Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού ν. Πανίκκος Αργυρού κ.α., Γενική Αίτηση: 438/99, 23/12/2014

(10)ετών από της εγγραφής της προς εκτέλεση». Η αίτηση συνάντησε την ένσταση των καθ' ων η αίτηση και αφού καταχωρήθηκε εκ μέρους τους σχετική ειδοποίηση ένστασης, προχώρησε σε ακροαματική διαδικασία η οποία περιορίσθηκε σε αγορεύσεις. Οι θέσεις και τα επιχειρήματα των διαδίκων, καταγράφονται και προκύπτουν από την αίτηση, την ένσταση και τις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις που τις υποστηρίζουν, καθώς επίσης και από τις γραπτές αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων τους, γι' αυτό και δεν θεωρώ απαραίτητο να τα παραθέσω στο παρών στάδιο, αφού αναφορά σε αυτά θα γίνει στη συνέχεια. Το θέμα της ανανέωσης μιας δικαστικής απόφασης διέπεται από τη Δ.40 Θ. 8 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, η οποία μετά την τροποποίηση που έγινε στις 9/9/2011 προνοεί ότι : «Όταν έχουν παρέλθει δέκα χρόνια από την απόφαση ή την ημερομηνία του διατάγματος, ή όταν έχει γίνει οποιαδήποτε αλλαγή στους διαδίκους οι οποίοι δικαιούνται ή υπόκεινται σε εκτέλεση, ο διάδικος ο οποίος ισχυρίζεται ότι δικαιούται σε εκτέλεση μπορεί να υποβάλει αίτηση στο Δικαστήριο ή το Δικαστή για άδεια να εκτελέσει ανάλογα. Και το Δικαστήριο ή ο Δικαστής εάν ικανοποιηθεί ότι ο διάδικος, ο οποίος υποβάλλει την αίτηση αυτή, δικαιούται να εκτελέσει μπορεί να εκδώσει διάταγμα προς αυτό το σκοπό ή μπορεί να διατάξει όπως οποιοδήποτε επίδικο θέμα ή ζήτημα αναγκαίο για να αποφασιστούν τα δικαιώματα των διαδίκων εκδικαστεί με οποιοδήποτε από τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να εκδικαστεί οποιοδήποτε ζήτημα σε αγωγή. Και σε κάθε μια από τις περιπτώσεις το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί να επιβάλει τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή άλλως που θα ήθελε κρίνει δίκαιους». Πριν την τροποποίηση της συγκεκριμένης διάταξης τέτοια άδεια ήταν απαραίτητη μετά την παρέλευση έξη, αντί δέκα χρόνων που ισχύει σήμερα. Σημαντικά για το εξεταζόμενο ζήτημα είναι τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Κοντέας v. Ανδρέα Αναστάση Μιχαήλ κ.α. Πολιτική Έφεση 459/2011 ημερομηνίας 17.7.2012, απόσπασμα της απόφασης θεωρώ χρήσιμο να παραθέσω αυτούσιο. «Η ίδια η Δ.40 Κ. 8 δεν απαριθμεί τα κριτήρια που το δικαστήριο θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη προτού ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια για να διατάξει την ανανέωση μιας απόφασης. Όμως όπως προκύπτει από το λεκτικό της εν λόγω διάταξης, ο διάδικος που υποβάλλει την αίτηση θα πρέπει να ικανοποιήσει το δικαστήριο ότι δικαιούται εκτέλεσης και το όλο πνεύμα της νομολογίας είναι ότι έχει ο αιτητής το βάρος απόδειξης. Επομένως η εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου των εφεσειόντων ότι το βάρος δεν πρέπει να είναι στον αιτητή για ανανέωση της απόφασης (εδώ τους εφεσείοντες) δεν μας βρίσκει σύμφωνους. Στην υπόθεση Panaou v. Christofi

(1963)2 CLR 19, 23 γενικά με το θέμα εκτέλεσης μιας απόφασης λέχθηκαν τα ακόλουθα: «The execution of a judgment is a matter under the Court's supervision and control, and cannot be allowed to be used for purposes of unnecessary oppression as the circumstances of the present case would seem to suggest, or, indeed, for any purpose, other than the proper satisfaction of the Court's judgment, under the Court's control." Τα κριτήρια που το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη αναφέρονται σε αγγλικά συγγράμματα όπου ερμηνεύθηκε παρόμοια πρόνοια των αγγλικών θεσμών. (βλ. The Annual Practice 1958 σελ. 1019-1020). Θα πρέπει η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση να περιέχει τα εξής στοιχεία: (α) Την ημερομηνία, το αρχικό ποσό της απόφασης και το οφειλόμενο ακόμα ποσό, (β) ότι ο αιτητής δικαιούται σε εκτέλεση της απόφασης και (γ) να αιτιολογεί την καθυστέρηση. Από αριθμό αγγλικών αποφάσεων (βλ. μεταξύ άλλων W.T.Lamb & Sons v. Rider

(1948)2 All E.R. 402, Good Challenger Nevugante SA v. Metalexportimport SA

(2003)Q.B. 471, Duer v. Frazer

(2001)1 All E.R. 249 και Patel v. Singh

(2002)EWCA 1668) φαίνεται ότι ο κανόνας είναι ότι η διακριτική ευχέρεια πρέπει να είναι ενάντια της έγκρισης της αίτησης μετά την παρέλευση των 6 ετών (τώρα 10) εκτός αν υπάρχουν τέτοια γεγονότα που η δικαιοσύνη εξυπηρετείται καλύτερα με την έγκριση της αίτησης. Στην υπόθεση Pater v. Singh (πιο πάνω) λέχθηκε ότι προτού δοθεί άδεια για εκτέλεση μετά τα 6 χρόνια ο εξ αποφάσεως πιστωτής θα πρέπει να δώσει στο δικαστήριο ικανοποιητική εξήγηση για την καθυστέρηση ενώ αντίθετα ο εξ αποφάσεως χρεώστης δεν έχει υποχρέωση να δείξει δυσμενή επηρεασμό εξαιτίας της καθυστέρησης. Με δεδομένο ότι μετά τα 6 χρόνια δεν επιτρέπεται εκτέλεση χωρίς την άδεια του δικαστηρίου, ο αιτητής υποχρεούται να ικανοποιήσει το δικαστήριο ότι συντρέχουν τέτοιες περιστάσεις οι οποίες θέτουν την υπόθεση σε ασύνηθες πλαίσιο (take the case out of the ordinary) ούτως ώστε να είναι δίκαιο όπως δοθεί η άδεια για ανανέωση της απόφασης». Καθοδηγητική επί του θέματος είναι η Αγγλική Νομολογία με την οποία η Κυπριακή ευθυγραμμίζεται πλήρως. Η χορήγηση άδειας για εκτέλεση απόφασης επαφίεται στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και αυτή πρέπει πάντοτε να ασκείται δικαστικά και με βάση τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης (βλ. Good Challenger Navegante S.A. v.Metalexportimport S.A.

(2003)EWCA 1668 και The Society of Lloyd's v. Jean Pierre Longtin

(2005)EWHC 249).Όπως καταγράφεται στην Ετήσια Πρακτική του 1999 (Annual Practice), το Δικαστήριο στις κατάλληλες περιπτώσεις θα αρνηθεί, σύμφωνα με τον κανονισμό και την πρακτική, να παραχωρήσει άδεια για εκτέλεση. Σύμφωνα με την αρχή που διακηρύχθηκε στην Αγγλική υπόθεση Duer v. Frazer

(2001)1 All E R 249, το Δικαστήριο δεν παρατείνει συνήθως την καθορισμένη περίοδο, εκτός αν είναι εμφανώς δίκαιο (demonstrably just). Το βάρος απόδειξης εναπόκειται στον εξ' αποφάσεως πιστωτή. Κάθε υπόθεση κρίνεται με βάση τα δικά της περιστατικά, αλλά στην απουσία πολύ ειδικών περιστάσεων, το Δικαστήριο θα λάβει υπόψη την εξήγηση που δίνεται από τον εξ' αποφάσεως πιστωτή γιατί δεν προέβηκε σε μέτρα εκτέλεσης εντός της αρχικής περιόδου ή τον λόγο που καθυστέρησε μετά την λήξη της περιόδου αυτής να αιτηθεί για παράταση του χρόνου, καθώς και οποιοδήποτε δυσμενή επηρεασμό υπέστη ο εξ' αποφάσεως οφειλέτης από την καθυστέρηση, συμπεριλαμβανομένης οποιασδήποτε αλλαγής έχει επέλθει στην κατάσταση του από την καθυστέρηση. Όσο πιο μακρύς είναι ο χρόνος που αφέθηκε να παρέλθει από την έκδοση της απόφασης, τόσο πιο εύκολο είναι για το Δικαστήριο να καταλήξει ότι ο εξ' αποφάσεως οφειλέτης επηρεάζεται δυσμενώς από την παραχώρηση άδειας για εκτέλεση. Στην πιο πάνω υπόθεση, η αιτήτρια είχε εξασφαλίσει στις 20.3.1984 απόφαση υπέρ της και εναντίον του καθ' ου η αίτηση από Γερμανικό Δικαστήριο και τέσσερις μήνες αργότερα και συγκεκριμένα στις 24.7.1984, η Γερμανική απόφαση ενεγράφη στην Αγγλία για σκοπούς εκτέλεσης μετά από αίτηση της αιτήτριας. Τον Μάρτιο του 1988 η αιτήτρια προσέλαβε ιδιωτικούς πράκτορες με σκοπό να εντοπίσουν τον καθ' ου η αίτηση και να ανακαλύψουν τα περιουσιακά του στοιχεία για σκοπούς εκτέλεσης της απόφασης. Περί τα τέλη του ίδιου χρόνου η αιτήτρια έλαβε σημαντικές πληροφορίες, σύμφωνα με τις οποίες ο καθ' ου η αίτηση ζούσε σε συγκεκριμένο νησί της Καραϊβικής και σε γνωστή διεύθυνση. Ήταν εκεί ιδιοκτήτης ακινήτου και είχε και συμφέρον σε κάποιο ξενοδοχείο. Μάλιστα, τον Αύγουστο του 1988 εκπρόσωπος των πρακτόρων της αιτήτριας συναντήθηκε με τον καθ' ου η αίτηση στο νησί όπου ζούσε και μίλησε μαζί του. Μέχρι και το 1994 η αιτήτρια δεν έλαβε οποιαδήποτε διαβήματα για να εκτελέσει την απόφαση. Τη χρονιά αυτή προσέλαβε νέους πράκτορες αφού στο μεταξύ οι προηγούμενοι στους οποίους είχε αναθέσει τη συλλογή πληροφοριών είχαν κλείσει την επιχείρησή τους και η αιτήτρια αντιμετώπιζε δυσκολίες στο να συλλέξει έγγραφα και πληροφορίες από αυτούς. Οι νέοι πράκτορες παρά τις προσπάθειές τους δεν κατάφεραν να εντοπίσουν τον καθ' ου η αίτηση στο νησί παρόλο που εκπρόσωπος τους το επισκέφθηκε και έκαμε και έρευνα στα δημόσια μητρώα του νησιού. Τον Απρίλιο του 1997 και ύστερα από, λανθασμένες, όπως αποδείχθηκε, πληροφορίες των πρακτόρων της, ότι ο καθ' ου η αίτηση ζούσε με την κόρη του στην Αυστραλία, η αιτήτρια κατόρθωσε να έρθει σε επαφή με αυτή. Τότε ήταν και η πρώτη περίπτωση από το 1989, που, στην βάση της υπόθεσης ότι η κόρη του μετέφερε στον καθ' ου η αίτηση το γεγονός της πιο πάνω συνάντησης, ο καθ' ου η αίτηση είχε πληροφορηθεί ότι η αιτήτρια επέμενε να εκτελέσει την απόφαση εναντίον του. Περί το τέλος του 1997 η αιτήτρια και μέσω δικηγόρου απέστειλε επιστολή στον καθ' ου η αίτηση στην διεύθυνση του στο νησί ζητώντας την πληρωμή του εξ' αποφάσεως χρέους. Στη συνέχεια το 1999 αιτήθηκε από το Δικαστήριο άδεια για εκτέλεση της απόφασης. Ως λόγο που να δικαιολογεί την καθυστέρηση προέβαλε ότι ο καθ' ου η αίτηση από το 1984 και μέχρι την υποβολή της αίτησης προσπαθούσε να αποκρύψει τα ίχνη και την περιουσία του. Σύμφωνα με τη μαρτυρία που προσκομίσθηκε από την αιτήτρια, ο καθ' ου η αίτηση δεν μπορούσε να εντοπισθεί στο νησί. Και αυτό παρά τις προσπάθειες και τις έρευνες των πρακτόρων της στους οποίους ανάθεσε την έρευνα. Η μαρτυρία αυτή ήταν σε αντίθεση με αυτήν που προσκομίσθηκε από τον καθ' ου η αίτηση και έγινε αποδεκτή και σύμφωνα με την οποία ο καθ' ου η αίτηση ζούσε στο νησί αδιάλειπτα από το 1984 χωρίς να κρύβεται, σε γη την οποία αγόρασε και στην οποία ανήγειρε και σπίτι. Μάλιστα, τα έγγραφα μεταβίβασης από την αγοραπωλησία της γης, βρίσκονταν κατατεθειμένα στο τοπικό κτηματολόγιο και το όνομα του καθ' ου η αίτηση, ήταν καταχωρημένο στα δημόσια μητρώα του νησιού. Κατά καιρούς έφευγε από το νησί για μικρά χρονικά διαστήματα και πήγαινε στην Αυστραλία για να δει την κόρη του. Το νησί είχε μικρό πληθυσμό, 10.000 ατόμων και όλοι οι Βρετανοί μαζί με τους Νοτιοαμερικάνους που ζούσαν εκεί, δεν ξεπερνούσαν τους 200. Ο καθ' ου η αίτηση ήταν γνωστό πρόσωπο και το όνομα του ήταν πάντοτε καταχωρημένο στον τοπικό τηλεφωνικό κατάλογο. Το Αγγλικό Εφετείο απέρριψε την θέση της αιτήτριας ότι ο καθ' ου η αίτηση απέκρυβε την ύπαρξη του και την περιουσία του από αυτήν και αποδοκίμασε την αναποτελεσματικότητα που παρατηρήθηκε για εντοπισμό του καθ' ου η αίτηση. Εν' όψει του ότι καμία ικανοποιητική δικαιολογία δεν δόθηκε για την καθυστέρηση στην υποβολή του αιτήματος και ότι για οκτώ ολόκληρα χρόνια, δηλαδή από το 1989 μέχρι το 1997, καμία επαφή δεν υπήρξε μεταξύ της αιτήτριας και του καθ' ου η αίτηση για να του γνωστοποιήσει την πρόθεση της να εκτελέσει την απόφαση που είχε εξασφαλίσει, το Αγγλικό Εφετείο αποφάσισε ότι η αιτήτρια δεν απέσεισε το βάρος που είχε στους ώμους της. Η ορθότητα της αρχής που διακηρύχθηκε στην υπόθεση Duer v. Frazer, επιβεβαιώθηκε από το Αγγλικό Εφετείο και στη συνέχεια με την υπόθεση Patel v. Singh

(2002)EWCA 1938. Σύμφωνα με την απόφαση αυτή και προτού δοθεί άδεια για εκτέλεση, ο εξ' αποφάσεως πιστωτής οφείλει να δώσει στο Δικαστήριο ικανοποιητική εξήγηση για την καθυστέρηση. Ενώ ο αιτητής έχει αυτό το βάρος να αποσείσει, ο εξ' αποφάσεως οφειλέτης δεν έχει υποχρέωση να καταδείξει δυσμενή επηρεασμό εξ' αιτίας της καθυστέρησης. Υποχρεώνεται δηλαδή ο πιστωτής να καταδείξει ότι συντρέχουν τέτοιες περιστάσεις, οι οποίες είναι ικανές να εντάξουν την υπόθεση εκτός του κανονικού (take the case out of the ordinary). Η προσέγγιση αυτή ακολουθήθηκε και σε μεταγενέστερες Αγγλικές υποθέσεις στις οποίες επιβεβαιώθηκε ο λόγος της Patel v. Singh (βλ. Good Challenger Navegante S.A. v.Metalexportimport S.A.

(2003)EWCA 1668 και The Society of Lloyd's v. Jean Pierre Longtin

(2005)EWHC 2491). Στην υπόθεση Good Challenger Navegante S.A. v. Metalexportimport πιο πάνω, το Αγγλικό Εφετείο υπέδειξε, ότι ο χρόνος και μόνο που παρήλθε από την απόφαση δεν διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, αλλά το Δικαστήριο εξετάζει εάν υπάρχει κάτι στα περιστατικά της υπόθεσης, ικανό να την εντάξει εκτός του πλαισίου του γενικού κανόνα, σύμφωνα με τον οποίο δεν επιτρεπόταν εκτέλεση μετά τα έξι, εκεί χρόνια και το οποίο να καθιστά την υπόθεση κατάλληλη για να δοθεί τέτοια άδεια (whether there was something in the circumstances to take the case out of the general rule that execution will not be allowed after six years). Αν η εξήγηση που προβάλλεται για την καθυστέρηση από τον εξ' αποφάσεως πιστωτή είναι τέτοια που φέρει την υπόθεση εκτός του κανονικού (takes the case out of the ordinary) ή αν πρόκειται για ασυνήθιστη υπόθεση τα περιστατικά της οποίας είναι τέτοια, ώστε είναι ορθό και δίκαιο να δοθεί άδεια για εκτέλεση, τότε, το Δικαστήριο θα παραχωρήσει άδεια για εκτέλεση. Το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση The Society of Lloyd's v. Jean Pierre Longtin

(2005)EWHC 2491 είναι χαρακτηριστικό: «The law is this: are there facts which take the case out of the general rule that execution will not be allowed after 6 years? The exercise of my discretion must be directed to doing justice between the parties having regard to all the circumstances of the case». Σε ελεύθερη μετάφραση: «Ο νόμος έχει ως ακολούθως: υπάρχουν γεγονότα που φέρουν την υπόθεση εκτός του γενικού κανόνα ότι η εκτέλεση δεν επιτρέπεται μετά τα έξι χρόνια; Η άσκηση της διακριτικής μου ευχέρειας πρέπει να ασκηθεί με γνώμονα την απόδοση δικαιοσύνης μεταξύ των διαδίκων λαμβανομένων υπόψη όλων των περιστατικών της υπόθεσης». Η πιο πάνω αντιμετώπιση αποτελούσε ανέκαθεν την αντιμετώπιση των Αγγλικών Δικαστηρίων επί του θέματος. Στην υπόθεση National Westminster Bank plc v. Powney

(1990)2 All E.R. 416 η εκτέλεση καθυστέρησε κυρίως λόγω διοικητικών καθυστερήσεων για τις οποίες υπεύθυνο ήταν το ίδιο το Δικαστήριο στο οποίο ο αιτητής είχε αποταθεί για έκδοση εντάλματος εκτέλεσης. Το Αγγλικό Εφετείο ανατρέποντας τον δικαστή που αρνήθηκε την άδεια παραχώρησε την αιτούμενη άδεια με την αιτιολογία, ότι είναι πρωτεύουσα αρχή της δικονομίας, ότι κανένας διάδικος δεν θα υποφέρει αχρείαστα για καθυστέρηση, η οποία δεν οφείλεται σε δικό του σφάλμα. Τα περιστατικά της υπόθεσης ήταν τέτοια που δικαιολογούσαν την μη εφαρμογή του κανονισμού. Πριν προχωρήσω να εξετάσω την ουσία της αίτησης, χρήσιμο θεωρώ στο στάδιο αυτό να παραθέσω συνοπτικά τους ισχυρισμούς των διαδίκων. Οι αιτητές, με την ένορκο δήλωση που στηρίζει την αίτηση, αναφέρουν ότι στις 27/9/1999 ενεγράφη στο Πρωτοκολλητείο του Ε.Δ. Λεμεσού και εναντίον των καθ' ων η αίτηση 1 και 2, η διαιτητική απόφαση ημερομηνίας 16/3/

1. Στην απόφαση αυτή δικαιούχοι ήταν η Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Πολεμιδίων η οποία στη συνέχεια και με πράξεις που επεξηγούν συγχωνεύθηκε με τους αιτητές. Μετά την εγγραφή αυτή εκδόθηκε εναντίον του καθ' ου η αίτηση 1 διάταγμα μηνιαίων πληρωμών για το ποσό των Λ.Κ.400= (Τεκμήριο Δ στην αίτηση). Ο καθ' ου η αίτηση 1 διαβεβαίωσε τους αιτητές ότι θα διευθετήσει τις οφειλές του και ένεκα των διαβεβαιώσεων του αυτών και αναμένοντας την τήρηση τους οι τελευταίοι δεν προχώρησαν σε λήψη οποιονδήποτε μέτρων. Τέτοιες διαβεβαιώσεις για εξόφληση του χρέους έδωσε και η καθ' ης η αίτηση
2. Επειδή όμως οι καθ' ων η αίτηση δεν τήρησαν τις διαβεβαιώσεις τους, οι αιτητές οι οποίοι ποτέ δεν δήλωσαν ότι εγκαταλείπουν τα δικαιώματα τους για εκτέλεση της απόφασης που είχαν εξασφαλίσει, καταχώρησαν την υπό κρίση αίτηση. Στην αντίπερα όχθη οι καθ' ων η αίτηση υποστηρίζουν ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί για διάφορους λόγους. Αποτελεί εισήγηση τους ότι οι αιτητές δεν δικαιολόγησαν επαρκώς την πάροδο τόσων πολλών χρόνων, την πολυετή αδράνεια που επέδειξαν και την παράλειψη τους να λάβουν για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα οποιαδήποτε μέτρα για είσπραξη οποιουδήποτε τυχόν οφειλομένου ποσού, το οποίο εάν υπάρχει, θα έχει αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό ένεκα της αδράνειας αυτής των αιτητών. Είναι ακόμα ισχυρισμός τους ότι η προσωπική αλλά και οικονομική τους κατάσταση έχει στο μεταξύ διαφοροποιηθεί, αφού προηγουμένως είχαν καλύτερη οικονομική δυνατότητα να ξοφλήσουν οποιοδήποτε τυχόν οφειλόμενο ποσό. Η απραξία που επέδειξαν οι αιτητές για τόσο μεγάλου χρονικού διάστημα, τους δημιούργησε την πεποίθηση ότι το χρέος είχε εξοφληθεί και/ή ότι αυτοί είχαν εγκαταλείψει την ιδέα εκτέλεσης, αφού από τότε που εκδόθηκε εναντίον του καθ' ου η αίτηση 1 διάταγμα μηνιαίων πληρωμών, οι αιτητές δεν έλαβαν οποιοδήποτε άλλο μέτρο εκτέλεσης της απόφασης. Αρνούνται περαιτέρω ότι οποτεδήποτε έδωσαν διαβεβαιώσεις στους αιτητές για εξόφληση οποιοδήποτε τυχόν οφειλομένου ποσού. Με βάση όλα τα πιο πάνω θα προχωρήσω να εξετάσω την αίτηση. Είναι ξεκάθαρο από τα όσα πιο πάνω αναφέρονται και ειδικότερα από τα όσα προκύπτουν από το Annual Practice του 1958, σελίδα 1020, ότι σε τέτοιου είδους αιτήσεις, πρέπει στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση να περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων η ημερομηνία, το αρχικό ποσό της απόφασης, και το οφειλόμενο ακόμα ποσό. Στη συγκεκριμένη περίπτωση διαφαίνεται ότι οι αιτητές παρέλειψαν να παραθέσουν τα πιο πάνω στοιχεία. Όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που στηρίζει την υπό κρίση αίτηση, οι αιτητές δεν κάνουν καμία απολύτως αναφορά στα πιο πάνω. Ούτε στην ημερομηνία έκδοσης της διαιτητικής απόφασης, ούτε στο αρχικό ποσό της απόφασης, ούτε και στο ποσό που σήμερα εξακολουθεί να οφείλεται. Ακόμα και στην περίπτωση που θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι τα δύο πρώτα στοιχεία θα μπορούσαν να καλυφθούν από το γεγονός ότι στην αίτηση επισυνάπτονται ως Τεκμήρια Α και Β η διαιτητική απόφαση καθώς και το διάταγμα του Δικαστηρίου που επιτρέπει την εγγραφή της για εκτέλεση, κάτι που θεωρώ αχρείαστο να εξετάσω περαιτέρω για τους λόγους που θα διαφανούν στη συνέχεια, οι αιτητές παραλείπουν παντελώς να αναφέρουν εάν οι καθ' ων η αίτηση κατέβαλαν οποιοδήποτε ποσό έναντι του χρέους και τι ποσό παραμένει μέχρι σήμερα οφειλόμενο. Η παράλειψη τους αυτή είναι ουσιαστικότατης σημασίας καθότι παραμένει άγνωστο εάν στα τόσα πολλά χρόνια που μεσολάβησαν έγιναν οποιεσδήποτε πληρωμές και ποιες και ειδικότερα το ποσό που σήμερα τυχόν εξακολουθεί να οφείλεται. Εκτός των πιο πάνω, οι αιτητές απέτυχαν να αιτιολογήσουν επαρκώς την παρέλευση τόσου μεγάλου χρονικού διαστήματος που φτάνει τα 15 χρόνια (βλ. The Annual Practice 1958 σελ. 1019-1020 πιο πάνω). Όπως προκύπτει από την ένορκη δήλωση που στηρίζει την υπό κρίση αίτηση, στην προσπάθεια τους να δικαιολογήσουν τον χρόνο που διέρρευσε, απλώς και μόνο ισχυρίζονται με πολύ γενικό και αόριστο τρόπο ότι και οι δύο καθ' ων η αίτηση, τους παρείχαν διαβεβαιώσεις ότι θα διευθετούσαν την οφειλή τους. Η παρέλευση όμως τόσων πολλών χρόνων δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με την προβολή ενός γενικόλογου και αόριστου ισχυρισμού, με τον οποίο ούτε καν προσδιορίζεται με ποιο τρόπο οι καθ' ων η αίτηση παρείχαν στους αιτητές τις διαβεβαιώσεις αυτές, πότε έγινε αυτό, τι τους υποσχέθηκαν ακριβώς κ.λ.π.. Τα όσα με γενικότητα προβάλλουν περί διαβεβαιώσεων που τους δόθηκαν, δεν προσφέρει οποιαδήποτε εξήγηση για το ότι εντός όλων των πιο πάνω χρόνων δεν προέβησαν στην λήψη μέτρων εκτέλεσης εναντίον των καθ' ων η αίτηση εκτός μόνο από την εξασφάλιση ενός διατάγματος μηνιαίων πληρωμών εναντίον του καθ' ου η αίτηση 1 στις 17/7/2001 χωρίς έκτοτε να πράξουν οτιδήποτε άλλο. Δεν κατάφεραν να δικαιολογήσουν γιατί από τις 27/9/1999 που πέτυχαν την εγγραφή της εκδοθείσας διαιτητικής απόφασης μέχρι και σήμερα, δεν έπραξαν τίποτε απολύτως για είσπραξη του οφειλόμενου ποσού, εκτός βεβαίως του πιο πάνω διατάγματος εναντίον του καθ' ου η αίτηση 1, ενώ εναντίον της καθ' ης η αίτηση 2 δεν έλαβαν κανένα απολύτως μέτρο. Ούτε και προβάλλεται οποιοσδήποτε λόγος που να δικαιολογεί το γεγονός ότι οι αιτητές σε κανένα προηγούμενο στάδιο δεν αιτήθηκαν άδεια του Δικαστηρίου για εκτέλεση της απόφασης αλλά το έπραξαν μόνο με την καταχώρηση της υπό κρίσης αίτησης, μετά την παρέλευση τόσων πολλών χρόνων. Πρέπει στο σημείο αυτό να λεχθεί ότι τα όσα η ευπαίδευτη συνήγορος των αιτητών με τη γραπτή της αγόρευση προέβαλε σε σχέση με τα ληφθέντα από τους αιτητές μέτρα για εκτέλεση της απόφασης, αλλά και σε σχέση με τη συμπεριφορά των καθ' ων η αίτηση, δεν θα ληφθούν υπόψη καθότι οι δηλώσεις δικηγόρων στα πλαίσια των αγορεύσεων τους, δεν υπέχουν μορφή μαρτυρίας και για τον λόγο αυτό θα πρέπει να αγνοηθούν. Όπως διαφαίνεται από όλα όσα πιο πάνω έχουν εκτεθεί, κρίνεται ότι οι αιτητές απέτυχαν να αποδείξουν ότι παρά την παρέλευση των 10 χρόνων από την εγγραφή στην παρούσα περίπτωση της διαιτητικής απόφασης, δικαιούνται σε εκτέλεση και για αυτό η αίτηση θα έχει απορριπτική κατάληξη. Παρά το ότι η τύχη της αίτησης έχει πλέον κριθεί, πρέπει πρόσθετα να λεχθεί ότι τα όσα με την ένορκο δήλωση που στηρίζει την ειδοποίηση ένστασης, οι καθ' ων η αίτηση ισχυρίζονται, παρέμειναν αναπάντητα και συνεπώς αναντίλεκτα, αφού σύμφωνα και με τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Αναφ. με την Αίτηση της Εταιρείας Αρκτίνος Λτδ, κ.α.

(2006)1Β ΑΑΔ 1013, «Ο κ. Χριστοφόρου δεν αντεξετάστηκε πάνω στο περιεχόμενο της ένορκής του δήλωσης και έτσι οι ισχυρισμοί του οι οποίοι παρέμειναν ακλόνητοι δεν μπορούν παρά να γίνουν αποδεκτοί. (Βλ. Phipson "On Evidence", 12th Edition, para 1593, p. 657, Adrian Keane "The modern law of evidence" 1985 Edition, p.125, P. Murphy "On evidence", Fifth Edition, p.468)». Έτσι λοιπόν και στην παρούσα περίπτωση, οι πιο πάνω, αλλά και άλλοι ισχυρισμοί των καθ' ων η αίτηση με τους οποίους απορρίπτονται ισχυρισμοί που τέθηκαν από τους αιτητές, παρέμειναν αναπάντητοι και συνεπώς αναντίλεκτοι και ως εκ τούτου δεν μπορούν παρά να γίνουν αποδεκτοί. Τα όσα οι αιτητές επικαλέσθηκαν, έχουν εξουδετερωθεί από τους αντίστοιχους ισχυρισμούς των καθ' ων η αίτηση. Συνακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον των αιτητών και υπέρ των καθ' ων η αίτηση 1 και 2, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Μ. Λάρμου-Παπαδήμα, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Civil/interim Subject adia ektelesis cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο