Ανδρούλλας Σεργίου ως διαχειρίστριας της περιουσίας του αποβιώσαντα Νικόλα Λουκά ν. Χριστίνας Κουννέ κ.α., Αρ. Αγωγής: 3211/2010, 17/1/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:A14 Αρ. Αγωγής: 3211/2010 Μεταξύ: Νικόλα Λουκά Ενάγοντα και
- Χριστίνας Κουννέ
- Μάριου Πετροπουλάκη Εναγομένων και όπως τροποποιήθηκε δυνάμει Διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 21.11.2012 Μεταξύ: Ανδρούλλας Σεργίου ως διαχειρίστριας της περιουσίας του αποβιώσαντα Νικόλα Λουκά Ενάγουσα/ Καθ' ης η Αίτηση και
- Χριστίνας Κουννέ
- Μάριου Πετροπουλάκη Εναγομένων/Αιτητών Αίτηση ημερομηνίας 26.6.2013 για ασφάλεια εξόδων 17 Ιανουαρίου, 2014 Εμφανίσεις: Για Εναγόμενους/Αιτητές: κα Λάμπρου Ολυμπία για Θέμης Θωμά & Συνεργάτες (για ν΄ ακούσει απόφαση η κα Θωμά) Για Ενάγουσα/Καθ΄ ης η Αίτηση: κος Παπαλλής για Αντώνης Α. Παπαλλής & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγή Στις 26.6.2013 οι Εναγόμενοι/Αιτητές καταχώρησαν την παρούσα αίτηση με την οποία ζητούν διάταγμα που να διατάζει την Ενάγουσα/Καθ' ης η Αίτηση να καταθέσει ποσό €5.000 ως εγγύηση και/ή ασφάλεια για τα έξοδα των Εναγομένων/Αιτητών και διάταγμα που να αναστέλλει κάθε διαδικασία μέχρι την κατάθεση της εγγύησης (στο εξής η «Αίτηση», οι «Αιτητές» και η «Καθ' ης η Αίτηση» αντίστοιχα). Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση ίδιας ημερομηνίας του κ. Μάριου Πετροπουλάκη, Εναγόμενου 2, ο οποίος αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι η Καθ' ης η Αίτηση ενάγει υπό την ιδιότητα της ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντα Νικόλα Λουκά και ότι δεν υπάρχει κανένα διαθέσιμο ποσό στη διαχείριση για να ικανοποιήσει την απαίτηση των Αιτητών για κάλυψη των δικηγορικών εξόδων που έχουν προκύψει και δυνατό να προκύψουν στο μέλλον. Αναφέρει δε ότι στη διαδικασία επικύρωσης της διαθήκης, η Καθ΄ης η Αίτηση ορκίστηκε για ποσό €2.000, πράγμα που θεωρεί ενδεικτικό του ότι η περιουσία του αποβιώσαντα δεν ξεπερνά το ποσό αυτό και ότι αυτό, όπως ισχυρίζεται καθιστά την Καθ' ης η Αίτηση αναξιόχρεη. Προσθέτει επίσης τη θέση του ότι οι Αιτητές έχουν πολύ καλές πιθανότητες επιτυχίας στην υπόθεση και ότι η διαχειρίστρια/Καθ' ης η Αίτηση στερείται προσωπικής κινητής ή ακίνητης περιουσίας ενώ και η διαχείριση του αρχικού ενάγοντα στερείται οποιασδήποτε κινητής ή ακίνητης περιουσίας και σε περίπτωση που η αγωγή απορριφθεί τότε οι Αιτητές δεν θα μπορούν να απαιτήσουν τα έξοδα τους. Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, Θ.1-9, Δ.60, Θ1-6 και Δ.64, Θ1-2, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η πλευρά της Καθ' ης η Αίτηση καταχώρησε ένσταση στην Αίτηση στις 7.10.2013 που με τη σειρά της υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της ίδιας ημερομηνίας της ίδιας της Καθ΄ ης η Αίτηση. Οι λόγοι ένστασης περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, το ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του νόμου και της νομολογίας για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, ότι το ποσό της ασφάλειας εξόδων το οποίο οι Αιτητές ζητούν δεν τεκμηριώνεται ή δικαιολογείται και ότι η αίτηση είναι καταχρηστική. Οι δικηγόροι και των δύο πλευρών ανέπτυξαν τις θέσεις των πελατών τους σε γραπτές αγορεύσεις με εκτενή αναφορά στο φάκελο της δικογραφίας, και τη σχετική νομολογία. Νομικές Αρχές Με βάση τα γεγονότα και τη δικογραφία, θεωρώ ότι η Αίτηση εδράζεται στη Δ.60, Θ.4 η οποία προνοεί τα ακόλουθα: «If it appears that a person suing is not the real plaintiff but is merely suing as nominal plaintiff in somebody else's interests then such person may, at any stage of the action, be required to give security for costs on the grounds of insolvency or poverty.» Η λέξη «may» που χρησιμοποιεί ο νομοθέτης αποδίδεται στα Ελληνικά ως «δύναται», που καταδεικνύει ότι η απόφαση για το αν θα εκδοθεί ή όχι διάταγμα για ασφάλεια εξόδων επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Αυτό επιβεβαιώνεται και από την νομολογία[1]. Η Δ.60, Θ. 4 δεν καθορίζει τα κριτήρια με βάση τα οποία εξασκείται η διακριτική αυτή ευχέρεια. Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, παρ. 304, αναφέρονται σχετικά τα ακόλουθα: «Discretion to order security for costs. The court may order security for costs in the cases in which power to do so exists, only if, having regard to all the circumstances of the case, it thinks it just to do so. The court thus has discretion whether or not to order the security for costs to be given... Thus, if there is a strong prima facie likelihood that the defendant will fail in his defence, he may be refused security, and so also if he admits his liability, even where he counterclaims or admits an amount equal to the security that would have been ordered or if the plaintiff has an unsatisfied judgement against the defendant.» Για σκοπούς καθοδήγησης, αναφορικά με τα κριτήρια άσκησης της διακριτικής ευχέρειας που παρέχει η Δ.60, Θ4, ανατρέχω επίσης στη σχετική νομολογία. Στην υπόθεση Genemp Trading Ltd v Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Δημόσιας Εταιρείας Λτδ, Πολ. Έφεση 281/2007, το Ανώτατο Δικαστήριο στην απόφαση του αναφέρει τα ακόλουθα: «Η παροχή ασφάλειας εξόδων συνεπάγεται την άσκηση διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Τέτοια ασφάλεια διατάσσεται κατά κανόνα όταν ο ενάγων είναι κάτοικος εξωτερικού ή έχει τη συνήθη διαμονή του εκτός δικαιοδοσίας. Στα ευρύτερα κριτήρια για την παροχή ασφάλειας εξόδων συγκαταλέγεται και η δύναμη της υπόθεσης του ενάγοντα διότι αν έχει καλή υπόθεση, η δε υπεράσπιση φαίνεται να μην ευσταθεί, τότε θα ήταν αντίθετο με το πνεύμα της δικαιοσύνης να διαταχθεί η καταβολή ασφάλειας εξόδων επιβραβεύοντας έτσι ουσιαστικά τον εναγόμενο και καθυστερώντας την όλη διαδικασία.» Παραπέμπω επίσης στην υπόθεση The Continental Insurance Company of Hampshire v. Sac Eugene O' Regan
(1998)1 Α.Α.Δ. 1087 όπου τέθηκαν οι παράγοντες που εξετάζονται από το Δικαστήριο στα πλαίσια άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του, ως ακολούθως: (α) κατά πόσο η συνήθης διαμονή του ενάγοντα βρίσκεται εκτός Κύπρου ή χώρας κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, (β) κατά πόσο ο ενάγοντας στερείται οποιασδήποτε περιουσίας στην Κύπρο και ιδιαίτερα ακίνητης ιδιοκτησίας, και (γ) την ισχύ της υπόθεσης του ενάγοντα. Σε σχέση με τον παράγοντα αυτό εξετάζεται κατά πόσο η εκδοχή του ενάγοντα έχει λογικά καλή προοπτική επιτυχίας[2]. Σχετική επίσης με τα γεγονότα της παρούσας υπόθεση είναι η Αγγλική υπόθεση Sykes v Sykes, Law Rep. 4 C.P. 645, που αφορούσε επίσης διάδικο ο οποίος ενεργούσε ως εκπρόσωπος περιουσίας άλλου προσώπου (στην περίπτωση εκείνη, trustee in bankruptcy) όπου αναφέρθηκαν σχετικά τα ακόλουθα: «To entitle a defendant to security, he must show not only that the plaintiff is insolvent, but also that he is suing as a nominal plaintiff, in the sense of another person being beneficially interested in the result of the action. In that case, the Court would stay the proceedings until security is given... no authority has been or could be produced in which security for costs has been ordered to be given by a plaintiff suing as executor or as assignee, simply on the ground that he is not in a position to pay costs.» Η υπόθεση εκείνη υιοθετήθηκε και από τα Κυπριακά Δικαστήρια που προσέγγισαν το ζήτημα με αντίστοιχο τρόπο[3]. Σε κάθε περίπτωση, είναι πρωταρχικής σημασίας να διαφυλαχτεί η ελεύθερη και απρόσκοπτη πρόσβαση διαδίκων στο Δικαστήριο[4] και γι' αυτό το λόγο η τυχόν οικονομική αδυναμία ενός διάδικου δεν δημιουργεί αυτόματα δικαίωμα για ασφάλεια εξόδων. Ανάλυση Με δεδομένες τις πιο πάνω νομικές αρχές, θα εξετάσω εάν, στην παρούσα περίπτωση, πληρούνται οι προϋποθέσεις της νομολογίας που θα επέτρεπαν την ικανοποίηση του αιτήματος. Το βάρος βρίσκεται βεβαίως στον ώμους των Αιτητών. Συνήθης διαμονή ενάγουσας. Εξετάζοντας τις προϋποθέσεις της νομολογίας όπως τις παραθέτω πιο πάνω, εν αρχή, δεν αμφισβητείται ότι η Καθ' ης η Αίτηση έχει τη διαμονή της στην Κύπρο. Αφερεγγυότης. Περαιτέρω, οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι τόσο η διαχείριση της περιουσίας του αρχικού ενάγοντα, όσο και η Καθ' ης η Αίτηση προσωπικά στερούνται περιουσίας ή επαρκούς περιουσίας, εναντίον της οποίας θα μπορούσαν να κινηθούν για να ανακτήσουν τα έξοδα που τυχόν επιδικαστούν υπέρ τους στην αγωγή. Η πλευρά της Καθ' ης η Αίτηση αρνείται τον ισχυρισμό, τον οποίο θεωρεί ατεκμηρίωτο και λέει ότι δεν αποτελεί αφ' εαυτού λόγο ή αιτία που να δικαιολογεί την έκδοση διατάγματος για ασφάλεια εξόδων. Επί του ζητήματος αυτού, θα συμφωνήσω με την πλευρά της Καθ' ης η Αίτηση. Στην υπόθεση Christoforou v Asprofta (ανωτέρω), το Ανώτατο Δικαστήριο εξέτασε αν η Δ.60, Θ.4 αναφέρεται στην αφερεγγυότητα του προσώπου που ενάγει κατ' όνομα - στην παρούσα περίπτωση της διαχειρίστριας της περιουσίας του αποβιώσαντα αρχικού ενάγοντα - ή στην αφερεγγυότητα της περιουσίας στο όνομα της οποίας συνεχίζει η αγωγή. Το Ανώτατο Δικαστήριο κατέληξε ότι αν το κριτήριο είναι η αφερεγγυότητα της περιουσίας στο όνομα της οποίας κινείται, ή συνεχίζει, η αγωγή, τότε αίτηση για ασφάλεια εξόδων δεν θα μπορούσε να επιτύχει γιατί θα ισοδυναμούσε με άρνηση πρόσβασης στη δικαιοσύνη, ειδικότερα όπου δεν αποδεικνύετο ότι οι δικαστικές διαδικασίες είχαν κινηθεί εκδικητικά ή αδικαιολόγητα. Εάν δε το κριτήριο ήταν η αφερεγγυότητα του κατ' όνομα ενάγοντα τότε και πάλιν η αίτηση δεν θα μπορούσε να πετύχει εκτός αν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία ότι ο κατ' όνομα ενάγοντας, στην παρούσα περίπτωση η διαχειρίστρια, είναι ο ίδιος αφερέγγυος. Στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση υπάρχει ο ισχυρισμός ότι η διαχειρίστρια/Καθ΄ης η Αίτηση στερείται περιουσίας. Κρίνω ότι ο ισχυρισμός αυτός τον οποίο η Καθ΄ ης η Αίτηση στην ένορκη δήλωση της που υποστηρίζει την ένσταση αρνείται, είναι αόριστος, ατεκμηρίωτος και δεν μπορεί θεωρηθεί σαν θετική μαρτυρία επί της οποίας να βασιστώ. Να προσθέσω επίσης ότι ο υπολογισμός των Αιτητών για το ποσό των εξόδων που προέκυψαν μέχρι σήμερα ή ενδεχόμενα να προκύψουν στο μέλλον δεν με βρίσκει επίσης σύμφωνη. Από τον φάκελο του Δικαστηρίου φαίνεται ότι όντως έχουν επιδικαστεί υπέρ τους τα έξοδα της αίτησης τροποποίησης ημερομηνίας 29.10.2012 που έγινε για να προστεθεί η Καθ' ης η Αίτηση στον τίτλο της αγωγής ως διαχειρίστρια του αποβιώσαντος αρχικού ενάγοντα - και για την οποία δεν έχει ετοιμαστεί κατάλογος εξόδων. Όμως έχουν επιδικαστεί εναντίον τους τα έξοδα αίτησης για απόφαση λόγω παράληψης καταχώρησης υπεράσπισης ημερομηνίας 10.12.2012, καθώς και τα έξοδα αίτησης τροποποίησης ημερομηνίας 21.10.2011 που καταχώρησε η πλευρά τους. Σημειώνω επίσης ότι, αντίθετα με το ότι αναφέρουν οι Αιτητές, δεν φαίνεται από το φάκελο να έχουν δοθεί αναβολές στην υπόθεση εξ υπαιτιότητας της Καθ' ης η Αίτηση. Τέλος, οι Αιτητές έχουν καταδικαστεί στα έξοδα της πρώτης αίτησης για ασφάλεια εξόδων που καταχώρησαν πριν την παρούσα, ημερομηνίας 12.2.2013 την οποία απέσυραν και συνεπακόλουθα απερρίφθη. Λαμβάνω επίσης υπόψη και το ύψος της απαίτησης της πλευράς των εναγόντων και την κλίμακα εξόδων στην οποία εντάσσεται. Ισχύς υπόθεσης Ενάγουσας. Έρχομαι τώρα να ελέγξω την ισχύ της υπόθεσης της Καθ' ης η Αίτηση και της υπεράσπισης των Αιτητών. Η απαίτηση αφορά οφειλόμενα ποσά που προκύπτουν, κατ' ισχυρισμό της Καθ΄ ης, ως αντάλλαγμα για την παροχή άδειας χρήσης υποστατικού από τον αρχικό Ενάγοντα προς τους Εναγόμενους/Αιτητές. Η πλευρά της υπεράσπισης ισχυρίζεται με τη σειρά της ότι δεν οφείλουν αυτά τα ποσά διότι αμφισβητούν τα δικαιώματα του αρχικού Ενάγοντα επί του επίδικου υποστατικού και συνακόλουθα το δικαίωμα του να διεκδικεί ποσά ως αποτέλεσμα της άδειας χρήσης που τους παρείχε. Από τα καταχωρηθέντα δικόγραφα και τους ισχυρισμούς που περιλαμβάνονται σε αυτά, και χωρίς να έχω πρόσβαση σε οποιαδήποτε μαρτυρία, δεν είμαι σε θέση να σχηματίσω ισχυρή εκ πρώτης όψεως άποψη υπέρ οποιασδήποτε από τις δύο πλευρές. Σε αυτό το στάδιο της υπόθεσης εκτιμώ ότι οι ισχυρισμοί των δύο πλευρών φαίνεται να είναι ισοδύναμοι. Επομένως δεν μπορώ να καταλήξω ότι δεν υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας της Καθ' ης η Αίτηση στην απαίτηση, αλλά ούτε και ότι η υπεράσπιση δεν ευσταθεί. Κατάληξη Με δεδομένα τα πιο πάνω, καταλήγω ότι η παρούσα δεν είναι κατάλληλη περίπτωση για να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου προς ικανοποίηση του αιτήματος. Ως αποτέλεσμα, η αίτηση απορρίπτεται. Σε σχέση με τα έξοδα θεωρώ ότι δεν υπάρχει λόγος παρέκκλισης από τον συνήθη κανόνα και έτσι τα έξοδα της παρούσας αίτησης επιδικάζονται υπέρ της Ενάγουσας/Καθ΄ης η Αίτηση και εναντίον των Εναγομένων/Αιτητών όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι καταβλητέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ........... Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Βλ. Sally Line v Greenmar Navigation Ltd,
(1993)1 Α.Α.Δ. 633, Alahmari v Alia The Royal Jordanian Airline
(1990)1Β Α.Α.Δ. 633, Stejaru v Ιωάννου,
(2002)1Β Α.Α.Δ.
- [2] Βλ. Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 37, παράγραφος 304, ανωτέρω. [3] Georghios Christoforou, administrator of the estate of the deceased Antonis Christoforou (No 1) v
- Georghios Asprofta and another
(1988)1 C.L.R. 246 [4] Conway v Ηλία
(2002)1Γ Α.Α.Δ. 1653. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο