GORSOAN LIMITED κ.α. ν. JANNA BULLOCK κ.α., Αρ. Αγωγής 3573/12, 6/10/2014

(2000)1 Α.Α.Δ. 238 και στο σχετικό απόσπασμα: «Ο εκχωρητής από τη στιγμή που εκχωρεί τα δικαιώματά στον εκδοχέα αποξενώνεται από αυτά και τα δικαιώματα περιέρχονται αυτούσια στον εκδοχέα. Στην αντιπροσωπεία ο αντιπροσωπευόμενος διατηρεί τα δικαιώματά του τα οποία ασκεί μέσω του αντιπροσώπου του.» Συνεχίζει δε ο κ. Δημητριάδης ότι ενεργητική νομιμοποίηση στην έγερση αγωγής φέρει εκείνος που έχει και διατηρεί αγώγιμο δικαίωμα. Είναι η θέση των Αιτητών ότι ως αποτέλεσμα της επικαλούμενης εκχώρησης ο εκδοχέας είναι αυτός που έχει locus standi ως Ενάγων για την Αγωγή. Αυτός συνιστά τον ορθό και αναγκαίο διάδικο και όχι ο εκχωρητής όπως είναι η θέση των Καθ' ων η Αίτηση. (Βλ. Ανδρέας Λουκά ν. Eurolife Ltd

(2009)1 Β Α.Α.Δ 1524, και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Φεραίου Χριστόπουλου

(1994)1 Α.Α.Δ 479). Ο κ. Δημητριάδης επίσης στάθηκε ιδιαίτερα στη φύση της εκχώρησης (βλ. Vassos Ayiomamitis Dev. Ltd v. ΄Αρτεμη Θωμαϊδη και Ανδρέας Λουκά ν. Eurolife Ltd

(2009)1(Β) Α.Α.Δ 1524). Από την άλλη οι Ενάγοντες βέβαια προβάλλουν έντονα την αναγκαιότητα της Ενάγουσας 2 ως διαδίκου και ότι η παρουσία της δεν προκαλεί δυσχέρεια. Και αυτό κυρίως «για να γίνει δυνατή η αποτελεσματική εκδίκαση όλων των μεταξύ των διαδίκων επιδίκων θεμάτων». (Βλ. Mepa Undewriting Management Ltd v. Αγροτικής Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας, Γενικών Ασφαλίσεων

(1997)1 Α.Α.Δ. 772). Έχω μελετήσει τις αντίστοιχες θέσεις και με την βοήθεια της νομολογίας που οι ευπαίδευτοι συνήγοροι επιμελώς παράθεσαν. Η κύρια δικονομική διαταγή που εδώ ενδιαφέρει είναι η Δ.9 θ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας: "No cause or matter shall be defeated by reason of the misjoinder or non-joinder of parties, and the Court may in every cause or matter deal with the matter in controversy so far as regards the rights and interests of the parties actually before it. The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, either upon or without the application of either party, and on such terms as may appear to the Court or Judge to be just, order that the names of any parties improperly joined, whether as plaintiffs or as defendants, be struck out, and that the names of any parties, whether plaintiffs or defendants, who ought to have been joined, or whose presence before the Court may be necessary in order to enable the Court effectually and completely to adjudicate upon and settle all the questions involved in the cause or matter, be added. No person shall be added as a plaintiff suing without a next friend, or as the next friend of a plaintiff under any disability, without his own consent in writing thereto. Every party whose name is so added as defendant shall be served with a writ of summons or notice in manner provided by Rule 11 of this Order or in such manner as may be prescribed by any special order, and the proceedings as against such party shall be deemed to have begun only on the service of such writ or notice." Σχετική είναι και η Δ.9 θ.1: " All persons may be joined in one action as plaintiffs, in whom any right to relief in respect of or arising out of the same transaction or series of transactions is alleged to exist, whether jointly, severally, or in the alternative, where if such persons brought separate actions any common question of law or fact would arise : provided that, if upon the application of any defendant it shall appear that such joinder may embarrass or delay the trial of the action, the Court or a Judge may order separate trials, or make such other order as may be expedient, and judgment may be given for such one or more of the plaintiffs as may be found to be entitled to relief, for such relief as he or they may be entitled to, without any amendment. But the defendant, though unsuccessful, shall be entitled to his costs occasioned by so joining any person who shall not be found entitled to relief unless the Court or a Judge in disposing of the costs shall otherwise direct." Οι θεσμοί αυτοί αντιστοιχούν με τους παλαιούς αγγλικούς δικονομικούς θεσμούς, στο Annual Practice, 1955, θεσμοί (O.16, r.11 και O.16 r.1) οπότε είναι χρήσιμη η αναφορά και στην αγγλική δικονομική πρακτική (βλ. Annual Practice, σελ.252 κ.επ.) Στην υπόθεση Mepa Underwriting Management Ltd v. Αγροτικής Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας, ανωτέρω, σελ. 778 αναφέρονται τα εξής: "..ως έχει νομολογηθεί το δικαστήριο διαθέτει ευρεία διακριτική ευχέρεια να κάμει οποιεσδήποτε αναγκαίες τροποποιήσεις σε σχέση με τους διαδίκους με το να τους προσθέσει, να τους διαγράψει ή να τους αντικαταστήσει και να επιφέρει τέτοιες αλλαγές όσες είναι αναγκαίες για να καταστήσει δυνατή την αποτελεσματική εκδίκαση όλων των μεταξύ των διαδίκων επίδικων θεμάτων (Βλ. Van Gelder, Apsimon & Co v. Sowerby Bridge United District Flour Society [1890] 44 Ch D 374, C.A., Montgomery v. Foy, Morgan & Co [1895] 2 Q.B. 321, C.A., Bennetts & Co v. McIlwraith & Co [1896] 2 Q.B. 464, C.A., Ideal Films Ltd v. Richards [1927] [*779]1 K.B. 374, C.A., Wilson v. Balcarres [1893] 1 Q.B. 422, Robinson v. Geisel [1894] 2 Q.B. 688)." H διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου επί του θέματος είναι δεδομένη και αποδεκτή βέβαια και από τις δύο πλευρές. Εκείνο που διαφέρει στις δυο θέσεις είναι ουσιαστικά η επικαλούμενη βλάβη (σύμφωνα με τους Αιτητές) και η ανυπαρξία βλάβης (σύμφωνα με τους Καθ' ων η Αίτηση). Η εκχώρηση είναι ένα νομικό μόρφωμα που οι Ενάγοντες θέτουν ως επίδικο θέμα στο «υφάδι» των πολλών θεμάτων που προβάλλονται μέσω της Έκθεσης Απαίτησης. Και θεωρούν ότι είναι υποχρέωση και δικαίωμα τους να το θέσουν στην δικογραφία αλλά και να «τοποθετήσουν ως διάδικους» ως ενάγοντες και τον εκδοχέα και τον εκχωρητή. Θεωρώ ότι το Δικαστήριο δεν πρέπει να επέμβει επί της αναγκαιότητας που προβάλλουν οι Καθ' ων η Αίτηση αφού δεν έχω πεισθεί για όποια απτή βλάβη των Εναγομένων. Είναι χρήσιμες οι υποθέσεις που οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Εναγόντων θέτουν προς επίρρωση των θέσεων τους. Στην υπόθεση Markidou v. Kiliaris

(1983)1 C.L.R. 392, αναφορικά με την εκχώρηση αναφέρονται στη σελ. 406: «The assignors of a legal chose in action must be joined as parties to the proceedings, either as plaintiffs or defendants, depending on their stand» Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Χριστόπουλου

(1994)1 Α.Α.Δ. 479, αναφέρθηκε ότι η συνένωση του εκδοχέα δεν είναι απαραίτητη αλλά επιθυμητή. Στην Ανδρέας Λουκά ν. Eurolife Ltd

(2009)1 A.A.Δ. 1524, σελ. 1530 το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε τα ακόλουθα: «Όπου υπάρχει συμφωνία εκχώρησης νομικού δικαιώματος αγωγής, σύμφωνα με το δίκαιο της επιείκειας ο εκδοχέας καθίσταται ο δικαιούχος και ελέγχων του δικαιώματος αγωγής και δικαιούται να ενάγει με βάση το δικαίωμα αυτό, παρόλο ότι, ως θέμα πρακτικής, κανονικά θα απαιτηθεί από το Δικαστήριο να συνενώσει τον εκχωρητή είτε ως ενάγοντα είτε, εάν αρνείται να δώσει την συγκατάθεσή του, ως εναγόμενο. Εντούτοις, όπου ο εκχωρητής επιθυμεί να καταχωρήσει αγωγή, όπου είναι γνωστό ότι υπήρξε εκχώρηση, το Δικαστήριο ζητά όπως ο εκδοχέας συνενωθεί και δεν επιτρέπει στον εκχωρητή να συντηρεί την αγωγή στην απουσία του εκδοχέα. Ο εκχωρητής δικαιούται να ενάγει ως εμπιστευματοδόχος του εκδοχέα εάν τούτο επιθυμεί ο εκδοχέας, αλλά σε τέτοια περίπτωση πρέπει να αποκαλύπτει την εκπροσωπευτική του ιδιότητα ...» Εξάλλου από την Λουκά ν. Eurolife, ανωτέρω, που επικαλέσθηκε ο κ. Δημητριάδης δεν προκύπτει άκαμπτη αρχή ότι στην εκχώρηση μόνο ο εκδοχέας πρέπει να είναι διάδικος (βλ. επίσης Three Rivers D.C v. Bank of England [1995] 4 All E.R. 312). Tα όσα έχουν τεθεί πιο πάνω κρίνονται ικανοποιητικά για να θεμελιώσουν την δικογραφική ευχέρεια της συμπερίληψης του διαδίκου στο στάδιο αυτό που κρίνεται το μέτρο διαγραφής του ως τέτοιου από την άλλη πλευρά. Σημαντικό είναι - επαναλαμβάνω - ότι δεν έχω πεισθεί ότι υπάρχει κίνδυνος ζημιάς των Εναγομένων οι οποίοι αφού έχουν θέσεις δέον να τις προβάλλουν δικογραφικά στο Δικαστήριο για την τελική του κρίση. Δεν υιοθετώ ωστόσο τον ισχυρισμό των Καθ' ων η Αίτηση ότι η Αίτηση έχει γίνει καταχρηστικά ή κακόπιστα. Οι Αιτητές απλώς έχουν επικαλεσθεί ένα δικονομικό θεσμό και έχουν ζητήσει θεραπεία, την οποία το Δικαστήριο έκρινε. Για τους λόγους που έχω εξηγήσει η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και πληρωθούν στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ................ Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητλής /ΞΠ Subject: Civil / Other Actions / Interim Aναφορά: Αίτηση για διαγραφή διαδίκου cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο