ΑΝΔΡΕΑΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ν. ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΙ ΦΟΥΛΗΣ ΜΙΧΑΗΛ ΛΙΜΙΤΕΔ, Αρ. Αγωγής: 2636/13, 31/1/2014

(5)μηνών από την ημέρα καταχώρησης της αγωγής της υποβολής της υπό κρίση αίτησης, δεν επεξηγείται στο Δικαστήριο γιατί ήταν κατεπείγον η έκδοση του διατάγματος και τέλος τα ακίνητα για τα οποία εκδόθηκε το διάταγμα πωλήθηκαν στις 22/3/05 και στις 23/6/05 σε τρίτα πρόσωπα και ανήκουν σε αυτά και/ή Καθ' ων η Αίτηση είναι καταπιστευματοδόχοι αυτών των προσώπων. Δεν χρειάζεται να καταγραφούν τα όσα αναφέρονται στις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση και την ένσταση καθώς και στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση του Αιτητή όπως και στα επισυναπτόμενα με αυτές τεκμήρια. Είναι αρκετό να καταγραφεί η σύνοψη των γεγονότων που προκάλεσε την μεταξύ των διαδίκων διαφορά και των εκατέρωθεν θέσεων για την συνέχιση ή μη της ισχύς του διατάγματος. Οι Καθ' ων η Αίτηση διατηρούν κατάστημα πώλησης ηλεκτρικών συσκευών καθώς και εργαστήριο επιδιόρθωσης και/ή συντήρησης και/ή αναλάμβαναν δυνάμει συμφωνίας την επιδιόρθωση και/ή συντήρηση τέτοιων συσκευών, δια των υπαλλήλων τους και/ή αντιπροσώπων τους και/ή εντεταλμένων τους και/ή εξαρτημένων προσώπων τους και/ή υπεργολάβων τους και σε κάθε περίπτωση ήταν υπεύθυνοι για τις πράξεις ή παραλείψεις αυτών. Κατά ή περί τον Ιανουάριο του 2013 ο Αιτητής κάλεσε τους Καθ' ων η Αίτηση, μέσω του διευθυντή τους Φούλη Μιχαήλ, οι οποίοι συμφωνούν προς τούτο, να παραλάβουν το ψυγείο του, από την κατοικία του στο Μενεού όπου διαμένει, το οποίο έπραξαν οι Καθ' ων η Αίτηση, καθότι κατ' επανάληψη έριχνε την ηλεκτρική ασφάλεια (αυτόματο) της κατοικίας του, και το μετέφεραν κατά τους Καθ' ων η Αίτηση στο εργαστήριο του κ. Ανδρέα Ηρακλέους, γεγονός που γνώριζε ο Αιτητής, πράγμα που αρνείται ο τελευταίος με την συμπληρωματική ένορκη δήλωση του. Οι Καθ' ων η Αίτηση στις 26/1/13 αφού επιδιορθώθηκε το ψυγείο και ανάφεραν στον Αιτητή ότι το κόστος επιδιόρθωσης ήταν €130 το μετέφεραν και το τοποθέτησαν στην οικία του Αιτητή. Στις 26/1/13 στην προσπάθεια του ο Αιτητής να ανοίξει το ψυγείο του υπέστη ηλεκτροπληξία με αποτέλεσμα να τον εκτινάξει σε απόσταση, να απωλέσει τις αισθήσεις του, να μεταφερθεί για περίθαλψη και να υποστεί σύμφωνα με τα Τεκμήρια 3-6 σωματικές και ψυχικές βλάβες, απώλειες και ζημιές, παραμένοντας αρκετό χρονικό διάστημα μακριά από εργασία καθώς και άλλες συνέπειες που αναφέρονται στα εν λόγω τεκμήρια και περιγράφονται στο Τεκμήριο 2 που αποτελεί την προτιθέμενη έκθεση απαίτησης του Αιτητή εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση. Οι Καθ' ων η Αίτηση το γεγονός αυτό το πληροφορήθηκαν από άλλα πρόσωπα. Λίγες ημέρες μετά την καταχώρηση της αγωγής στις 15/7/13, τον πλησίασε ο διευθυντής των Καθ' ων η Αίτηση Αντώνης Μιχαήλ για διευθέτηση της υπόθεσης. Στις 2/9/13 κλήθηκε ξανά ο Αιτητής από τους Καθ' ων η Αίτηση στο κατάστημα τους στο Κίτι όπου, κατ' αυτόν, παραδέχθηκαν την ευθύνη τους για το ατύχημα μετά που ο εμπειρογνώμονας που διόρισαν και επιθεώρησε το ψυγείο του, τους ανάφερε τα λάθη τους, και του πρότειναν συνολική εξώδικη διευθέτηση για το ποσό των €5000, προσφορά που απέρριψε αναφέροντας τους ότι όταν έχει τα απαραίτητα ιατρικά πιστοποιητικά θα μπορούν να μιλήσουν σοβαρά. Στις 25/11/13 που κλήθηκε και πάλι στο κατάστημα τους και συζήτησαν την υπόθεση επιδεικνύοντας τους τα πιστοποιητικά που τότε είχε στη διάθεση του και αφού άκουσαν τις απαιτήσεις του, ο Αντώνης Μιχαήλ εκνευρίστηκε και σε ψηλούς τόνους του ζήτησε να αποδεχθεί το ποσό των €5000 και την πληρωμή των ιατρικών εξόδων γιατί σε διαφορετική περίπτωση που δεν έκανε αποδεκτή την εισήγηση τους θα αποξένωναν την περιουσία τους και στο τέλος δεν θα λάμβανε οτιδήποτε αφού ούτε ασφάλεια είχαν κατά τον ουσιώδη χρόνο. Οι Καθ' ων η Αίτηση αρνούνται τα πιο πάνω και ισχυρίζονται ότι το πρόσωπο που ανέλαβε εκ μέρους τους να διερευνήσει και επιθεωρήσει το ψυγείο, οκτώ

(8)ημέρες μετά το συμβάν, αποφάνθηκε, αφού ξεβίδωσε την πρίζα, ότι η προσγείωση της ήταν κομμένη και η αιτία που προκάλεσε την ηλεκτροπληξία ήταν αυτή. Επίσης ισχυρίζονται ότι όλα τα υπόλοιπα είναι ψέματα και εκ των υστέρων σκέψεις που αποσκοπούν στην αποκόμιση χρηματικής οφειλής. Αποδεικτικό δε της θέσης τους είναι και το γεγονός ότι 15 ημέρες μετά το συμβάν αγόρασε καινούριο ψυγείο από αυτούς. Έτσι, συνεχίζει, ο Αιτητής αφού ενημέρωσε τον δικηγόρο του για τα όσα διαμείφθεισαν τον συμβούλευσε όπως καταχωρήσει την υπό κρίση αίτηση αφού προέβη σε έρευνα και διαπίστωσε ότι οι Καθ' ων η Αίτηση είναι οι ιδιοκτήτες των ακινήτων για τα οποία εκδόθηκε το διάταγμα ημερομηνίας 4/12/13. Από την άλλη οι Καθ' ων η Αίτηση ισχυρίζονται ότι τα δύο ακίνητα πωλήθηκαν από το έτος 2005 σε τρίτα πρόσωπα και επειδή οι ξεχωριστοί τίτλοι εκδόθηκαν πριν λίγο καιρό δεν έγινε κατορθωτό να γίνει η μεταβίβαση σε αυτά τα πρόσωπα που βρίσκονται στο Ηνωμένο Βασίλειο και τους αναμένουν να έρθουν στην Κύπρο. Τα υπόλοιπα που αναφέρονται στο επείγον, στην μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων από τον Αιτητή, στις προϋποθέσεις έκδοσης του διατάγματος και το εύλογο και δίκαιο του αιτήματος θα γίνει αναφορά σε κατοπινό στάδιο αφού αυτά είναι και το ζητούμενο για την συνέχιση της ισχύς του διατάγματος ενόψει, τώρα, των όσων οι Καθ' ών η Αίτηση προτάσσουν για παύση και ακύρωση του διατάγματος και εμφαίνονται στους λόγους ένστασης και στην ένορκη δήλωση που την συνοδεύει μαζί με τα επισυναπτόμενα με αυτή τεκμήρια. Στις μελετημένες αγορεύσεις των δικηγόρων των αντίδικων πλευρών γίνεται λεπτομερής αναφορά στα όσα καταγράφονται στις ένορκες δηλώσεις του Αιτητή και των Καθ' ων η Αίτηση με ανάλογη προβολή και επιχειρηματολογία επί αυτών που κάθε δικηγόρος ξεχωριστά θεωρεί από τη μια ότι πλήττει τον αντίπαλο του και από την άλλη ότι προωθεί τις δικές του θέσεις και ισχυρισμούς με βάση και τα τεκμήρια που επισυνάπτονται με τις ένορκες δηλώσεις τους, επικαλούμενοι ο κάθε ένας από τη δική του πλευρά σχετική νομολογία αλλά όπως έκαστος εξ αυτών την προσαρμόζει στις δικές του επιδιώξεις. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Είναι βασική αρχή του δικαίου ότι το Δικαστήριο αποφασίζει τις διαφορές των μερών, αφού ακούσει όλους τους διαδίκους. Δεν εκδίδει διαταγή πριν ακούσει και το άλλο μέρος. Αυτό εκφράζεται με το λατινικό αξίωμα «audi alteram partem». Κατά παρέκκλιση, όμως, ο νομοθέτης για επείγουσες περιπτώσεις ή άλλες ιδιάζουσες περιστάσεις, για να είναι αποτελεσματική η θεραπεία, επιτρέπει την έκδοση διαταγμάτων χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος. Αυτό προβλέπεται στο άρθρο 9 εδάφιο

(1)του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6. Σημειώνω εδώ ότι το άρθρο 4 του Κεφ. 6 έχει σχέση με έκδοση διαταγμάτων που σχετίζονται με το αντικείμενο της αγωγής. Το άρθρο 5 του ΚΕΦ. 6 εξουσιοδοτεί την έκδοση διατάγματος αναφορικά με ακίνητη περιουσία που είναι εγγεγραμμένη στο όνομα του Εναγομένου ή σε σχέση με την οποία ο Εναγόμενος δικαιούται να εγγραφεί ως ιδιοκτήτης και βέβαια δεν αναφέρεται σε ακίνητη περιουσία που είναι το αντικείμενο της αγωγής. Το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στο Δικαστήριο πιο πλατιά εξουσία που δεν υποβάλλεται σε περιορισμούς αναφορικά με το ποιο μπορεί να είναι το αντικείμενο ή το περιεχόμενο του διατάγματος. Εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις στις οποίες θα αναφερθώ κατωτέρω, το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει, σε κάθε πολιτική διαδικασία οιανδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, απαγορευτικό ή προστακτικό, αν αυτό κρίνεται δίκαιο και πρόσφορο. Αυτή η γενική διατύπωση του άρθρου 32 έχει ερμηνευθεί με τρόπο που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν εξαιρούνται από τα διατάγματα που μπορούν να εκδοθούν δυνάμει του άρθρου 32, τα διατάγματα που προσδιορίζονται ρητά από τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ. 6 (βλ. Papastratis v. Petrides

(1979)1 C.L.R. 231 και Lakatamitis v. Theodorou

(1983)1 C.L.R. 520). Συνεπώς, θα εξεταστεί η Αίτηση στα πλαίσια του άρθρου 4 του Κεφ. 6 και του άρθρου 32 του Ν. 14/60. Για την επιτυχή κατάληξη της αίτησης δυνάμει του αναφερθέντος άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, το οποίο αναφέρεται σ΄ οιονδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, πρέπει να πληρούνται οι εξής τρεις προϋποθέσεις: (A) H ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. (Β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. (Γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. (βλ. Odysseos v. Pieris Estates Ltd & Another

(1982)1 C.L.R. 557) Τέλος, εάν πληρούνται οι τρεις αυτές προϋποθέσεις κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα (Βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλης Χατζηβασίλης

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 132). Το Άρθρο 32 του Ν. 14/60 ερμηνεύτηκε σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου και οι αρχές που τέθηκαν απ΄ αυτές τις αποφάσεις είναι τόσο σαφείς που δεν χρειάζεται εκτενής αναφορά στις εν λόγω υποθέσεις. Αρκούμαι να αναφέρω μερικές απ΄ αυτές όπως, για παράδειγμα, τις εξής: Karydas Taxi Co Ltd v. Komodikis

(1975)1 C.L.R. 321, Papastratis v. Petrides

(1979)1 C.L.R. 231, Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263, Stavrinou v. Asproghenis

(1985)1 C.L.R. 341, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Χ¨Βασίλη

(1989)1 Α.Α.Δ. 152, Κ.Ο.Τ. v. Αλκιβιάδης Θεωρή

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255, Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska A.D.

(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 225, PAREKO ALUMINIUM DESIGNS LTD v. MUSKITA ALUMINIUM CO. LIMITED κ.α.

(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 2015, Αριστοτέλους κ.ά. v. Benfleet Enterprises Ltd κ.ά.

(2006)1 Α.Α.Δ. 280, Ανδρέου v. Colossos Sings Ltd

(2009)1 A.A.Δ. 1040, Κίτσιος κ.ά. v. A. C. Kitsios Motors Ltd κ.ά.

(2010)1 Α.Α.Δ. 1262, Κυριακίδης v. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ, Πολιτική ΄Εφεση 83/08, ημ. 11/5/11, Μελάνθιους v Μελάνθιου, Πολιτική Έφεση 394/08, ημ. 28/12/11 και Αποστόλου v. Ιωάννου, Πολιτική ΄Εφεσης 20/10 και 21/10 ημερομηνίας 3/4/12. Από την υπόθεση Κ.Ο.Τ. v. Θεωρή παραθέτω το εξής απόσπασμα: «Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό το Νόμου έχει εξεταστεί επανειλημμένα από το Δικαστήριο σε σειρά υποθέσεων. Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Odysseos v. Pieris Estates Ltd & other

(1982)1 C.L.R. 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» Το Δικαστήριο όταν επιλαμβάνεται τέτοιου αιτήματος πρέπει να αποφεύγει να κρίνει την ουσία της αγωγής. Η προσέγγιση της μαρτυρίας έχει ως σκοπό μόνο τη διακρίβωση της ύπαρξης ή μη των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και πρόσφορο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. (Βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263). (A) ΣΟΒΑΡΟ ΖΗΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΕΚΔΙΚΑΣΗ Σχετικά με την πρώτη προϋπόθεση, δηλαδή του σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό αν αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα όσα φαίνονται στις έγγραφες προτάσεις. (Β) ΟΡΑΤΗ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή της ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, είναι αρκετό για τον ενάγοντα να δείξει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξει αυτό στο επίπεδο της στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που χρειάζεται για την απόδειξη της αγωγής. (Βλ. Odysseos v. Pierís Estates Ltd & other

(1982)1 C.L.R. 557 και Πουργουρίδη κ.ά. v. Μέζου κ.α.

(1994)1 Α.Α.Δ. 201, σελ. 207). Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (βλ. Ανδρέας Σάββα Κυτάλα v. Άννα Χρυσάνθου

(1996)1 Α.Α.Δ. 253, 257-8). (Γ) ΔΥΣΚΟΛΟ Ή ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΑΠΟΝΕΜΗΘΕΙ ΠΛΗΡΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΕ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟ ΣΤΑΔΙΟ ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΚΔΟΘΕΙ ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ Η προϋπόθεση, όπως φαίνεται και από την επιφύλαξη του άρθρου 32

(1)του Νόμου 14/60 και όπως εξηγήθηκε στις πιο πάνω αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είναι το κατά πόσο «θα είναι δύσκολο ή αδύνατο ν΄ απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο» αν δεν δοθεί το αιτούμενο διάταγμα και ο Αιτητής επιτύχει τελικά στην αγωγή του. Μια τέτοια περίπτωση είναι όταν ο ενάγων δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι δεν είναι δυνατός ο υπολογισμός. Μια άλλη περίπτωση είναι εκείνη όταν η οικονομική κατάσταση του εναγομένου είναι τέτοια που αν δεν εμποδιστεί η αποξένωση ακίνητης ή κινητής του περιουσίας θα είναι δύσκολο για τον ενάγοντα η εκτέλεση της απόφασης που πιθανόν να εκδοθεί υπέρ του. Επίσης το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας να εκδώσει ή όχι ένα προσωρινό διάταγμα, την αρχή ότι είναι ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά ή ίδια θεραπεία με αυτή της αγωγής έτσι ώστε ν΄ αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα δύο φορές. (Βλ. γενικά Halsbury´s Laws of England, 3η έκδοση, Τόμος 21, παράγρ. 763, Michael v. Brevinos Ltd

(1969)1 C.L.R. 578, Bhimjiyani v. Gregoriou

(1980)1 C.L.R. 14 και την υπόθεση Re Χ¨Κωνσταντή

(1988)1 Α.Α.Δ. 2187). Το βάρος είναι στον Αιτητή για να δικαιολογήσει τη συνέχιση ενός διατάγματος που εκδόθηκε σε μονομερή αίτηση. (βλ. Αίτηση για ένταλμα Certiorari Αναφορικά με τον Αιτητή Χάρη Φεσά

(1990)1 Α.Α.Δ. 704 και Louis Vuitton v. Δέρμοσακ & άλλος

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453). Εκεί που φαίνεται ότι κατά την αρχική έκδοση του προσωρινού διατάγματος δεν υπήρξε πλήρης αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων το Δικαστήριο μπορεί με βάση αυτό και μόνο το λόγο ν΄ αρνηθεί τη συνέχιση του προσωρινού διατάγματος. (βλ. Γενικός Εισαγγελέας (No.2) v. Σαββίδης

(1979)1 A.A.Δ. 349, σελ. 367-371, Brink´s Mat Ltd v. Elcombe and others

(1988)1 W.L.R. 1350, σελ. 1356-1357, που υιοθετήθηκαν και στις υποθέσεις Χριστιάνα Στυλιανού v. Ανδρέα Στυλιανού

(1992)1 Α.Α.Δ. 583 και Γρηγορίου κ.α. v. Χριστοφόρου κ.α.

(1995)1 Α.Α.Δ. 248 σελ. 285-266). Στην τελευταία υπόθεση, σελ. 264-265 το Δικαστήριο για το θέμα αυτό ανέφερε τα εξής: «Η διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι υψίστης πίστεως (uberrima fides). Ο αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα που γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο, ή μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά: «δεν σας ακούω πλέον» και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε, χωρίς να εξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση». Αυτό το οποίο διαπιστώνεται από τα πιο πάνω είναι ότι η αποκάλυψη των πραγματικών και ουσιωδών γεγονότων πρέπει να είναι πλήρης και δίκαιη (full and fair). Δηλαδή δεν είναι μόνο η περίπτωση που ένας Αιτητής παραλείπει εντελώς να αποκαλύψει τα γεγονότα που τυγχάνει εφαρμογής αυτή η αρχή, αλλά επεκτείνεται και στις περιπτώσεις εκείνες που τα γεγονότα εκτίθενται με τέτοιο τρόπο που μπορεί να είναι ελλιπής και/ή παραπλανητικός, ανεξάρτητα αν τούτο γίνεται εσκεμμένα ή όχι. Όπως έχει αναφερθεί ανωτέρω, είναι νομολογημένο ότι το δικαστήριο στο στάδιο αυτό της διαδικασίας δεν πρέπει να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Ούτε πρέπει να αποφαίνεται σε θέματα αξιοπιστίας εκτός εκεί που αυτό είναι απόλυτα αναγκαίο διότι διαφορετικά θα επηρεάζετο δυσμενώς η υπόθεση στην ουσία της για τον διάδικο εκείνο τον οποίο το Δικαστήριο έκρινε από αυτό το στάδιο ως αναξιόπιστο. (Βλ. μεταξύ άλλων Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263, σελ. 267-8, Γρηγορίου κ.α. v. Χριστοφόρου κ.α.

(1995)1 Α.Α.Δ. 248, σελ. 269-270, Demades Overseas Ltd v. Studio Ma.St. Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 799 και Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 788). Τα ίδια ειπώθηκαν και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. (Βλ. Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska Banka A.D. Πολιτική Έφεση 10042, ημερομηνίας 23.02.1999, απόφαση πλειοψηφίας T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation, Πολιτική Έφεση 11159, ημερομηνίας 20.11.2002 και Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Limited κ.α., Πολιτική Έφεση 11156, ημερομηνίας 19.12.2002). Στην υπόθεση (T.A. Micrologic consultants Ltd) ο πρώην Εφέτης, κ. Νικολάου, διατύπωσε το θέμα ως εξής: «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεών μας: βλ. ενδεικτικά τις Constantinides v. Makriyiorghou

(1978)1 C.L.R. 585, Odysseos v. Pieris Estates & Others

(1982)1 C.L.R. 557 και Κυτάλα v. Χρυσάνθου κ.α.

(1996)1 Α.Α.Δ. 253. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά» Στην υπόθεση (Parico Aluminium Design Ltd), ο έντιμος Δικαστής κ. Καλλής υιοθέτησε το πιο πάνω απόσπασμα από την υπόθεση T.A. Micrologic και παράπεμψε επίσης στην υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης v. Nacantony Trading Co. Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ. 1653, όπου λέχθηκε ότι «. το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδώσει το διάταγμα αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης.». Σε αιτήσεις ενδιάμεσης φύσης υπό κανονικές συνθήκες πρέπει κι αυτές να υποστηρίζονται από ένορκες δηλώσεις προσώπων που έχουν προσωπική γνώση των γεγονότων όμως επιτρέπεται όπως μια ένορκη δήλωση περιέχει δηλώσεις κατόπιν πληροφοριών νοουμένου ότι εκτίθενται οι πηγές τους. (Βλ. Δ.39 κ.2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και την υπόθεση Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453 σελ. 1463-1464 και Fashion Box S.R.L. v. Ferro Fashions Ltd, Πολιτική Έφεση 9984, ημερομηνίας 29.10.1999. ΤΟ ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝ Στην υπόθεση In Re Stavros Hotel Apartment Ltd

(1994)1 Α.Α.Δ. 836, 841 και στην υπόθεση In Re B.P. (Cyprus) Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 861, 864 αναφέρθηκε ότι το υπαρκτό του κατεπείγοντος αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας κάτω από το άρθρο 9 του Κεφ. 6. Σχετική είναι και η υπόθεση Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ και άλλη

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453 σελ. 1462. Η πιο πάνω αρχή υιοθετήθηκε και επαναλήφθηκε στις υποθέσεις Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου

(1998)1Β Α.Α.Δ. 528, Ahmad Zein κ.α. v. Παράσχος Καμπανέλλας Λτδ,

(2000)1 Α.Α.Δ. 606 και υπόθεση Κώστας Χ¨Γαβριήλ v. Λευκόνικο Λτδ,

(2003)1 Α.Α.Δ. 606. Όταν εξετάζεται μονομερής αίτηση για έκδοση παρεμπίπτοντος προσωρινού διατάγματος ο παράγοντας του χρόνου είναι σημαντικός. Ο Αιτητής στο στάδιο εκείνο πρέπει να δείξει το κατεπείγον της αίτησης ώστε να δικαιολογείται μονομερώς εξέτασή της, στην απουσία δηλαδή του αντιδίκου. Στην υπόθεση RESOLA (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου

(1998)1Β Α.Α.Δ. 598 λέχθηκαν τα εξής: «Το επείγον για την παροχή θεραπείας αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο εφ΄ όσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος δικαιολογείται, όλως εξαιρετικά η άσκηση Δικαστικής εξουσίας στην απουσία του Εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρηθεί η παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση». Στην υπόθεση Αμβροσιάδου v. Coward, Πολιτικές Εφέσεις 3/11 και 4/11 ημερομηνίας 15/1/13 το κύριο θέμα που εξετάστηκε ήταν το κατεπείγον και κατά δεύτερο, επειδή και αυτό το θέμα αποτελεί δικαιοδοτικό όρο, η μη αποκάλυψη όλων των γεγονότων. Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου τονίστηκε ότι το κατεπείγον, ως δικαιοδοτικός όρος, εφόσον εγείρεται στην ένσταση κατά του διατάγματος εξετάζεται πρώτο και ανεξάρτητα από τις προϋποθέσεις έκδοσης του διατάγματος. Γίνεται δε ευρεία ανάλυση του θέματος του κατεπείγοντος σφαιρικά και από διάφορες όψεις. ΄Ετσι εξηγείται ότι από τη στιγμή που αναφέρεται στην ένσταση ότι δεν καταδείχθηκε το κατεπείγον το πρωτόδικο Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει αυτό το θέμα πρώτο. Μια άλλη όψη είναι η δικαιολόγηση του επείγοντος σε συνάρτηση με τον χρόνο καταχώρησης της αίτησης όπως προκύπτει από τα γεγονότα για έγκαιρη αντίδραση και μη ύπαρξης καθυστέρησης δράσης. Επίσης η υποχρέωση αποκάλυψης επεκτείνεται και στα γεγονότα που αφορούν το κατεπείγον. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Έχοντας κατά νου τα όσα αναφέρονται στις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση και την ένσταση καθώς και τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση του Αιτητή και τα επισυναπτόμενα με αυτές τεκμήρια, εξετάζοντας πρώτα το θέμα του κατεπείγοντος όσον αφορά το διάταγμα που εκδόθηκε στις 4/12/13, από την άποψη καταγραφής στην αίτηση του δικαιοδοτικού άρθρου, διαπιστώνω ότι η αίτηση εδράζεται επί της ορθής νομικής βάσης και δεν μπορώ να αντιληφθώ πως γίνεται εισήγηση ότι δεν αναφέρονται οι πρόνοιες του ΚΕΦ. 6 όταν καταγράφονται τα άρθρα 3-9 του ΚΕΦ. 6. Επίσης η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση η οποία αποτελεί το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης. Η εισήγηση επίσης ότι δεν έχει αποδειχθεί το κατεπείγον, δεν με βρίσκει σύμφωνο αφού η καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης, ημερ. 3/12/13, ήταν το αποτέλεσμα της «απειλής» από τους Καθ' ων η Αίτηση ότι θα αποξένωναν την περιουσία που ήταν επ' ονόματι τους σε συνάντηση τους στο κατάστημα των Καθ' ων η Αίτηση που έλαβε χώρα στις 25/11/13. Ως διαφάνηκε μάλιστα δεν ήταν κενό γράμμα η «απειλή» αφού πράγματι μετά από έρευνα στο κτηματολόγιο ανευρέθηκαν δύο ακίνητα επ' ονόματι τους, Βλ. Τεκμήριο 7, ανεξάρτητα βέβαια από τον ισχυρισμό των Καθ' ων η Αίτηση ότι πωλήθηκαν σε τρίτους από το 2005. Τα πιο πάνω αιτιολογούν και δικαιολογούν την παρέλευση πέντε

(5)περίπου μηνών για την καταχώρηση της υπό εξέταση αίτησης ημερ. 3/12/13 από την ημέρα της καταχώρησης της αγωγής, 15/7/13, που ήταν θέση των Καθ' ων η Αίτηση ότι υπήρξε καθυστέρηση στην καταχώρηση της αφού όταν καταχωρήθηκε η αγωγή δεν τίθετο τέτοιο θέμα. Το άλλο ζήτημα που πρέπει να εξεταστεί τώρα και πριν την εξέταση των προϋποθέσεων έκδοσης του διατάγματος είναι η μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων από τον Αιτητή τα οποία συγκεκριμενοποιούνται από τους Καθ' ων η Αίτηση στο ότι ο Αιτητής γνώριζε ότι την επιδιόρθωση ανέλαβε ο Ανδρέας Ηρακλέους και δεν το ανάφερε στην ένορκη δήλωση του και ότι δεν ανάφερε ότι οι Καθ' ων η Αίτηση διαθέτουν κινητή περιουσία αξίας που συνίσταται σε ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές. Ούτε το ένα ούτε το άλλο ευσταθεί. Πρώτα γιατί ο Αιτητής ανάφερε ότι δεν γνωρίζει τον Ανδρέα Ηρακλέους, και δεν συμφώνησε με αυτόν την επιδιόρθωση του ψυγείου του και δεύτερο ακόμη και να τον γνώριζε οι Καθ' ων η Αίτηση συμφωνούν ότι είναι με αυτούς που συμφώνησε για την επιδιόρθωση του ψυγείου του και αυτοί παρέλαβαν το ψυγείο και με την «επιδιόρθωση» του το μετέφεραν και το τοποθέτησαν στην οικία του Αιτητή και είναι άσχετο σε ποιον τελικά οι Καθ' ων η Αίτηση ανάθεσαν την επιδιόρθωση του ή ποιος το επιδιόρθωσε. Για το δεύτερο δεν υπάρχει αμφιβολία ότι από τη στιγμή που ο Αιτητής αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι οι Καθ' ων η Αίτηση διατηρούν κατάστημα πώλησης ηλεκτρικών συσκευών εξυπακούει ότι εντός αυτού υπάρχουν ηλεκτρικές συσκευές και άλλα συναφή είδη. Την αξία τους όμως δεν είναι δυνατό να μπορεί να εκτιμήσει ο Αιτητής. Όπως δεν μπορεί να γνωρίζει και αν είναι ιδιοκτησία των Καθ' ων η Αίτηση. Οι Καθ' ων η Αίτηση λοιπόν που είναι οι μόνοι που γνωρίζουν περί τούτων, όχι μόνο δεν επισύναψαν σχετικά έγγραφα ιδιοκτησίας αλλά ούτε σε αριθμό ποσοτήτων κατ' είδος αναφέρθησαν, ούτε την αξία του καθ' ενός ούτε και ποια είναι η συνολική αξία των ειδών αυτών που διατείνονται ότι είναι ιδιοκτήτες αναφέρθηκε στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση. Επομένως ο πιο πάνω ισχυρισμός δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. Εξετάζοντας τώρα τις προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, χωρίς να προβαίνω σε οιανδήποτε αξιολόγηση αλλά από μια εκ πρώτης όψεως θεώρηση και αντίκριση των εκατέρωθεν ισχυρισμών διαφαίνεται ότι ο Αιτητής αποκαλύπτει αγώγιμο δικαίωμα αφού αναφέρεται σε αμέλεια των Καθ' ων η Αίτηση από την οποία υπέστη σωματικές και άλλες βλάβες και απώλειες. Τούτο δε στα πλαίσια των αντιπαραβαλλόμενων θέσεων αποτελεί σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Συνάμα με την ισχυριζόμενη συμφωνία μεταξύ του Αιτητή και των Καθ' ων η Αίτηση για επιδιόρθωση του ψυγείου του και την ισχυριζόμενη από τον Αιτητή ευθύνη των Καθ' ων η Αίτηση για την ηλεκτροπληξία που υπέστη και τις συνέπειες από αυτή την ίδια ημέρα που του παρέδωσαν το ψυγείο όταν προσπάθησε να το ανοίξει αποκαλύπτει ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης όπως αυτές αναφέρονται ανωτέρω και δη την «απειλή» αποξένωσης της περιουσίας τους καθώς και της μη συγκεκριμένης αναφοράς σε άλλη περιουσία τους ή την ανάδειξη της οικονομικής άνεσης και ευρωστίας τους με απτά στοιχεία, όπως π.χ. γραμμάτια, ή εκτίμηση της περιουσίας ή του κύκλου εργασιών τους και της οικονομικής δυνατότητας τους σε βαθμό που αν ο Αιτητής κέρδιζε τη δίκη θα μπορούσε να ικανοποιηθεί από αυτά κρίνω ότι πληρείται και αυτή η προϋπόθεση. Σε αυτό το σημείο κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ σε μια άλλη θέση των Καθ' ων η Αίτηση ότι τα δύο επίδικα ακίνητα αν και είναι εγγεγραμμένα επ' ονόματι τους αυτά πωλήθηκαν σε άλλα πρόσωπα ως φαίνεται από τα τεκμήρια που επισυνάπτονται με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση και ως εκ τούτου δεν θα πρέπει να παραμείνει σε ισχύ αφού οι τίτλοι πριν λίγο καιρό εκδόθηκαν και αναμένουν τα πρόσωπα αυτά να έρθουν, από το εξωτερικό όπου ζουν, στην Κύπρο για να τους τα μεταβιβάσουν. Κατ' αρχάς να αναφερθεί ότι οι ξεχωριστοί τίτλοι για τα ακίνητα αυτά εκδόθηκαν στις 30/11/10 σύμφωνα με το Τεκμήριο 7 που επισυνάπτεται με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, δηλαδή περίπου 3 χρόνια πριν την διαδικασία αυτή, και όχι λίγο καιρό προηγουμένως όπως αναφέρθηκε από τους Καθ' ων η Αίτηση. Έπειτα όπως εξάγεται από τις υποθέσεις Μελανθίου v. Μελανθίου, Πολ. Έφεση 394/08 ημερ. 28/12/11 και την Αίτηση αρ. 7/14 ημερομηνίας 17/1/14 δεν επηρεάζεται οιονδήποτε δικαίωμα των προσώπων που φέρονται ως αγοραστές των δύο ακινήτων από το 2005 δυνάμει πωλητηρίων εγγράφων, που ας σημειωθεί δεν κατατέθηκαν στο κτηματολόγιο για ειδική εκτέλεση. Το Δικαστήριο αφού βρήκε ότι πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 θα εξετάσει το θέμα κατά πόσο είναι εύλογο και δίκαιο η έκδοση του διατάγματος, έχοντας κατά νου τα στοιχεία που λαμβάνονται υπόψη. Ένας σχετικός παράγοντας είναι η καθυστέρηση. Στην συγκεκριμένη περίπτωση από τη στιγμή που εκτοξεύθηκε η «απειλή» από τους Καθ' ων η Αίτηση στον Αιτητή για αποξένωση της περιουσίας τους αν δεν αποδέχετο το συμβιβασμό που του πρότειναν ο Αιτητής έδρασε άμεσα καταχωρώντας εντός ολίγων ημερών την υπό κρίση αίτηση. Συνεπώς δεν υπήρξε καθυστέρηση στην καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης. Άλλος σχετικός παράγοντας είναι οι αποζημιώσεις. Από τα πιο πάνω φαινεται ότι οι Καθ' ων η Αίτηση δεν παρουσίασαν χειροπιαστά στοιχεία ότι σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής θα μπορούσαν να αποζημιώσουν τον Αιτητή. Επομένως δεδομένης της άγνωστης οικονομικής κατάστασης των Καθ' ων η Αίτηση ως φαίνεται από τους ισχυρισμούς τους στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση αυτός ο παράγοντας δεν μπορεί, τουλάχιστον, να προσμετρήσει υπέρ τους. Όπου οι άλλοι παράγοντες φαίνεται να είναι ισοζυγισμένοι το Δικαστήριο συνήθως θα λάβει τέτοια μέτρα τα οποία σκοπό έχουν τη διατήρηση του Status Quo. Αν από την άλλη εμποδίζεται ο Εναγόμενος σε κάτι που δεν έκανε προηγουμένως και η μόνη επίδραση είναι η αναβολή του, τότε δεν έχει να υποστεί οτιδήποτε. Αν και διαφάνηκε ότι ο ένας τουλάχιστον παράγοντας δεν είναι ισοζυγισμένος αλλά είναι υπέρ του Αιτητή, εντούτοις εξετάζοντας και αυτόν τον παράγοντα, με γνώμονα τα όσα έχουν αναφερθεί ανωτέρω διαφαίνεται ότι τίποτα δεν θα διαταραχθεί στην κατάσταση των πραγμάτων εάν συνεχίσει να υφίσταται το προσωρινό διάταγμα αφού δεν υπάρχει οτιδήποτε που να φανερώνει ότι θα διασαλεύετο άμεσα με οιονδήποτε ουσιαστικό τρόπο οιονδήποτε δικαίωμα των Καθ' ων η Αίτηση. Για όλους τους ανωτέρω λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω και να αναλύσω, το προσωρινό παρεμπίπτον διάταγμα ημερομηνίας 4/12/13 δικαιολογείται να παραμείνει σε ισχύ και να οριστικοποιηθεί. Κατά συνέπεια το Διάταγμα ημερομηνίας 4/12/13 καθίσταται απόλυτο με €1100 έξοδα υπέρ του Ενάγοντα - Αιτητή και εναντίον των Εναγομένων - Καθ' ων η Αίτηση, καταβλητέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) .......... Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο