Βασίλειου Γερακόπουλου ν. Λοϊζος Λοϊζου, Αρ. Αγωγής: 2252/2011, 31/3/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:A107 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2252/2011 Μεταξύ: Βασίλειου Γερακόπουλου Ενάγοντα και Λοϊζος Λοϊζου Εναγόμενου ------------------------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 20/02/2014 για Τροποποίηση της Έκθεσης Υπεράσπισης Ημερομηνία: 31 Μαρτίου, 2014 Εμφανίσεις: Για Αιτητή-Εναγόμενο: κ. Ζαμπάς (για να ακούσει απόφαση κα. Μιλτιάδους) Για Καθ' ου η Αίτηση-Ενάγοντα: κα Ζίκκου για κ. Α. Ποιητή & Σια (για να ακούσει απόφαση κ. Φούλιας) Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Αιτητής-Εναγόμενος με την αίτησή του ζήτησε τη διαγραφή των παραγράφων 2 και 7 της Έκθεσης Υπεράσπισης και την αντικατάστασή τους με την προσθήκη δυο νέων παραγράφων. Παράλληλα ζητήθηκε και η προσθήκη άλλων τεσσάρων νέων παραγράφων που να αριθμούνται ως παράγραφοι 8,9,10(α), (β), (γ) και 11 στην Έκθεση Υπεράσπισής του. Νομική βάση της Αίτησης αποτέλεσαν οι Δ.25 θ.1 - 5 και Δ.48 θ.1-9 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών καθώς και οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα που υποστήριξαν την Αίτηση κατεγράφησαν στην ένορκη δήλωση της Νικολέτας Πούλου, δικηγορικής υπαλλήλου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τον Εναγόμενο, η οποία γνωρίζει τα γεγονότα και έχει εξουσιοδοτηθεί στην κατάρτιση της ένορκης δήλωσης. Σύμφωνα με την ομνύουσα η τροποποίηση της παραγράφου 2 και 7 και η προσθήκη των παραγράφων 8, 9, 10 και 11 της Έκθεσης Υπεράσπισης είναι απαραίτητη για να μπορέσει να συνεχιστεί η αγωγή. Ο λόγος που δεν είχαν συμπεριληφθεί αρχικά οι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί ήταν γιατί ο Αιτητής-Εναγόμενος εκπροσωπείτο από άλλο δικηγόρο με τον οποίο δεν είχε καταφέρει να συναντηθεί γιατί αντιμετώπιζε ο ίδιος σοβαρά προβλήματα υγείας και ήταν κλινήρης για μεγάλο χρονικό διάστημα. Λόγω κακής συνεννόησης ή και από καλόπιστο λάθος δεν είχαν καταγραφεί, από τον τότε συνήγορο του Εναγόμενου-Αιτητή, ουσιώδη γεγονότα τα οποία θα διαδραματίσουν ουσιαστικό ρόλο στην έκβαση της υπόθεσης. Τυχόν απόρριψη του αιτήματος θα αποβεί σε βάρος του Εναγόμενου-Αιτητή αφού δεν θα μπορέσει να θέσει τις θέσεις του ενώπιον του Δικαστηρίου. Γι' αυτό το λόγο είναι ορθό και δίκαιο και προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να διορθωθεί ένα καλόπιστο λάθος. Η Αίτηση αντιμετωπίστηκε με Ένσταση από πλευράς του Ενάγοντα-Καθ' ου η Αίτηση. Ως λόγοι Ενστάσεως καταγράφονται οι ακόλουθοι: Ότι η ομνύουσα, στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση, δεν είχε καταγράψει πότε είχαν πληροφορηθεί οι δικηγόροι του Εναγόμενου τους ισχυρισμούς τους οποίους προτίθενται να περιλάβουν στην Υπεράσπιση, ότι η ομνύουσα δεν είχε καταγράψει γιατί δεν είχε καταχωριστεί αίτηση τροποποίησης στο διάστημα που μεσολάβησε από το διορισμό του νέου δικηγόρου ή το λόγο που δεν είχε καταχωριστεί η αίτηση τροποποίησης από τον προηγούμενο δικηγόρο και ότι η ομνύουσα δεν είχε αναφέρει μεταξύ ποιων είχε υπάρξει ασυνεννοησία σε σχέση με το περιεχόμενο της καταχωρηθείσας Υπεράσπισης. Νομική βάση της Ένστασης αποτέλεσαν οι Δ.25 θ.1 - 5 και Δ.48 θ.1-9 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών καθώς και οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Ένσταση υποστηρίχθηκε με ένορκη δήλωση της Κατερίνας Κοναρή, υπαλλήλου στο δικηγορικό γραφείο του δικηγόρου του Ενάγοντα-Καθ' ου η Αίτηση. Σύμφωνα με την ομνύουσα στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση για τροποποίηση δεν καταγράφεται πότε χρονικά είχαν πληροφορηθεί οι δικηγόροι του Εναγόμενου τους ισχυρισμούς τους οποίους ο Εναγόμενος τώρα θέλει να περιλάβει στην Υπεράσπισή του. Ούτε και αναφέρεται γιατί τόσο καιρό δεν είχε καταχωριστεί αίτηση για τροποποίηση της Υπεράσπισης. Και οι δύο πλευρές υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις με αγορεύσεις των οποίων το περιεχόμενο το Δικαστήριο έχει κατά νου και θα αναφερθεί σε αυτό όπου το κρίνει απαραίτητο. NOMIKH ΠTYXH Η Δ.25 θ.1 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Θεσμών, στην οποία στηρίζεται η αίτηση, προνοεί ως ακολούθως: «
- The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, allow either party to alter or amend his indorsement or pleadings, in such manner and on such terms as may be just, and all such amendments shall be made as may be necessary for the purpose of determining the real questions in controversy between the parties.» Η αντίστοιχη Αγγλική πρόνοια είναι η Δ.28 θ.
- Στο Annual Practice 1958, σελ. 622, η γενική αρχή εκτίθεται ως εξής: «In Tildesley v. Harper, 10 Ch.D. pp.396, 397, Bramwell, L.J., said: "My practice has always been to give leave to amend unless I have been satisfied that the party applying was acting mala fide, or that, by his blunder, he had done some injury to his opponent which could not be compensated for by costs or otherwise". "However negligent or careless may have been the first omission, and however late the proposed amendment, the amendment should be allowed if it can be made without injustice to the other side. There is no injustice if the other side can be compensated by costs" (per Brett, M.R., Clarapede v. Commercial Union Association, 32 W.R. p.263; Weldon v. Neal, 19 Q.B. D. p.396; Australian Steam Navigation Co. v. Smith, 14 App. Cas. p.320; Hunt v. Rice & Son, 53 T.L.R.931, C.A.; and see the remarks of Bowen, L.J., Cropper v. Smith, 26 Ch.D. pp. 710, 711; of Lindley, L.J., Indigo Co. v. Ogilvy, [1891] 2 Ch.39,; and of Pollock, B., Steward v. North Metropolitan Tramways Co., 16 Q. B. D. p.180, and C.A. p.558). An amendment ought to be allowed if thereby "the real substantial question can be raised between the parties", and multiplicity of legal proceedings avoided.» Το Ανώτατο Δικαστήριο σε δυο πολύ πρόσφατες αποφάσεις του επαναδιατύπωσε τις αρχές που διέπουν αυτού του είδους τις αιτήσεις. Στην απόφασή στην υπόθεση Investylia Public Co v. Ανδρέα Μιντή Πολ. Εφ. 339/10 ημερ. 24/02/14 κατεγράφησαν τα ακόλουθα σημαντικά σε σχέση με την κατεύθυνση της νομολογίας επι των αιτήσεων τροποποίησης: «Σημειώνουμε περαιτέρω ότι η σύγχρονη τάση, που παρουσιάζει η νομολογία, είναι προς την κατεύθυνση της έγκρισης αιτήσεων για τροποποίηση παρά το αντίθετο, εκτός βέβαια αν σοβαροί λόγοι συνηγορούν προς την αντίθετη προσέγγιση.» Πιο πρόσφατα στην υπόθεση Investylia Public Co Ltd ν. Βάσου Ιωάννου και Ήβης Ιωάννου Χατζηπαντέλα ως διαχειριστές της περιουσίας του Μιχάλη Ιωάννου Πολ. Εφ. 231/11 ημερ. 07/03/14 κατεγράφησαν τα ακόλουθα: «Αναμφίβολα η τροποποίηση σε περίπτωση που η αίτηση υποβάλλεται εγκαίρως και δεν επηρεάζει δυσμενώς τα συμφέροντα της άλλης πλευράς γίνεται αποδεκτή με περισσότερη ευκολία. Ο χρόνος της υποβολής της σκοπούμενης τροποποίησης αποτελεί σχετικό κριτήριο και τα Δικαστήρια αρνούνται κατά κανόνα διερεύνηση θεμάτων όταν η ακρόαση ήδη έχει αρχίσει. Η έκταση της τροποποίησης έχει τη δική της αυτοτελή σημασία εφόσον έχει επιπτώσεις στην τροχιοδρόμηση του προγραμματισμού της ακρόασης (Βερεγγάρια Παπακόκκινου κ.α. ν. Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ , Πολιτική Έφεση 242/11, ημερ. 19.7.2013). ......................................... Όπως δε υποδείχθηκε στην Panayiotis Georghiou (Catering) Ltd (ανωτέρω) αλλά και στην Flecha Contracting Ltd (ανωτέρω) η καθυστέρηση στην υποβολή αίτησης για τροποποίηση δεν εξετάζεται κατ΄ απομόνωση ως ορισμένης σημασίας και μάλιστα αποφασιστικής.» Των πιο πάνω καταγραφέντων οι αρχές που διέπουν τα της τροποποίησης δικογράφων έχουν εκτεθεί και αναλυθεί σε σωρεία παλαιότερων αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου με τη δέουσα σαφήνεια. Μερικές αποφάσεις, στις οποίες έγινε ενασχόληση με το θέμα αυτό, είναι και οι αποφάσεις Ταξί Κυριάκος Λτδ ν. Παύλου
(1995)1 Α.Α.Δ. 560, SABA & Co (T.M.P) v. T.M.P Agents
(1994)1 A.A.Δ. 426, Federal Bank of Lebanon v. Σιακόλας
(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 223, ημερ.22/02/2002 και Δ. Σ. Αγλαντζιάς ν. Χαρικλείδη
(2001)1 Α.Α.Δ. 1608. Σύνοψη των καθιερωθέντων από τη νομολογία νομικών αρχών είναι η ακόλουθη: «
(1)Η τροποποίηση δικογράφων είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για αποτροπή της πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις όπου η τροποποίηση δύναται να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή ακόμη εκεί όπου η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής. Όπως αναφέρθηκε από το Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Σ. Νικήτα στη Χρίστου ν. Αζά
(1992)1 Α.Α.Δ. 704 στη σελίδα 707: «Η θεμελιακή αρχή που ξεπροβάλλει από τις αποφάσεις είναι πως τροποποίηση δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για αποτροπή πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιστάσεις που η τροποποίηση δυνατό να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή ακόμα εκεί που η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής.»
(2)Τροποποίηση δικογράφου θεωρείται ότι επιφέρει βλάβη στον αντίδικο όταν δεν μπορεί να αποζημιωθεί με χρήματα (βλ. Federal Bank of Lebanon (SAL) v. Ν. Σιακόλα,
(1999)1 Α.Α.Δ. 44.) Η τροποποίηση επιτρέπεται κατά κανόνα εφόσον δεν προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο δηλαδή, ζημιά άλλη από εκείνη που μπορεί να θεραπευθεί με την έκδοση της κατάλληλης διαταγής ως προς τα έξοδα.
(3)Επιτρέπεται η τροποποίηση δικογράφου στις κατάλληλες υποθέσεις ακόμη και όταν μια τέτοια τροποποίηση είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης νοουμένου ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με χρήματα.
(4)Στον προσδιορισμό των συμφερόντων της δικαιοσύνης, όπως διαγράφονται στην κάθε υπόθεση, συνεκτιμούνται και οι επιπτώσεις από την τροποποίηση στα δικαιώματα και συμφέροντα του αντιδίκου. Η διεξαγωγή της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο καθιερώνεται από το Άρθρο 30.2 του Συντάγματος ως θεμελιώδες δικαίωμα του κάθε διαδίκου (βλ. Φοινιώτης ν. Greenmar Navigation
(1989)1 (E) A.A.Δ. 33).
(5)Ο παράγοντας χρόνος, στην υποβολή αίτησης τροποποίησης, είναι σχετικός χωρίς να είναι εκ προοιμίου και απαραίτητα αποφασιστικής σημασίας (βλ. Astor Manu-Facturing & Exporting Co κ.ά ν. A & G Leventis & Company (Nigeria) Ltd κ.ά.
(1993)1 Α.Α.Δ. 726). Όμως, όσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση ανάλογα μεγαλύτερο είναι το βάρος το οποίο πρέπει να αποσεισθεί για να γίνει δεκτή η αίτηση για παροχή θεραπείας. Επιπρόσθετα, κάθε καθυστέρηση πρέπει να αιτιολογείται. Όπως έχει τονισθεί στην υπόθεση Φοινιώτης (πιο πάνω): «... Το αποδεικτικό βάρος για την αιτιολόγηση του αιτήματος και της καθυστέρησης στην διατύπωση των θέσεων του αιτητή ποικίλει ανάλογα με το στάδιο το οποίο υποβάλλεται η αίτηση. Όσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση ανάλογα επαυξάνει και το βάρος το οποίο πρέπει να αποσείσει ο αιτητής για την έκδοση διατάγματος για τροποποίηση.» Βλ. επίσης την υπόθεση Fereos Ltd v. Martin Bros Tobacco Co Inc
(1997)1 Α.Α.Δ. 378.»
(6)Η σημασία του θέματος της δικαιολόγησης της καθυστέρησης ποικίλει ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης κυρίως σε συσχετισμό προς τη γνησιότητα των προθέσεων του αιτητή και την αναγκαιότητα ή το βαθμό της χρησιμότητας της τροποποίησης (βλ. SABA & Co. (T.M.B.) v. T.M.P. Agents
(1994)1 A.A.Δ. 426).
(7)Η έναρξη της δίκης δεν δημιουργεί ανυπέρβλητο εμπόδιο στην επιδίωξη της τροποποίησης υπεράσπισης. Στο στάδιο αυτό όμως, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με φειδώ λαμβάνοντας υπόψη τον εκτροχιασμό της δίκης από την προσδιορισθείσα πορεία και τις αναπόφευκτες επιπτώσεις στα δικαιώματα του αντιδίκου (βλ. Φοινιώτης (πιο πάνω) και Γραμμές Στρίντζη ν. Επίσημος Παραλήπτης
(1995)1 Α.Α.Δ. 607). Το Δικαστήριο αντιμετωπίζει με διστακτικότητα αιτήσεις για τροποποιήσεις της δικογραφίας κατά την δίκη (βλ. Kallice Holding Co Ltd ν. M.T.R. Metals (Overseas) Ltd (Aρ. 1)
(1996)1 Α.Α.Δ. 162).
(8)Όσο φιλελεύθερη και αν δικαιολογείται να είναι η προσέγγιση στο θέμα τροποποίησης δικογράφων το ζήτημα εξακολουθεί να υπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Γνώμονας για την άσκηση αυτής της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου είναι το σύνολο των περιστατικών και όχι μόνο το επανορθώσιμο των συνεπειών της τροποποίησης ανεξάρτητα από οποιοδήποτε άλλο (βλ. Ταξί Κυριάκος Λτδ ν. Παύλου (ανωτέρω).» Στην υπόθεση Δόμνα Χριστοδούλου ν. Αθηναϊδος Χριστοδούλου κ.ά.
(1991)1 Α.Α.Δ. 934, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Αναμφίβολα η σύγχρονη τάση, όπως βγαίνει από τη σχετική νομολογία, είναι τα Δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες υποθέσεις ακόμη και όταν μια τέτοια τροποποίηση είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης νοουμένου βέβαια ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε ν' αποζημιωθεί με χρήμα». Επαναδιατυπώθηκαν, οι πιο πάνω αρχές, στις αποφάσεις Jamal Y. Khan κ.α. v. Δημοκρατίας του Πακιστάν και Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Πολ. Έφ.295/10, ημερ.11/07/2011, Κώστας Παφίτης & Υιοί Λτδ ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Πολ. Εφ.204/2009, ημερ.25/04/2012 και στην D.J. Karapatakis & Sons Ltd v. Δήμου Στροβόλου Πολ. Εφ. 135/11 ημερ. 13/06/2013 στην οποία το Ανώτατο Δικαστήριο υιοθέτησε το σκεπτικό της Παπαχρυσοστόμου ν. Κ. Γρηγοριάδης & Συνέταιροι, κ.α., Π.Ε. 79/09, ημερ. 4/5/12 στην οποία είχαν καταγραφεί τα ακόλουθα: «Το συμπέρασμα που μπορεί με ασφάλεια να συναχθεί από τη σχετική νομολογία, είναι ότι το θέμα, τροποποίησης δικογράφων, ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου η οποία ασκείται φιλελεύθερα και δεν διέπεται από άκαμπτους κανόνες, αλλά από διάφορους παράγοντες, η βαρύτητα των οποίων ποικίλει ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Η βασική αρχή η οποία πηγάζει μέσα από την εν λόγω νομολογία είναι ότι στις περιπτώσεις όπου ο προσδιορισμός της ουσίας της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων και η αποτροπή της πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών επιβάλλουν την τροποποίηση των δικογράφων, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται υπέρ της έγκρισης της αίτησης νοουμένου ότι δεν θα προκληθεί βλάβη ή αδικία στην άλλη πλευρά η οποία δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με χρήμα ή ο αιτητής δεν ενεργεί κακόπιστα. Το αποδεικτικό βάρος για την αιτιολόγηση του αιτήματος και της οποιασδήποτε καθυστέρησης στη διατύπωση των θέσεων του αιτητή, ποικίλει ανάλογα με το στάδιο κατά το οποίο υποβάλλεται η αίτηση. Η έναρξη της δίκης δεν δημιουργεί ανυπέρβλητο εμπόδιο στην επιδίωξη τροποποίησης δικογράφων, όμως η άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου στο στάδιο αυτό, ασκείται με φειδώ. Τέλος μπορεί να λεχθεί ότι η εισαγωγή ενός νέου θέματος δεν συνεπάγεται κατ' ανάγκη και την απόρριψη της αίτησης, νοουμένου όμως ότι δεν έχει καταλυτικές συνέπειες για την αντίδικη πλευρά.» Στην υπό κρίση υπόθεση εκείνο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως πιο συγκεκριμένη θέση του Ενάγοντα είναι ότι η αίτηση έγινε με καθυστέρηση. Είναι βασικός λόγος Ένστασης το γεγονός ότι δεν αποκαλύπτεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση τροποποίησης πότε αποκαλύφθηκαν τα συγκεκριμένα γεγονότα, των οποίων επιχειρείται η εισαγωγή με την τροποποίηση, στους νέους δικηγόρους του Εναγόμενου. Από το περιεχόμενο του φακέλου του Δικαστηρίου σημειώνεται ότι καταχωρίστηκε έντυπο αλλαγής δικηγόρου στις 06/11/13 και η υπό κρίση αίτηση είχε καταχωριστεί στις 20/02/14, τρείς μήνες μετά. Αυτό όμως δεν εμποδίζει τη διόρθωση του λάθους, το οποίο προέκυψε λόγω κακής συνεννόησης του Εναγόμενου με τον προηγούμενο δικηγόρο του, έχοντας κατά νου ότι ο Εναγόμενος ήταν κλινήρης και αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας, θέση που δεν αμφισβητήθηκε από την πλευρά του Ενάγοντα - Καθ' ου η Αίτηση. Λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι παρά την όποια καθυστέρηση στην καταχώριση της αίτησης τροποποίησης η ακρόαση της υπόθεσης δεν έχει ακόμη αρχίσει είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε ζημιά στον Ενάγοντα από την τροποποίηση που να μην μπορεί να αποζημιωθεί με την κατάλληλη διαταγή για έξοδα. Αντίθετη κατάληξη όμως θα μπορούσε να οδηγήσει στην πρόκληση ανεπανόρθωτης ζημιάς για την πλευρά του Εναγόμενου -Αιτητή. Υπό το φως όλων των ανωτέρω δίδεται άδεια για τροποποίηση της Έκθεσης Υπεράσπισης ως η παράγραφος 1, 2 και 3 της Αίτησης. Η τροποποίηση να γίνει εντός δέκα
(10)ημερών από τη σύνταξη του παρόντος διατάγματος. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του Ενάγοντα - Καθ' ου η Αίτηση και εναντίον του Εναγόμενου - Αιτητή. Τα έξοδα (της αίτησης και τα σπαταληθέντα) καθορίζονται κατ' αποκοπή στο ποσό των €1.250- πλέον Φ.Π.Α και θα καταβληθούν στο τέλος της δίκης. (Υπ.) .............. Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε. Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο