρεάζεται από αυτό. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.