ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ν. Ευστάθιος Ζουρίδης κ.α., Αρ. Αγωγής: 400/2011, 6/3/2014

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (όπως τροποποιήθηκε με τον Περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικό) (Αρ. 3) Διαδικαστικό Κανονισμό του 1999, ημερομηνίας 23.12.1999, που προνοεί πως: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39.» Αναφέρεται στην Αναφορικά με την Αίτηση του Φιλόκυπρου Ματθαίου κ.α.,

(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 508, 514 πως: «.το κατά πόσο θα επιτραπεί σε ένα διάδικο να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση σε μια αίτηση ενδιάμεσης φύσεως εμπίπτει σαφώς στη διακριτική ευχέρεια του πρωτόδικου δικαστηρίου.» Στην Stavros Georgiou & Son (Scrap. Metals) Ltd v. Του Πλοίου LIPA

(2000)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1976, 1981, αναφέρεται πως όταν προσωρινή προστασία εξασφαλίζεται μονομερώς: «Ο κανόνας, καθολικής εφαρμογής, είναι ότι δεν επιτρέπεται η επανόρθωση παράλειψης πρωθύστερα έτσι ώστε να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί η εικόνα που δόθηκε πρωταρχικά στο δικαστήριο.» Γίνεται παραπομπή στην Vuitton v. Δερμοσάκ Λτδ και άλλης

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1453, 1463 όπου αναφέρεται πως: «Η παροχή ενδιάμεσης θεραπείας συναρτάται άμεσα και αποκλειστικά από τα γεγονότα που τεκμηριώνουν το αίτημα». Γίνεται ακόμη αναφορά στην περίληψη (held) της απόφασης Vuitton όπου αναφέρεται πως: «Ενδιάμεση αίτηση - Τα γεγονότα που την θεμελιώνουν πρέπει να αποκαλύπτονται σε ένορκη δήλωση ή ενόρκους δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση - Δεν είναι επιτρεπτή η προσαγωγή πρόσθετης μαρτυρίας ή απαντητικής μαρτυρίας εκ μέρους του αιτητή, ή η καταχώρηση πρόσθετων ενόρκων δηλώσεων.» Δεν πρέπει να προκαλεί απορία ή σύγχυση η υιοθέτηση του τελευταίου πιο πάνω αποσπάσματος στην υπόθεση Stavros Georgiou γιατί παρόλο που η απόφαση έχει ημερομηνία 4.12.2000, τα γεγονότα της υπόθεσης αφορούσαν στον Μάρτιο του 1999, δηλαδή πριν την τροποποίηση της Δ.48 θ.4

(2). Αναφερόταν στην Vuitton σελ. 1465, πως: «Εφόσον αμφισβητούνται τα γεγονότα τα οποία στοιχειοθετούν την αίτηση, επιβάλλεται η απόδειξή τους από το διάδικο ο οποίος φέρει το βάρος της απόδειξης, όπως ορίζεται στη Δ.48 θ.4. Το αποδεικτικό μέσο, όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση που δε γίνεται πρόνοια περί του αντιθέτου, είναι η προφορική μαρτυρία». Η διαδικασία έχει αλλάξει. Αναφέρεται στην Ιacovou Brothers (Constr.) Ltd v. Fashionwise Ltd

(2000)1 (B) Α.Α.Δ. 1377, 1380-81, πως: «Επισημαίνουμε ότι με την πρόσφατη τροποποίηση του Κανονισμού 4 της Διαταγής 48 (Ίδε ο περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικός) (Αρ. 3) Διαδικαστικός Κανονισμός του 1999) η ακρόαση της αίτησης διεξάγεται με βάση τα γεγονότα που περιέχονται στις ένορκες δηλώσεις με δυνατότητα αντεξέτασης». Όταν δεν έχει εκδοθεί μονομερώς οιονδήποτε διάταγμα, πιο εύκολα μπορεί να ικανοποιηθεί η προϋπόθεση της ύπαρξης καλού λόγου για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Η αναφορά στο θεσμό σε συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις δεν υπαγορεύει τη μορφή και δεν περιορίζει τη θεματολογία της δήλωσης που μπορεί να επιτραπεί να καταχωριστεί. Αναμφίβολα μπορεί να αφορά σε ζήτημα που πρωτοεγείρεται με την ένσταση και χρήζει απάντησης. Η ένορκη δήλωση που για καλό λόγο μπορεί να επιτραπεί να καταχωριστεί, δεν περιορίζεται ούτε στο να συμπληρώσει την αρχικά καταχωρηθείσα, έννοια μάλλον ενστάσιμη καθ' όσον αφορά την περίπτωση που ενδιάμεσο διάταγμα έχει εξασφαλιστεί στη βάση της αρχικής, ούτε και στο να απαντήσει σε ζήτημα που εγείρεται στην ένσταση. Είναι μια επιπρόσθετη ένορκη δήλωση που αφορά σε κάτι το οποίο είναι ορθό και δίκαιο να τεθεί υπόψη του Δικαστηρίου. Στην Α. Messios & Sons Ltd κ.α. ν. Λεωνίδα (Αρ.1)

(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 195, 199 αναφέρεται πως: «Κατά την εκτίμησή μας τα στοιχεία που επιθυμούν να θέσουν ενώπιον του δικαστηρίου, οι εφεσείοντες-αιτητές, με τις δύο ένορκες δηλώσεις για τις οποίες ζητούν την άδεια του δικαστηρίου να καταχωρήσουν, είναι στοιχεία που σχετίζονται με τους ισχυρισμούς και τις θέσεις που πρόβαλε ο εφεσίβλητος-καθ΄ ου η αίτηση στην αρχική του ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης στην αίτηση επαναφοράς της έφεσης. Δεν πρόκειται, κατά την κρίση μας, για ανεπίτρεπτη μαρτυρία ούτε για επανάληψη των αρχικών ισχυρισμών των εφεσειόντων, αλλά για διευκρινίσεις και ισχυρισμούς που είναι επιθυμητό να επιτραπεί στους εφεσείοντες-αιτητές να προβάλουν, ώστε το δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων.» Δεν μπορεί να καθοριστεί εξαντλητικά τι είναι ορθό και δίκαιο να τεθεί, στην κάθε περίπτωση, υπόψη του Δικαστηρίου και συνεπώς τι συνιστά «καλό λόγο». Πέραν των βασικών αρχών τα επί μέρους κριτήρια είναι αναρίθμητα όσα και η ποικιλία των περιστάσεων της κάθε υπόθεσης. Την ύπαρξη καλού λόγου αποφασίζει το Δικαστήριο την κρίση του οποίου δεν μπορεί να υποκαταστήσει ο διάδικος. Επομένως προβαλλόμενη από τον Αιτητή θέση ότι υφίσταται καλός λόγος δεν έχει καμιά βαρύτητα ή σημασία. Ο Αιτητής πρέπει να θέσει υπόψη του Δικαστηρίου τα στοιχεία που καταδεικνύουν την ύπαρξη καλού λόγου διαφορετικά το Δικαστήριο δεν μπορεί να καταλήξει πως υφίσταται τέτοιος. Δεν είναι αναγκαίο ο Αιτητής να παρουσιάζει την ένορκη δήλωση που θα καταχωρήσει εάν του επιτραπεί, άλλωστε το αίτημα του θα μπορούσε να ήταν και προφορικό, αναμφίβολα όμως το Δικαστήριο αποκομίζει την ακριβή μαρτυρία που επιθυμεί να παρουσιάσει εάν τούτο γίνει. (Βλ. Παπακοκκίνου κ.α. ν. Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ. Πολ.Εφ. 242/11, ημερ. 10.4.2012). Το Δικαστήριο πρέπει να ικανοποιηθεί πως υπάρχει καλός λόγος. Τίποτε λιγότερο. Ότι ζήτημα που επιτρέπεται να εισαχθεί με συμπληρωματική ένορκη δήλωση μπορεί να αγνοηθεί κατά την εκδίκαση της αίτησης δεν είναι λόγος και δεν δικαιολογεί ελαστικότητα στην άδεια για εισαγωγή του. Επιβάλλεται λοιπόν ξεχωριστή εξέταση του κάθε θέματος για το οποίο ο αιτητής εξαιτείται την άδεια του Δικαστηρίου για να αναφερθεί, μέσα στα πλαίσια των περιστάσεων της υπόθεσης, τι έχει ήδη τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου και πως προέκυψε η ισχυριζόμενη αναγκαιότητα για αναφορά ή περαιτέρω αναφορά σε αυτό. Κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να επιτρέψει την αναφορά σε επί μέρους θέματα με την καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη του και ποιο είναι το επίδικο ζήτημα στην αίτηση με το οποίο η διαπίστωση του καλού λόγου συναρτάται. Οι Εναγόμενοι επιθυμούν να καταχωρήσουν συμπληρωματική ένορκη δήλωση για να παρουσιάσουν μαρτυρία της ιδίας της Τράπεζας που αποκαλύπτει ότι αυτή για κάθε δοσοληψία, ως θέμα πρακτικής, εκδίδει σχετική χρέωση ή πίστωση αναλόγως, για να καταδείξουν πως η Τράπεζα έχει τα επί μέρους έγγραφα που αφορούν την κάθε πράξη που αναφέρεται στις «Καταστάσεις Λογαριασμού». Είναι η θέση της Τράπεζας πως πρόκειται για γενική αναφορά των Εναγομένων που δεν αναφέρουν ποια θα είναι η γραπτή μαρτυρία που επιθυμούν να προσκομίσουν. Είμαι της θέσης πως αρκεί ότι τίθεται ξεκάθαρα το θεματικό πλαίσιο της μαρτυρίας. Αυτό έχει σημασία ώστε να ελέγχεται ότι η διαδικασία δεν θα παρεκτραπεί με τη μαρτυρία να επεκτείνεται σε ζητήματα πέραν των σχετικών όπως καθορίζονται από το Δικαστήριο. Είναι η περαιτέρω θέση της Τράπεζας ότι η παρούσα Αίτηση συνιστά κατάχρηση των διαδικασιών γιατί οι Εναγόμενοι προσπαθούν διά της πλαγίας οδού να προσκομίσουν μαρτυρία που δεν τους επιτράπηκε να εισάξουν, αφού φαίνεται να αφορά τα ίδια ζητήματα για τα οποία είχαν ζητήσει την αντεξέταση του Μ.Στυλιανού, αίτημα τους το οποίο απορρίφθηκε από το Δικαστήριο. Δεν συμφωνώ ότι τεκμηριώνεται κατάχρηση των διαδικασιών. Σκοπός της καταχώρησης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης είναι η παρουσίαση θετικής μαρτυρίας επί ζητήματος. Οσον αφορά το ζήτημα της καθυστέρησης, ότι δηλαδή η Αίτηση καταχωρίστηκε ένα χρόνο μετά την καταχώρηση της ειδοποίησης πρόθεσης ένστασης στην αίτηση ημερ. 25.5.2012, αυτό θα πρέπει να ιδωθεί σε συσχετισμό με όλες τις διαδικασίες στην αγωγή και το γεγονός ότι μεσολάβησε η εκδίκαση της αίτησης ημερ. 29.10.2012 για αντεξέταση του Μ.Στυλιανού με την ενδιάμεση απόφαση να εκδίδεται την 5.4.2013. Αναμφίβολα οι διαδικασίες δεν ακολούθησαν την επιθυμητή οδό αλλά υπό τας περιστάσεις δεν θα ήταν ορθό και δίκαιο η αίτηση να απορριφθεί για λόγους καθυστέρησης και μόνο. Στην αγόρευση των δικηγόρων της Τράπεζας αγγίζεται το ζήτημα της ορθότητας της αίτησης ημερ. 25.5.2012 με αναφορά στη Δ.28 θ.11 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που αναφέρεται και στη νομική της βάση. Αναγνωρίζεται όμως ότι αυτό είναι ζήτημα που θα εξεταστεί στα πλαίσια εκδίκασης εκείνης της αίτησης και όχι της παρούσας. Μαρτυρία ότι η Τράπεζα, ως θέμα πρακτικής, εκδίδει για κάθε δοσοληψία έγγραφο είναι άμεσα σχετική με την εισήγηση ότι αυτή κατέχει ή κατείχε τα έγγραφα που αφορούν κάθε πράξη που καταγράφεται στις «Καταστάσεις Λογαριασμού». Ως τέτοια, η μαρτυρία θα πρέπει να επιτραπεί να προσαχθεί, εφόσον η ορθότητα ή νομότυπο της αίτησης στην οποία θα ενταχθεί δεν μπορεί να αποφασιστεί εκτός του πλαισίου της αίτησης εκείνης. Καταλήγω πως υπάρχει καλός λόγος ώστε να επιτραπεί η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης εκ μέρους των Εναγομένων για το συγκεκριμένο ζήτημα, όπως έχει πιο πάνω διατυπωθεί. Δοθέντων των περιστάσεων κρίνω πως θα πρέπει να επιφυλάξω το ζήτημα των εξόδων της Αίτησης μέχρι αποπερατώσεως της αίτησης ημερ. 25.5.2012. (Υπ.) .............. Χ. Μαλαχτός, Π.Ε.Δ. /ΚΣ Subject: Civil/Other Action/Interim Αναφορά: Αίτηση για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο