Δρ. Γεώργιος Θεοδούλου ν. SYSCO (CYPRUS) LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 597/10, 29/1/2014

(9)ενοίκια με αποτέλεσμα να οφείλει στον Ενάγοντα το συνολικό ποσό των €5.697,45-. Κανένα ποσό δεν καταβλήθηκε στον Ενάγοντα για την οφειλή αυτή από τους Εναγόμενους 1 ή 2 παρά την όχλησή τους. Η Εναγόμενη Εταιρεία 2, με την Υπεράσπισή της, απορρίπτει όλους τους ισχυρισμούς του Ενάγοντα και περαιτέρω ισχυρίζεται ότι όταν της είχε ζητηθεί να υπογράψει το αναφερόμενο έγγραφο εγγύησης ήταν μέτοχος της Εναγομένης

1. Επιπρόσθετα, ισχυρίζεται ότι η εγγύηση που παραχώρησε στην Εναγομένη 1 είχε ισχύ μέχρι την 31/01/08 που τερματιζόταν η αρχική περίοδος ενοικίασης του επίδικου ακινήτου. Σε καμιά περίπτωση δεν υπέγραψε ή και αναγνώρισε σύμβαση ενοικίασης που να επεκτείνεται πέραν της περιόδου της αρχικής ενοικίασης ούτε και είχε ειδοποιηθεί κατά πόσο η σύμβαση ενοικίασης είχε ανανεωθεί. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της Εναγομένης 2, στις 11/10/07, σε συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Εναγομένης 1 είχε αποφασιστεί η μεταβίβαση των μετοχών που κατείχε η Εναγόμενη 2, στην Εναγομένη 1, σε τρίτο πρόσωπο και έκτοτε η Εναγομένη 2 έπαψε να είναι μέτοχος της Εναγομένης
2. Καταλήγει, ότι ακόμα και αν αποδειχθεί ο ισχυρισμός του Ενάγοντα για τα οφειλόμενα ενοίκια αφορούν σε μεταγενέστερο χρόνο από τη συμφωνία εγγύησης οπόταν δεν μπορούν να δεσμεύουν την Εναγομένη 2 και γι' αυτό αξιώνει την απόρριψη της αγωγής εναντίον της. Η ακρόαση της αγωγής διεξήχθη στη βάση των παραδεκτών γεγονότων. Κατατέθηκαν, ως παραδεκτά γεγονότα, ότι ο Ενάγοντας κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν και είναι μέχρι σήμερα ο ιδιοκτήτης του συγκεκριμένου γραφείου, ότι η Εναγομένη Εταιρεία 2 είναι δεόντως εγγεγραμμένη με έδρα την Αθήνα, ότι στις 16/02/2006 ο Ενάγοντας είχε ενοικιάσει στην Εναγομένη 1, δυνάμει γραπτής συμφωνίας, το συγκεκριμένο ακίνητο, στην οποία συμφωνία η Εναγομένη Εταιρεία 2 είχε υπογράψει ως εγγυήτρια και ότι υπάρχουν οφειλόμενα ενοίκια ύψους €5.697,45- τα οποία αντιστοιχούν σε εννέα

(9)ενοίκια, για τα οποία δεν καταβλήθηκε κανένα ποσό. Κατατέθηκε, ως Τεκμήριο 1, το ενοικιαστήριο έγγραφο. Μαρτυρία προσφέρθηκε μόνο από τον Ενάγοντα, Δρ. Γεώργιο Θεοδούλου. Η μαρτυρία του ήταν στη μορφή της γραπτής δήλωσης, η οποία σημειώθηκε ως Τεκμήριο

1. Στη δήλωσή του καταγράφει ότι σύμφωνα με το ενοικιαστήριο έγγραφο, ημερομηνίας 16/02/2006, είχε συμφωνηθεί η ενοικίαση του συγκεκριμένου γραφείου για 2 έτη με δικαίωμα ανανέωσης της για περαιτέρω 3 έτη μετά από προηγούμενη ειδοποίηση 6 μηνών πριν τη λήξη της αρχικής συμφωνίας. Στις 25/06/07, με επιστολή της Εναγομένης 1, είχε ανανεωθεί η ενοικίαση για περαιτέρω 3 χρόνια και το τελευταίο καταβαλλόμενο ενοίκιο ανερχόταν στα €592,04- πλέον €41,01- κοινόχρηστα. Παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις του Ενάγοντα προς τους Εναγόμενους 1 και 2 εξακολουθεί να οφείλεται το ποσό των €5.697,45- που αφορά οφειλόμενα ενοίκια μέχρι την καταχώρηση της αγωγής. Κατατέθηκε, ως Τεκμήριο 3, αντίγραφο της επιστολής που είχε στείλει η Εναγομένη 1 στον Ενάγοντα σε σχέση με την ανανέωση της ενοικίασης και ως Τεκμήριο 4 η επιστολή του δικηγόρου του Ενάγοντα ημερομηνίας 02/10/
2. Αντεξεταζόμενος ο Ενάγοντας ισχυρίστηκε ότι η Εναγομένη 2 είχε εγγυηθεί προσωπικά τις υποχρεώσεις της Εναγομένης
3. Μετά την μαρτυρία του Ενάγοντα και οι δυο πλευρές υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις με γραπτές αγορεύσεις . Η κα. Ζαχαρίου προώθησε την θέση ότι θα πρέπει να εφαρμοστούν στην υπό κρίση υπόθεση οι αρχές που κατεγράφησαν στην απόφαση Διονύσης Αργύρη ν. Χλόη Χρυσοστόμου, ως η διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντα Χρύσανθου Χρυσοστόμου

(2006)1Β ΑΑΔ 1362 της οποίας τα δεδομένα ήταν πανομοιότυπα ενώ ο κ. Αγιομαμίτης είχε αντίθετη άποψη. ΕΥΡΗΜΑΤΑ Με βάση τα παραδεκτά γεγονότα, όπως αυτά προκύπτουν από τα δικόγραφα αλλά και τις δηλώσεις των συνηγόρων ενώπιον του Δικαστηρίου, τα ευρήματα μου αναφορικά με τα γεγονότα της υπόθεσης είναι τα πιο κάτω: Ο Ενάγοντας είναι ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του διαμερίσματος 101, στο Μέγαρο «Γεώργιος Θεοδούλου», επί της οδού Λεωφόρου Γρίβα Διγενή, στην Λάρνακα. Δυνάμει έγγραφου συμφωνίας, Τεκμήριο 1, ο Ενάγοντας είχε ενοικιάσει το συγκεκριμένο διαμέρισμα στην Εναγόμενη Εταιρεία 1, στην οποία η Εναγόμενη Εταιρεία 2 ήταν μέτοχος, για δυο έτη από 01/02/2006 μέχρι 31/01/

1. Το ενοίκιο είχε συμφωνηθεί στο ποσόν των £300- μηνιαίως, πληρωτέο την 1η ημέρα εκάστου μηνός. Η Εναγόμενη Εταιρεία 2 είχε εγγυηθεί, στο ίδιο έγγραφο, την πιστή εφαρμογή των όρων της συμφωνίας και την κανονική πληρωμή του ενοικίου και την κάλυψη οποιασδήποτε τυχόν ζημιάς. Η Εναγόμενη Εταιρεία 1, με επιστολή ημερομηνίας 25/06/07, είχε ζητήσει την ανανέωση του συμβολαίου για περαιτέρω τρία χρόνια. Από τον Ιούλιο 2009 όμως η Εναγόμενη 1 δεν κατέβαλλε τα ενοίκια και εναντίον της είχε εκδοθεί απόφαση για το ποσό των €5.697,45- στις 10/03/
2. Το μόνο επίδικο θέμα που παραμένει προς εκδίκαση είναι το κατά πόσον η Εναγόμενη 2 είναι, με βάση το ενοικιαστήριο έγγραφο, υπεύθυνη να καλύψει την καταβολή του ενοικίου, δηλαδή την ζημιά που υπέστη ο Ενάγοντας από την αντισυμβατική συμπεριφορά της Εναγόμενης Εταιρείας
3. Για να διαπιστωθεί κατά πόσον ο Ενάγοντας δικαιούται το αιτούμενο ποσόν από την Εναγομένη Εταιρεία 2, είναι απαραίτητο να διευκρινιστεί το είδος της σύμβασης που η Εναγόμενη 2 συνήψε μαζί του, κατά πόσον δηλαδή πρόκειται για σύμβαση εγγύησης ή κάλυψης. Η νομική έννοια των δύο όρων δίδεται στα άρθρα 82 και 84 του Περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149, στο Μέρος ΧΙ με τον τίτλο «Κάλυψις και Εγγύησις». Τα συγκεκριμένα άρθρα προνοούν ως ακολούθως : «
4. Η σύµβαση µε την οποία ο ένας από τους συμβαλλόμενους υπόσχεται να καλύψει τον άλλο για ζηµιά την οποία δυνατό να υποστεί από τη συμπεριφορά του ίδιου του οφειλέτη ή οποιουδήποτε άλλου προσώπου, καλείται "σύµβαση κάλυψης".» «
5. "Σύµβαση εγγύησης" είναι η σύµβαση προς εκπλήρωση της υπόσχεσης ή υποχρέωσης τρίτου, σε περίπτωση µη εκπλήρωσης από τον τρίτο το πρόσωπο που παρέχει την εγγύηση καλείται "εγγυητής", το πρόσωπο υπέρ του οποίου παρέχεται "πρωτοφειλέτης", και το πρόσωπο προς το οποίο παρέχεται "πιστωτής".» Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η εκδ., ανατύπωση, τόμος 20

(1), παράγραφος 101, διαβάζουμε τα ακόλουθα σχετικά με την σύμβαση εγγύησης: «Guarantee. A guarantee is an accessory contract by which the promisor undertakes to be answerable to the promise for the debt, default, or miscarriage of another person, whose primary liability to the promise must exist or be contemplated. ............................ A continuing guarantee is one which extends to a series of transactions and is not exhausted by or confined to a single credit transaction. Whether any particular contractual promise is to be classified as a guarantee so as to attract all or any of the legal consequences which flow from that classification depends upon the words in which the parties have expressed the promise. The use of the word 'guarantee' is not in itself conclusive.» Στην παράγραφο 196 του ίδιου συγγράμματος καταγράφεται: «The duration of the guarantor's liability depends upon the terms of the guarantee. ......................................................................................... As the language of guarantees and their subject matter and the surrounding circumstances differ in almost every case, the question whether a guarantee is continuing or not cannot be determined by any hard and fast rule. It is in each case a question of construction of the guarantee in its context.» Σε σχέση δε με την σύμβαση κάλυψης στο ίδιο σύγγραμμα διαβάζουμε, στην παράγραφο 109, τα ακόλουθα: «However, there is a conceptual distinction between a contract of guarantee and a contract of indemnity, in that under a contract of indemnity, the indemnifier undertakes an independent obligation which does not depend upon the existence of any other obligation of any other obligor. A contract of indemnity is a contract by one party to keep the other harmless against loss. It has no reference in law to the obligation of any third persons.» Η σύμβαση κάλυψης, με την στενή της έννοια, αποτελεί συμφωνία με την οποία αυτός που υπόσχεται αναλαμβάνει να καλύψει τρίτο πρόσωπο που συνήψε σύμβαση υποχρέωσης, ανεξάρτητα αν το πρόσωπο αυτό εκπληρώσει ή όχι την υποχρέωση του. Στην σύμβαση εγγύησης αντίθετα, η ευθύνη του εγγυητή ξεκινά μόνο με την παράβαση των υποχρεώσεων του πρωτοφειλέτη. Ο όρος κάλυψη (indemnity) στην ευρύτερη του έννοια σημαίνει την αποζημίωση προσώπου για την απώλεια ή ζημιά που υπέστη, ανεξάρτητα αν η υποχρέωση για κάλυψη προκύπτει από συμφωνία ή όχι. Επιπλέον στην περίπτωση αθέτησης σύμβασης, παρέχεται το δικαίωμα κάλυψης στο αναίτιο μέρος που υπέστη ζημιά ή απώλεια από την αθέτηση της σύμβασης. Η διαφοροποίηση έχει κάποια πρακτική σημασία αφού σε συμβάσεις ενοικίασης, όπως η παρούσα, ο εγγυητής ευθύνεται μόνο για την πληρωμή των καθυστερημένων ενοικίων ενώ στην σύμβαση κάλυψης το πρόσωπο που ανέλαβε τις υποχρεώσεις του ενοικιαστή, ευθύνεται και για οποιαδήποτε ζημιά ήθελε υποστεί ο ιδιοκτήτης από παράβαση της σύμβασης εκ μέρους του πρωτοφειλέτη. Αξίζει να σημειωθεί ότι τίποτε δεν εμποδίζει τα μέρη να προβούν σε ένα συνδυασμό συμβάσεων εγγύησης και κάλυψης. Το κατά πόσο μια συμφωνία συνιστά σύμβαση κάλυψης ή εγγύησης είναι θέμα ερμηνείας των όρων της. Σχετική είναι η υπόθεση Moschi v. Lep Air Servises Ltd

(1972)2 All E.R 393 όπου ο Lord Diplock αναφέρει στην σελ. 402 τα πιο κάτω: «Whether any particular contractual promise is to be classified as a guarantee so as to attract all or any of the legal consequences to which I have referred depends on the words in which the parties have expressed the promise. Even the use of the word 'guarantee' is not in itself conclusive. It is often used loosely in ordinary commercial dealings to mean an ordinary warranty. It is sometimes used to misdescribe what is in law a contract of indemnity and not of guarantee. Where the contractual promise can be correctly classified as a guarantee it is open to the parties expressly to exclude or vary any of their mutual rights or obligations which would otherwise result from its being classifiable as a guarantee. Every case must depend on the true construction of the actual words in which the promise is expressed." Είναι προφανές από τα πιο πάνω ότι είναι θέμα αυστηρής ερμηνείας της σύμβασης κατά πόσον πρόκειται για εγγύηση ή κάλυψη και βέβαια πρέπει να εξετάζεται στο σύνολο της, η σύμβαση και όχι απλά να λαμβάνεται υπόψη η χρήση των λέξεων «εγγύηση» ή «κάλυψη» που πιθανόν να αναγράφονται στο έγγραφο. Η επίδικη παράγραφος, την οποία υπέγραψε η Εναγόμενη 2, αναγράφεται στο τέλος του Τεκμηρίου 1 και έχει ως εξής: «ΕΓΓΥΗΣΙΣ Οι υπογεγραμμένοι SYSCO SYSTEMS CONSULTANTS S.A. εγγυούμαστε την πιστήν εφαρμογή των όρων της παρούσας συμφωνίας την κανονικήν πληρωμήν του ενοικίου και την πληρωμήν αποζημιώσεων σε περίπτωσιν παράβασις της.» Θεωρώ ότι πρόκειται περί κάλυψης αφού εμπεριέχεται και η καταβολή αποζημιώσεων, στον Ενάγοντα, στην περίπτωση παραβίασης της σύμβασης ενοικίασης από την Εναγόμενη 1. Η ευθύνη της Εναγόμενης 2 δεν σταματά στην καταβολή του ενοικίου αλλά επεκτείνεται και στην καταβολή αποζημιώσεων σε σχέση με οποιαδήποτε παράβαση της σύμβασης χωρίς περιορισμό ή αποκλεισμό οπουδήποτε γεγονότος. Ακριβώς το ίδιο θέμα είχε αποφασιστεί στην απόφαση Διονύσης Αργύρη ν. Χλόη Χρυσοστόμου, ως η διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντα Χρύσανθου Χρυσοστόμου

(2006)1Β ΑΑΔ 1362 στην οποία με παρέπεμψαν και οι δυο ευπαίδευτοι συνήγοροι. Αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στην σελίδα 1366: «Συμφωνούμε με τον ευπαίδευτο πρωτόδικο Δικαστή ότι η πρόθεση των συμβληθέντων, όπως συνάγεται από το λεκτικό της συμφωνίας τους, ήταν, η μεταξύ τους συμφωνία ενοικίασης να έχει δυνητικά καταληκτικό χρονικό όριο τα 5 χρόνια. Αυτό συνάγεται ιδιαίτερα από την πρόνοια ότι ο ενοικιαστής είχε δικαίωμα ανανέωσης της συμφωνίας για περαιτέρω περίοδο 3 ετών υπό τους ίδιους όρους και με το ίδιο ενοίκιο πλην του δικαιώματος ανανέωσης. Ο εφεσείων-εγγυητής γνώριζε για το δικαίωμα μονομερούς ανανεώσεως της συμφωνίας από τον ενοικιαστή και επομένως θα πρέπει να είχε την πρόθεση να εγγυηθεί τον ενοικιαστή και για ολόκληρη την περίοδο των 5 ετών από 15.7.88 και όχι μόνον για την αρχική περίοδο των 2 ετών. Στο συμπέρασμα αυτό καταλήξαμε αφού λάβαμε υπόψη και την πρόνοια ότι το δικαίωμα μονομερούς επέκτασης της περιόδου ενοικίασης που είχε ο ενοικιαστής ήταν ένας από τους όρους της σύμβασης που ο εφεσείων εγγυήθηκε πιστή τήρησή τους. Συμφωνούμε επίσης με τον ευπαίδευτο πρωτόδικο Δικαστή και ως προς το συμπέρασμα του ότι η επέκταση της συμφωνίας για περαιτέρω περίοδο 3 ετών, σύμφωνα με τον όρο 2 της συμφωνίας, δεν είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία νέας συμφωνίας και κατ΄ επέκταση δεν απάλλασσε τον εγγυητή από τις υποχρεώσεις του, σύμφωνα με το άρθρο 91 του περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149.» Μελετώντας προσεκτικά την σύμβαση, Τεκμήριο 1, υπάρχει πρόνοια, στο προοίμιο της σύμβασης, σε σχέση με την ανανέωση της σύμβασης ενοικίασης για περαιτέρω τρία χρόνια με την μονομερή γραπτή ειδοποίηση του ενοικιαστή, της Εναγόμενης 1. Προκύπτει ότι τα μέρη στην συμφωνία είχαν πρόθεση η ενοικίαση να διαρκέσει πέντε

(5)χρόνια και αυτό υποστηρίζεται και από το γεγονός ότι είχαν καθορίσει τόσο το ενοίκιο, το οποίο παρέμενε το ίδιο για όλη την διάρκεια της ενοικίασης, ήτοι τα πέντε

(5)χρόνια καθώς και την ισοτιμία του ευρώ κατά την διάρκεια της ανανέωσης δηλαδή, μετά την 01/02/

1. Η Εναγόμενη 2 γνώριζε για το δικαίωμα μονομερούς ανανέωσης της σύμβασης ενοικίασης και δεν διαφύλαξε με οποιονδήποτε τρόπο τα δικαιώματα της ή και δεν περιόρισε την έκταση της κάλυψης που προσέφερε στην Εναγόμενη
2. Αντίθετα, προκύπτει από τον τρόπο που είναι διατυπωμένη η επίδικη παράγραφος ότι πρόθεσή της ήταν να αναλάβει και την πληρωμή αποζημιώσεων σε περίπτωση οποιασδήποτε παράβασης της συγκεκριμένης συμφωνίας. Σημειώνεται ότι η Εναγόμενη 2 είχε εγγυηθεί την «πιστή εφαρμογή των όρων της παρούσης συμφωνίας». Μεταξύ αυτών ήταν και ο όρος της ανανέωσης της σύμβασης ενοικίασης μονομερώς για περαιτέρω τρία χρόνια. Δεν είχε συμπεριληφθεί οποιοσδήποτε όρος σε σχέση με την παροχή ειδοποίησης στην εγγυήτρια σε περίπτωση ανανέωσης της σύμβασης. Παρόλο που ο ευπαίδευτος συνήγορος της Εναγομένης Εταιρείας 2 είχε εισηγηθεί, στην γραπτή του αγόρευση, ότι τα γεγονότα της υπό κρίση υπόθεσης διαφοροποιούνται από αυτά της απόφασης Διονύσης Αργύρη ν. Χλόη Χρυσοστόμου, ως η διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντα Χρύσανθου Χρυσοστόμου (ανωτέρω) το Δικαστήριο δεν διαπιστώνει οποιαδήποτε διαφοροποίηση. Αντίθετα, θεωρεί ότι είναι πανομοιότυπα σε βαθμό που να μην μπορεί να αποστασιοποιηθεί από το σκεπτικό της. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης κρίνω ότι ο Ενάγοντας έχει αποδείξει την υπόθεση του. Εκδίδεται απόφαση υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον της Εναγομένης 2 για το ποσό των €5.697,45- ως οφειλόμενα ενοίκια, πλέον νόμιμο τόκο από 08/03/2010 και με δικηγορικά έξοδα ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ) ................ Ε. Γεωργίου- Αντωνίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο