SAVVAS GEORGIOU MARNEROS κ.α. ν. G.HASSAPIS HOLDINGS LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 1292/2011, 28/2/2014

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (όπως τροποποιήθηκε με τον Περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικό) (Αρ. 3) Διαδικαστικό Κανονισμό του 1999, ημερομηνίας 23.12.1999, που προνοεί πως: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39.» Αναφέρεται στην Αναφορικά με την Αίτηση του Φιλόκυπρου Ματθαίου κ.α.,

(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 508, 514 πως: «.το κατά πόσο θα επιτραπεί σε ένα διάδικο να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση σε μια αίτηση ενδιάμεσης φύσεως εμπίπτει σαφώς στη διακριτική ευχέρεια του πρωτόδικου δικαστηρίου.» Στην Stavros Georgiou & Son (Scrap. Metals) Ltd v. Του Πλοίου LIPA

(2000)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1976, 1981, αναφέρεται πως όταν προσωρινή προστασία εξασφαλίζεται μονομερώς: «Ο κανόνας, καθολικής εφαρμογής, είναι ότι δεν επιτρέπεται η επανόρθωση παράλειψης πρωθύστερα έτσι ώστε να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί η εικόνα που δόθηκε πρωταρχικά στο δικαστήριο.» Γίνεται παραπομπή στην Vuitton v. Δερμοσάκ Λτδ και άλλης

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1453, 1463 όπου αναφέρεται πως: «Η παροχή ενδιάμεσης θεραπείας συναρτάται άμεσα και αποκλειστικά από τα γεγονότα που τεκμηριώνουν το αίτημα». Γίνεται ακόμη αναφορά στην περίληψη (held) της απόφασης Vuitton όπου αναφέρεται πως: «Ενδιάμεση αίτηση - Τα γεγονότα που την θεμελιώνουν πρέπει να αποκαλύπτονται σε ένορκη δήλωση ή ενόρκους δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση - Δεν είναι επιτρεπτή η προσαγωγή πρόσθετης μαρτυρίας ή απαντητικής μαρτυρίας εκ μέρους του αιτητή, ή η καταχώρηση πρόσθετων ενόρκων δηλώσεων.» Δεν πρέπει να προκαλεί απορία ή σύγχυση η υιοθέτηση του τελευταίου πιο πάνω αποσπάσματος στην υπόθεση Stavros Georgiou γιατί παρόλο που η απόφαση έχει ημερομηνία 4.12.2000, τα γεγονότα της υπόθεσης αφορούσαν στον Μάρτιο του 1999, δηλαδή πριν την τροποποίηση της Δ.48 θ.4

(2). Αναφερόταν στην Vuitton σελ. 1465, πως: «Εφόσον αμφισβητούνται τα γεγονότα τα οποία στοιχειοθετούν την αίτηση, επιβάλλεται η απόδειξή τους από το διάδικο ο οποίος φέρει το βάρος της απόδειξης, όπως ορίζεται στη Δ.48 θ.4. Το αποδεικτικό μέσο, όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση που δε γίνεται πρόνοια περί του αντιθέτου, είναι η προφορική μαρτυρία». Η διαδικασία έχει αλλάξει. Αναφέρεται στην Ιacovou Brothers (Constr.) Ltd v. Fashionwise Ltd

(2000)1 (B) Α.Α.Δ. 1377, 1380-81, πως: «Επισημαίνουμε ότι με την πρόσφατη τροποποίηση του Κανονισμού 4 της Διαταγής 48 (Ίδε ο περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικός) (Αρ. 3) Διαδικαστικός Κανονισμός του 1999) η ακρόαση της αίτησης διεξάγεται με βάση τα γεγονότα που περιέχονται στις ένορκες δηλώσεις με δυνατότητα αντεξέτασης». Όταν δεν έχει εκδοθεί μονομερώς οιονδήποτε διάταγμα, πιο εύκολα μπορεί να ικανοποιηθεί η προϋπόθεση της ύπαρξης καλού λόγου για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Η αναφορά στο θεσμό σε συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις δεν υπαγορεύει τη μορφή και δεν περιορίζει τη θεματολογία της δήλωσης που μπορεί να επιτραπεί να καταχωριστεί. Αναμφίβολα μπορεί να αφορά σε ζήτημα που πρωτοεγείρεται με την ένσταση και χρήζει απάντησης. Η ένορκη δήλωση που για καλό λόγο μπορεί να επιτραπεί να καταχωριστεί, δεν περιορίζεται ούτε στο να συμπληρώσει την αρχικά καταχωρηθείσα, έννοια μάλλον ενστάσιμη καθ' όσον αφορά την περίπτωση που ενδιάμεσο διάταγμα έχει εξασφαλιστεί στη βάση της αρχικής, ούτε και στο να απαντήσει σε ζήτημα που εγείρεται στην ένσταση. Είναι μια επιπρόσθετη ένορκη δήλωση που αφορά σε κάτι το οποίο είναι ορθό και δίκαιο να τεθεί υπόψη του Δικαστηρίου. Στην Α. Messios & Sons Ltd κ.α. ν. Λεωνίδα (Αρ.1)

(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 195, 199 αναφέρεται πως: «Κατά την εκτίμησή μας τα στοιχεία που επιθυμούν να θέσουν ενώπιον του δικαστηρίου, οι εφεσείοντες-αιτητές, με τις δύο ένορκες δηλώσεις για τις οποίες ζητούν την άδεια του δικαστηρίου να καταχωρήσουν, είναι στοιχεία που σχετίζονται με τους ισχυρισμούς και τις θέσεις που πρόβαλε ο εφεσίβλητος-καθ΄ ου η αίτηση στην αρχική του ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης στην αίτηση επαναφοράς της έφεσης. Δεν πρόκειται, κατά την κρίση μας, για ανεπίτρεπτη μαρτυρία ούτε για επανάληψη των αρχικών ισχυρισμών των εφεσειόντων, αλλά για διευκρινίσεις και ισχυρισμούς που είναι επιθυμητό να επιτραπεί στους εφεσείοντες-αιτητές να προβάλουν, ώστε το δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων.» Δεν μπορεί να καθοριστεί εξαντλητικά τι είναι ορθό και δίκαιο να τεθεί, στην κάθε περίπτωση, υπόψη του Δικαστηρίου και συνεπώς τι συνιστά «καλό λόγο». Πέραν των βασικών αρχών τα επί μέρους κριτήρια είναι αναρίθμητα όσα και η ποικιλία των περιστάσεων της κάθε υπόθεσης. Την ύπαρξη καλού λόγου αποφασίζει το Δικαστήριο την κρίση του οποίου δεν μπορεί να υποκαταστήσει ο διάδικος. Επομένως προβαλλόμενη από τον Αιτητή θέση ότι υφίσταται καλός λόγος δεν έχει καμιά βαρύτητα ή σημασία. Ο Αιτητής πρέπει να θέσει υπόψη του Δικαστηρίου τα στοιχεία που καταδεικνύουν την ύπαρξη καλού λόγου διαφορετικά το Δικαστήριο δεν μπορεί να καταλήξει πως υφίσταται τέτοιος. Δεν είναι αναγκαίο ο Αιτητής να παρουσιάζει την ένορκη δήλωση που θα καταχωρήσει εάν του επιτραπεί, αναμφίβολα όμως το Δικαστήριο αποκομίζει την ακριβή μαρτυρία που επιθυμεί να παρουσιάσει εάν τούτο γίνει. (Βλ. Παπακοκκίνου κ.α. ν. Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ., Πολ.Εφ. 242/11, ημερ. 10.4.2012). Το Δικαστήριο πρέπει να ικανοποιηθεί πως υπάρχει καλός λόγος. Τίποτε λιγότερο. Ότι ζήτημα που επιτρέπεται να εισαχθεί με συμπληρωματική ένορκη δήλωση μπορεί να αγνοηθεί κατά την εκδίκαση της αίτησης δεν είναι λόγος και δεν δικαιολογεί ελαστικότητα στην άδεια για εισαγωγή του. Επιβάλλεται λοιπόν ξεχωριστή εξέταση του κάθε θέματος για το οποίο ο αιτητής εξαιτείται την άδεια του Δικαστηρίου για να αναφερθεί, μέσα στα πλαίσια των περιστάσεων της υπόθεσης, τι έχει ήδη τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου και πως προέκυψε η ισχυριζόμενη αναγκαιότητα για αναφορά ή περαιτέρω αναφορά σε αυτό. Κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να επιτρέψει την αναφορά σε επί μέρους θέματα με την καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη του και ποιο είναι το επίδικο ζήτημα στην αίτηση με το οποίο η διαπίστωση του καλού λόγου συναρτάται. Οι Εναγόμενοι 3 - 7 επιθυμούν να καταχωρήσουν συμπληρωματική ένορκη δήλωση για δύο θέματα. Το πρώτο αφορά στο ζήτημα της υπεράσπισης τους στην αγωγή. Σύμφωνα με την Ενορκη Δήλωση Παρπούνα ότι επιθυμείται είναι να καλυφθούν κάποιες περαιτέρω λεπτομέρειες που εκ παραδρομής δεν αναλύθηκαν σε μεγάλη έκταση. Η γενικότητα της αναφοράς δεν εξυπηρετεί γιατί το Δικαστήριο δεν μπορεί να γνωρίζει τι επιδιώκεται να προστεθεί. Μπορεί να είναι κάτι το ουσιώδες και σημαντικό, μπορεί όμως να πρόκειται για ανούσιους πλατειασμούς και γεγονότα άσχετα που δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη. Αδυνατεί να κρίνει το Δικαστήριο κατά πόσο υφίσταται καλός λόγος και τούτο αποβαίνει μοιραίο για την Αίτηση σε αυτή την έκταση. Το δεύτερο αφορά τόσο το ζήτημα της υπεράσπισης τους όσο και της παράλειψης εμφάνισης στην αγωγή. Οι Εναγόμενοι 3 - 7 επιθυμούν να αντικρούσουν τους ισχυρισμούς που προβλήθηκαν από τους ενιστάμενους Ενάγοντες με την παράγραφο 17 της Ενορκης Δήλωσης ημερ. 3.2.2014 του Χρ. Κοσιάρη. Αναφέρεται στην παρ.17 ότι μετά την επίδοση του Κλητηρίου Εντάλματος στην αγωγή οι Εναγόμενοι 3 - 7 εμφανίστηκαν στους δικηγόρους των Εναγόντων αυτοπροσώπως και ανέφεραν ότι θα διευθετήσουν με τους Εναγόμενους 1 και 2 την οφειλή προς τους Ενάγοντες. Το ζήτημα τούτο είναι συγκεκριμένο. Προβάλλεται από τους Ενάγοντες η θέση ότι οι Εναγόμενοι 3 - 7 ενήργησαν κατά συγκεκριμένο τρόπο και οι τελευταίοι επιθυμούν να προβάλουν πως η θέση των Εναγόντων δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Η ανάγκη προβολής της εκδοχής των Εναγομένων 3 - 7 προέκυψε συνεπεία του ισχυρισμού των Εναγόντων. Στη γραπτή αγόρευση των δικηγόρων των Εναγομένων 3 - 7 αναφέρεται πως αυτοί επιδιώκουν να εισάξουν θέμα που προέκυψε από τις αναφορές των Εναγόντων ως προς το ότι οι Εναγόμενοι 3 - 7 έλαβαν γνώση της απόφασης όταν καταχωρίστηκε επιβάρυνση (memo) επί της περιουσίας τους. Τέτοιο ζήτημα δεν ηγέρθηκε με την υπό εκδίκαση αίτηση. Το ζήτημα της καταχώρησης επιβάρυνσης αναφέρεται στις παραγράφους 8 και 14 (ε) και (στ) της ένορκης δήλωσης Κοσιάρη ημερ. 3.2.2014. Αυτό που ζητήθηκε με την Αίτηση και την Ενορκη Δήλωση Παρπούνα ήταν να απαντηθούν οι ισχυρισμοί της παραγράφου 17. Καταλήγω πως υπάρχει καλός λόγος ώστε να επιτραπεί η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης εκ μέρους των Εναγομένων 3 - 7 για να αντικρούσουν τους ισχυρισμούς της παρ.17 της Ενορκης Δήλωσης Κοσιάρη, ημερ. 3.2.2014. Τα έξοδα της Αίτησης, όπως τούτα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, θα είναι έξοδα στην πορεία της Αίτησης ημερομηνίας 4.9.2013 αλλά σε καμιά περίπτωση εναντίον των επιτυχόντων Εναγομένων 3 - 7. (Υπ.) .............. Χ. Μαλαχτός, Π.Ε.Δ. /ΚΣ Subject: Civil/Other Action/Interim Αναφορά: Αίτηση για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο