Nίκου Βίκη ν. The Old Salt Yachting Co Ltd κ.α., Αγωγή αρ. 1171/2013, 4/12/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2014:A410 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Μαυρονικόλα, Α.Ε.Δ. Αγωγή αρ. 1171/2013 Μεταξύ: Nίκου Βίκη, από τη Λεμεσό Ενάγοντος και
- The Old Salt Yachting Co Ltd, από τη Λεμεσό
- Έλενας Χαμπουλά, από τη Λεμεσό Εναγομένων -------------------------- Αίτηση ημερ. 12.3.2013 Ημερομηνία: 4.12.2014 Για τoν Ενάγοντα - Αιτητή: κ. Μ. Κυριακίδης Για τους Εναγόμενους - Καθ' ων η Αίτηση: κα Στυλιανού για Χρ. Κληρίδη Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι δικηγόροι των διαδίκων συμφώνησαν όπως η παρούσα αίτηση παραμείνει για εκδίκαση μετά την έκδοση απόφασης στην αίτηση ημερ. 1.7.2013 όπου ζητείτο η παραπομπή των επίδικων θεμάτων ενώπιον αρμοδίου καθ' ύλην Δικαστηρίου, ναυτοδικείου ή οικογενειακού Δικαστηρίου. Με Ενδιάμεση Απόφαση του το Δικαστήριο αποφάσισε, όπου το επίδικο αντικείμενο είναι οι μετοχές της Εναγομένης εταιρείας 1, η επίδικη διαφορά υπάγεται στη δικαιοδοσία του Οικογενειακού Δικαστηρίου και η αγωγή μεταξύ Ενάγοντος και Εναγομένης 2, συμπεριλαμβανομένων των αιτήσεων στα πλαίσια αυτής, διακοπούν και παραπεμφθούν στο Οικογενειακό Δικαστήριο Λεμεσού προς εκδίκαση. Ενόψει του ότι η αγωγή περιορίστηκε μεταξύ του Ενάγοντος, της Εναγομένης 1 εταιρείας και της Εναγομένης 2 ως εγγυήτριας, με δήλωση του ο δικηγόρος του Ενάγοντος-Αιτητή περιόρισε το παρακλητικό της αίτησης να αφορά μόνο τις παραγράφους Α και Β ως εξής: Α) Διάταγμα του Δικαστηρίου τύπου Mareva απαγορεύον στους Εναγόμενους ή υπαλλήλους ή εντολοδόχους τους να απομακρύνουν το σκάφος ιδιοκτησίας του Εναγόμενου 1 Gypsy Queen υπ' αρ. εγγραφής 63/2008 στο Νηολόγιο Λεμεσού από το χώρο ελλιμενισμού του St. Raphael Marina, μέχρι την τελική εκδίκαση της αγωγής, ή νεώτερη διαταγή του Δικαστηρίου. Β) Διάταγμα του Δικαστηρίου απαγορεύον στους Εναγόμενους να πωλήσουν, υποθηκεύσουν ή καθ' οιονδήποτε τρόπο επιβαρύνουν το σκάφος μέχρι την τελική εκδίκαση της αγωγής ή νεώτερη διαταγή του Δικαστηρίου. Η αίτηση βασίζεται στα άρθρα 31 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ.6 αρ.4 και στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.θ.2 και 3 καθώς και στη συμφυή και διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου και σε γεγονότα που εκτίθενται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του Νίκου Βίκη ημερ. 12.3.2013 και στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση του ιδίου ημερ. 2.10.14 όπου υποστηρίζει ότι η Εναγομένη 1 εταιρεία είναι περιορισμένης ευθύνης με κεφάλαιο 1.000 μετοχές αξίας €1,71 εκάστη οι οποίες είναι εγγεγραμμένες επ' ονόματι της εν διαστάσει συζύγου του, η οποία είναι και ο μοναδικός διευθυντής της εταιρείας. Η εν λόγω εταιρεία διαθέτει ένα και μοναδικό περιουσιακό στοιχείο το σκάφος GYPSY QUEEN εγγεγραμμένο στο νηολόγιο Λεμεσού. Το σκάφος αποκτήθηκε από την Εναγομένη 1 με δάνειο Λ.Κ.119.733,40 (€204.576) από τον ίδιο. Επισύναψε τη σύμβαση δανείου σαν Τεκμήριο Γ. Στους τελευταίους εξελεγμένους λογαριασμούς της εταιρείας για το έτος που έληξε στις 31.12.2010 (Τεκμήριο Δ) φαίνεται το οφειλόμενο προς τον ίδιο ποσό. Το εν λόγω χρέος της εταιρείας προς τον ίδιο εξακολουθεί να υφίσταται. Τον Σεπτέμβρη του 2012 επήλθε διάσταση με τη σύζυγο του και μεταξύ άλλων, μεταξύ τους εκκρεμούν και περιουσιακές διαφορές. Με διπλοσυστημένη επιστολή του δικηγόρου του ημερ. 27.12.12 προς την Εναγομένη 1 ζήτησε την εξόφληση του δανείου εντός 15 ημερών από τη λήψη της (Τεκμήριο ΣΤ). Με επιστολή του δικηγόρου της ημερ. 1.2.13, η Εναγομένη 1 αρνείται τη σύμβαση δανείου (Τεκμήριο Ζ). Η απαίτηση του για εξόφληση του δανείου στηρίζεται σε γραπτή συμφωνία δανείου το οποίο είναι καταχωρημένο στους λογαριασμούς της Εναγομένης 1 για το έτος που έληξε την 31.12.2010 και υποβλήθηκαν στον έφορο φόρου εισοδήματος. Περαιτέρω, υποστηρίζει ότι η εταιρεία βρίσκεται σε άθλια οικονομική κατάσταση, αφού οφείλει σε εμπορικούς και άλλους πιστωτές, σύμφωνα με τους τελευταίους εξελεγμένους λογαριασμούς του 2010 €205, 253 μεταξύ των οποίων η άνευ τόκου οφειλή προς τον ίδιο του ποσού των €204,
- Επειδή το σκάφος είναι η μοναδική περιουσία της εταιρείας, αν την αποξενωθεί δεν υπάρχει καμιά δυνατότητα εξόφλησης του δανείου προς τον ίδιο και εάν επιτύχει στην αξίωση του αυτή με βεβαιότητα θα μείνει ανεκτέλεστη. Επίσης, υποστηρίζει ότι η εν διαστάσει σύζυγος του εξέφρασε πρόθεση να πωλήσει το σκάφος. Περαιτέρω, επειδή το σκάφος έχει τη δυνατότητα να ταξιδεύσει σε λιμάνια άλλων χωρών, εάν μετακινηθεί είναι βέβαιο ότι δεν θα μπορέσει να εισπράξει το λαβείν του εάν επιτύχει στην αγωγή του. Με τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση του υποστηρίζει ότι η εν διαστάσει σύζυγος του σε συμπαιγνία με τον πατέρα της καταρτίζουν εικονικά δάνεια προς την εταιρεία και έχουν επιτύχει την έκδοση απόφασης εναντίον της και την εγγραφή υποθήκης επί του σκάφους για εξασφάλιση δανείου €50.
- Υποστηρίζει ότι υποχρεώθηκε να εξοφλήσει δικαστική απόφαση εναντίον της εταιρείας για €2.700 όταν απειλήθηκε εκποίηση του σκάφους. Η απόφαση αφορούσε απαίτηση του πατέρα της εν διαστάσει συζύγου του στην αγωγή 1964/13 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού εναντίον της Εναγομένης 1 εταιρείας για δάνειο που έκαμε στην εταιρεία για να πληρώσει έναντι των εξόδων του δικηγόρου της εταιρείας. Επισυνάπτει απόδειξη πληρωμής (Τεκμήριο Α). Περαιτέρω από έρευνα που έκαμε στο νηολόγιο Λεμεσού, φαίνεται ότι το σκάφος έχει υποθηκευτεί για το ποσό των €50.
- Επισυνάπτει αντίγραφο νηολογίου (Τεκμήριο Β) και βεβαίωση της υποθήκευσης (Τεκμήριο Γ). Είναι η θέση του ότι η πρόθεση της εν διαστάσει συζύγου του μαζί με τον πατέρα της είναι να επιβαρύνουν την Εναγομένη 1 με δάνεια και να υποθηκεύσουν το σκάφος πέραν της αξίας του ώστε να μην μπορέσει να εισπράξει το λαβείν του εάν επιτύχει στην αγωγή του. Η Εναγομένη 1 εταιρεία και η Εναγομένη 2, αφού η ειδοποίηση ένστασης καταχωρίστηκε πριν η αξίωση εναντίον της Εναγομένης 2 παραπεμφθεί στο Οικογενειακό Δικαστήριο για εκδίκαση, καταχώρισαν ένσταση στην αίτηση προβάλλοντας σαν λόγους, όπως περιορίστηκαν μετά την έκδοση της ενδιάμεσης απόφασης ημερ. 2.10.2014 τους εξής: Α. Δεν καταδεικνύεται αγώγιμο δικαίωμα (σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση) ή ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Β. Δεν έχει καταδειχθεί ότι είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Δεν έχει αποδειχθεί κίνδυνος μη ικανοποίησης του Ενάγοντα-Αιτητή από τους Εναγομένους-Καθ' ων η αίτηση ούτε έχει αποδειχθεί ο κίνδυνος αποξένωσης. Γ. Δεν καταδεικνύεται ότι ο Ενάγων θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά. Δ. Κακή πίστη Ενάγοντος. Ε. Μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Εναγομένης 2/ εν διαστάσει συζύγου του Ενάγοντος-Αιτητή. Σε ότι αφορά τα επίδικα ζητήματα που παρέμειναν για εκδίκαση η ενόρκως δηλούσα υποστηρίζει ότι ο Ενάγων-Αιτητής δεν καταδεικνύει αγώγιμο δικαίωμα ή ορατή πιθανότητα επιτυχίας ούτε πως θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά αν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Είναι η θέση της πως η μη πώληση του σκάφους μέχρι εκδίκασης της υπόθεσης θα επιφέρει δραματική μείωση της αξίας του επειδή τούτο βρίσκεται εκτεθειμένο στην κατοχή του Ενάγοντος ο οποίος το χρησιμοποιεί κατά τρόπο που μειώνεται η αξία του σε ετήσια βάση. Περαιτέρω υποστηρίζει ότι ως φερόμενη σαν εγγυήτρια είναι ιδιοκτήτρια ακίνητης περιουσίας πολύ μεγαλύτερης αξίας του επίδικου σκάφους. Είναι η θέση της ότι ο Ενάγων δεν είναι με καλή πίστη, ενώ διεκδικεί εξόφληση υποτιθέμενου δανείου το οποίο ισχυρίζεται ότι είναι εικονικό, διεκδικεί ταυτόχρονα και εμμέσως την ιδιοκτησία του σκάφους με αποτέλεσμα στην πραγματικότητα ο Ενάγων να θέλει το τίμημα του σκάφους υπό μορφή δανείου σαν φερόμενος δανειστής αλλά και την ίδια ώρα το ίδιο το σκάφος διεκδικώντας τις μετοχές της πλοιοκτήτριας εταιρείας με αποτέλεσμα ουσιαστικά να διεκδικεί από την Εναγόμενη εταιρεία να του καταβάλει την αξία αγοράς του σκάφους αλλά να της στερήσει και την ιδιοκτησία του την οποία διεκδικεί ο ίδιος. Θεωρεί ορθό όπως το Δικαστήριο αντί να εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα να διατάξει την άμεση εκποίηση του σκάφους ούτως ώστε να διαφυλαχθεί το έσοδο για κάλυψη των τυχόν υποχρεώσεων της Εναγομένης 1 εταιρείας. Υποστηρίζει πως τα πραγματικά γεγονότα έχουν ως εξής: (α) Οι μετοχές της Εναγομένης 1 ενεγράφησαν στο όνομα της το 2002 ως δωρεά από τον πατέρα της και όχι ως εμπιστευματοδόχου προς όφελος του Ενάγοντος και το σκάφος αγοράστηκε το Μάρτιο του
- (β) Οι μετοχές ανήκουν στην ίδια ενώ ο Ενάγων είχε καταβάλει το ποσό της αγοράς του σκάφους αλλά με τον Ενάγοντα έχει περιουσιακές διαφορές που θα επιλυθούν στο Οικογενειακό Δικαστήριο. (γ) Το επίδικο σκάφος αποκτήθηκε κατά τη διάρκεια της εγγάμου συμβιώσεως των δύο, συνεπώς δικαιούται μερίδιο στο σκάφος. (δ) Το σκάφος δεν αποκτήθηκε με πραγματικό δάνειο αλλά με εικονικό όπως εικονική είναι και η εγγύηση. (ε) Το σκάφος αγοράστηκε για να αντικαταστήσει το παλαιό σκάφος του Ενάγοντος. (στ) Το ποσό για την αγορά του σκάφους το κατέβαλε ο Ενάγων απευθείας στους πωλητές. (ζ) Ο Ενάγων ήθελε να εγγράψει το σκάφος στο όνομα της Εναγομένης 1 εταιρείας αντί στο δικό του για σκοπούς φοροδιαφυγής. Επειδή το σκάφος θεωρείται επαγγελματικό υπήρξε επιστροφή του Φ.Π.Α. (Τεκμήριο 2). (η) Η όλη συμπεριφορά του Ενάγοντος ήταν συμβατή με συμπεριφορά ιδιοκτήτου και εντελώς ασυμβίβαστη με συμπεριφορά δανειστού. (θ) Ο Ενάγων θεωρεί το σκάφος ότι του ανήκει για την προσωπική του αναψυχή και όχι περιουσία εμπορικής επιχείρησης της οποίας είναι δανειστής. Με βάση τα ανωτέρω, υποστηρίζει πως δεν υφίσταται δάνειο και επομένως δεν υπάρχει χρέος προς εξόφληση. Είναι η θέση της ότι η Εναγομένη 1 εταιρεία και η ίδια δεν έχουν πρόθεση να μετακινήσουν το σκάφος εκτός Κύπρου και υπό τις περιστάσεις θεωρεί ότι δεν πρέπει να διατηρηθεί το σκάφος χωρίς να πωληθεί αλλά είναι εισήγηση της ότι αν δεν πωληθεί άμεσα η αξία του μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεση θα είναι μηδαμινή ενώ αν πωληθεί τώρα και το ποσό κατατεθεί σε δεσμευμένο λογαριασμό μέχρι να αποφασιστεί το ιδιοκτησιακό καθεστώς και αποδεσμευθεί προς όφελος του δικαιούχου θα είναι επιζήμια η έκδοση οποιουδήποτε προσωρινού διατάγματος ως η αίτηση επιδιώκει. Με συμπληρωματική ένορκη δήλωση της ημερ. 9.10.2014 απαντά στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση του Ενάγοντος-Αιτητή ημερ. 2.10.2014 της οποίας το περιεχόμενο αρνείται και ισχυρίζεται ότι ουδέποτε η ίδια σε συμπαιγνία με τον πατέρα της κατάρτησαν εικονικά δάνεια προς την εταιρεία ούτε προέβηκαν σε πράξεις αποξένωσης του σκάφους. Η Εναγομένη 1 εταιρεία για να μπορέσει να πληρώσει τα δικηγορικά έξοδα που προέκυψαν με την καταχώριση της αγωγής εναντίον της αναγκάστηκε να προσφύγει στο δανεισμό αλλιώς δεν θα μπορούσε να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της. Ο πατέρας της καλόπιστα δάνεισε την Εναγομένη 1 χρήματα για να μπορέσει να πληρώσει τους δικηγόρους της. Επισυνάπτει ως Τεκμήριο 1 αντίγραφο σύμβασης δανείου για το ποσό των €2.
- Το δάνειο συνήφθη τον Μάρτιο του 2013 αμέσως μόλις καταχωρίστηκε η αγωγή εναντίον της Εναγομένης 1 και υπήρξε ανάγκη πληρωμής δικηγορικών εξόδων. Ο πατέρας της πλήρωσε τα δικηγορικά έξοδα της Εναγομένης και διεκδίκησε την πληρωμή του ποσού καταχωρώντας την αγωγή με αρ. 1964/13 και πέτυχε δικαστική απόφαση (Τεκμήριο 2). Για το δάνειο αυτό ενόψει του μικρού σχετικά ποσού δεν αιτήθηκε από τον πατέρα της οποιαδήποτε περαιτέρω εξασφάλιση. Ως προς το θέμα της υποθήκευσης του σκάφους αναφέρει ότι το σκάφος υποθηκεύτηκε διότι δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Αν δεν υποθηκευόταν δεν θα υπήρχε δυνατότητα δανεισμού. Αν η εταιρεία δεν δανειζόταν δεν θα μπορούσε να υπερασπίσει τα συμφέροντα της στο Δικαστήριο. Οι δικηγόροι των διαδίκων, προφανώς αφού δεν αμφισβητούνται τα γεγονότα, δεν αντεξέτασαν τους ενόρκως δηλούντες και περιορίστηκαν σε γραπτές αγορεύσεις υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους. Εξέτασα τις θέσεις των δύο πλευρών όπως έχουν στις γραπτές αγορεύσεις των δικηγόρων των διαδίκων, και τις οποίες διευκρίνισαν κατά τη δίκη, σε συνάρτηση με τα γεγονότα της υπόθεσης. Στην παρούσα αίτηση δεν τίθεται ζήτημα απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων, ούτε αν η έκδοση του διατάγματος επείγει. Η αίτηση έγινε δια κλήσεως και το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία να ακούσει και τις δύο πλευρές. Επομένως εκείνο που έχει σημασία είναι κατά πόσο ο Ενάγων απέδειξε ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 32 του Νόμου 14/
- Ο τρόπος εφαρμογής του άρθρου 32 εξετάστηκε και αναλύθηκε σε μεγάλο αριθμό υποθέσεων. Υποδεικνύονται στη Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248 τα εξής: «Στη διαδικασία του προσωρινού διατάγματος, το έργο του Δικαστηρίου είναι περιορισμένο. Το καθήκον του περιορίζεται στη διαπίστωση κατά πόσο ικανοποιούνται οι τρεις προϋποθέσεις που απαιτούνται για επιτυχία: (α) Σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. (β) Ορατή προοπτική και/ή πιθανότητα ότι ο ενάγων δικαιούται σε θεραπεία στην αγωγή. (γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του διατάγματος. Το Δικαστήριο κατά την εκδίκαση αίτησης για προσωρινό διάταγμα, πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης.» Το Δικαστήριο στο τελικό στάδιο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει και το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα (βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή ν. Χ"Βασίλη
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 152). Η ύπαρξη απλώς των τριών θεσμικών προϋποθέσεων δεν είναι αρκετή (βλ. Κούνουνα ν. C. & A. Simonos Ltd
(2002)1 A.A.Δ. 1361, 1366). Δεν τίθεται θέμα οριστικής διάγνωσης στο πλαίσιο διαδικασίας για έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος ως προς τα θέματα που συνάπτονται προς τα επίδικα της αγωγής. Είναι στοιχειώδες πως δεν τίθεται σε αυτό το στάδιο ζήτημα απόδειξης της βάσης της αγωγής. (Βλ. Νικόλα ν. Κεφάλα κ.ά.
(1998)1 Α.Α.Δ. 1400). Έχει δε επεξηγηθεί στην Τσιολάκκη κ.ά ν. Στυλιανίδης
(1992)1 Α.Α.Δ. 782 ο όρος «υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκασιν» που τίθεται στην επιφύλαξη του άρθρου 32
(1)του περί Δικαστηρίων Νόμου 1960 (Ν.14/60). Επιβάλλει την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης (arguable case) ως προϋπόθεση για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος (βλ. Οdysseos v. Pieris Estates Ltd
(1982)1 A.A.Δ. 557, στη σελ. 569). Η δεύτερη προϋπόθεση του πιο πάνω άρθρου αναλύθηκε στην υπόθεση Πουργουρίδης κ.ά. ν. Μέζου κ.ά.
(1994)1 Α.Α.Δ. 201, στη σελίδα 207 όπου αναφέρθηκαν τα εξής: «Η δεύτερη προϋπόθεση επιβάλει στις εφεσείουσες να δείξουν ότι έχουν πιθανότητα επιτυχίας. Όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates & Others
(1982)1 C.L.R. 557, η έννοια της πιθανότητας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις. Σύμφωνα με τη Odysseos (πιο πάνω), στη σελίδα 569, η πιθανότητα στα πλαίσια της επιφύλαξης του άρθρου 32
(1)του Νόμου 14/60, απαιτεί από τις εφεσείουσες να δείξουν ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας.» Η πρώτη προϋπόθεση ικανοποιείται εάν αντικειμενικά από τα δικόγραφα προκύπτει η ύπαρξη καλής βάσης αγωγής. Ακολούθως, το Δικαστήριο θα πρέπει να προχωρεί στην εξέταση της ύπαρξης πιθανότητας επιτυχίας του Ενάγοντα, με βάση τη μαρτυρία και τα στοιχεία που έχει ενώπιον του (βλ. Hellenic Bank Public Company Limited v. Alpha Panareti Public Limited Πολ. Έφ. 145/2011 ημερ. 13.6.2013). Η έκδοση διατάγματος υπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Η άσκηση διακριτικής εξουσίας δεν πρέπει να παραγνωρίζει και την ποιότητα της αξίωσης, η διάγνωση της οποίας δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο στη βάση της προσκομισθείσας μαρτυρίας (βλ. την Ανδρέα Κυτάλα ν. Άννας Χρυσάνθου κ.ά.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253). Σ΄ αυτό το στάδιο το Δικαστήριο δεν θα επιλύσει την ουσιαστική διαφορά του Αιτητή με τους Καθ΄ ων η Αίτηση. Αναπόφευκτα όμως θα πρέπει να διαπιστώσει κατά πόσο ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14/60. Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του (Τ.Α. Micrologic Comp. Consult. Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 A.A.Δ. 1802, 1809). Με κριτήριο τις πιο πάνω νομικές αρχές και με αναφορά στην Απαίτηση του Ενάγοντος-Αιτητή και στα γεγονότα όπως προβάλλονται στις ένορκες δηλώσεις και τεκμήρια που υποστηρίζουν την Αίτηση και την Ειδοποίηση για Πρόθεση Ένστασης αντίστοιχα, που γίνεται αναφορά πιο πάνω, και έχοντας υπόψη τις θέσεις των δικηγόρων των διαδίκων, θα εξετάσω κατά πόσο τα αιτούμενα διατάγματα θα εκδοθούν. Με τους λόγους ένστασης τους οι Εναγόμενες 1 και 2/Καθ' ων η αίτηση εκείνο το οποίο εισηγούνται είναι ότι κατά το στάδιο της μονομερούς αίτησης ο Ενάγων-Αιτητής δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις έκδοσης των διαταγμάτων. Συναφώς θα εξετάσω κατά πόσο ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/
- Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Ενάγοντος η βάση της αγωγής του στηρίζεται σε παράβαση ή διάρρηξη σύμβασης δανείου από την Εναγόμενη 1 και εγγύησης από την Εναγομένη
- Ακολούθως, θα προχωρήσω στην εξέταση της ύπαρξης πιθανότητας επιτυχίας του Ενάγοντος με βάση τη μαρτυρία και τα στοιχεία που έχω ενώπιον μου. Δηλαδή, εάν ο Ενάγων έχει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα να δικαιούται στις αιτούμενες θεραπείες, αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Η γραπτή σύμβαση δανείου και εγγύησης έχει επισυναφθεί ως τεκμήριο στην ένορκη δήλωση του Ενάγοντος-Αιτητή. Η εν λόγω σύμβαση επιμαρτυρεί την παραχώρηση του δανείου προς την Εναγομένη 1 και της εγγύησης από την Εναγομένη 2 προς τον Ενάγοντα. Περαιτέρω φαίνεται πως είναι παραδεχτό από την Εναγομένη 2 ότι ο Ενάγων είχε καταβάλει το ποσό της αγοράς του σκάφους. Εκείνο το οποίο ισχυρίζεται η Εναγομένη 2 είναι πως το δάνειο και η εγγύηση είναι εικονικά. Όπως υποδεικνύεται ανωτέρω σε σειρά αποφάσεων, το Δικαστήριο κατά την εκδίκαση της αίτησης για προσωρινό διάταγμα πρέπει να αποφεύγει να καταλήξει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού ή νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Σ' αυτό το στάδιο δεν τίθεται θέμα απόδειξης της βάσης της αγωγής. Στην παρούσα υπόθεση, έχοντας υπόψη τα πιο πάνω, θεωρώ πως υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις πως ο Ενάγων έχει καλή βάση αγωγής και πιθανότητα επιτυχίας στην αγωγή του. Η διαπίστωση αν όντως υπήρξε παράβαση της συμφωνίας από μέρους της Εναγομένης 1 και κατά πόσο η Εναγομένη 2 ευθύνεται ως εγγυητής και εάν ο Ενάγων δικαιούται στις αιτούμενες θεραπείες, είναι θέματα που θα εξετάσει το Δικαστήριο στα πλαίσια της δίκης της αγωγής. Στο παρόν στάδιο διαπιστώνονται σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης τους. Επομένως, αφού συντρέχουν οι δύο πρώτες προϋποθέσεις, το επόμενο ζήτημα που πρέπει να εξεταστεί είναι κατά πόσο υπάρχει βάσιμος κίνδυνος ότι η απόφαση υπέρ του Ενάγοντος που τυχόν εκδοθεί υπέρ του θα παραμείνει ανικανοποίητη. Έχοντας υπόψη: α) την άθλια οικονομική κατάσταση της Εναγομένης 1, β) το πιθανό χρέος στον Ενάγοντα ύψους €204.576, γ) την ανεξήγητη εγγραφή υποθήκης επί του μοναδικού περιουσιακού στοιχείου της Εναγομένης 1, του σκάφους, για εξασφάλιση δανείου ύψους €50.000, όταν η Εναγομένη 2 υποστηρίζει ότι το δάνειο που παραχώρησε ο πατέρας της ήταν χωρίς εξασφαλίσεις, το οποίο εν πάση περιπτώσει εξοφλήθηκε, δ) η περίεργη θέση της Εναγομένης 2 η οποία υποστηρίζει, αφ' ενός ότι ο πατέρας της δανειοδότησε την Εναγομένη 1 για να μπορέσει να υπερασπιστεί η τελευταία την αγωγή που κινήθηκε εναντίον της και αφ' ετέρου ότι ο ίδιος κινήθηκε δικαστικά εναντίον της εξασφαλίζοντας δικαστική απόφαση την οποία ο Ενάγων/Αιτητής εξόφλησε γιατί απειλήθηκε εκποίηση του σκάφους, ε) την εκπεφρασμένη βούληση της Εναγομένης 2 να πωλήσει το σκάφος, πιστεύω, είναι ορατός ο κίνδυνος το σκάφος να επιβαρυνθεί με δάνεια και υποθήκες πέραν της αξίας του ώστε να μην μπορέσει ο Ενάγων-Αιτητής να εισπράξει το λαβείν του από την Εναγομένη 1 εταιρεία. Όπως δε εξηγήθηκε στην απόφαση του Λοϊζου, Π. (όπως ήταν τότε) στη Ζεμενίδης ν. Ζεμενίδου (Αρ.1)
(1992)1 Α.Α.Δ.54 εκδίδεται το διάταγμα «ώστε να αποφευχθεί τέτοια αποξένωση ως αποτέλεσμα της οποίας να μη μπορεί να ικανοποιηθεί ο ενάγων». Σχετικά με την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, όπως αποφασίστηκε στην υπόθεση Ζεμενίδης ν. Ζεμενίδου (πιο πάνω) το άρθρο αυτό δίδει στο Δικαστήριο ευρύτερη εξουσία από εκείνη που παρέχεται από το άρθρο 5 του Κεφ.6. Αυτό δεν περιορίζεται σε ότι αφορά το αντικείμενο της αγωγής ούτε και το περιεχόμενο της. Εκδίδεται δε το διάταγμα αν το Δικαστήριο κρίνει ότι τούτο είναι δίκαιο και πρόσφορο και προς εξυπηρέτηση των αναγκών της δικαιοσύνης, δηλαδή τη διατήρηση των πραγμάτων ως έχουν, ώστε να αποφευχθεί τέτοια αποξένωση ως αποτέλεσμα της οποίας να μην μπορεί να ικανοποιηθεί ο ενάγων. Υπό το φως των πιο πάνω, πιστεύω, ικανοποιούνται σωρευτικά όλες οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 που επικαλέστηκε ο Ενάγων-Αιτητής για έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων και καταρρίπτονται όλοι οι λόγοι ένστασης των Εναγομένων 1 και 2-Καθ' ων η αίτηση. Εξετάζοντας δε, κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο, ισοζυγίζοντας τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν φανεί ότι η απόφαση μου που δόθηκε στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο ήταν εσφαλμένη και με γνώμονα τη διατήρηση του υφιστάμενου κράτους πραγμάτων μέχρι την τελική απόφαση, αποφασίζω όπως ασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια υπέρ του Ενάγοντος-Αιτητή και εκδώσω τα αιτούμενα διατάγματα. Συνεπώς εκδίδονται διατάγματα ως οι παράγραφοι Α και Β της αίτησης. Ενόψει του αποτελέσματος, τα έξοδα της αίτησης όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, επιδικάζονται υπέρ του Ενάγοντος-Αιτητή και σε βάρος των Εναγομένων 1 και 2-Καθ΄ ων η Αίτηση, να πληρωθούν στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.) .............................................. Μ. Μαυρονικόλας, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΚ Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Παρεμπίπτον διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο