Αναφορικά με την εταιρεία M.G. Timinis & Sons Ltd, Αρ. Αίτησης 76/14, 13/11/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2014:A396 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης 76/14 Αναφορικά με τον περί Εταιρειών Νόμο Κεφ. 113 και Αναφορικά με την εταιρεία M.G. Timinis & Sons Ltd ----------------------------------------- Αίτηση ημερ. 3.11.2014 για διάταγμα από την Εταιρεία M.G. Timinis & Sons Ltd 13 Νοεμβρίου 2014 Για Αιτητές-Καθ' ων η Αίτηση 1 στην Κυρίως Αίτηση: κ. Π. Μακρίδης Για Καθ' ης η Αίτηση-Αιτήτρια στην Κυρίως Αίτηση: κ. Μ.Γ. Δράκος ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Δοθείσα Αυθημερόν) Η παρούσα αίτηση, η οποία καταχωρήθηκε ex-parte και διατάχθηκε να επιδοθεί, έχει ως κύρια παρακλητικά της τα εξής: (A) Την έκδοση διατάγματος που να επιτρέπει την αποπαγοποίηση των τραπεζικών λογαριασμών υπ. Αριθμό 357016664788 και υπ. Αριθμό 038211004247 με την Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ των οποίων δικαιούχοι είναι οι Αιτητές. (B) Την έκδοση διατάγματος που να απαγορεύει στην Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ να παγοποιεί την κίνηση του των τραπεζικών λογαριασμών υπ. Αριθμό 357016664788 και υπ. Αριθμό 038211004247 που διατηρούν οι Αιτητές και/ή να παγοποιεί οποιονδήποτε ποσό που βρίσκεται σε πίστη των εν λόγω λογαριασμών. (Γ) Την έκδοση διατάγματος που να επιτρέπει όπως όλες οι πληρωμές των Αιτητών που θα γίνονται από τους πιο πάνω λογαριασμούς μετά την αποπαγοποίηση τους, επικυρωθούν και διά του παρόντος επικυρώνονται και/ή να διατάσσει την προκαταβολική επικύρωση όλων των πληρωμών των Αιτητών από τους επίδικους λογαριασμούς μετά την αποπαγοποίηση τους μέχρι ακροάσεως και τελείας αποπερατώσεως και/ή μέχρι πλήρους εκδίκασης της κυρίως Αίτησης για εκκαθάριση ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Η αίτηση βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48, Θ. 1- 4, 9 (o), στον Περί Δικαστηρίων Νόμο άρθρο 32, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 άρθρα 4 και 9, στον Περί Εταιρειών Νόμο Κεφ.113 άρθρα 209, 211, 212 213, 215, 216 και 218, στους περί Εταιρειών Θεσμούς Δ.3, 4, στους περί Εταιρειών (Εκκαθάριση) Θεσμούς 88, 89, 92, στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου, στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και στη Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Η πραγματική της βάση συναντάται στην Ένορκη Δήλωση του κ. Γιώργου Τίμινη από Λεμεσό, ημερομηνίας 3.11.2014, διευθυντή και δεόντως εξουσιοδοτημένου από τους Αιτητές. Η Κυρίως Αίτηση της Αιτήτριας Τζένιφερ Τίμινη αποσκοπεί στη διάλυση της υπό αναφορά εταιρείας κυρίως επί το ότι οι υποθέσεις της Εταιρείας διενεργούνται με τρόπο «που αντιβαίνει τις συμφωνίες ή/και την κατανόηση ή/και τις θεμιπές προσδοκίες των Μετόχων και της Αιτήτριας, ή/και με καταπιεστικό και αδίκως επιζήμιο προς τα συμφέροντα της Αιτήτριας, ή/και που έπληξε ανεπανόρθωτα την εμπιστοσύνη και την πίστη μεταξύ των Μετόχων της Εταιρείας, ή/και που δείχνει έλλειψη ακεραιότητας (lack of probity) και ίσης και έντιμης μεταχείρισης, αντίθετο με τη φύση της Εταιρείας ως οικογενειακή επιχείρηση και ως οιονεί συνεταιρισμός δυνάμει των άρθρων 202, 209, 211(6Γ), 213, 214 και 215 του Περί Εταιρειών Νόμου». Ιστορικό της Κυρίως Αίτησης Μετά από διάφορες ημερομηνίες για οδηγίες για καταχώρηση ένστασης, στις 7.5.2014 είχε ορισθεί στις 20.6.2014 με την σημείωση-οδηγία του Δικαστηρίου «χωρίς οποιεσδήποτε οδηγίες μέχρι τότε». Στις 20.6.2014 επαναορίσθηκε στις 17.9.2014 χωρίς αλλαγή των δεδομένων και καταχωρείται τελικά η ένσταση των Καθ' ων η Αίτηση 1, 2, 3, 4 και 5 στις 9.7.2014 με ένορκη δήλωση του κ. Γιώργου Τίμινη. Στις 3.9.2014 καταχωρείται αίτηση συνεκδίκασης με την αίτηση 77/14 και στις 17.9.2014 γίνονται κάποιες δηλώσεις των μερών με τελική κατάληξη τον ορισμό 13.11.2014 για να τοποθετηθούν οι συνήγοροι τελικά επί του τρόπου που θα προχωρούσαν. Σημειώνεται ότι για το θέμα των οδηγιών δε υπήρξε άλλη γραμμή εκτός από της οδηγίας «να μην γίνουν δημοσιεύσεις για την αίτηση διάλυσης». Η παρούσα Αίτηση Παρά τα πιο πάνω, επειδή έγινε τελικά κάποιου είδους Ανακοίνωση για δημοσίευση από τον Μάικλ Τίμινι, αδελφό της Αιτήτριας στα πλαίσια, όπως φαίνεται, άλλων διαφορών που υπήρχαν από την αγωγή 3180/14 με ενάγοντεςς 1 τους παρόντες Αιτητές, καταχωρείται τελικά η παρούσα Αίτηση. Στα πλαίσια της πιο πάνω αγωγής αλλά και της καταχωρηθείσας αίτησης για προσωρινό διάταγμα, στην πιο πάνω αγωγή ο Μαίκλ Τίμινης, εκεί Εναγόμενος 2, στις 27.7.2014 προχώρησε στην δημοσίευση ανακοίνωσης στον ημερήσιο Τύπο, με την οποία ανακοίνωνε μεταξύ άλλων ότι η κα. Τζένιφερ Τίμινη, υπό ττην ιδιότητα της ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντος πατέρα της, μ. Μάριου Τϊμινη, είχε καταχωρήσει στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού Αιτήσεις Εκκαθάρισης εταιρειών του Συγκροτήματος Timinis, λόγω αποκλεισμού των κληρονόμων του μ. Μάριου Τίμινη από την οικογενειακή επιχείρηση, οι οποίες Αιτήσεις Εκκαθάρισης εκκρεμούν ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού. Είχαν προηγηθεί στις 13/07/2014 άλλες δημοσιεύσεις οι οποίες είχαν καταχωρηθεί από τους Αιτητές αλλά και τις υπόλοιπες εταιρείες του Ομίλου με τις οποίες ανακοινώνετο ότι ο Μάικλ Τίμινης δεν είναι αξιωματούχος ή διευθυντής ή μέτοχος σε καμία από τις εταιρείες του Ομίλου και ότι το κατάστημα με την επωνυμία "LUIGI LOVES LUISA" και "TIMINIS PREMIUM" δεν έχουν καμία σχέση με τα καταστήματα με την επωνυμία "TIMINIS". Η Τράπεζα στην οποία οι παρόντες Αιτητές είχαν τους λογαριασμούς, τους ενημέρωσε ότι ήλθε σε γνώση της η εν λόγω ανακοίνωση και ως εκ τούτου προχώρησε σε παγοποίηση των λογαριασμών τους ως περιγράφονται στην Αίτηση. Η Τράπεζα, παρά την προσπάθεια που έγινε από τους Αιτητές και δικηγόρους τους, δεν αναίρεσε την απόφαση της, ως εκ τούτου προέκυψε η ανάγκη καταχώρησης της παρούσας, η ποία και επιδόθηκε στην Τράπεζα η οποία δεν εμφανίσθηκε στην παρούσα αλλά απέστειλε συναίνεση της για την έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων (Τεκμ.Γ). Έφερε όμως ένσταση στην αίτηση, η Αιτήτρια στην κυρίως Αίτηση εδώ καθ' ης η Αίτηση και καταχώρησε ένσταση με ένορκη ομολογία στηρίζουσα τις θέσεις της ως εξής: 1. Το πραγματικό υπόβαθρο που στηρίζει την αίτηση και/ή το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει αυτήν είναι γενικό και/ή ελλιπές και/ή ανεπαρκές και/ή δεν δικαιολογεί την έκδοση των αιτηθέντων διαταγμάτων. 2. Δεν έχει υποδειχθεί οποιαδήποτε κατηγορία δοσοληψιών και γεγονότα που με βάση την νομολογία δικαιολογείται η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της έκδοσης των αιτηθέντων διαταγμάτων. 3. Τα αιτούμενα διατάγματα αν και προσομοιάζουν προς διατάγματα κύρωσης δικαιοπραξιών (validation orders) πάσχουν αφού είναι γενικά και/ή αόριστα. 4. Τα εκδοθέντα διατάγματα δεν πρέπει να χορηγηθούν λόγω του ότι το πραγματικό υπόβαθρο είναι ανεπαρκές και/ή δεν περιέχει τις αναγκαίες πληροφορίες ως ο νόμος και/ή οι εφαρμοστέες αρχές επιβάλλουν. Μεταξύ άλλων το πραγματικό υπόβαθρο που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου δεν περιέχει τις ακόλουθες αναγκαίες πληροφορίες δηλαδή:
(1)τους εξελεγμένους λογαριασμούς, έκθεση πρόβλεψης της ρευστότητας των Αιτητών (cash flow forecast), αναλυτική πρόβλεψη προσδοκώμενου κέρδους και/ή απώλειας για την περίοδο στην οποία αφορούν (profit-loss projection for the period for which the order is sought), λεπτομέρειες και εξειδίκευση των πληρωμών και/ή δοσοληψιών για τις οποίες ζητούνται οι θεραπείες (details of the dispositions or payments in respect of which an order is sought), αιτιολόγηση γιατί είναι αναγκαίες οι σχετικές δικαιοπραξίες και/ή αποξενώσεις περιουσιακών στοιχείων (reasons relied on in support of the need for such dispositions or payments to be made)·
(2)συναφείς λεπτομέρειες αναφορικά με την καταβολή μισθών και/ή την συνέχιση άσκησης εμπορίας (the company's ability to continue trading, wages and salaries analysis)·
(3)ανάλυση των δικαιοπραξιών που προβαίνουν οι Αιτητές στο πλαίσιο των συνήθων εργασιών των και ειδική προς τούτο μαρτυρία ότι οι συναλλαγές η έγκριση των οποίων επιδιώκεται είναι καλόπιστη, επωφελής προς τους πιστωτές της εταιρείας αλλά και κατά την συνήθη πορεία των εργασιών της εταιρείας.
- Τα αιτούμενα διατάγματα που ζητούνται είναι τέτοιας ευρύτητας που έκδοση τους θα συνιστά ανεπίτρεπτη κατάργηση και/ή παράκαμψη του άρθρου 216 του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113 αφού τα Διατάγματα ζητούν στην ουσία προκαταβολική και μελλοντική επικύρωση όλων των πράξεων τους από τους επίδικους λογαριασμούς.
- Σε περίπτωση κατά την οποία εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα τότε οι Αιτητές κατά την επιλογή των αξιωματούχων των θα δύνανται να αποξενώσουν τα περιουσιακά τους στοιχεία κατά το δοκούν και/ή κατά τρόπο προτιμισιακό (preferential) και σε βάρος άλλων μετόχων και/ή πιστωτών αφήνοντας τους Αιτητές ανεξέλεγκτους να προβαίνουν σε δικαιοπραξίες μακράν της εποπτείας του Δικαστηρίου υπό την εγγυημένη και προκαταβολική νομιμότητα που θα τους χορηγούν τα αιτούμενα διατάγματα.
- Οι προϋποθέσεις που απαιτούνται από το Άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60για την έκδοση και/ή οριστικοποίηση των αιτηθέντων διαταγμάτων δεν πληρούνται και/ή δεν ικανοποιούνται.
- Οι Αιτητές δεν έχουν αποσείσει το βάρος που βρίσκεται στους ώμους τους και/ή απέτυχαν να αποδείξουν ότι είναι δίκαιο και/ή θεμιτό και/ή προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να δοθούν και/ή οριστικοποιηθούν οι θεραπείες τις οποίες επιζητούν
- Το ισοζύγιο της διακριτικής ευχέρειας του Σεβαστού Δικαστηρίου γέρνει υπέρ της απόρριψης της Αίτησης στο σύνολό της αφού η παροχή των αιτούμενων θεραπειών θα προκαλέσει σοβαρότατη και ανεπανόρθωτη βλάβη και κινδύνους σε βάρος της Καθ' ής η αίτηση με την απίσχναση ολοένα του ενεργητικού των Αιτητών. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση περιέχονται στην ένορκη δήλωση του Ανδρέα Κορομία από τη Λευκωσία ημερομηνίας 11.11.2014 που συνοδεύει την ένσταση αυτή και στα οποία γεγονότα θα αναφερθώ αν υπάρξει ανάγκη στην συνέχεια. Νομική Πτυχή και συμπεράσματα Να αναφέρω ευθύς εξ αρχής ότι δεν συμφωνώ ότι το άρθρο 32 του Ν.14/60 μπορεί να αποτελέσει αυτόνομο βάθρο της παρούσης. Όπως είναι ευρέως γνωστό, Αιτητής με βάση το άρθρο 32 μπορεί να είναι είτε ο ενάγων, είτε ο εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενος. Είναι φανερό ότι στην παρούσα δεν υπάρχει αυτή η ιδιότητα στους αιτητές, όχι διότι αφορά μια Γενική Αίτηση, αλλά διότι η Γενική αυτή Αίτηση ως εκ της φύσης της δεν προσδίδει στον Καθ' ου η Αίτηση δυνατότητα ανταπαίτησης. Συνεπώς το άρθρο 32 αποκλείεται από του να είναι βάση της παρούσης. Θεωρώ ότι το άρθρο που θα μπορούσε να εκληφθεί ως νομική βάση των αιτημάτων εν προκειμένω είναι το άρθρο 216 του περί Εταιρειών Νόμου το οποίο έχει ως εξής: «Κατά την εκκαθάριση εταιρείας από το Δικαστήριο οποιαδήποτε διάθεση της ιδιοκτησίας της εταιρείας, περιλαμβανομένων και αγώγιμων δικαιωμάτων, και οποιαδήποτε μεταβίβαση μετοχών ή αλλαγή της υπόστασης των μελών της εταιρείας, που γίνεται μετά την έναρξη της εκκαθάρισης είναι άκυρη, εκτός αν το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά.» Η έναρξη της εκκαθάρισης της εταιρείας από το Δικαστήριο λογίζεται ότι ξεκινά από το χρόνο της υποβολής της αίτησης για εκκαθάριση (Άρθρο 218
(2)του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113). Στην υπόθεση Αναφορικά με την Hellindo Shipping Company Ltd
(2003)1 A.A.Δ. 238, γίνεται αναφορά τόσο στο άρθρο 216 του δικού μας Νόμου, όσο και στο άρθρο 227 του παλαιού Αγγλικού Νόμου, οπότε και η αναφορά στην Αγγλική νομολογία είτε για το άρθρο 227 του παλαιού Νόμου, είτε το αντίστοιχο νέο άρθρο 127 του Insolvency Act toy 1986 μπορεί να είναι υποβοηθητικό. Στην Hellindo ο Δικαστής Πικής, αναφέρει τα ακόλουθα: «Εξ αντικειμένου ο σκοπός του άρθρου αυτού έγκειται στην παρεμπόδιση των αξιωματούχων της εταιρείας από του να αποξενώσουν περιουσιακά της στοιχεία μετά την υποβολή αίτησης για διάλυσης» Στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του Νίκου Χριστοφή Πολ. Αιτ. 153/13 ημερομηνίας 09/08/2013, στην οποία το επίδικο ζήτημα ήταν η ισχυριζόμενη καταπίεση της μειοψηφίας των μετόχων, αναφέρονται τα εξής: "Όπως φανερώνεται από το λεκτικό του άρθρου 216, εκείνο που απαγορεύεται είναι η διάθεση της ιδιοκτησίας της εταιρείας, η αλλαγή της υπόστασης των μελών αυτής και η μεταβίβαση μετοχών ούτως ώστε να μην αλλοιώνεται το υφιστάμενο, κατά το χρόνο της εταιρικής αίτησης για διάλυση, ιδιοκτησιακό καθεστώς της εταιρείας. Δεν απαγορεύεται η λειτουργία της εταιρείας ως ζώσας επιχείρησης κατά τη διάρκεια της εκκρεμοδικίας της αίτησης για διάλυση.» Και πιο κάτω: «Στην απόφαση είναι σαφές, με βάση και τις αντίστοιχες πρόνοιες της Αγγλίας, (s. 227 του Companies Law 1948) και τα συναφή συγγράμματα, ότι το άρθρο 216 στοχεύει στην προστασία και την «.. παρεμπόδιση των αξιωματούχων της εταιρείας από του να αποξενώσουν περιουσιακά της στοιχεία μετά την υποβολή αίτησης για διάλυση της». Δεν στοχεύει στον παρεμποδισμό της ζώσας λειτουργίας της εταιρείας στο μεταξύ και ούτε υπάρχει είτε στα Companies Winding Up Rules 1933-1938, είτε στα Companies Rules, Subsidiary Legislation of Cyprus, Τόμος ΙΙ, σελ. 279, οποιαδήποτε αναγκαιότητα για επίδοση ή ειδοποίηση των πιστωτών σε περίπτωση αίτησης για διάλυση με βάση τις αρχές του δικαίου της επιείκειας ή της καταπίεσης της μειοψηφίας.» Προκύπτει και από την Αγγλική νομολογία ότι μετά την καταχώριση αίτησης εκκαθάρισης αλλά πριν την ακρόαση της στο Δικαστήριο υπάρχει δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα επικύρωσης συναλλαγών με πληρωμή ποσών από τραπεζικούς λογαριασμούς της εταιρείας, χωρίς να θεωρείται αυτό ότι είναι διάθεση περιουσίας. (Βλ. Re A.I. Levy (Holdings) Ltd
(1964)Ch. 19 και Ηοllicourt (Contracts) Ltd v. Bank of Ireland
(2001)Ch. 555). Είναι ορθό αυτό που υποδεικνύει και ο κ. Δράκος ότι εφόσον ο σκοπός του Νόμου είναι η παρεμπόδιση των αξιωματούχων της Εταιρείας να αποξενώσουν περιουσιακά της στοιχεία, οι Αιτητές έχουν το βάρος να πείσουν το Δικαστήριο να εκδώσει διάταγμα που αποκλείει τον κανόνα όπως προβλέπεται από το σχετικό άρθρο. Εξ ου και η φράση "εκτός αν το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά» του άρθρου 216. Αυτό που φαίνεται να είναι η τάση ως προς την ευχέρεια του Δικαστηρίου να διατάξει διαφορετικά είναι ο περιορισμός των διαταγμάτων με τέτοιο τρόπο ώστε να αφορά αποκλειστικά τα συνήθη εύλογα έξοδα της επιχείρησης. (Βλ. Palmers Company Law, παρ. 15.528). Στην υπόθεση Re STEANE'S (BOURNEMOUTH) LTD
(1950)1 All ER 21, αποφασίστηκε ότι κάθε περίπτωση κρίνεται με τα δικά της γεγονότα με έμφαση στην καλή πρόθεση και πίστη όλων των ενδιαφερομένων. Θεωρώ ορθή την προσέγγιση του κ. Μακρίδη ότι στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου πρέπει ο βασικός πυλώνας να είναι ότι σκοπός των προστατευτικών διατάξεων και δη του άρθρου 216 δεν μπορεί να είναι a priori o παρεμποδισμός της λειτουργίας της εταιρείας ως ζώσας επιχείρησης και ότι η διακριτική αυτή εξουσία του Δικαστηρίου ασκείται στα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης έχοντας υπόψη την καλή πίστη και πρόθεση όλων των ενδιαφερομένων. Ερχόμενη στα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης δεν μπορώ να αγνοήσω ότι δόθηκαν διάφορες ημερομηνίες επί της κυρίως Αίτησης κατά τις οποίες μου δηλώνετο κατά καιρούς η πρόθεση των μερών στην προσπάθεια εξεύρεσης μεθόδου διευθέτησης. Περαιτέρω δεν μπορώ να μην σχολιάσω το γεγονός ότι και το ίδιο το Δικαστήριο στην προσπάθεια να μην επηρεαστεί η εταιρεία σαν ζώσα επιχείρηση και αφού άκουσε σχετικά τους ευπαιδεύτους συνηγόρους, θεώρησε ορθότερο να μην δοθούν οδηγίες για δημοσιεύσεις, ειδικά έχοντας υπόψη τα πρώιμα στάδια της διαδικασίας αλλά και της προσπάθειας εξεύρεσης συμβιβασμού. Οι περιστάσεις με βάση τις οποίες έγιναν οι ανακοινώσεις της Αίτησης Διάλυσης έχουν εκτεθεί πιο πάνω και δεν φαίνεται να είναι αντικείμενο αμφισβήτησης στο βασικό κορμό τους. Προκύπτει δε ακόμη ότι είναι από το τυχαίο συμβάν της ανακοίνωσης άλλων προσώπων συγγενικών με την Αιτήτρια στην Κυρίως Αίτηση που έγιναν οι παγοποιήσεις των λογαριασμών. Δεν φαίνεται δε να υπάρχει δυνατότητα διεξαγωγής της επιχείρησης της εταιρείας χωρίς την αποπαγοποίηση των λογαριασμών. Είναι γεγονός ότι οι Αιτητές στην παρούσα ενδιάμεση Αίτηση δεν έχουν επαρκώς στοιχειοθετήσει τις θέσεις τους για τα έξοδα που θα ήταν ικανά να δώσουν την δυνατότητα στην εταιρεία να διεξάγει τις καθημερινές και εύλογες συναλλαγές της. Όμως η νομοθεσία όπως προκύπτει από το άρθρο 216 και επόμενα είναι δεδομένη και καθορίζει εν πολλοίς την υποχρέωση της εταιρείας και των αξιωματούχων της να εξηγήσουν τις όποιες συναλλαγές ώστε να αρθεί το πρόβλημα πιθανής ακυρότητας τους. Στην προσπάθεια του Δικαστηρίου να συγκεράσει τις βάσιμες θέσεις των δυο πλευρών, δηλαδή αφ' ενός την ανησυχία της Εταιρείας να λειτουργήσει βιώσιμα και αφ' ετέρου την ανησυχία της Αιτήτριας να διαφυλαχθούν τα περιουσιακά στοιχεία της Εταιρείας, θεωρώ ορθό να αποφασίσω και αποφασίζω τα ακόλουθα: Εκδίδεται διάταγμα ως Α της Αίτησης. Περαιτέρω, εκδίδεται διάταγμα που να επιτρέπει όπως η Εταιρεία προβαίνει στις πληρωμές εκ των πιο πάνω λογαριασμών οι οποίες σχετίζονται και μπορούν να ενταχθούν στο πλαίσιο των εύλογων και αναγκαίων εξόδων της επιχείρησης. Εάν οποιοδήποτε ποσό δεν εντάσσεται στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να ζητείται επί μέρους και συγκεκριμένη επικύρωση συναλλαγής από το Δικαστήριο, ώστε να μην κινδυνεύει μια δικαιοπραξία να θεωρηθεί άκυρη με βάση τον Νόμο. Τα πιο πάνω δίδονται υπό τον όρο ότι η Εταιρεία δια εξουσιοδοτημένου αντιπροσώπου της καταχωρίσει εγγύηση ύψους €30.000,00. Πρόσθετα η Εταιρεία δια εξουσιοδοτημένου αξιωματούχου της σε 60 μέρες από σήμερα να καταθέσει στο Δικαστήριο ένορκη δήλωση επί των συναλλαγών στις οποίες προβαίνει. Αν η Κυρίως Αίτηση δεν αποπερατωθεί μέχρι τότε θα δοθούν κατάλληλες οδηγίες από το Δικαστήριο για τα περαιτέρω. Εν όψει της φύσης της υπόθεσης και των περιστατικών της θεωρώ ορθότερο να μην εκδοθεί καμιά διαταγή για έξοδα. (Υπ.) ................. Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: Συντηρητικό Διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο