EMINENTLY REAL ESTATES DEVELOPMENT CO. LTD ν. Παπαδούρης Δημητράκης κ.α., Αρ. Αγωγής: 3012/14, 9/12/2014

(1), 5

(2), 9

(1),

(2),

(3), τα άρθρα 29, 31, 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, στους Θεσμούς της Πολιτικής Δικονομίας, Δ.39, Θ.2 Δ.48, Θ.Θ.1,2 και 8

(1)(ss),

(2)και Δ.64, Θ.Θ.1,2 επί των Κανόνων της Επιείκειας, της Πρακτικής και της Σύμφυτου Εξουσίας των Δικαστηρίων. Η Απαίτηση της Ενάγουσας Με γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα η Ενάγουσα απαιτεί το ποσό των €85.000 από τους Εναγόμενους 1, 2 και 3 δυνάμει αδικαιολόγητου πλουτισμού και ή ως χρήματα καταβληθέντα χωρίς αντάλλαγμα για την αγορά της ακίνητης ιδιοκτησίας η οποία αποτελεί και αντικείμενο του εκδοθέντος διατάγματος. Απαιτεί επίσης γενικές και ειδικές αποζημιώσεις λόγω παράβασης συμφωνίας, νόμιμο τόκο και έξοδα. Η Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της κας Che Li από την Κίνα η οποία εργάζεται στην Ενάγουσα εταιρεία. Όπως αναφέρει, γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης από την ιδιότητα της ως βοηθού των διευθυντών της Ενάγουσας και συγκεκριμένα του κ. Guang Chao και είναι εξουσιοδοτημένη να προβεί στην παρούσα ένορκη δήλωση. Όπως αναφέρει, η Ενάγουσα εταιρεία είναι εγγεγραμμένη στην Κύπρο και ασχολείται με την αγορά και πώληση ακίνητης ιδιοκτησίας. Οι Εναγόμενοι 1, 2 και 3 είναι οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 0/14006, Φ./Σχ. 54/43, Τεμ. 2010 στην τοποθεσία Ψωμάς, Δήμος Αγίου Αθανασίου στη Λεμεσό (το ακίνητο). Επισυνάπτει ως Τεκμήριο Α δέσμη εγγράφων που αποτελούν τον τίτλο ιδιοκτησίας του ακινήτου. Κατά ή περί της 30/4/13 η Ενάγουσα δυνάμει γραπτής συμφωνίας συμφώνησε με τους Εναγόμενους 1, 2 και 3 την πώληση του πιο πάνω ακινήτου στην Ενάγουσα έναντι του ανταλλάγματος €1,700,

1. Η καταβολή του ποσού αυτού θα γινόταν ως ακολούθως: (α) €85.000 μέχρι 15/5/13 (β) €700.000 μέχρι 30/9/13 (γ) €915.000 μέχρι 31/12/13 Όπως αναφέρει, η εν λόγω συμφωνία καταρτίστηκε από τους τότε δικηγόρους της Ενάγουσας όσο και των Εναγομένων και βρίσκεται στην κατοχή του δικηγόρου των Εναγομένων κ. Πανίκου Συμεού και της πρώην δικηγόρου της Ενάγουσας κας Μαρίας Φούρναρη. Ως εκ τούτου δεν είναι δυνατή η παρουσίαση της στο Δικαστήριο αφού οι τελευταίοι αρνούνται να παραδώσουν την πιο πάνω συμφωνία στην Ενάγουσα. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι οι δικηγόροι ανέφεραν ότι η εν λόγω συμφωνία έχει απολεσθεί. Στις 30/4/13 η Ενάγουσα κατέβαλε το ποσό των €50.000 με δυο τραπεζικές επιταγές €25.000 έκαστη στα ονόματα των Εναγομένων 1 και 3 (Τεκμήρια Β και Γ αντίγραφα των επιταγών). Στις 14/5/13 κατέβαλε το ποσό των €35.000 στους Εναγομένους 1, 2 και 3 με την έκδοση τριών τραπεζικών επιταγών. Συγκεκριμένα εκδόθηκε επιταγή προς όφελος των Εναγομένων 1 και 3 για το ποσό των €9.658 έκαστος και προς όφελος της Εναγομένης 2 επιταγή για το ποσό των €15.683 (επισυνάπτονται ως Τεκμήρια Δ, Ε, Στ, αντίγραφα των εν λόγω επιταγών). Μετά την υπογραφή της αναφερόμενης συμφωνίας η Ενάγουσα προέβηκε στη σύναψη συμφωνιών υπό τη μορφή κράτησης (reservation agreement) ημερομηνίας 2/6/13 με τέσσερις ενδιαφερόμενους αγοραστές από την Κίνα (δέσμη των 4 συμφωνιών επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Η), οι οποίοι κατέβαλαν €5.000 έκαστος για την κράτηση αγοράς σπιτιού το οποίο θα ανήγειρε η Ενάγουσα επί του εν λόγω τεμαχίου (δέσμη σχετικών αποδείξεων επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Θ). Στις 30/9/13 και ενώ η Ενάγουσα έπρεπε να καταβάλει το ποσό των €700.000 αφού απευθύνθηκε στους Εναγόμενους για την αποστολή εμβάσματος ο Εναγόμενος 3 ανέφερε ότι έπρεπε να καταβληθεί υπό τη μορφή μετρητών. Η θέση της Ενάγουσας ήταν ότι λόγω των περιοριστικών μέτρων δεν ήταν δυνατόν να γίνει αυτό και ότι η πληρωμή έπρεπε να γίνει με έμβασμα ή επιταγή. Παρά τις συζητήσεις που έγιναν ο Εναγόμενος 3 επέμεινε με απώτερο σκοπό, όπως αναφέρει η ενόρκως δηλούσα, την προσπάθεια των Εναγομένων 1-3 να κάνουν φοροδιαφυγή. Η Ενάγουσα αφού έλαβε νομική συμβουλή της επεξηγήθηκε ότι κάτι τέτοιο ήταν παράνομο. Από τον Σεπτέμβριο του 2013 μέχρι τον Μάρτιο του 2014 οι διάδικοι διαπραγματεύονταν προς επίλυση της διαφοράς και η Ενάγουσα επέμεινε και απαίτησε να πάρει πίσω το ποσό των €85.000 σε περίπτωση που οι Εναγόμενοι 1-3 επέμεναν να δηλωθεί στο Κτηματολόγιο ως τιμή πώλησης €1.000,000 αντί €1.700,
2. Τον Απρίλιο του 2014 η ενόρκως δηλούσα ζήτησε από τον Εναγόμενο 3 την επιστροφή του ποσού των €85.000 ο οποίος αρνήθηκε. Αρνήθηκε επίσης να το πράξει στις 27/6/14 επικαλούμενος ότι υπέστη ζημιές. Όπως την πληροφόρησε ο κ. Guang Chao όταν πέρασε από το εν λόγω ακίνητο 27/6/14 αντίκρισε εντός του ακινήτου αναρτημένη επιγραφή άλλης εταιρείας με την επωνυμία Panorama Heights όπου αναφερόταν ότι πωλούνταν διαμερίσματα από την εταιρεία City R Developments (φωτογραφία της εν λόγω επιγραφής επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Ι). Κατόπιν τηλεφωνήματος μιας γνωστής της, της κυρίας Μαρίας Προδρόμου, απάντησε κάποιος κ. Πανίκος Ιωάννου, ο οποίος της ανέφερε ότι είναι ιδιοκτήτης του ακινήτου και ότι πωλεί πολυτελή διαμερίσματα. Του ζήτησε και της έστειλαν όλα τα αρχιτεκτονικά σχέδια και διαφημιστικά που ετοιμάστηκαν (επισυνάπτει ως Τεκμήριο Κ τα σχέδια και τα διαφημιστικά και το ηλεκτρονικό μήνυμα ως Τεκμήριο Λ). Ο λόγος που αιτούνται το εν λόγω διάταγμα είναι ο κίνδυνος αποξένωσης της ακίνητης περιουσίας με αποτέλεσμα να μείνει χωρίς οποιαδήποτε εξασφάλιση η Ενάγουσα. Η Ενάγουσα έχει καλή βάση αγωγής και υπάρχει κίνδυνος να είναι πολύ δύσκολο ή αδύνατο στο μέλλον η απόδοση θεραπείας. Οι Εναγόμενοι 1-3 έχουν πλουτίσει αδικαιολόγητα σε βάρος της Ενάγουσας με το ποσό των €85.
3. Η Ένσταση των Εναγομένων Οι Εναγόμενοι καταχώρησαν ένσταση η οποία στηρίζεται στους ακόλουθους λόγους: «
4. Η Αίτηση και τα γεγονότα που την υποστηρίζουν δεν αποκαλύπτουν: (α) καλή βάση αγωγής ή αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των Εναγομένων, (β) Ορατή πιθανότητα επιτυχίας εναντίον των Εναγομένων, (γ) ότι η έκδοση του διατάγματος ημερομηνίας 07/7/2014 εναντίον των Εναγομένων θα προκαλούσε στους Ενάγοντες ανεπανόρθωτη ζημία που δεν θα μπορούσε μεταγενέστερα να αποκατασταθεί, (δ) ότι ήταν δίκαιο ή πρόσφορο να εκδοθεί το διάταγμα ημερομηνίας 07/7/
6. Οι Αιτητές δεν προσήλθαν με «καθαρά χέρια» ενώπιον του Δικαστηρίου και απέκρυψαν ουσιώδη γεγονότα τα οποία αν περιέρχοντο στη γνώση του Δικαστηρίου το προσωρινό Διάταγμα ημερομηνίας 07/7/2014 δεν θα εκδίδετο. Ειδικότερα, οι Αιτητές απέκρυψαν το γεγονός ότι ουδέποτε υπεγράφη μεταξύ των διαδίκων συμφωνία πώλησης του δεσμευθέντος ακινήτου παρά μόνον έγγραφο κράτησης/δικαίωμα αγοράς (reservation receipt/option to buy) ημερομηνίας 02/07/2013 υπό συγκεκριμένους όρους.
7. Το πραγματικό υπόβαθρο που στηρίζει την Αίτηση είναι ανεπαρκές και/ή ελλειπές και δεν δικαιολογεί την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και/ή τη συνέχιση της ισχύος του αφού η ένορκη δήλωση της κ. Che Li ημερομηνίας 04/07/2014 περιέχει ψευδείς και/ή αναληθείς και/ή παραπλανητικούς και/ή αβάσιμους ισχυρισμούς και/ή αποκρύπτει και δεν αποκαλύπτει τα πραγματικά γεγονότα της παρούσας υπόθεσης με στόχο να παραπλανηθεί το Δικαστήριο ώστε να προχωρήσει στην έκδοση του Διατάγματος ημερομηνίας 07/7/
9. Δεν συνέτρεχε το στοιχείο του κατεπείγοντος και/ή δεν υπήρχε μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου η οποία να δικαιολογούσε την έκδοση του Διατάγματος ημερομηνίας 07/7/2014 στη βάση μονομερούς Αιτήσεως. Το υπό κρίση Προσωρινό Διάταγμα ζητείται κακόπιστα και/ή καθυστερημένα και/ή εκβιαστικά και/ή καταχρηστικά, διότι οι Αιτητές για χρονικό διάστημα πέραν του μισού έτους παρέλειψαν και/ή αμέλησαν να συμμορφωθούν με τις πρόνοιες της συμφωνίας ημερομηνίας 02/7/
10. Παρά τις συνεχείς οχλήσεις των Εναγομένων, οι Αιτητές ουδεμία απάντηση έδωσαν σχετικά με την εκτέλεση της συμφωνίας ημερομηνίας 02/07/2013, με αποτέλεσμα να εμποδίζονται τώρα να επικαλούνται και να αιτούνται υπό την μορφή του κατεπείγοντος την έκδοση του προσωρινού απαγορευτικού διατάγματος και να παραλείπουν να αιτιολογήσουν το έρεισμα του κατεπείγοντος.
11. Η ομνύουσα την ένορκη δήλωση ημερομηνίας 04/07/2014 δεν είναι σε θέση να έχει ιδία γνώση της πλειονότητας των ουσιωδών γεγονότων της υπόθεσης καθότι αυτή ήταν η τρίτη κατά σειρά μεταφράστρια κατά τη διάρκεια των συνομιλιών ως επίσης η ίδια στην Ένορκη Δήλωση της δεν συγκεκριμενοποιεί για ποια γεγονότα είχε ιδία γνώση και για ποια αντλούσε γνώση από αναφορές του κ. Guang Chao, ως αναφέρει στην ένορκη δήλωση της ημερομηνίας 04/7/
13. Ο ισχυρισμός των Αιτητών για τον επικείμενο κίνδυνο ανεπανόρθωτης ζημίας τους είναι αυθαίρετος και/ή ανυπόστατος καθότι σε περίπτωση επιτυχίας της Αγωγής, οι Εναγόμενοι 1, 2 και 3 έχουν επαρκή περιουσία προς ικανοποίηση της απαίτησης των Εναγόντων/Αιτητών ενώ είναι υπέρμετρα επαχθής για τους Εναγόμενους/Καθ΄ων η Αίτηση η δέσμευση ακινήτου αξίας €1.700.
15. Η υπό κρίση αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου και/ή χρησιμοποιείται ως ένα μέσο καταπίεσης των Εναγομένων και/ή προσβολής των νομίμων δικαιωμάτων τους και/ή το Διάταγμα ημερομηνίας 07/7/2014 προκαλεί ανεπανόρθωτη ζημία στα συμφέροντα των Εναγομένων καθότι οι Ενάγοντες γνωρίζουν ότι το δεσμευθέν ακίνητο έχει ήδη πωληθεί σε άλλο πρόσωπο και ότι επίκειτο η μεταβίβαση του.» Η ένσταση βασίζεται στους Θεσμούς της Πολιτικής Δικονομίας Δ.28, Θ.Θ. 1, 4, 5, 6, 11 και 12, Δ.48, Θ.Θ. 1-13 και Δ.64, Θ.Θ. 1 και 2, στα Άρθρα 29, 31, 32 και 48 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60), στα Άρθρα 4, 5 και 9, του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 6), στα άρθρα 1-10 του περί Επιβαρυντικών Διαταγμάτων Νόμου (Ν.31(Ι)/92,), στο άρθρο 22 του Περί Αποδείξεως Νόμου (Κεφ.9), και στη σύμφυτη εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου. Η Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Ένσταση Η ένσταση των Εναγομένων συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του κ. Πανίκου Συμεού, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο Συμεού & Κονναρής Δ.Ε.Π.Ε. Προβαίνει σε ένορκη δήλωση γιατί ότι τα γεγονότα εμπίπτουν στην προσωπική του γνώση. Όπως αναφέρει μελέτησε την ένορκη δήλωση της κας Che Li και διαφωνεί με το περιεχόμενο της. Διατείνεται ότι η κα Che Li προσπαθεί να διαστρεβλώσει τα γεγονότα και να παραπλανήσει το Δικαστήριο αφού αυτό που υπεγράφη μεταξύ της Ενάγουσας και των Εναγομένων είναι έγγραφο κράτησης - δικαίωμα αγοράς (reservation receipt-option to buy) και όχι συμφωνία πώλησης γης. Αρνείται ότι η ενόρκως δηλούσα έχει προσωπική γνώση των γεγονότων. Η Ενάγουσα εταιρεία εκπροσωπείτο από ένα διευθυντή και ουδέποτε υπήρξαν δυο διευθυντές. Επισυνάπτει ως Τεκμήριο Α πιστοποιητικό ηλεκτρονικής έρευνας του εφόρου εταιρειών. Η ενόρκως δηλούσα επίσης δεν αποκάλυψε ότι είναι η γραμματέας της Ενάγουσας από 3/1/13 και ότι εξακολουθεί να είναι μια εκ των αρχικών μετόχων της Ενάγουσας. Είναι εμφανές ότι έχει προσωπικό συμφέρον στην υπόθεση, γεγονός το οποίο απέκρυψε. Επισυνάπτει ως Τεκμήρια Β και Γ αντίγραφα του πιστοποιητικού έρευνας του τμήματος εφόρου εταιρειών και του ιδρυτικού και καταστατικού εγγράφου της Ενάγουσας. Η ενόρκως δηλούσα δεν ήταν παρούσα στις διαπραγματεύσεις συνεπώς δεν γνωρίζει τα γεγονότα και ήταν η τρίτη κατά σειρά μεταφράστρια. Στις 14/4/13 του τηλεφώνησε ο Εναγόμενος 3 και του ζήτησε να συναντηθεί με τον ίδιο και κάποιους προτιθέμενους αγοραστές από την Κίνα. Συναντήθηκαν την ίδια μέρα στο γραφείο του. Παρόντες ήταν ο κ. Guang Chao ο οποίος συνοδευόταν από κάποια κυρία Qina η οποία παρουσιάστηκε ως διαμεσολαβητής και διερμηνέας. Επίσης παρούσα ήταν η δικηγόρος τους κα Μαρία Φούρναρη. Κατά την εν λόγω συνάντηση συμφωνήθηκε προφορικά ότι θα υπογράφετο μεταξύ των μερών έγγραφο κράτησης με δικαίωμα αγοράς. Δέχεται ότι στις 30/4/13 οι Εναγόμενοι 1 και 3 έλαβαν έκαστος €25.000 και διευκρινίζει ότι το ποσό αντιστοιχούσε στο ποσό μεριδίου που ανήκε στον καθένα από αυτούς. Επισυνάπτει αντίγραφα των δυο αποδείξεων ημερομηνίας 30/4/13 που εκδόθηκαν, ως Τεκμήριο Δ. Ισχυρίζεται ότι μεταξύ των διαδίκων υπεγράφη στις 2/7/13 έγγραφο κράτησης - δικαίωμα αγοράς. Κανένα άλλο έγγραφο υπεγράφη μεταξύ των διαδίκων. Σύμφωνα με το εν λόγω έγγραφο η Ενάγουσα έπρεπε να καταθέσει εντός 15 ημερών από τις 2/7/13, €715.000, οπότε και θα ενεργοποιείτο το «δικαίωμα αγοράς» του επίδικου ακινήτου και τα μέρη θα προχωρούσαν στην υπογραφή αγοραπωλητηρίου εγγράφου. Η Ενάγουσα απαιτούσε όπως το εν λόγω ποσό καταβληθεί σε τραπεζικούς λογαριασμούς εκτός Κύπρου καθότι δεν εμπιστευόταν το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου. Ως εκ τούτου οι Εναγόμενοι υποχρεώθηκαν να ανοίξουν τρεις λογαριασμούς στην Hermes Bank, στην Αγία Λουκία και αντίγραφα παραδόθηκαν στον κ. Guang Chao (επισυνάπτονται ως Τεκμήριο Ε, αντίγραφα των λογαριασμών). Είναι εμφανής η προσπάθεια από πλευράς της Ενάγουσας να δημιουργήσει την εντύπωση ότι η εν λόγω συμφωνία καταρτίστηκε χωρίς τη δική της συμμετοχή. Η συμφωνία υπογράφτηκε από τον κ. Guang Chao και την ενόρκως δηλούσα. Η εν λόγω συμφωνία ετοιμάστηκε από τον ίδιο σε συνεννόηση με την κα Φούρναρη και της κυρίας Qina ως διαμεσολαβήτριας και διερμηνέα του κ. Guang Chao. Επισυνάπτει δέσμη ηλεκτρονικών μηνυμάτων ημερομηνιών 22/4/13 μέχρι 29/4/13 ως Τεκμήριο ΣΤ. Αρνείται ότι τους είπε ότι η συμφωνία έχει απολεσθεί. Αυτό που τους ανέφερε είναι ότι δεν είχε υποχρέωση να τους παραδώσει τη συμφωνία χωρίς την άδεια των πελατών του και τους προέτρεψε να την αναζητήσουν από την κα Φούρναρη. Σημειώνει ότι την ημερομηνία υπογραφής της συμφωνίας τα μέρη έλαβαν το έγγραφο σε πρωτότυπη μορφή. Είναι η θέση του ότι η Ενάγουσα δεν προσήλθε με καθαρά τα χέρια αφού απέκρυψε ουσιώδες γεγονός από το Δικαστήριο παρουσιάζοντας την εν λόγω συμφωνία ως αγοραπωλησία. Το ποσό των €85.000 δεν αποτελούσε την πρώτη δόση. Το ποσό αυτό δόθηκε ως αντάλλαγμα για την παραχώρηση του δικαιώματος κράτησης. Ήταν όρος της συμφωνίας ότι σε περίπτωση που η Ενάγουσα δεν ασκούσε τα δικαιώματα της εντός της καθορισμένης χρονικής προθεσμίας και το ποσό των €85.000 δεν θα ήταν επιστρεπτέο αλλά θα λογίζετο ως πληρωμή για μη εξάσκηση του δικαιώματος ως επίσης για έξοδα και ζημιές που ήθελαν υποστεί οι Εναγόμενοι. Επισυνάπτει αντίγραφο της συμφωνίας ημερομηνίας 2/7/13 ως Τεκμήριο Ζ. Ο χρόνος άσκησης του δικαιώματος κράτησης έληξε 17/7/
16. Η Ενάγουσα παρέλειψε να καταβάλει στους Εναγόμενους το ποσό των €715.000 παρά τις οχλήσεις τόσο των Εναγόμενων όσο και του ιδίου. Επισυνάπτει ηλεκτρονικά μηνύματα μεταξύ του ιδίου και της κας Φούρναρη ημερομηνίας 22/7/13 μέχρι 24/7/13 ως Τεκμήριο Η. Με το ηλεκτρονικό μήνυμα ημερομηνίας 22/7/13 η κα Φούρναρη του είχε αναφέρει ότι η Ενάγουσα ήταν πρόθυμη να προχωρήσει πλην όμως αντιμετώπιζε πρόβλημα με τις Κινεζικές τράπεζες συνεπώς η προθεσμία των 15 ημερών έπρεπε να τροποποιηθεί. Ουδεμία όμως πειστική εξήγηση δεν δόθηκε από την Ενάγουσα. Στις 9/8/13 απέστειλε προς την κα Φούρναρη με φαξ και ηλεκτρονικό ταχυδρομείο επιστολή τερματισμού της συμφωνίας. Κάλεσε επίσης την Ενάγουσα να σταματήσει να παρουσιάζεται ως ιδιοκτήτρια του ανωτέρω ακινήτου σε ενδιαφερόμενους αγοραστές. Κάλεσε επίσης την Ενάγουσα να ξεκαθαρίσει τη θέση της κατά πόσο είχε πρόθεση ή όχι αγοράς του εν λόγω ακινήτου. Επισυνάπτει αντίγραφο της επιστολής και του ηλεκτρονικού μηνύματος ως Τεκμήριο Θ. Η εν λόγω επιστολή κοινοποιήθηκε και στον κ. Guan Chao ηλεκτρονικά (Τεκμήριο Ι). Ενδεικτικό της παράνομης συμπεριφοράς της Ενάγουσας αποτελεί το γεγονός ότι στις 2/6/13 δηλαδή ένα μήνα πριν την υπογραφή της συμφωνίας κράτησης προέβηκαν σε συμφωνίες κράτησης με διάφορους αγοραστές από την Κίνα. Την ύπαρξη των συμφωνιών αυτών τις πληροφορήθηκε με την καταχώριση της παρούσας αίτησης, γνώριζαν όμως οι Εναγόμενοι ότι το εν λόγω ακίνητο επισκέπτονταν προτιθέμενοι αγοραστές και γι΄αυτό η συμπεριφορά είχε καταγγελθεί με τις επιστολές Τεκμήρια Θ και Ι. Αρνείται τα όσα αναφέρει η ενόρκως δηλούσα για πρόθεση φοροδιαφυγής, αντίθετα τα όσα συμφωνήθησαν τα αναφέρει ο ίδιος στην ένορκη του δήλωση. Αποτελούν απέλπιδα προσπάθεια να δικαιολογήσει την αποτυχία της στην καταβολή του οφειλόμενου ποσού. Η πραγματικότητα είναι ότι η Ενάγουσα δεν διέθετε τα απαιτούμενα χρήματα και σκοπός της ήταν να συγκεντρώσει προκαταβολές από υποψήφιους αγοραστές ώστε να τα καταβάλει στους Εναγομένους. Περαιτέρω η ενόρκως δηλούσα ψεύδεται ότι υπήρχαν από την περίοδο Σεπτέμβριο του 2013 μέχρι Μάρτιο του 2014, διαπραγματεύσεις σε εξέλιξη αφού η συμφωνία είχε ήδη τερματιστεί από τις 9/8/
17. Αντίθετα δεν λήφθηκε οποιαδήποτε απάντηση για περίοδο 7 μηνών, η Ενάγουσα δεν επέδειξε κανένα ενδιαφέρον οπότε και οι Εναγόμενοι στις 20/5/14 προχώρησαν σε πώληση του ακινήτου για το ποσό των €1.200,000 (επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Κ αντίγραφο της συμφωνίας). Ο ισχυρισμός της Ενάγουσας για επικείμενο κίνδυνο ζημιάς είναι αυθαίρετος και ανυπόστατος αφού οι Εναγόμενοι έχουν επαρκή περιουσία προς ικανοποίηση της απαίτησης. Η δέσμευση του ακινήτου είναι ιδιαίτερα επαχθής για τους Εναγόμενους και η Ενάγουσα γνώριζε ότι είχε πωληθεί σε τρίτο πρόσωπο. Οι Εναγόμενοι υπέστησαν ζημιά €57.120 τα οποία κατέβαλαν ως προμήθεια σε κτηματομεσίτη για εξεύρεση αγοραστή. Επισυνάπτει αντίγραφο απόδειξης και τιμολόγιο ως Τεκμήριο Λ. Στις 17/3/14 και αφού μεσολάβησαν 7 μήνες παρέλαβαν με μεγάλη έκπληξη με ηλεκτρονικό μήνυμα απαίτηση από την Ενάγουσα με την οποία απαιτούσε το ποσό των €85.000 (Τεκμήριο Μ). Απέστειλε απάντηση 21/3/14 με την οποία καθιστούσε την Ενάγουσα αποκλειστικά υπεύθυνη για τη μη άσκηση του δικαιώματος αγοράς και για τις ζημιές που υπέστησαν οι Εναγόμενοι (Τεκμήριο Ν). Διαφαίνεται από αυτό ότι δεν υπάρχει κανένα στοιχείο ή μαρτυρία που να δικαιολογεί το επείγον στην έκδοση του διατάγματος ημερομηνίας 7/7/
18. Είναι η θέση του ότι το εκδοθέν διάταγμα δεν μπορεί να παραμείνει σε ισχύ επίσης και για τους ακόλουθους λόγους: (α) δεν αποκαλύπτεται καλή βάση αγωγής, (β) δεν υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας, (γ) δεν έχει διαφανεί ότι θα προκληθεί ανεπανόρθωτη ζημιά στην Ενάγουσα, (δ) δεν προσκομίσθηκε οποιαδήποτε μαρτυρία ότι είναι δίκαιο ή πρόσφορο να παραμείνει το διάταγμα σε ισχύ και (ε) παρατηρείται μεγάλη καθυστέρηση στην προώθηση της αίτησης. Η Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση του Εναγόμενου 3 Στις 18/9/14 μετά από αίτηση των Εναγομένων δόθηκε άδεια του Δικαστηρίου όπως ο Εναγόμενος 3 προβεί σε συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Η ένορκη δήλωση του είναι σύντομη και αναφέρει ότι σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής τόσο ο ίδιος όσο και οι Εναγόμενοι 1 και 2 έχουν επαρκή περιουσία προς ικανοποίηση της απαίτησης της Ενάγουσας. Είναι συνιδιοκτήτης με τον Εναγόμενο 1 από ½ μερίδιο του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 14002 Φ./Σχ.54/53 Άγιος Αθανάσιος, Λεμεσός. Επισυνάπτει αντίγραφο του τίτλου ιδιοκτησίας και εκτίμηση της αξίας του ακινήτου για το ποσό των €267.000 ως Τεκμήριο Α. Η ακρόαση περιορίστηκε στις ένορκες δηλώσεις και δεν έγινε ούτε ζητήθηκε αντεξέταση των μαρτύρων. Οι Εισηγήσεις των συνηγόρων Ο δικηγόρος της Ενάγουσας προέβη σε εκτενή αναφορά στη νομολογία σε σχέση με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Ν.14/60και το άρθρο 5 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, δηλαδή η παρεμπόδιση αποξένωσης ακίνητης ιδιοκτησίας από εναγόμενο (που δεν αποτελεί αντικείμενο της αγωγής). Εισηγήθηκε ότι με βάση τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση ικανοποιούνται όλες προϋποθέσεις έκδοσης ενδιάμεσου διατάγματος. Η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση έγινε από δικηγόρο χωρίς να δοθεί κάποια εξήγηση γιατί δεν έγινε από έναν εκ των Εναγομένων. Πάσχει επομένως και θα πρέπει να αγνοηθεί. Ως προς την μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων εισηγήθηκε ότι:
19. Η ύπαρξη ενός διευθύνοντα Σύμβουλου και όχι δυο είναι αυθαίρετο συμπέρασμα. Όπως προκύπτει από την ηλεκτρονική έρευνα Τεκμήριο Α (στην ένσταση) στις 3/1/2013 υπήρχαν δύο διευθύνοντες Σύμβουλοι. Στις 3/1/2013 διορίστηκε ο κ Guang και στις 4/1/13 παραιτήθηκε ο προηγούμενος.
20. Η συμφωνία μεταξύ των διαδίκων ήταν αδύνατο να κατατεθεί αφού δεν ήταν στην κατοχή της Ενάγουσας. Παρέπεμψε ειδικά στην Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου

(1995)1 ΑΑΔ 248 όπου η μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων δεν είχε επίδραση στο εκδοθέν διάταγμα αφού οφειλόταν στο γεγονός ότι ο εναγόμενος 1 κατείχε όλα τα στοιχεία και καμιά έρευνα από τους ενάγοντες ήταν δυνατό να αποδώσει. Πέραν τούτου εισηγήθηκε ότι για να ισχυρίζονται οι Εναγόμενοι ότι το ακίνητο ήταν εκτός αγοράς ενώ είχε γίνει τερματισμός ότι γίνονταν διαπραγματεύσεις από τον Σεπτέμβριο 2013. Ταυτόχρονα με τη συμπεριφορά τους οι Εναγόμενοι κατέστησαν το χρονικό πλαίσιο συμμόρφωσης με το χρονοδιάγραμμα σε επουσιώδη όρο συνεπώς δεν μπορούσαν να τερματίσουν τη συμφωνία. Η συνήγορος των Εναγομένων κατά την αγόρευσή της ανέπτυξε τους λόγους ένστασης. Με αναφορά στην νομολογία, εισηγήθηκε ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης ενδιάμεσου διατάγματος (λόγος ένστασης 1). Εισηγήθηκε (αναφορικά με τους λόγους ένστασης 2 και 3) ότι η Ενάγουσα απέκρυψε την πραγματική φύση της συμφωνίας που δεν ήταν συμφωνία πώλησης αλλά κράτησης. Σκόπιμα δεν αναφέρθηκαν οι όροι της συμφωνίας και η παράλειψη της Ενάγουσας να συμμορφωθεί με το χρονοδιάγραμμα. Έκανε αναφορά στην George P. Zachariades Ltd v G. Economides and others

(1989)1 CLR 437, όπου απόκρυψη ρήτρας διαιτησίας σε συμφωνία οδήγησε σε ακύρωση διατάγματος. Η Ενάγουσα επίσης δεν αποκάλυψε την πλήρη ιδιότητα της ως Γραμματέα - μετόχου της Ενάγουσας αλλά και ότι είναι σύζυγος του κ.Guang. Παρουσιάστηκε ως απλή μεταφράστρια, βοηθός των διευθυντών ενώ έχει προσωπικό συμφέρον. Ήταν, εν πάση περιπτώσει η τρίτη στη σειρά μεταφράστρια και δεν μπορούσε να γνωρίζει τα γεγονότα. Απέκρυψαν ότι παρουσίαζαν την Ενάγουσα ως ιδιοκτήτρια του ακινήτου. Για επτά μήνες δεν ανταποκρίνονταν στις οχλήσεις των Εναγομένων. Δεν υφίστατο η προϋπόθεση του κατ' επείγοντος (λόγος ένστασης 4) αφού η Ενάγουσα για επτά μήνες από τον τερματισμό και ενώ δεν ανταποκρινόταν στις οχλήσεις των Εναγομένων έσπευσε ξαφνικά να δεσμεύσει το ακίνητο. Η παρέλευση αυτού του χρονικού διαστήματος δεν αποκαλύφθηκε. Η Ενάγουσα έφερε το βάρος απόδειξης του κατ' επείγοντος. Αναφορικά με τον λόγο ένστασης 5 ανέφερε ότι η ενόρκως δηλούσα δεν είναι γνώστης των γεγονότων. Αναφορικά με τους λόγους ένστασης 6 και 7 εισηγήθηκε ότι η δέσμευση ακινήτου αξίας €1,700,000 για τέτοια απαίτηση είναι ιδιαίτερα επαχθής. Οι Εναγόμενοι δεν είναι αφερέγγυοι και έχουν παρουσιάσει με μαρτυρία περιουσιακά στοιχεία που καλύπτουν την απαίτηση. Νομική πτυχή και Αξιολόγηση Ένορκη δήλωση από δικηγόρο Ο συνήγορος της Ενάγουσας υποστήριξε ότι ένορκη δήλωση από δικηγόρο είναι ανεπίτρεπτη και συνεπώς η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση πρέπει να αγνοηθεί. Από την νομολογία καθίστανται σαφή τα ακόλουθα (βλ. Investylia Public Company Ltd, v. Τζοζεφίν Γαβριηλίδου, Πολιτική Έφεση Αρ. 236/2010, 13 Ιουνίου 2013): (α) Η ένορκη δήλωση από δικηγόρο δεν απαγορεύεται, αγνοείται ή απορρίπτεται αλλά είναι ανεπιθύμητη πρακτική. Δεν υπάρχει αρχή, με την οποία εάν ο ομνύων είναι δικηγόρος και δεν επεξηγεί με επάρκεια γιατί προβαίνει ο ίδιος στην ένορκη δήλωση και όχι ο πελάτης του, ότι η ένορκη δήλωση θα πρέπει να αγνοηθεί (βλ. Dmitry Rybolovlev v. Elena Rybolovleva

(2010)1 ΑΑΔ 82). (β) Η απαγόρευση αφορά την όμνυση ένορκης δήλωσης από δικηγόρο, ο οποίος είναι ή στη συνέχεια της διαδικασίας καθίσταται, μάρτυρας γεγονότων οπότε και θεωρείται ασυμβίβαστος ο περαιτέρω εκ μέρους του χειρισμός της υπόθεσης (βλ. Nikitin Alexander v. Grigorey Alexander, Πολιτική Έφεση 66/2011, ημερ. 28.5.2013, Αναφορικά με την Αίτηση του Li Xin για Certiorari

(2010)1 ΑΑΔ 743, In re Efthymiou

(1987)1 CLR 319 και Thanos Hotels Ltd ν. Ιωάννου

(1991)1 ΑΑΔ 1036). Με βάση τα πιο πάνω κρίνω ότι η ένορκη δήλωση του κ. Πανίκου Συμεού, ο οποίος δεν χειρίστηκε και την ακρόαση ενώπιον μου, δεν μπορεί να απορριφθεί ή να αγνοηθεί για τον λόγο και μόνο ότι αυτός είναι δικηγόρος. Πέραν τούτου διασαφηνίζει επαρκώς τους λόγους για τους οποίους προβαίνει σε ένορκη δήλωση ο ίδιος αφού μετείχε ο ίδιος στις διαπραγματεύσεις και είναι γνώστης των γεγονότων. Για την συμμετοχή του στα διαδραματισθέντα κάνει και μνεία η ενόρκως δηλούσα για την Ενάγουσα. Επομένως η θέση του δικηγόρου της Ενάγουσας είναι αβάσιμη. Οι Νομικές Αρχές αναφορικά με διατάγματα που εκδίδονται ex-parte Το Άρθρο 9

(1)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, το οποίο παρέχει εξουσία για τη χορήγηση μονομερούς θεραπείας, προβλέπει:- «9.

(1)Κάθε διάταγμα, το οποίο το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδώσει δύναται, όταν αποδειχθεί το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις, να εκδοθεί με αίτηση του ενός από τους διαδίκους χωρίς ειδοποίηση στον άλλο.» Το επείγον για την παροχή θεραπείας αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο, εφόσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος, δικαιολογείται, όλως εξαιρετικά, η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία του εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρηθεί η παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης, να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση (βλ. Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου

(1998)1(Β) ΑΑΔ 598, In Re Stavros Hotel Appartments Ltd

(1994)1 ΑΑΔ 836 και In Re B.P. CYPRUS LTD

(1996)1(Β) ΑΑΔ 861). Στη Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ κ.α.

(1992)1 ΑΑΔ 1453, τονίστηκε ότι η έκδοση προσωρινού διατάγματος ex parte, συνιστά εξαιρετικό μέτρο εφόσον παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί. Ένα διάταγμα υπόκειται σε ακύρωση όταν ελλείπει το στοιχείο του κατεπείγοντος διότι αποστερείται με τον τρόπο αυτό η δικαιοδοτική βάση και η εξουσία έκδοσης από το Δικαστήριο του διατάγματος πάνω σε μονομερή βάση (βλ. Stavros Hotel Apartments Ltd, ανωτέρω σελ. 841, Babel Boutique Ltd

(1995)1 ΑΑΔ 947, 954 και Ιερά Μητρόπολη Πάφου ν. Aristo Developers Ltd

(2011)1Β ΑΑΔ 1377, 1391). Το Δικαστήριο που εκδίδει ex parte το διάταγμα δύναται από μόνο του να επανεξετάσει μετά από την καταχώριση της σχετικής ένστασης και το ζήτημα του χρόνου ως στοιχείο που εμπίπτει στα πλαίσια της όλης δικαιοδοσίας του να επικυρώσει ή να ακυρώσει το διάταγμα υπό το φως της ολότητας των γεγονότων. Οι θεραπείες που ζητούνται, το πολύπλοκο της υπόθεσης και η όλη διαφορά επιδρούν αναλόγως επί του παράγοντα του χρόνου. (βλ. Seamark Consultancy Services Limited κ.ά. ν. Joseph Lasala κ.ά.

(2007)1 ΑΑΔ 162, σελ. 185-186 και Ιερά Μητρόπολη Πάφου ν. Aristo Developers Ltd, ανωτέρω, σελ. 1391).» Δεν αποφασίζεται πρώτα αν οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/1960 ικανοποιούνται και έπειτα αν συντρέχει το κατεπείγον. Το κατεπείγον εξετάζεται πρώτο, αφού αφορά δικαιοδοτικό όρο, και ανεξάρτητα από την ικανοποίηση των προϋποθέσεων του άρθρου 32 (βλ. Έλενα Αμβροσιάδου ν. Martin Coward, Εφέσεις Αρ. 3/2011 και 4/2011, 15 Ιανουαρίου 2013, (ΔΟΔ) με αναφορά στην Μ. & Ch. Mitsingas Trading Ltd κ.α. ν. The Timberland Co

(1997)1 ΑΑΔ 1791). Περαιτέρω ο διάδικος που αιτείται το διάταγμα ή διατάγματα έχει υποχρέωση πλήρους και ειλικρινούς αποκάλυψης, οφείλει δηλαδή, να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου όλα εκείνα τα ουσιώδη γεγονότα τα οποία μπορούν να βοηθήσουν το Δικαστήριο να καταλήξει στα ορθά συμπεράσματα (βλ. Harvardskiy Prumyslovy Holding A.S. v. 1 Daventree Resources Ltd κ.α.

(2008)1 Β ΑΑΔ 801). Ενδιάμεσο διάταγμα που εκδόθηκε μονομερώς δύναται να ακυρωθεί αν κριθεί ότι ο αιτητής απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα (material non disclosure) (βλ. Bean on Injunctions, 9th ed, 2007, Sweet 7 Maxwell, par. 7.40, σελ.141[1] με αναφορά R. v. Kensington Income Tax Commissioners Ex p. Princess Edmond de Polignac [1917] 1 K.B. 246) και Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου

(1995)1 ΑΑΔ 248. Στην Harvardskiy Prumyslovy Holding A.S., ανωτέρω, ο Δ. Ηλιάδης υιοθετώντας το ratio της αγγλικής υπόθεσης Brink's-Mat Ltd v. Elcombe and Others [1988] 3 All E.R. 188 συνόψισε τις αρχές αποκάλυψης ως ακολούθως (σελ. 808 - 809): «

(1)Ο αιτητής έχει υποχρέωση να προβαίνει σε πλήρη και δίκαιη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών στοιχείων.

(2)Τα ουσιώδη στοιχεία είναι εκείνα τα οποία θα πρέπει να γνωρίζει ο Δικαστής όπως αυτά καθορίζονται από το Δικαστή και όχι από τους δικηγόρους των διαδίκων.

(3)Η υποχρέωση της αποκάλυψης δεν περιορίζεται στα γεγονότα που ήταν γνωστά στον αιτητή, αλλά και σε εκείνα που μπορούσαν να αποκαλυφθούν με μια εύλογη έρευνα.

(4)Η έκταση της έρευνας που πρέπει να γίνει εξαρτάται από τα περιστατικά της υπόθεσης που περιλαμβάνει τη (

1. i)φύση της υπόθεσης και (
2. ii)το επιζητούμενο διάταγμα και τα επακόλουθα της έκδοσης του για τον εναγόμενο.

(5)Το Δικαστήριο που διαπιστώνει τη μη αποκάλυψη θα πρέπει να αποστερήσει από τον αιτητή οποιοδήποτε πλεονέκτημα που έχει αποκομίσει.

(6)Η μη αποκάλυψη που οφείλεται σε αθώα συμπεριφορά ή σε μη ορθή εκτίμηση της σχετικότητας της είναι μια σημαντική πτυχή, αλλά όχι αποφασιστική στην εξέταση της μη αποκάλυψης και

(7)Κάθε παράλειψη δεν εξυπακούει την άμεση ακύρωση του διατάγματος. ..Η υποχρέωση της πλήρους αποκάλυψης δεν καλύπτει μόνο εκείνα τα γεγονότα που ήταν γνωστά στον αιτητή, αλλά επεκτείνεται και σε εκείνα τα γεγονότα τα οποία ο αιτητής θα μπορούσε να αποκαλύψει με μια εύλογη έρευνα. (Βλ. Χριστοφόρου ν. Γρηγορίου

(1995)1 ΑΑΔ 248). Αν ο αιτητής παραλείψει να συμμορφωθεί με την πιο πάνω υποχρέωση τότε το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί να προβεί στην έκδοση του διατάγματος, ανεξάρτητα αν η παράλειψη ήταν αθώα ή σκόπιμη. (Βλ. Lloyds Bowmaker Ltd v. Britannia Arrow Holdings plc (Lavens, third party) [1988] 3 All E.R. 178). » Το γεγονός ότι το Δικαστήριο ενδεχομένως να εξέδιδε το διάταγμα ακόμη και αν γινόταν πλήρης αποκάλυψη είναι άνευ σημασίας. Όλα τα ουσιαστικά γεγονότα πρέπει να αποκαλύπτονται στην ένορκη δήλωση και όχι στα τεκμήρια. Εάν η απόκρυψη οφείλεται αποκλειστικά σε σφάλμα του δικηγόρου του αιτητή μπορεί το γεγονός αυτό να αποτελέσει λόγο για μη ακύρωση του εκδοθέντος διατάγματος. Εάν όμως η απόκρυψη δεν είναι αθώα (δηλ. δεν αφορά γεγονός άγνωστο στον αιτητή ή μη σχετικό) ο παραμερισμός του εκδοθέντος διατάγματος είναι σχεδόν αναπόφευκτος (βλ. Bean on Injunctions, ανωτέρω, παρ. 7.40, σελ.141[2]). Στην Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου, ανωτέρω κρίθηκε ότι στην οι παραλείψεις που υπήρξαν οφείλονταν στο γεγονός ότι ο εναγόμενος 1 κατείχε όλα τα στοιχεία και καμιά έρευνα από τους ενάγοντες ήταν δυνατό να αποδώσει οπότε και το διάταγμα δεν ακυρώθηκε. Στην προκειμένη περίπτωση οι εισηγήσεις της δικηγόρου των Εναγομένων για απόκρυψη γεγονότων αλλά και στο ζήτημα της απουσίας του κατ' επείγοντος με βρίσκουν σύμφωνο. Ως προς την μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων διαπιστώνω ότι η ενόρκως δηλούσα δεν αποκάλυψε στο Δικαστήριο την ουσία της μεταξύ τους συμφωνίας ημερομηνίας 2/7/2013 (Τεκμήριο Ζ στην ένσταση). Δεν μου διαφεύγει βέβαια ότι η πληρωμή των €85000 φαίνεται να έγινε σε προγενέστερο στάδιο αφού οι αποδείξεις (Τεκμήριο Δ στην ένσταση και Τεκμήρια στην Αίτηση Δ, Ε και Στ) φέρουν ημερομηνία 30/4/

1. Αυτό που έχει σημασία όμως είναι ότι η συμφωνία δεν είναι συμφωνία πώλησης ακινήτου αλλά προ-συμφωνητικό έγγραφο. Με την ένορκη δήλωση της αφήνει να νοηθεί ξεκάθαρα ότι πρόκειται περί συμφωνίας πώλησης ακινήτου. Διαπιστώνεται επίσης διαφορετικό χρονοδιάγραμμα καταβολής ποσών στη συμφωνία 2/7/2013 από αυτό που παραθέτει η ενόρκως δηλούσα στην ένορκη δήλωσή της. Δεν αντικρούστηκε το γεγονός αυτό. Ακόμη και αν όπως ισχυρίζεται η ενόρκως δηλούσα, η Ενάγουσα δεν κατείχε το εν λόγω έγγραφο, θα μπορούσε τουλάχιστον να προβεί σε ορθή περιγραφή του αλλά και των όρων του πράγμα το οποίο δεν έπραξε. Διαφαίνεται από το ηλεκτρονικό μήνυμα ημερομηνίας 3/9/2013 (Τεκμήριο Ι στην ένσταση) του κ. Συμεού στον κ. Guang ότι οι Εναγόμενοι επιδίωξαν απευθείας επικοινωνία με την Ενάγουσα. Η θέση των Εναγομένων ήταν ξεκάθαρη. Θα έθεταν το ακίνητο προς πώληση στην αγορά αν δεν υπήρχε ανταπόκριση. Η αποστολή και λήψη της ειδοποίησης δεν αντικρούστηκε από την πλευρά της Ενάγουσας με συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Ούτε όμως τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου η θέση των Εναγομένων ότι θεωρούσαν ότι δεν δεσμεύονταν από τα συμφωνηθέντα από τον Σεπτέμβριο του
2. Περαιτέρω από το Τεκμήριο Μ στην ένσταση προκύπτει ότι η Ενάγουσα απαίτησε από τον δικηγόρο των Εναγομένων επιστροφή των χρημάτων της στις 17/3/
3. Ταυτόχρονα ανέφεραν τα ακόλουθα: «Give that the sale and purchase of the property between us did not proceed and since the property has already been sold to another buyer we hereby request redund of the said deposit». (υπογράμμιση δική μου). Δεν αμφισβητήθηκε το εν λόγω μήνυμα. Η θέση αυτή δεν συνάδει με τη θέση της ενόρκως δηλούσας ότι περιήλθε σε γνώση του κ. Guang η επιγραφή του νέου αγοραστή στις 27/6/14 και ότι υπήρχε κίνδυνος αποξένωσης του εν λόγω ακινήτου. Απουσίαζε επομένως ο παράγοντας του επείγοντος όταν η αίτηση είχε τεθεί ενώπιον του δικαστηρίου στις 7/7/
4. Αποτελεί ταυτόχρονα απόκρυψη ουσιωδώς στοιχείου. Ενόψει των πιο πάνω το διάταγμα ημερομηνίας 7/7/2014 υπόκειται σε ακύρωση. Δεν κρίνω επομένως αναγκαίο να εξετάσω αν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60και του άρθρου 5 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.
5. Κατάληξη Η αίτηση απορρίπτεται και το ενδιάμεσο διάταγμα ημερομηνίας 7/7/2014 ακυρώνεται. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται προς όφελος των Εναγομένων και σε βάρος της Ενάγουσας, τα οποία, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, θα είναι πληρωτέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) ............... Ν. Γεωργιάδης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other actions/Interim Αναφορά: Προσωρινό Διάταγμα [1] 'A freezing injunction, like any other order obtained without notice, is liable to discharged for material non-disclosure'. [2] 'The fact that the judge might well have made the same order even if the full facts had been disclosed is beside the point (Behbehani v Salem [1989] 1 WLR 723; .... The place to disclose facts, both favourable and unfavourable, is in the affidavit, not the exhibits (National Bank of Sharjah v Dellborg [1993] 2 Bank. L.R. 109) . If the non-disclosure was entirely the fault of the claimant´s solicitor, that may be a ground for refusing to discharge the injunction (Eastglen International Corp v Monpare SA

(1987)137 New L.J. 56). But if the non-disclosure was not innocent in the sense used by Ralph Gibson L.J. in the Brinks-Matt case (fact not known to the claimant or not perceived to be relevant) an outright discharge of the order is almost inevitable'. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο