ΜΑΡΙΑ ΑΥΓΟΡΙΤΟΥ εκ Λάρνακας, ως διαχειρίστρια της περιουσίας του Χρήστου Αυγορίτου ν. Σπύρος Δημητρίου κ.α., Αρ. Αγωγής: 1865/13, 14/2/2014

(3)μήνες αργότερα επισκέφθηκαν τον Σπύρο Δημητρίου, γιο του Δημητρίου, ο οποίος τους ανάφερε ότι ήταν ενήμερος για την οφειλή του πατέρα του προς αυτές αλλά δεν είχε χρήματα για να τους δώσει. Τούτο ο Σπύρος το ανάφερε και σε άλλο πρόσωπο. Πριν την επίσκεψη τους στο Σπύρο Δημητρίου, είχαν επισκεφθεί σε διάφορες ημερομηνίες, τον άνθρωπο κλειδί για τις αποζημιώσεις, Γιάννη Δανιήλ, ο οποίος μετά από κάποιους ενδοιασμούς, αν και δεν τους έδωσε τα σχετικά έγγραφα, στις 19/11/12 τους παρέδωσε μια λογιστική κατάσταση, Τεκμήριο 9, με βάση την οποία εξάγεται ότι δικαιούνται στο αξιούμενο ποσό. Αν και έγινε προσπάθεια εξεύρεσης συμβιβαστικής λύσης και ο Σπύρος Δημητρίου έκανε πρόταση για το ποσό των €22.000 τελικά την απέσυρε και αυτή. Επειδή δεν είχαν τα σχετικά έγγραφα που να αποδεικνύει τον συνεταιρισμό και την ιδιοκτησία ακίνητης περιουσίας του Αυγορίτη επικοινώνησαν με τον AKKELER ο οποίος της προμήθευσε με τα Τεκμήρια 2, 3, 4, 5 και 10 στην αίτηση, στο οποίο τελευταίο τεκμήριο που αποτελεί τα πρακτικά της συνεδρίασης μεταξύ των πιστωτών μελών της λέσχης της Kinshasa και της Κυβέρνησης του Κονγκό, φαίνεται και το όνομα του Γιάννη Δανιήλ. Μετά την εξασφάλιση των πιο πάνω στοιχείων και αφού ο Σπύρος δεν ανταποκρίθηκε στην επιστολή της Χρύσω ημερομηνίας 17/12/12, Τεκμήριο 11 στην αίτηση, για συνάντηση και επίλυση του θέματος προχώρησαν στην καταχώρηση της αγωγής και της παρούσας υπό κρίση αίτησης. Από την άλλη η εκδοχή που προβάλλεται από την ένορκη δήλωση του Σπύρου Δημητρίου, γιού του Δημητρίου, που συνοδεύει την ένσταση, είναι εντελώς διαφορετική από αυτή που περιγράφεται ανωτέρω από την θυγατέρα του Αυγορίτη, Μαρία Αυγορίτου, η οποία συνοψίζεται στα πιο κάτω: Ο Δημητρίου εγκαταστάθηκε στο Κονγκό το

1. Από το 1948 μέχρι το 1960 δημιούργησε επιχείρηση με φορτηγά οχήματα, υπεραγορές και κατά καιρούς επέκτεινε τη δραστηριότητα του και σε άλλους τομείς. Όταν το 1960 το Κονγκό απέκτησε την ανεξαρτησία του και οι Βέλγοι, που ουσιαστικά είχαν τις φυτείες καφέ, εγκατέλειψαν τη χώρα, ο Δημητρίου διεκδίκησε δικαστικά τις οφειλές που είχαν σε αυτόν οι Βέλγοι και αντί χρημάτων έλαβε τρία κτήματα με φυτείες καφέ μεταξύ των οποίων και η φυτεία «ΜΟΚΟΝΖΙ». Η συνολική περιουσία του Δημητρίου στο Κονγκό αποτελείτο από τρεις φυτείες καφέ που η κάθε μια από αυτές διέθετε δικό της εργοστάσιο και δικές της αποθήκες φύλαξης, αυτοκίνητα και καταστήματα λιανικής πώλησης - «supermarkets». Η πρώτη υπεραγορά μάλιστα αγοράστηκε από τον Δημητρίου από κάποιο θείο του ονόματι Παύλο το
2. Τελικά η περιουσία του Δημητρίου, μετά την επίταξη της από την κυβέρνηση του Κονγκό, παραδόθηκε σε συγκεκριμένα άτομα σε συγκεκριμένες ημερομηνίες το 1974 ως εμφαίνεται στα τεκμήρια 1Α, 1Β και 1Γ στην ένσταση, τα οποία είναι στη γαλλική γλώσσα και δεν είναι μεταφρασμένα γιατί κατά τον ισχυρισμό του ενόρκως δηλούντα δεν πρόλαβε να τα μεταφράσει και την απόδοση τους στην ελληνική γλώσσα κάνει ο ενόρκως δηλών ο οποίος αναφέρει ότι γνωρίζει τη γαλλική γλώσσα. Σύμφωνα δε με το τεκμήριο 1Β η φυτεία «ΜΟΚΟΝΖΙ» παραδόθηκε στον MUPAND GBADI στις 2/5/
3. Ο Αυγορίτης δεν είχε οιανδήποτε περιουσία στο Ζαϊρ και δεν υπήρχε καμία συμφωνία μεταξύ του και του Αυγορίτη για καταβολή στον τελευταίο αποζημιώσεων. Η διαχειρίστρια της περιουσίας του Αυγορίτη και οι αδελφές της σε κάποιες περιπτώσεις έθεσαν θέμα αποζημιώσεων αλλά ο Δημητρίου ουδέποτε τους υποσχέθηκε για καταβολή σε αυτές αποζημιώσεις. Απλά ο Δημητρίου επειδή υποσχέθηκε στην αδελφήτου ΄Ελλη να μην εκθέσει τον Αυγορίτη στις θυγατέρες του ότι δεν απέκτησε περιουσία στο Κονγκό δεν τους ανάφερε οτιδήποτε. Επί της ίδιας βάσης ζητήθηκε από τον Δημητρίου από τον γιο του Σπύρο αν τα οικονομικά της οικογένειας τους το επέτρεπαν και το επιθυμούσε ο Σπύρος να τους έδινε ένα ποσό περί τις €20.000 από την κληρονομιά του Δημητρίου. Για το Τεκμήριο 8 στην αίτηση, το οποίο είναι η ένορκη δήλωση του Δημητρίου, στην οποία φαίνεται να προβαίνει σε παραδοχή για οφειλή στις θυγατέρες του Αυγορίτη επειδή έλαβε τις αποζημιώσεις αλλά δεν τις έδωσε στον Αυγορίτη, κατά τους Καθ' ων η Αίτηση δεν είναι γνήσιο και είναι άκυρο. Η πρώτη με την δεύτερη σελίδα δεν έχουν λογική συνέχεια, η πρώτη σελίδα δεν φέρει υπογραφή και η υπογραφή στη δεύτερη σελίδα δεν ανήκει στο Δημητρίου ως εξάγεται από το Τεκμήριο 6 στην ένσταση που είναι δέσμη τεσσάρων εγγράφων στα οποία φαίνεται η υπογραφή του Δημητρίου. Επίσης σύμφωνα με τον κοινοτάρχη που το πιστοποίησε η πιστοποίηση ήταν ως πιστό αντίγραφο του πρωτοτύπου και όχι ως πρωτότυπο εξ ου και φέρει σφραγίδα «This is a true copy of the original». Από τα ποσά δε που καταβλήθηκαν στον Δημητρίου, σύμφωνα με τα Τεκμήρια 3, 4 και 5 στη γαλλική γλώσσα και τα αντίστοιχα της Τεκμήρια 3Α, 4Α και 5Α στην ελληνική γλώσσα στην ένσταση, φαίνεται ότι είναι διαφορετικά και ως εκ τούτου είναι λανθασμένα αυτά που αναφέρονται από την Αιτήτρια. Σε σχέση με τα Τεκμήρια 9 και 10Α στην αίτηση, που εξασφάλισαν από τον Γιάννη Δανιήλ, αυτά όπως το πληροφόρησε ο Δανιήλ και ο ίδιος πιστεύει κλάπηκαν κατά την διάρκεια κάποιας από τις συναντήσεις που είχαν οι τρεις αδελφές με το Δανιήλ γιατί όπως του είπε ο Δανιήλ εξήγησε σε αυτές ότι δεν μπορούσε να τους δώσει οιονδήποτε έγγραφο γιατί αφορούσαν τον Δημητρίου και τον Σπύρο και μετά το θάνατο του Δημητρίου τον Σπύρο. Όσον αφορά τα αυτοκίνητα που αναφέρονται στην παρ. 44(α) και (β) της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση είναι εγγεγραμμένα επ' ονόματι του Δημητρίου και του Σπύρου. Οι μοτοσυκλέτες που αναφέρονται στην παρ. 44(γ) έχουν διαγραφεί ενώ οι μοτοσυκλέτες που αναφέρονται στην παρ. 44(δ) έχουν πωληθεί σε τρίτα πρόσωπα. Ενδεικτικά δε για την συνιδιοκτησία των ως άνω οχημάτων κατατέθηκε ως Τεκμήριο 7 στην ένσταση αντίγραφο του πιστοποιητικού εγγραφής του αυτοκινήτου KQF
4. Ως εκ τούτου στο βαθμό που το διάταγμα επηρεάζει δικαιώματα τρίτου προσώπου αυτό δεν μπορεί να εκδοθεί. Περαιτέρω το διάταγμα δεν μπορεί να εκδοθεί γιατί το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας δεν έχει κατά τόπο δικαιοδοσία αφού η αξίωση βασίζεται σε απαλλοτρίωση και/ή αποζημίωση για αναγκαστική εξαγορά που καταβλήθηκε στο εξωτερικό. Τέλος, πέραν του ότι δεν υπήρξε πλήρη αποκάλυψη γεγονότων και δεν ήρθε η Αιτήτρια με καθαρά χέρια, δεν πληρείται καμιά από τις τρεις προϋποθέσεις που πρέπει να συνυπάρχουν για να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα και ούτε είναι εύλογο και δίκαιο να εκδοθεί. Στις αγορεύσεις των δικηγόρων των δύο πλευρών γίνεται αναφορά στα όσα, ουσιαστικά, καταγράφονται στις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση και την ένσταση καθώς και σε τεκμήρια που επισυνάπτονται με αυτές, με ανάλογη επιχειρηματολογία επί αυτών που κάθε δικηγόρος θεωρεί από τη μια ότι προωθεί τη δική του εκδοχή και από την άλλη πλήττει τον αντίδικο του, επικαλούμενοι σχετική νομολογία επί του θέματος. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Είναι βασική αρχή του δικαίου ότι το Δικαστήριο αποφασίζει τις διαφορές των μερών, αφού ακούσει όλους τους διαδίκους. Δεν εκδίδει διαταγή πριν ακούσει και το άλλο μέρος. Αυτό εκφράζεται με το λατινικό αξίωμα «audi alteram partem». Κατά παρέκκλιση, όμως, ο νομοθέτης για επείγουσες περιπτώσεις ή άλλες ιδιάζουσες περιστάσεις, για να είναι αποτελεσματική η θεραπεία, επιτρέπει την έκδοση διαταγμάτων χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος. Αυτό προβλέπεται στο άρθρο 9 εδάφιο

(1)του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6. Το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στο Δικαστήριο πλατιά εξουσία που δεν υποβάλλεται σε περιορισμούς αναφορικά με το ποιο μπορεί να είναι το αντικείμενο ή το περιεχόμενο του διατάγματος. Εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις στις οποίες θα αναφερθώ κατωτέρω, το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει, σε κάθε πολιτική διαδικασία οιανδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, απαγορευτικό ή προστακτικό, αν αυτό κρίνεται δίκαιο και πρόσφορο. Αυτή η γενική διατύπωση του άρθρου 32 έχει ερμηνευθεί με τρόπο που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν εξαιρούνται από τα διατάγματα που μπορούν να εκδοθούν δυνάμει του άρθρου 32, τα διατάγματα που προσδιορίζονται ρητά από τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ. 6 (βλ. Papastratis v. Petrides

(1979)1 C.L.R. 231 και Lakatamitis v. Theodorou

(1983)1 C.L.R. 520). Για την επιτυχή κατάληξη της αίτησης δυνάμει του αναφερθέντος άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, το οποίο αναφέρεται σ΄ οιονδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, πρέπει να πληρούνται οι εξής τρεις προϋποθέσεις: (A) H ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. (Β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. (Γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. (βλ. Odysseos v. Pieris Estates Ltd & Another

(1982)1 C.L.R. 557) Τέλος, εάν πληρούνται οι τρεις αυτές προϋποθέσεις κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα (Βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλης Χατζηβασίλης

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 132). Το Άρθρο 32 του Ν. 14/60 ερμηνεύτηκε σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου και οι αρχές που τέθηκαν απ΄ αυτές τις αποφάσεις είναι τόσο σαφείς που δεν χρειάζεται εκτενής αναφορά στις εν λόγω υποθέσεις. Αρκούμαι να αναφέρω μερικές απ΄ αυτές όπως, για παράδειγμα, τις εξής: Karydas Taxi Co Ltd v. Komodikis

(1975)1 C.L.R. 321, Papastratis v. Petrides

(1979)1 C.L.R. 231, Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263, Stavrinou v. Asproghenis

(1985)1 C.L.R. 341, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Χ¨Βασίλη

(1989)1 Α.Α.Δ. 152, Κ.Ο.Τ. v. Αλκιβιάδης Θεωρή

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255, Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska A.D.

(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 225, PAREKO ALUMINIUM DESIGNS LTD v. MUSKITA ALUMINIUM CO. LIMITED κ.α.

(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 2015, Αριστοτέλους κ.ά. v. Benfleet Enterprises Ltd κ.ά.

(2006)1 Α.Α.Δ. 280, Ανδρέου v. Colossos Sings Ltd

(2009)1 A.A.Δ. 1040, Κίτσιος κ.ά. v. A. C. Kitsios Motors Ltd κ.ά.

(2010)1 Α.Α.Δ. 1262, Κυριακίδης v. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ, Πολιτική ΄Εφεση 83/08, ημ. 11/5/11, Μελάνθιους v Μελάνθιου, Πολιτική Έφεση 394/08, ημ. 28/12/11 και Αποστόλου v. Ιωάννου, Πολιτική ΄Εφεσης 20/10 και 21/10 ημερομηνίας 3/4/12. Από την υπόθεση Κ.Ο.Τ. v. Θεωρή παραθέτω το εξής απόσπασμα: «Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό το Νόμου έχει εξεταστεί επανειλημμένα από το Δικαστήριο σε σειρά υποθέσεων. Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Odysseos v. Pieris Estates Ltd & other

(1982)1 C.L.R. 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» Το Δικαστήριο όταν επιλαμβάνεται τέτοιου αιτήματος πρέπει να αποφεύγει να κρίνει την ουσία της αγωγής. Η προσέγγιση της μαρτυρίας έχει ως σκοπό μόνο τη διακρίβωση της ύπαρξης ή μη των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και πρόσφορο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. (Βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263). (A) ΣΟΒΑΡΟ ΖΗΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΕΚΔΙΚΑΣΗ Σχετικά με την πρώτη προϋπόθεση, δηλαδή του σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό αν αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα όσα φαίνονται στις έγγραφες προτάσεις. (Β) ΟΡΑΤΗ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή της ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, είναι αρκετό για τον ενάγοντα να δείξει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξει αυτό στο επίπεδο της στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που χρειάζεται για την απόδειξη της αγωγής. (Βλ. Odysseos v. Pierís Estates Ltd & other

(1982)1 C.L.R. 557 και Πουργουρίδη κ.ά. v. Μέζου κ.α.

(1994)1 Α.Α.Δ. 201, σελ. 207). Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (βλ. Ανδρέας Σάββα Κυτάλα v. Άννα Χρυσάνθου

(1996)1 Α.Α.Δ. 253, 257-8). (Γ) ΔΥΣΚΟΛΟ Ή ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΑΠΟΝΕΜΗΘΕΙ ΠΛΗΡΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΕ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟ ΣΤΑΔΙΟ ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΚΔΟΘΕΙ ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ Η προϋπόθεση, όπως φαίνεται και από την επιφύλαξη του άρθρου 32

(1)του Νόμου 14/60 και όπως εξηγήθηκε στις πιο πάνω αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είναι το κατά πόσο «θα είναι δύσκολο ή αδύνατο ν΄ απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο» αν δεν δοθεί το αιτούμενο διάταγμα και ο Αιτητής επιτύχει τελικά στην αγωγή του. Μια τέτοια περίπτωση είναι όταν ο ενάγων δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι δεν είναι δυνατός ο υπολογισμός. Μια άλλη περίπτωση είναι εκείνη όταν η οικονομική κατάσταση του εναγομένου είναι τέτοια που αν δεν εμποδιστεί η αποξένωση ακίνητης ή κινητής του περιουσίας θα είναι δύσκολο για τον ενάγοντα η εκτέλεση της απόφασης που πιθανόν να εκδοθεί υπέρ του. Επίσης το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας να εκδώσει ή όχι ένα προσωρινό διάταγμα, την αρχή ότι είναι ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά ή ίδια θεραπεία με αυτή της αγωγής έτσι ώστε ν΄ αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα δύο φορές. (Βλ. γενικά Halsbury´s Laws of England, 3η έκδοση, Τόμος 21, παράγρ. 763, Michael v. Brevinos Ltd

(1969)1 C.L.R. 578, Bhimjiyani v. Gregoriou

(1980)1 C.L.R. 14 και την υπόθεση Re Χ¨Κωνσταντή

(1988)1 Α.Α.Δ. 2187). Όπως έχει αναφερθεί ανωτέρω, είναι νομολογημένο ότι το δικαστήριο στο στάδιο αυτό της διαδικασίας δεν πρέπει να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Ούτε πρέπει να αποφαίνεται σε θέματα αξιοπιστίας εκτός εκεί που αυτό είναι απόλυτα αναγκαίο διότι διαφορετικά θα επηρεάζετο δυσμενώς η υπόθεση στην ουσία της για τον διάδικο εκείνο τον οποίο το Δικαστήριο έκρινε από αυτό το στάδιο ως αναξιόπιστο. (Βλ. μεταξύ άλλων Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263, σελ. 267-8, Γρηγορίου κ.α. v. Χριστοφόρου κ.α.

(1995)1 Α.Α.Δ. 248, σελ. 269-270, Demades Overseas Ltd v. Studio Ma.St. Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 799 και Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 788). Τα ίδια ειπώθηκαν και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. (Βλ. Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska Banka A.D. Πολιτική Έφεση 10042, ημερομηνίας 23.02.1999, απόφαση πλειοψηφίας T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation, Πολιτική Έφεση 11159, ημερομηνίας 20.11.2002 και Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Limited κ.α., Πολιτική Έφεση 11156, ημερομηνίας 19.12.2002). Στην υπόθεση (T.A. Micrologic consultants Ltd) ο πρώην Εφέτης, κ. Νικολάου, διατύπωσε το θέμα ως εξής: «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεών μας: βλ. ενδεικτικά τις Constantinides v. Makriyiorghou

(1978)1 C.L.R. 585, Odysseos v. Pieris Estates & Others

(1982)1 C.L.R. 557 και Κυτάλα v. Χρυσάνθου κ.α.

(1996)1 Α.Α.Δ. 253. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά» Στην υπόθεση (Parico Aluminium Design Ltd), ο έντιμος Δικαστής κ. Καλλής υιοθέτησε το πιο πάνω απόσπασμα από την υπόθεση T.A. Micrologic και παράπεμψε επίσης στην υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης v. Nacantony Trading Co. Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ. 1653, όπου λέχθηκε ότι «. το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδώσει το διάταγμα αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης.». Σε αιτήσεις ενδιάμεσης φύσης υπό κανονικές συνθήκες πρέπει κι αυτές να υποστηρίζονται από ένορκες δηλώσεις προσώπων που έχουν προσωπική γνώση των γεγονότων όμως επιτρέπεται όπως μια ένορκη δήλωση περιέχει δηλώσεις κατόπιν πληροφοριών νοουμένου ότι εκτίθενται οι πηγές τους. (Βλ. Δ.39 κ.2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και την υπόθεση Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453 σελ. 1463-1464 και Fashion Box S.R.L. v. Ferro Fashions Ltd, Πολιτική Έφεση 9984, ημερομηνίας 29.10.1999. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Έχοντας κατά νου τα όσα αναφέρονται στις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση και την ένσταση και τα επισυναπτόμενα με αυτές τεκμήρια εξετάζοντας πρώτα το θέμα της κατά τόπο δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου με γνώμονα το άρθρο 21 α) και β) του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 που αναφέρεται στην κατά τόπο αρμοδιότητα των Επαρχιακών Δικαστηρίων σε πολιτικές υποθέσεις, την ερμηνεία που δίνεται στον όρο «Βάσις της αγωγής», στο άρθρο 2 του ίδιου νόμου και τη νομολογία επί του θέματος Θεοχάρους v. Παστέλλη

(1993)1 Α.Α.Δ. 240, 245, Δημητρίου v. Δημητρίου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1153, 1161, C & K Κυριάκου και Αδελφοί Λτδ v. Ιωάννου

(1990)1 Α.Α.Δ. 479, Sevegee Ltd v. United Sea Transport Ltd κ.ά.

(1989)1 A.A.D. (E) 729, 732, Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ v. Γενικού Εισαγγελέα κ.ά.

(1991)1 Α.Α.Δ. 225, 229, Safarino Shoes Industry & Trading Company Ltd v. Της Βιομηχανίας Υποδημάτων Ε. Σταυρινού Λτδ

(1991)1 Α.Α.Δ. 1059, 1063, Μουριζινός v. Global Cruises S.A.

(1992)1 Α.Α.Δ. 1160, Lebois Hotel Management Ltd v. Μπάνττσιου

(1994)1 Α.Α.Δ. 634, Πουγιούκα v. Θρασυβούλου

(1998)1 Α.Α.Δ. 2014, 2021, Χριστοφόρου κ.ά. v. Paneyropian Insurance Co Ltd

(2002)1 Α.Α.Δ. 1644, Sartas Importers - Distributors Ltd v. Μαρούλλη

(2003), διαφαίνεται από την Έκθεση Απαίτησης ότι το αγώγιμο δικαίωμα πηγάζει από την προφορική συμφωνία που έγινε στην Επαρχία Λάρνακας μεταξύ του Αυγορίτη και του Δημητρίου ο οποίος αν και κατά τον ισχυρισμό της Αιτήτριας έλαβε το ποσό της αποζημίωσης από την κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων του Αυγορίτη από την κυβέρνηση του Κονγκό δεν την κατέβαλε στον Αυγορίτη ως ήταν η συμφωνία τους όταν κατά τον ισχυρισμό της Αιτήτριας του παρέδιδε το φάκελο με τα σχετικά έγγραφα που δικαιολογούσαν και αιτιολογούσαν την αξίωση τους κατά της κυβέρνησης του Κονγκό, καθώς επίσης και την έγγραφη αναγνώριση από τον Δημητρίου της οφειλής του προς τον Αυγορίτη για την αποζημίωση που έλαβε από την κυβέρνηση του Κονγκό για λογαριασμό του Δημητρίου, προς τις κληρονόμους του ως αναφέρεται στο Τεκμήριο 8. Ως εκ των πιο πάνω ο λόγος αυτός απορρίπτεται. Σε σχέση με το λόγο ένστασης ότι η Αιτήτρια δεν προέβη σε πλήρη αποκάλυψη γεγονότων και δεν ήρθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια, το μόνο που χρειάζεται να λεχθεί είναι ότι δεν εκδόθηκε μονομερώς διάταγμα αλλά η μονομερής αίτηση διατάχθηκε από το Δικαστήριο όπως επιδοθεί και τοιουτοτρόπως κατέστη δια κλήσεως. Θέμα για μη πλήρη αποκάλυψη τίθεται στην περίπτωση που έχει εκδοθεί μονομερώς το διάταγμα όπου κατά την έκδοση της ο Αιτητής έχει υποχρέωση σε πλήρη και δίκαια αποκάλυψη όλων των γεγονότων. Επομένως ούτε αυτός ο λόγος ευσταθεί και απορρίπτεται. Έχει γίνει πολύς λόγος για μη ύπαρξη πραγματικής μαρτυρίας, άκυρα έγγραφα, μη ύπαρξη υπογραφής στην πρώτη σελίδα του Τεκμηρίου 8, ότι δεν είναι η υπογραφή του Δημητρίου στην δεύτερη σελίδα αυτού του Τεκμηρίου καθώς και άλλων θεμάτων που εδράζονται στη γνησιότητα και την αλήθεια της μαρτυρίας. Ως προς τούτα αρκεί να υπενθυμίσω, όπως αναφέρεται στην νομολογία που γίνεται μνεία ανωτέρω, ότι το Δικαστήριο σε αυτό το στάδιο δεν αξιολογεί την μαρτυρία ούτε είναι επιτρεπτό να ενεργήσει με τρόπο που να δεικνύει αξιολόγηση της μαρτυρίας που ευρίσκεται ενώπιον του. Το Δικαστήριο εξετάζοντας στην όψη της τη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του θα αποφασίσει εάν πληρούνται ή όχι οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Το Δικαστήριο προβαίνοντας σε θεώρηση της μαρτυρίας που έθεσαν υπόψη του Δικαστηρίου με τις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση και την ένσταση και τα επισυναπτόμενα με αυτά τεκμήρια, φαίνεται να υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση αφού αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση που στηρίζεται σε αξίωση που θεμελιώνεται τουλάχιστο σε έγγραφη αναγνώριση χρέους ως εμφαίνεται από το Τεκμήριο 8 στην αίτηση αλλά και υποχρέωσης, προφανώς από συμφωνία, για καταβολή της αποζημίωσης που είσπραξε ο Δημητρίου από την κυβέρνηση του Κονγκό στον Αυγορίτη. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση δηλαδή της ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής η Αιτήτρια έχει δείξει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μία απλή δυνατότητα επιτυχίας αφού με βάση το Τεκμήριο 8 στην αίτηση φαίνεται ο Δημητρίου να αναγνώρισε την οφειλή του προς τον Αυγορίτη και τις κληρονόμους του που πηγάζει από την αποζημίωση που είσπραξε για τον Αυγορίτη από την κυβέρνηση του Κονγκό και δεν του την κατέβαλε. Η ύπαρξη των Τεκμηρίων 1Α, 1Β και 1Γ στην ένσταση για τα οποία δεν υπάρχει μετάφραση στην ελληνική γλώσσα αλά αποδίδεται το νόημα τους στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση από τον Σπύρο, δεν αποκλείει τα Τεκμήρια 4 και 5 στην Αίτηση. Ούτε βέβαια βρίσκονται σε αντίθεση τα Τεκμήρια 3 και 4 στην αίτηση. Απεναντίας φαίνεται εκ πρώτης όψεως ότι ενισχύει το ένα το άλλο. Σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση οι Καθ' ων η Αίτηση σε κανένα σημείο της ένορκης δήλωσης τους δεν ανάφεραν με στοιχεία την ικανότητα τους ή και την οικονομική ευρωστία τους για ικανοποίηση της απαίτησης σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής. Ούτε και εξήγησαν με οιονδήποτε τρόπο ότι δεν θα ήταν αδύνατο ή δύσκολο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εάν δεν εκδοθεί το διάταγμα. Η μόνη σχετική παράγραφος στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση είναι η παρ. 31 στην οποία αναφέρεται απλά ότι μπορεί να «αποζημιωθεί με αποζημιώσεις», όπως επί λέξει αναφέρεται, και ότι η περιουσία της οποίας αιτείται η δέσμευση της είναι δυσανάλογη, χωρίς όμως να παρουσιάζονται στοιχεία. Βέβαια δεν μου διαφεύγει το γεγονός ότι ούτε η Αιτήτρια παρουσίασε στοιχεία για την αξία της περιουσίας που αιτείται με το διάταγμα για μη αποξένωση της. Από την άλλη η Αιτήτρια αναφέρει ρητώς ότι σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής, και εν τω μεταξύ διανεμηθεί η περιουσία στους κληρονόμους του Δημητρίου, θα είναι αναγκασμένη να προχωρήσει εκ νέου δικαστικά εναντίον των προσώπων στα οποία θα έχει εγγραφεί η περιουσία του Δημητρίου με αποτέλεσμα την ταλαιπωρία της από τις χρονοβόρες διαδικασίες. Ενώ οι Καθ' ων η Αίτηση σε καμιά ζημιά θα υποστούν αφού η περιουσία θα εξακολουθεί να είναι εγγεγραμμένη επ' ονόματι του Δημητρίου. Η πιο πάνω προσέγγιση της Αιτήτριας με βρίσκει σύμφωνο αφού καμιά ζημιά δεν υπέδειξαν οι Καθ' ων η Αίτηση ότι θα υποστούν από την έκδοση του διατάγματος ενώ από την άλλη πράγματι εάν επιτύχει η αγωγή και στο μεταξύ η περιουσία αποξενωθεί με την μεταβίβαση της στους κληρονόμους του Δημητρίου οι οποίοι θα έχουν το δικαίωμα να την πωλήσουν ή να την δωρήσουν, πέραν της έναρξης νέας δικαστικής διαδικασίας και το χρόνο που θα χρειαστεί η εκδίκαση τέτοιων υποθέσεων είναι άγνωστο πόσα πρόσωπα θα εμπλακούν σε τέτοιες διαδικασίες όπως και ποιο θα είναι το αποτέλεσμα της εκδίκασης τους. Επίσης ο ισχυρισμός του Σπύρου ότι την επιχείρηση ενοικιάσεως οχημάτων ασκούσε από κοινού με τον Δημητρίου και από τον θάνατο του τελευταίου την ασκεί μόνος του και είναι και περιουσία του και άρα επηρεάζονται τα δικαιώματα του από την έκδοση ενός τέτοιου διατάγματος γι' αυτά τα οχήματα, σε υπόθεση που δεν έχει καμία σχέση, και ενδεικτικά για επίρρωση τούτου επικαλέστηκε το Τεκμήριο 7 στην ένσταση, στο οποίο φαίνεται ως συνιδιοκτήτης συγκεκριμένου αυτοκινήτου μαζί με το Δημητρίου, από τη μια τούτο βεβαιώνει ότι μόνο σε αυτό το όχημα είναι συνιδιοκτήτης με το Δημητρίου και από την άλλη ότι ιδιοκτήτης των υπολοίπων οχημάτων είναι ο Δημητρίου αφού με τον ίδιο τρόπο που παρουσίασε το Τεκμήριο 7 θα μπορούσε να παρουσιάσει στοιχεία για την συνιδιοκτησία και για τα υπόλοιπα οχήματα το οποίο δεν έπραξε. Επίσης η άσκηση της κοινής επιχείρησης ενοικιάσεως οχημάτων δεν αποδεικνύει από μόνη της την συνιδιοκτησία των οχημάτων αλλά χρειάζονται και άλλα στοιχεία τα οποία δεν προσκομίστηκαν. Άλλωστε η ενδεχόμενη έκδοση διατάγματος μη αποξένωσης των οχημάτων δεν στερεί το δικαίωμα του για συνέχιση της άσκησης της επιχείρησης. Από την υπάρχουσα μαρτυρία που βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου η Αιτήτρια έχει κατορθώσει να αποδείξει ότι πληρείται και αυτή η προϋπόθεση αφού όντως σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα υπό το φως των πιο πάνω. Το Δικαστήριο αφού βρήκε ότι πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 θα εξετάσει το θέμα κατά πόσο είναι εύλογο και δίκαιο η έκδοση του διατάγματος, έχοντας κατά νου τα στοιχεία που λαμβάνονται υπόψη. Ένας σχετικός παράγοντας είναι η καθυστέρηση. Στην συγκεκριμένη περίπτωση από τη στιγμή που περιήλθαν όλα τα απαραίτητα στοιχεία στην κατοχή της Αιτήτριας, αυτή έδρασε σε σύντομο χρόνο καταχωρώντας την αγωγή και ταυτόχρονα την υπό κρίση αίτηση. Συνεπώς δεν υπήρξε καθυστέρηση στην καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης. Άλλος σχετικός παράγοντας είναι οι αποζημιώσεις. Στην περίπτωση μας δεν έχει διαφανεί ούτε η οικονομική κατάσταση της Αιτήτριας, ούτε των Καθ' ων η Αίτηση. Όμως είναι σίγουρο ότι μετά την διανομή της περιουσίας του Δημητρίου στους κληρονόμους τις περισσότερες δυσχέρειες σε βαθμό μάλιστα εξαιρετικά δύσκολο να ανακτήσει αποζημιώσεις στο ύψος της απαίτησης εάν επιτύχει στην αγωγή, είναι η Αιτήτρια, ενώ εάν αποτύχει η αγωγή τα έξοδα που θα χρειαστεί να καταβάλει η Αιτήτρια στους Καθ' ων η Αίτηση θα είναι σαφώς πολύ μικρότερα. Επομένως και αυτός ο παράγοντας προσμετρά υπέρ της Αιτήτριας. Όπου οι άλλοι παράγοντες φαίνεται να είναι ισοζυγισμένοι το Δικαστήριο συνήθως θα λάβει τέτοια μέτρα τα οποία σκοπό έχουν τη διατήρηση του Status Quo. Αν από την άλλη εμποδίζεται ο Εναγόμενος σε κάτι που δεν έκανε προηγουμένως και η μόνη επίδραση είναι η αναβολή του, τότε δεν έχει να υποστεί οτιδήποτε. Αν και διαφάνηκε ότι δύο τουλάχιστον παράγοντες δεν είναι ισοζυγισμένοι αλλά είναι υπέρ της Αιτήτριας, εντούτοις εξετάζοντας και αυτόν τον παράγοντα, με γνώμονα τα όσα έχουν αναφερθεί ανωτέρω διαφαίνεται ότι τίποτα δεν θα διαταραχθεί στην κατάσταση των πραγμάτων ως είναι σήμερα και κανένα ουσιαστικό δικαίωμα των Καθ' ων η Αίτηση δεν θα επηρεαστεί σε σχέση με την ακίνητη ιδιοκτησία. Σε σχέση με τα κινητά ναι μεν δεν θα επηρεαστεί το δικαίωμα του Σπύρου στη συνέχιση της άσκησης της επιχείρησης της ενοικίασης οχημάτων, όμως ένεκα της φύσης τους, της χρήσης και του σκοπού που εξυπηρετούν και της ενδεχόμενης απώλειας τους από ένα δυστύχημα ή ένεκα του χρόνου που θα χρειαστεί να διεκπεραιωθεί η υπόθεση, κρίνω ότι για τα οχήματα υπάρχουν ιδιαιτερότητες τέτοιες που είναι δυνατό να επηρεαστούν τα δικαιώματα των Καθ' ων η Αίτηση, όπως π.χ. αν καταστεί αναγκαία η αντικατάσταση τους. Για όλους τους ανωτέρω λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω και να αναλύσω, η αίτηση επιτυγχάνει στο βαθμό που αναφέρεται ανωτέρω. Κατά συνέπεια εκδίδεται Διάταγμα ως η παράγραφος Β της Αίτησης με €900 έξοδα υπέρ της Ενάγουσας - Αιτήτριας και εναντίον των Εναγομένων - Καθ' ων η Αίτηση, καταβλητέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) .......... Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο