Amstel Exploitatie BV ν. Dag Dvergsten κ.α., Αρ. Αγωγής 4042/14, 7/11/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2014:A391 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 4042/14 Μεταξύ: Amstel Exploitatie BV, από την Ολλανδία, εκ μέρους της Εναγομένης 5 Εναγόντων -και-
- Dag Dvergsten, από τη Νορβηγία
- Αλέξανδρου Δημητρίου Οικονόμου, από τη Λεμεσό
- Arnold Rorholt, από τη Σαουδική Αραβία
- Vikram Walia, από την Ινδία
- Treatmil Holdings Ltd, από τη Λεμεσό
- Dag Dvergsten AS, από τη Νορβηγία Εναγομένων ------------------------------------- Αίτηση ημερ. 7.11.2014 για καταχώριση συμπληρωματικής Ε/Δ 7 Νοεμβρίου 2014 Για Ενάγοντες-Αιτητές: κ. Καραμανώλης με κ. Χριστοδούλου Για Εναγόμενους 1-6/Καθ' ων η Αίτηση: κ. Γ. Χριστοδούλου με κ. Περικλέους ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Δοθείσα αυθημερόν) Οι Αιτητές-Ενάγοντες κατεχώρισαν αίτηση σήμερα με την οποία ζητείται άδεια και διάταγμα του Δικαστηρίου να επιτρέπει την καταχώριση εκ μέρους των Εναγόντων συμπληρωματικής απαντητικής ένορκης δήλωσης του Κώστα Μιχαήλ που επισυνάπτεται στην Αίτηση τους ως Τεκ.Α, σε σχέση βέβαια με την κυρίως αίτηση για έκδοση συντηρητικού διατάγματος ημερομηνίας 22.9.
- Με βάση την ένορκη δήλωση που στηρίζει το αίτημα η αναγκαιότητα τέτοιας δήλωσης προέκυψε μετά την καταχώριση ένστασης από τους Καθ' ων η Αίτηση ημερομηνίας 31.10.2014 και συγκεκριμένα ότι στην ένορκη δήλωση που την στηρίζει προβάλλονται ψευδείς και ανυπόστατοι ισχυρισμοί τους οποίους οι Αιτητές οφείλουν να απαντήσουν σε συγκεκριμένα σημεία της ένστασης που αφορούν κυρίως το καθήκον αποκάλυψης. Το αίτημα εξειδικεύεται ως προς τέσσερα επί μέρους θέματα. (α) Σε σχέση με τις παραγράφους 14 και 21 της ένορκης δήλωσης επί της ένστασης που αφορούν ισχυρισμό για μη αποκάλυψη εκ μέρους των Αιτητών ότι η συμφωνία μεταξύ Traxiar και Gol Offshore για την αγορά της συγκεκριμένης πλατφόρμας είναι ακόμα σε ισχύ. Προς αυτό το σκοπό οι Αιτητές επιδιώκουν να προσκομίσουν ως τεκμήριο επικοινωνία ημερομηνίας 5.11.2014 που ενισχύει τη θέση τους και επεσυνέβη βέβαια μετά την καταχώριση της κυρίως Αίτησης. (β) Αναφορικά με την παράγραφο 59 στην οποία επιδιώκεται απάντηση επί της θέσης ότι ο κ. Alfred Schwegler απέτυχε να προσκομίσει διάφορα έγγραφα και στοιχεία με την προβολή της θέσης ότι υπεύθυνη για την τήρηση των σχετικών εγγράφων ήταν άλλο πρόσωπο και δη η οικονομική διευθύντρια της Εναγομένης 5 και όχι το συγκεκριμένο άτομο. (γ) Αναφορικά με την παρ. 14 όπου οι Καθ' ων η Αίτηση ισχυρίζονται ότι δεν υπήρξε αποκάλυψη για τη συμφωνία διευθέτησης δανείου μεταξύ της Traxiar και της Symphony. Οι Αιτητές θέλουν να απαντήσουν ότι μέχρι σήμερα δεν γνωρίζουν την ύπαρξη τέτοιας συμφωνίας. (δ) Αναφορικά με την παρ.62 σε σχέση με την προβαλλόμενη παραβίαση του καθήκοντος αποκάλυψης «ότι υπήρχαν διαδικασίες εναντίον της ANS BV και του Alfred Schwegler στην Ολλανδία» και ότι συγκεκριμένα οι Αιτητές έλαβαν γνώση της διαδικασίας αυτής τον Οκτώβρη του 2014 μετά την καταχώριση της κυρίως αίτησης. Περαιτέρω γίνεται εισήγηση ότι τα θέματα αυτά είναι παντελώς άσχετα με την παρούσα. Στην αντίπερα πλευρά, ο κ. Χριστοδούλου επιχειρηματολόγησε ότι όλα τα προβαλλόμενα ως αναγκαία να απαντηθούν αφορούν άμεσα ή έμμεσα το θέμα της ουσίας της υπόθεσης. Προχώρησε δε ο κ. Χριστοδούλου να αναλύσει και τις τέσσερις πιο πάνω παραγράφους εξηγώντας τη θέση του και προβάλλοντας ότι η περαιτέρω δικογραφία επί της αίτησης θα οδηγούσε σε βλάβη των Καθ' ων η Αίτηση αν δεν είχαν την ευκαιρία να απαντήσουν. Εν πάση περιπτώσει η απάντηση τους δεν μπορούσε να δοθεί σε χρόνο πριν την ημερομηνία της ακρόασης της κυρίως αίτησης. Είναι γεγονός ότι η νέα Δ.48 θ.4
(2)των θεσμών παρέχει την ευχέρεια στο Δικαστήριο μετά από αίτηση ή ακόμα και με προφορικό αίτημα να επιτρέψει για καλό λόγο την καταχώριση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων σε οποιαδήποτε αίτηση. Το ίδιο ισχύει αναλογικά και υπό το κράτος της Δ.39 που αφορά την αντεξέταση δυνάμει της οποίας και πάλι τίθεται θέμα διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου ανάλογα με τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης να δώσει δυνατότητα αντεξέτασης δυνάμει της Δ.39. Μάλιστα είναι γνωστό και υπάρχει νομολογιακό έρεισμα σε σχέση με τους δυο αυτούς θεσμούς, ότι, ακόμα και με τη σύμφωνη γνώμη και των δυο πλευρών, το Δικαστήριο δεν είναι δεσμευμένο, αλλά θα ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια ανάλογα με το αίτημα στη βάση των περιστάσεων που προκύπτουν από την αίτηση και από την ένσταση πάντα στις παραμέτρους της σχετικής πρόνοιας που στηρίζει κάθε αίτημα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση βεβαίως του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 το οποίο άρθρο έτυχε νομολογιακής επεξεργασίας σε πολλές αποφάσεις του Δικαστηρίου. (Bλ. T. A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 A.A.Δ. 1802). Στην εν λόγω απόφαση μάλιστα έγινε επίκριση τόσο της πρακτικής που ακολουθούν πολλοί δικηγόροι, αλλά και το Δικαστήριο επιτρέποντας την καταχώριση αχρείαστων δηλώσεων που σκοπό έχουν την επιμήκυνση της διαδικασίας και όχι την επικέντρωση στις προϋποθέσεις του άρθρου
- Εν πάση περιπτώσει, το βάρος σε τέτοιες αιτήσεις είναι στους ώμους του Αιτητή-Ενάγοντα να καταδείξει κάθε φορά ότι υπάρχει τέτοιος καλός λόγος εφόσον σκοπός είναι ο περιορισμός αφ' ενός δαπάνης χρόνου και αφ' ετέρου ότι πρέπει η διαδικασία να είναι σύντομη και αποτελεσματική με παρεμπόδιση αχρείαστης δικογραφίας, αφού μιλούμε πάντοτε για το άρθρο
- Στη συγκεκριμένη δε περίπτωση το διάταγμα έχει ληφθεί μονομερώς και εκκρεμεί η οριστικοποίηση του ή όχι. Ο τρόπος με τον οποίο ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου δίδεται σε αρκετές υποθέσεις και είναι όπως έχω πει σχετικές τόσο σε σχέση με τη Δ.48 θ.4
(2)αλλά και με τη Δ.39
(2). (Βλ. Αίτηση των Φιλόκυπρου Ματθαίου και άλλων για έκδοση ενταλμάτων της φύσεως Certiorati, Prohibition και Mandamus
(2008)1 A.A.Δ. 510, In re Λ. Μήλου
(2008)1(Α) 280). Και στις δυο αυτές υποθέσεις οι δυο πλευρές δεν είχαν ένσταση επί του αιτήματος και το Δικαστήριο θεώρησε ότι τα δεδομένα της υπόθεσης δεν επέτρεπαν θετική ανταπόκριση παρόμοιου αιτήματος. Στο Halsbury's Laws of England, 3η Έκδ, Τόμος 21, σελ. 418 και 419, καθώς και στο Annual Practice 1958 ετέθη ότι αυτό που έχει θεμελιακή σημασία είναι το Δικαστήριο να αποφασίζει on the face of the affidavit τα δεδομένα που σύμφωνα με την αίτηση έχουν σημασία, δηλαδή εδώ αν θα οριστικοποιηθεί ή όχι το διάταγμα και να μην αναλώνεται σε ισχυρισμούς ουσίας της υπόθεσης. Ιδιαίτερα για το θέμα της αποκάλυψης ή μη ουσιωδών γεγονότων από τον Αιτητή να προσθέσω ότι με βάση την αυθεντία Interpartemental Concern "Uralmetrom" v. Besuno Ltd
(2004)1(A) A.A.Δ. 557 έγινε επισήμανση αυτού του στοιχείου λέγοντας ότι δεν θα ήταν επιτρεπτό να καταχωρούνται συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις σε σχέση με θέματα τα οποία οι Ενάγοντες οφείλουν να θέσουν εξ αρχής. Έχοντας υπόψη τη δικογραφία της παρούσης αίτησης και όσα οι ευπαίδευτοι συνήγοροι επιμελώς εξέθεσαν ενώπιον μου, ο μεν κ. Καραμανώλης για την αναγκαιότητα της αίτησης και ο δε κ. Χριστοδούλου για την αντίθετη θέση, με βάση πάντα την θεώρηση που πρέπει το Δικαστήριο να έχει σε σχέση με την κυρίως αίτηση και τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14/60, αλλά και όσα αφορούν την έννοια του καθήκοντος αποκάλυψης και πώς αυτό κρίνεται στην πράξη, έχω καταλήξει πως δεν είμαι ικανοποιημένη ότι συντρέχει καλός λόγος για να επιτρέψω την καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης ως ζητείται. Παρά το ότι το θέμα παρουσιάζεται ως μέρος του καθήκοντος αποκάλυψης, στην ουσία του πράγματος, και οι τέσσερις πιο πάνω παραγράφοι άπτονται ισχυρισμούς ουσίας των οποίων η αξιολόγηση θα λάβει χώρα στα πολύ περιορισμένα στεγανά που εξηγείται στην κείμενη νομολογία. Στη συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε μια ένορκη δήλωση που στηρίζει το αίτημα, το κυρίως αίτημα για συντηρητικό διάταγμα στη βάση του οποίου και αυτό εξεδόθη μονομερώς και σε απάντηση έχουμε την ένσταση της πλευράς των Εναγομένων. Το Δικαστήριο θα κρίνει τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 στη βάση αυτών των δεδομένων κυρίως στο ότι έχουν ή δεν έχουν καταδειχθεί σοβαρές ενδείξεις δικαιωμάτων. Έχω την άποψη ότι όλα αυτά που τίθενται στην ένορκη δήλωση που στηρίζει το παρόν αίτημα είναι ισχυρισμοί που θα πρέπει να απασχολήσουν το Δικαστήριο στην ουσία και όχι στις προϋποθέσεις του άρθρου 32 όπως είναι η αρμοδιότητα του Δικαστηρίου στην παρούσα φάση, έστω και αν τίθενται στο πλαίσιο του καθήκοντος αποκάλυψης. Περαιτέρω θα πρόσθετα ότι το ένα από τα τέσσερα θέματα οι ίδιοι οι Αιτητές το θεωρούν άσχετο (βλ. σημείο (γ) ) και ως προς αυτό το σημείο σίγουρα μπορεί να γίνει σχετική επιχειρηματολογία εκ μέρους τους. Το ίδιο θα έλεγα ότι ισχύει και για το σημείο (β). Τα υπόλοιπα σημεία εμπλέκονται με τα θέματα ουσίας, όπως έχω εξηγήσει πιο πάνω. Στη βάση λοιπόν της θεώρησης μου ότι δεν έχει καταδειχθεί επαρκώς καλός λόγος για το αίτημα, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγομένων-Καθ' ων η Αίτηση όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και πληρωθούν στο τέλος της διαδικασίας της κυρίως αγωγής. (Υπ.) ............... Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: Αίτηση για καταχώριση συμπληρωματικής Ε/Δ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο