N.D.M.S. HADJINICOLA BROS LTD ν. RODICA ODAJIU, Αρ. Αγωγής: 4496/13, 10/2/2014

(2003)1 A.Α.Δ. 1968 καθώς και στην Κόσμος Λτδ κ.α. ν Ευαγόρας Φυλακτού Λτδ

(1992)1 CLR 1068. Έχω μελετήσει με προσοχή και τις δύο αυτές αποφάσεις και καταλήγω ότι δεν είναι σχετικές με το αίτημα που υποβλήθηκε για αντεξέταση του ενόρκως δηλούντα στην παρούσα περίπτωση. Ο δικηγόρος των Εναγόντων έφερε ένσταση στο αίτημα για αντεξέταση. Ανέφερε ότι το αν δόθηκε ή όχι το ποσό του γραμματίου σε μετρητά δεν αποτελεί αποδεκτή μαρτυρία σε απαίτηση βασισμένη σε γραμμάτιο συνήθους τύπου και παρέπεμψε το Δικαστήριο στην Keziban Raif v Enver Dervish

(1971)1 CLR 178 στην οποία θα αναφερθώ κατωτέρω. Αναφέρθηκε στις πρόνοιες του Περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149 καθώς και στο ότι το περιεχόμενο γραμματίου συνήθους τύπου αποτελεί αμάχητο τεκμήριο αλήθειας των όσων αναφέρονται σε αυτό. Πρόσθεσε ότι η Εναγόμενη δεν προβάλλει καμία ικανή υπεράσπιση. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να επιτρέψει την αντεξέταση ενόρκως δηλούντα εδράζεται στην Δ.39 Θ.1 των Διαδικαστικών Κανονισμών περί Πολιτικής Δικονομίας που προβλέπει τα εξής: «Upon an application evidence may be given by affidavit; but the Court or a Judge may, on the request of either party, order the attendance of the deponent for cross - examination» Η Δ.39 Θ.1 χρησιμοποιεί τη λέξη «request» που μεταφράζεται στην Ελληνική ως «αίτημα», κάτι που δεικνύει ότι πρόκειται για διάβημα που μπορεί να γίνει και προφορικά. Η απόφαση για το αν θα επιτραπεί η αντεξέταση επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου[1]. Η Δ.39 δεν καθορίζει τα κριτήρια με βάση τα οποία εξασκείται η διακριτική αυτή ευχέρεια. Για σκοπούς καθοδήγησης ανατρέχω στο Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, Τόμος 21, σελ. 418 - 419, παρ. 878 όπου παρατίθενται κάποιοι από τους παράγοντες που πρέπει το Δικαστήριο να λάβει υπόψη. Συγκεκριμένα αναφέρονται τα ακόλουθα: «.The Court. will not allow a motion to stand over in order to enable a party to examine a witness viva voce, if it considers that the application is made in order to create delay, or that there is sufficient evidence before it to enable it to deal with the motion.» Η καθοδήγηση και από την Κυπριακή νομολογία παραπέμπει στο ότι το Δικαστήριο ασκεί τη διακριτική του ευχέρεια λαμβάνοντας υπόψη τη φύση και τις ανάγκες της συγκεκριμένης υπόθεσης και διαδικασίας[2]. Στην παρούσα περίπτωση, το αίτημα για αντεξέταση υπεβλήθη στα πλαίσια εκδίκασης αίτησης για έκδοση συνοπτικής απόφασης. Η διαδικασία της Δ.18 για την έκδοση συνοπτικής απόφασης είναι ένα εξαιρετικό μέτρο. Δεν θα κάνω στο στάδιο αυτό εκτενή αναφορά στις σχετικές αρχές και νομολογία, θα αρκεστώ μόνο να πω ότι απόφαση επιτρέπεται να εκδοθεί συνοπτικά μόνο σε περιπτώσεις που η υπόθεση του ενάγοντα είναι απόλυτα ξεκάθαρη και είναι προφανές ότι ο εναγόμενος δεν έχει υπεράσπιση στην αγωγή. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, ακόμα και σε περιπτώσεις όπου εναγόμενος αποκαλύπτει υπεράσπιση που είναι κάτι περισσότερο από σκιώδης αλλά λιγότερο από πιθανή θα πρέπει να του δίνεται η άδεια να προβάλλει την υπεράσπιση του[3]. Στην παρούσα περίπτωση το βασικό ερώτημα είναι εάν εξυπηρετούνται οι άμεσες ανάγκες της αίτησης για συνοπτική απόφαση με το να επιτραπεί η αντεξέταση. Όπως έχω αναφέρει, κατά την υποβολή του αιτήματος, ο κ. Ανδρέου εξήγησε ότι ο λόγος που ζητά την αντεξέταση του Νίκου Νικολάου είναι για να του θέσει τον ισχυρισμό της Εναγόμενης ότι αυτή δεν έχει λάβει σε μετρητά το ποσό των €30.000 όπως αναγράφεται στο γραμμάτιο αλλά ότι το ποσό αυτό αφορούσε πώληση αέρα καταστήματος. Το άρθρο 80 του Κεφ. 149 προνοεί τα ακόλουθα: «Σε κάθε δικαστικό μέτρο που λήφθηκε βάσει γραμματίου συνήθους τύπου, το περιεχόμενο του εν λόγω γραμματίου συνιστά αμάχητη απόδειξη των γεγονότων που εκτίθενται σε αυτό. Νοείται ότι σε οποιοδήποτε τέτοιο δικαστικό μέτρο, αποτελεί επαρκή υπεράσπιση το γεγονός ότι η υπογραφή του οφειλέτη χρέους ή άλλου που υπόγραψε το γραμμάτιο δεν είναι στην πραγματικότητα η υπογραφή του, ή ότι η έκδοση του γραμματίου επιτεύχθηκε συνεπεία εξαναγκασμού ή απάτης ή υπό περιστάσεις που ανάγονται σε εξαναγκασμό ή απάτη.» Θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός ότι στην ένσταση στην αίτηση για συνοπτική απόφαση, η Εναγόμενη δεν αμφισβητεί ότι υπέγραψε γραμμάτιο συνήθους τύπου. Επίσης δεν προωθεί καμία από τις υπερασπίσεις του άρθρου 80 του Κεφ. 149. Επιπρόσθετα, ο λόγος για τον οποίο ζητείται η αντεξέταση του Νίκου Νικολάου δεν είναι σχετικός με καμία από τις υπερασπίσεις αυτές. Προσθέτω ότι έχοντας μελετήσει το αντίγραφο του γραμματίου που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση του Νίκου Νικολάου εκ πρώτης όψεως φαίνεται πως πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 78 του Περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ.149 για γραμμάτια συνήθους τύπου. Όπως ορθά ανέφερε ο κ. Βιολάρης, το αν λήφθηκαν ή όχι από την Εναγόμενη οι €30.000 σε μετρητά, εκτός από το ότι δεν συνιστά υπεράσπιση, δεν αποτελεί ούτε αποδεκτή μαρτυρία σε αγωγή βασισμένη σε γραμμάτιο συνήθους τύπου. Παραθέτω σχετικό απόσπασμα από την Keziban Raif v Enver Dervish (ανωτέρω): «...the fact that no cash passed from the plaintiff to the [defendant] at the time - a fact never disputed by the plaintiff in this case - is, we think, inadmissible in law (in view of the provisions of section 80) against a bond in customary form, duly signed and delivered.» Επομένως, κατά την άποψη μου, θα ήταν τελείως άσκοπο να επιτραπεί η αντεξέταση ενόρκως δηλούντα για να αντεξεταστεί πάνω σε ζητήματα τα οποία θα ήταν άσχετα για τους σκοπούς της κυρίως διαδικασίας και για τα οποία η όποια μαρτυρία δεν θα ήταν αποδεκτή επί της ουσίας. Με αυτά τα δεδομένα, καταλήγω ότι η αντεξέταση του Νίκου Νικολάου δεν θα εξυπηρετούσε τους σκοπούς της συγκεκριμένης διαδικασίας, αλλά αντίθετα θα οδηγούσε αχρείαστα σε εκτροπή και καθυστέρηση. Επομένως, το αίτημα για αντεξέταση απορρίπτεται. Εφόσον το παρόν αίτημα υποβλήθηκε προφορικά στα πλαίσια της αίτησης για έκδοση συνοπτικής απόφασης, τα έξοδα θα ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της αίτησης για συνοπτική απόφαση. Ως το προηγούμενο πρακτικό του Δικαστηρίου, η αίτηση για συνοπτική απόφαση είναι ορισμένη για ακρόαση στις 13.2.2014, στις 10πμ. (Υπ.) ........... Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Αναφορικά με την Αίτηση του Rana Wahed Ali (Αρ. 1)

(2004)1 A.A.Δ. 1660 [2] Αναφορικά με την αίτηση των Λευτέρη Μήλου και Πανίκου Χατζηλοϊζου

(2008)1 Α.Α.Δ. 280 [3] Supreme Court Practice 1999, 1st edition, p. 174 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο