Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Α. & Ε. Αγαθάγγελος Λτδ κ.α., Αρ. Αγωγής: 615/13, 24/1/2014

(2)του Συντάγματος και στη συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου. Η θέση των Αιτητών είναι ότι το αίτημα τους δικαιολογείται από τα γεγονότα τα οποία προκύπτουν από το φάκελο της κάθε αγωγής, λόγω του ότι υπάρχουν κοινά νομικά και/ή πραγματικά ζητήματα που καθιστούν αναγκαία ή επιθυμητή τη συνένωση καθώς και στο ότι οι εναγόμενοι είναι οι ίδιοι και στις δύο αγωγές. Οι Ενάγοντες (στο εξής οι «Καθ' ων η Αίτηση») καταχώρησαν ένσταση στο αίτημα η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση. Οι λόγοι ένστασης τους περιλαμβάνουν το ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις της Δ.14 Θ.2, ότι δεν υπάρχουν κοινά πραγματικά ή νομικά ζητήματα τέτοιας σημασίας που να καθιστούν αναγκαία την συνένωση, ότι οι δύο αγωγές αφορούν διαφορετικές συμφωνίες, με διαφορετικούς όρους και που συνομολογήθηκαν σε διαφορετικές ημερομηνίες, ότι η συνένωση θα περιέπλεκε την εκδίκαση, δεν θα επιτάχυνε τη διαδικασία και δεν θα περιόριζε τα έξοδα. Οι θέσεις της κάθε πλευράς αναπτύχθηκαν από τους συνηγόρους στις γραπτές αγορεύσεις τους, με αναφορά στα γεγονότα, τη δικογραφία των δύο αγωγών των οποίων επιζητείται η συνένωση και τη νομολογία. Νομικές Αρχές Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να διατάξει τη συνένωση αγωγών εδράζεται στη Δ.14 Θ2 που προβλέπει τα ακόλουθα: «When two or more actions are pending in the same Court, whether by the same or different plaintiffs against the same or different defendants, and the claims of such actions involve a common question of law or fact of such importance in proportion to the rest of the matters involved in such actions as to render it desirable that the actions should be consolidated, the Court or a Judge may order that they be consolidated.» Επομένως, η Δ.14 Θ.2 καθορίζει τις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται ώστε να επιτρέπεται ενδεχόμενη συνένωση. Εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις αυτές τότε η συνένωση επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Η απόφαση για συνένωση πρέπει να λαμβάνεται εφόσον αυτό είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης. Αυτό εξετάζεται σε συνάρτηση με το κατά πόσο η συνεκδίκαση των κοινών ζητημάτων ή νομικών σημείων θα είχε ως αποτέλεσμα την αποφυγή πολλαπλότητας διαδικασιών, καθώς και την εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων[1]. Σημειώνω ότι αυτά είναι θέματα που εξαρτώνται από τα περιστατικά και γεγονότα της κάθε περίπτωσης[2]. Το Δικαστήριο εξετάζει εάν υπάρχει κοινό πραγματικό ή νομικό ζήτημα προς εκδίκαση με γνώμονα την απαίτηση του ενάγοντα της κάθε αγωγής για την οποία επιζητείται συνένωση. Αυτό προκύπτει από την αυστηρή ανάγνωση της Δ.14 Θ.2 και επιβεβαιώνεται και από την νομολογία. Αναφέρομαι ειδικότερα στην Samata Entrerprises Ltd v Σταύρου

(1998)1 Α.Α.Δ. 1876 όπου το Ανώτατο Δικαστήριο ξεκαθάρισε ότι η ύπαρξη κοινών ζητημάτων διαπιστώνεται από την έκθεση απαίτησης των αγωγών, ανεξάρτητα από τις υπερασπίσεις που προβάλλονται σε κάθε μια. Σημειώνω όμως παρενθετικά ότι μεταγενέστερη νομολογία εισηγείται πως οι ισχυρισμοί που προβάλλονται προς υπεράσπιση είναι στοιχείο που μπορεί επίσης να ληφθεί επίσης υπόψη από το Δικαστήριο για έγκριση αιτήματος συνένωσης[3]. Αναφορικά με το χρόνο υποβολής αιτήματος για συνένωση, αναφέρομαι επίσης στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, τόμος 37, παράγραφος 70 όπου αναφέρονται τα εξής: "An application for consolidation is made by summons . should be made as soon as possible and may be made as soon as the defendants have given notice of intention to defend, although it may also be made on or under the summons for directions." Σημειώνω ότι η Δ.14 Θ.2 είναι πανομοιότυπη με την Οrd.49 r.8 των παλαιών Αγγλικών Θεσμών. Ανάλυση Με βάση τις πιο πάνω αρχές, προχωρώ να εξετάσω εάν αναφορικά με την υπό κρίση Αίτηση συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θα επέτρεπαν να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Θεωρώ ότι είναι χρήσιμο να ξεκινήσω με μια σύντομη παράθεση της βάσης αγωγής και των βασικών γεγονότων και του ρόλου των διαδίκων στην κάθε υπόθεση. Σημειώνω ότι οι διάδικοι είναι οι ίδιοι και στις δύο αγωγές. Αγωγή 615/

1. Όπως φαίνεται από την Έκθεση Απαίτησης στην εν λόγω αγωγή η απαίτηση των Εναγόντων αφορά οφειλόμενο υπόλοιπο που ισχυρίζονται ότι προκύπτει από συμφωνία δανείου ημερομηνίας 16.12.2011 που υπεγράφη μεταξύ αυτών και των Εναγομένων
2. Οι Ενάγοντες περαιτέρω ισχυρίζονται ότι οι Εναγόμενοι 2 και 3 εγγυήθηκαν τους Εναγόμενους 1 δυνάμει συμφωνίας ημερομηνίας 16.12.
3. Επιπρόσθετα, οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι οι υποχρεώσεις των Εναγομένων 1 εξασφαλίζονται και από υποθήκη επί ακινήτου των Εναγομένων 1 και 2 δυνάμει εγγράφου υποθήκης ημερομηνίας 22.1.
4. Αγωγή 672/
5. Στην αγωγή αυτή, ανατρέχοντας στην Έκθεση Απαίτησης, φαίνεται ότι η απαίτηση των Εναγόντων αφορά οφειλόμενο υπόλοιπο που ισχυρίζονται ότι προκύπτει ως υπόλοιπο τρεχούμενου λογαριασμού. Η θέση των Εναγόντων είναι ότι η αρχική συμφωνία μεταξύ των Εναγόντων και των Εναγομένων 1 ήταν ημερομηνίας 15.11.1996 και ακολούθησε αριθμός τροποποιήσεων. Αναφορικά με τους Εναγόμενους 2 και 3, οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι εγγυήθηκαν τις υποχρεώσεις των Εναγομένων 1 δυνάμει συμφωνίας ημερομηνίας 20.5.
6. Ισχυρίζονται περαιτέρω ότι οι υποχρεώσεις των Εναγομένων 1 εξασφαλίζονταν από υποθήκη επί ακινήτου των Εναγομένων 1 και 2 δυνάμει εγγράφου υποθήκης ημερομηνίας 22.1.
7. Από τα δικόγραφα φαίνεται ότι πρόκειται για το ίδιο ακίνητο και την ίδια υποθήκη στα οποία γίνεται αναφορά και στην αγωγή 615/
8. Από τα πιο πάνω και από τον φάκελο της κάθε υπόθεσης, το μόνο κοινό σημείο που φαίνεται να υπάρχει μεταξύ των δύο είναι η υποθήκη επί του ακίνητου που κατά τη θέση των Εναγόντων εξασφαλίζει τις υποχρεώσεις των Εναγομένων
9. Πέραν τούτου, οι αγωγές αφορούν διαφορετικές βάσεις αγωγής, οι επίδικες συμφωνίες (εκτός από το έγγραφο υποθήκης) είναι επίσης διαφορετικές, όπως και οι πρόνοιες τους και δεν διακρίνω ότι θα υπάρξει σύμπτωση της μαρτυρίας προς απόδειξη των επίδικων γεγονότων και θεμάτων (με μόνη ίσως εξαίρεση και πάλιν το έγγραφο υποθήκης). Θεωρώ ότι η περιορισμένη έκταση του κοινού σημείου μεταξύ των αγωγών των οποίων επιδιώκεται η συνένωση δεν είναι ικανή να γεφυρώσει τις διαφορετικές βάσεις αγωγής και διαφορετικά γεγονότα της κάθε υπόθεσης ούτε και να καταστήσει επιθυμητή την συνένωση και συνεκδίκαση των αγωγών. Πέραν τούτου, οι αγωγές δεν αλληλοεξαρτώνται και η έκβαση της μιας είναι ανεξάρτητη από, και δεν θα επηρεάσει, την έκβαση της άλλης, αφού το Δικαστήριο θα κληθεί να καταλήξει σε ξεχωριστά συμπεράσματα αναφορικά με την κάθε βάση αγωγής, τα επίδικα θέματα στην κάθε μια υπόθεση και την κάθε απαίτηση. Με αυτά τα δεδομένα θεωρώ ότι η συνένωση δεν θα συντείνει στην επιτάχυνση της απονομής της δικαιοσύνης. Αντίθετα, η συνένωση θα είχε ως αποτέλεσμα την διεύρυνση των επίδικων θεμάτων, νομικών και πραγματικών, την πολυπλοκότητα στην προσκόμιση της μαρτυρίας και συνακόλουθα περιπλοκή της διαδικασίας χωρίς να εξοικονομείται ούτε χρόνος ούτε και έξοδα. Κατάληξη Καταλήγω ότι η παρούσα δεν είναι κατάλληλη περίπτωση για να εκδοθεί διάταγμα συνένωσης των αγωγών και ως αποτέλεσμα, η Αίτηση απορρίπτεται. Αναφορικά με τα έξοδα θα ισχύσει ο συνήθης κανόνας και έτσι τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων/Καθ΄ων η Αίτηση και εναντίον των Εναγομένων/Αιτητών όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι καταβλητέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ........... Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Hadjiathanasiou v. Parperides and others

(1975)1 C.L.R. 401. [2] Μedcon Construction v. Χρ. Μαρνέρος

(1997)1 Α.Α.Δ. 546 [3] Σχετική η Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως ν. Apak Agro Industries,

(1999)1 Α.Α.Δ. 1721 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο