1. Perihan Torgut εκ Κερύνειας υπό την ιδιότητα της ως διαχειρίστρια της περιουσίας του Ismail Yusuf Zia κ.α. ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας κ.α., Αρ.αγωγής 1342/2007, 27/2/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:A53 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Χ.Μαλαχτού, Π.Ε.Δ. Αρ.αγωγής 1342/2007 Μεταξύ: 1. Perihan Torgut εκ Κερύνειας υπό την ιδιότητα της ως διαχειρίστρια της περιουσίας του Ismail Yusuf Zia, τέως από τη Λάρνακα και 2. Yusuf Zia εκ Λευκωσίας υπό την ιδιότητα του ως διαχειριστής της περιουσίας του Ismail Yusuf Zia, τέως από τη Λάρνακα και 3. Asime Orhan Bilgehan εξ Αμμοχώστου υπό την ιδιότητα της ως διαχειρίστρια της περιουσίας του Ismail Yusuf Zia, τέως από τη Λάρνακα και 4. Perihan Torgut εκ Κερύνειας υπό την ιδιότητα της ως διαχειρίστρια της περιουσίας της Muruvet Ismail Zia, τέως από τη Λάρνακα και 5. Yusuf Zia εκ Λευκωσίας υπό την ιδιότητα του ως διαχειριστής της περιουσίας της Muruvet Ismail Zia, τέως από τη Λάρνακα και 6. Asime Orhan Bilgehan εξ Αμμοχώστου υπό την ιδιότητα της ως διαχειρίστρια της περιουσίας της Muruvet Ismail Zia, τέως από τη Λάρνακα Εναγόντων και Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, εκ Λευκωσία Εναγόμενου Και ως ετροποποιήθη δυνάμει Διατάγματος ημερομηνίας 28.11.2008 Μεταξύ: 1. Perihan Torgut εκ Κερύνειας υπό την ιδιότητα της ως διαχειρίστρια της περιουσίας του Ismail Yusuf Zia, τέως από τη Λάρνακα και 2. Yusuf Zia εκ Λευκωσίας υπό την ιδιότητα του ως διαχειριστής της περιουσίας του Ismail Yusuf Zia, τέως από τη Λάρνακα και 3. Asime Orhan Bilgehan εξ Αμμοχώστου υπό την ιδιότητα της ως διαχειρίστρια της περιουσίας του Ismail Yusuf Zia, τέως από τη Λάρνακα και 4. Perihan Torgut εκ Κερύνειας υπό την ιδιότητα της ως διαχειρίστρια της περιουσίας της Muruvet Ismail Zia, τέως από τη Λάρνακα και 5. Yusuf Zia εκ Λευκωσίας υπό την ιδιότητα του ως διαχειριστής της περιουσίας της Muruvet Ismail Zia, τέως από τη Λάρνακα και 6. Asime Orhan Bilgehan εξ Αμμοχώστου υπό την ιδιότητα της ως διαχειρίστρια της περιουσίας της Muruvet Ismail Zia, τέως από τη Λάρνακα Εναγόντων και Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, εκ Λευκωσία 2. Υπουργού Εσωτερικών ως Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών Εναγομένων 27 Φεβρουαρίου, 2014. Για τους Ενάγοντες: κ.Αχ.Δημητριάδης για Λ.Δημητριάδης ΔΕΠΕ Για τον Εναγόμενο: κα Στ.Χούρη για Γενικό Εισαγγελέα ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι Ενάγοντες υπό την ιδιότητα τους ως διαχειριστές της περιουσίας αποβιωσάντων τουρκοκυπριακής καταγωγής ενήγαγαν τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας σε σχέση με περιουσίες των αποβιωσάντων που βρίσκονται στη Λάρνακα. Η ακρόαση της αγωγής άρχισε την 20.1.2014 και συνεχίστηκε την 21.2.2014, 22.1.2014 και 23.1.2014. Στη συνέχεια ορίστηκε για συνέχιση την 31.1.2014 για να αποφασίσει η πλευρά της υπεράσπισης κατά πόσο θα προσκόμιζε περαιτέρω μαρτυρία. Την 31.1.2014, όταν η υπεράσπιση ανακοίνωσε το κλείσιμο της υπόθεσης της, ο δικηγόρος των Εναγόντων υπέβαλε αίτημα όπως του επιτραπεί να παρουσιάσει μάρτυρες για να καταθέσουν ως τεκμήρια τα κατατεθειμένα ως Τεκμήρια Ε, Στ και Ζ προς αναγνώριση. Τα Τεκμήρια προς αναγνώριση είχαν κατατεθεί από το δικηγόρο των Εναγόντων κατά την αντεξέταση του Μ.Υ.1, Κωνσταντίνου Μουσικού, Κτηματολογικού Λειτουργού στο Κτηματολόγιο Λάρνακας, ώστε να του υποδειχθούν και να ερωτηθεί σχετικά. Πρόδηλος στόχος ήταν να του επιστηθεί η προσοχή στο ότι για τον υπολογισμό των αποζημιώσεων για απώλεια χρήσης ακινήτου περιουσίας άλλοι κτηματολογικοί λειτουργοί είχαν ακολουθήσει συγκεκριμένη μεθοδολογία. Η Δ.33 θ.7 (
- ii)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αναφέρεται στη διαδικασία κατά τη δίκη και τη σειρά με την οποία η κάθε πλευρά παρουσιάζει τη μαρτυρία της. Ο διάδικος που έχει το βάρος να αποδείξει την αξίωση του προσκομίζει όλη του τη μαρτυρία και στη συνέχεια τη μαρτυρία του προσκομίζει ο αντίδικος. Όπως αναφέρεται στην υποπαράγραφο (b), το πρώτο μέρος δεν μπορεί να προσκομίσει μαρτυρία προς απάντηση εκτός κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου. Στη Tsiartas and Another v. Taliotis
(1989)1 C.L.R. 216, 219, υιοθετείται απόσπασμα από την πρωτόδικη απόφαση που συνοψίζει το ζήτημα (σε δική μου μετάφραση): «Ο Δικαστής όμως έχει διακριτική ευχέρεια να επιτρέψει σε κάποιο από τα μέρη να προσκομίσει περαιτέρω μαρτυρία ακόμα και όταν αυτή η μαρτυρία θα μπορούσε να είχε παρουσιαστεί όταν το μέρος παρουσίαζε την υπόθεση του, εάν κρίνει ότι είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης ή προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου. (Doe d. Nicoll v. Bower [1851] 16 Q.B. 805; Rogers v. Manley [1880] 42 L.T. 584; Budd v. Davison [1880] 29 W.R. 192). O Δικαστής γενικά θα επιτρέψει τέτοια μαρτυρία να προσκομισθεί όταν το μέρος που ζητεί τούτο έχει ληφθεί εξαπίνης και γι΄ αυτό το λόγο δεν προσκόμισε αυτή τη μαρτυρία στην αρχή. (Βigsby v. Dickinson [1876] 4 Ch., p.24 C.A.). H μαρτυρία σε απάντηση είτε προφορική είτε με ένορκη δήλωση θα πρέπει κατά κανόνα αυστηρά να περιορίζεται στην αντίκρουση της μαρτυρίας του Εναγόμενου και όχι προς υποστήριξη της μαρτυρίας του Ενάγοντα.» (Βλ. ακόμα Standard Fruit Company (Bermuda) Ltd κ.α. ν. Gold Seal Shipping Company Ltd
(1996)1 ΑΑΔ 886, 887-8). Στην Αττεσλή κ.α. ν. Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ. Πολ.Εφ. 231/2009 και 47/2010, ημερ. 25.10.2013, αναφέρθηκε ότι: «Σε κάποιες υποθέσεις και στα πλαίσια της ακροαματικής τους διαδικασίας, δεν είναι πάντοτε δυνατόν να προβλεφθεί το κάθε στοιχείο μαρτυρίας, ακριβώς διότι, σε αρκετές περιπτώσεις, η ίδια η φύση των διαδικαστικών διαδικασιών ακολουθεί πορεία που είναι δυνατόν να οδηγήσει σε ανατροπές και εκπλήξεις, με αποτέλεσμα, προκειμένου να διαφυλαχθεί το συμφέρον της δικαιοσύνης, το Δικαστήριο να δίνει άδεια για παρουσίαση της μαρτυρίας εκ μέρους του διαδίκου που βρέθηκε προ εκπλήξεως.» Καθίσταται αναγκαίο το Δικαστήριο να διέλθει το περιεχόμενο των Τεκμηρίων προς αναγνώριση ώστε να διαπιστωθεί η υπόσταση της μαρτυρίας που επιδιώκεται να προσαχθεί. Κανένα από τα Τεκμήρια προς αναγνώριση δεν αφορά στα γεγονότα της υπό εκδίκαση υπόθεσης. Το Τεκμήριο Ε προς αναγνώριση είναι δισέλιδη δήλωση κάποιας Ασπασίας Λάμπρου, Κτηματολογικού Λειτουργού Α΄ στο Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας. Η δήλωση είναι ανυπόγραφη και πρόδηλα ετοιμάστηκε για να καταχωριστεί μέσα στο 2010 στην Αγωγή Αρ. 743/07 Ε.Δ. Αμμοχώστου. Η αγωγή εκείνη είναι ασύνδετη με την υπό εκδίκαση. Αφορούσε ως ενάγοντες κάποιους Θωμά και Ελένη Καούλλα και κάποιες περιουσίες που ενδιέφεραν εκείνους. Γίνεται στη δήλωση συνοπτική αναφορά στην προσέγγιση της δηλούσας όσον αφορά την ενοικιαστική αξία των περιουσιών που η αγωγή εκείνη αφορούσε. Αναφέρεται ότι: «
- Το σκεπτικό της εκτίμησής μου τόσο για την αγοραία αξία όσο και για την ενοικιαστική αξία φαίνεται στην εκτίμηση.
- Η ενοικιαστική αξία έχει υπολογιστεί αναφορικά με τα ακίνητα με προοπτικές ανάπτυξης σε ποσοστό 6% επί της αγοραίας αξίας ενώ για τα ακίνητα με καθαρά γεωργική χρήση υπολογίζεται με βάση τη σύγκριση της ενοικιαστικής αξίας παρόμοιων κτημάτων.
- Ο τόκος επί των ποσών που υπολογίστηκαν, σε περίπτωση που το Δικαστήριο ήθελε προχωρήσει να τον επιδικάσει, καθορίστηκε στο 7% ώστε να συνάδει με το μέσο όρο του δανειστικού επιτοκίου για ολόκληρη την υπό κρίση περίοδο.
- Η όλη προσέγγιση της εκτίμησης συνάδει με τις εκθέσεις που υποβλήθηκαν από το 2000 και μετά στο ΕΔΑΔ για την αγοραία και ενοικιαστική αξία των ακινήτων των προσφευγόντων στο ΕΔΑΔ.» Το Τεκμήριο Στ προς αναγνώριση φαίνεται να είναι η Εκτίμηση στην οποία γίνεται αναφορά στην παράγραφο 6 της Δήλωσης Λάμπρου και αναφέρεται στις ακίνητες περιουσίες που η Αγωγή 743/07 αφορούσε. Το Τεκμήριο Ζ προς αναγνώριση είναι επιστολή ημερομηνίας 21.3.2003 κάποιου Ν.Μικελλίδη για τον Επαρχο Λάρνακας. Απευθύνεται προς τον Αν. Διευθυντή Υπηρεσίας Διαχείρισης Τ/Κ Περιουσιών και αναφέρεται στο ενοίκιο τουρκοκυπριακής γης όπου είχε ανοικοδομηθεί κάποιος συνοικισμός. Επισυνάπτονται παραρτήματα από όπου φαίνεται πως το αγοραίο ενοίκιο για εμπορική γη καθορίστηκε ως το 3% της αγοραίας αξίας της ενώ για οικιστική γη στο 2% της αγοραίας αξίας της. Η επιστολή και τα παραρτήματα αφορούσαν την ακίνητη ιδιοκτησία κάποιων Ismail Yousouf Zia και Mourouvet Ismail Zia. Κατά πρώτο λόγο το μαρτυρικό υλικό που επιδιώκεται να προσαχθεί δεν έχει καμιά αποδεικτική αξία σε συνάρτηση με τα γεγονότα της υπό εκδίκαση αγωγής. Απλά θα καταδείκνυε πως σε άλλες περιπτώσεις, άλλοι κτηματολογικοί λειτουργοί υιοθέτησαν συγκεκριμένη μεθοδολογία. Το γεγονός τούτο δεν θα σήμαινε πως εκείνοι, τους οποίους το Δικαστήριο ουδέποτε θα είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει αφού ό,τι επιδιώκεται είναι απλά η παρουσίαση τους για να καταθέσουν τεκμήρια, ήταν σωστοί ή έστω πιο σωστοί από τον Μ.Υ.
- Ούτε βέβαια πως ο τελευταίος, καθ΄ όσον είχε διαφορετική προσέγγιση ήταν αναξιόπιστος. Ούτε στην έκταση που η μεθοδολογία τους θα συνέπλεε με αυτή του εκτιμητή των Εναγόντων Αντρέα Πανταζή (Μ.Ε.2) θα αποδείκνυε πως αυτός ήταν ορθός ή ορθότερος ή πιο αξιόπιστος από τον Μ.Υ.
- Κατά δεύτερο λόγο ο Πανταζής για να υποστηρίξει τη μεθοδολογία του αναφέρθηκε κατά τη μαρτυρία του στην Αγωγή 743/07 και στην προαναφερθείσα Ασπασία Λάμπρου η οποία, όπως σημείωσε, είχε χρησιμοποιήσει ακριβώς την ίδια μεθοδολογία όπως ο ίδιος. Αναφέρθηκε ακόμα στην επιστολή της 21.3.2003 εξηγώντας τη μεθοδολογία που περιγράφεται στην επιστολή και στα επισυναπτόμενα σε αυτή παραρτήματα. Είναι συνεπώς δεδομένο πως κατά τη παρουσίαση της υπόθεσης των Εναγόντων τα έγγραφα που αργότερα κατά την αντεξέταση του Μ.Υ.1 παρουσιάστηκαν ως Τεκμήρια προς αναγνώριση, ήταν στη διάθεση των Εναγόντων. Ηταν υπόψη και ενδεχομένως και στην κατοχή του Μ.Ε.2, και η πλευρά των Εναγόντων είχε πλήρη επίγνωση της σημασίας που σήμερα διατείνεται ότι έχουν. Εάν η κατάθεση των τριών εγγράφων ως τεκμηρίων εκρίνετο σκόπιμη όφειλε η πλευρά των Εναγόντων να τα παρουσίαζε όπως δικαιωματικά θα μπορούσε πριν κλείσει την υπόθεση της. Δεν είναι αποδεκτό πως οι Ενάγοντες εύλογα ανέμεναν ότι οι Εναγόμενοι θα παρουσίαζαν τη μαρτυρία που επιδιώκεται να προσαχθεί τώρα. Καταλήγω ότι το ζήτημα για το οποίο επιδιώκεται η προσαγωγή περαιτέρω μαρτυρίας ήταν ζήτημα που ήγειρε η πλευρά των Εναγόντων. Το ζήτημα δεν πρωτοηγέρθηκε κατά το στάδιο που παρουσιάστηκαν τα Τεκμήρια προς αναγνώριση, δηλαδή κατά την αντεξέταση του Μ.Υ.1, αλλά κατά το στάδιο της κύριας εξέτασης του Μ.Ε.2 ο οποίος επικαλέστηκε τη συγκεκριμένη μαρτυρία για να υποστηρίξει τη μεθοδολογία του. Επομένως δεν πρόκειται για ζήτημα που προέβαλε η υπεράσπιση και για το οποίο θα μπορούσε να δοθεί η ευκαιρία προσαγωγής απαντητικής μαρτυρίας στους Ενάγοντες για να το αντικρούσουν. Ούτε θα μπορούσε να θεωρηθεί πως οι Ενάγοντες βρέθηκαν με οποιοδήποτε τρόπο προ εκπλήξεως. Δεν υπάρχει έδαφος για να επιτραπεί το αίτημα τους το οποίο και απορρίπτεται. (Υπ.)......................... Χ.Μαλαχτός Π.Ε.Δ. /ΚΣ /ΚΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο