← Κύπρος

A.P. INDIVIDUAL USED CARS LIMITED ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΛΑΡΝΑΚΟΣ μέσω του ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 262/2014, 12/3/2014

A.P. INDIVIDUAL USED CARS LIMITED ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΛΑΡΝΑΚΟΣ μέσω του ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 262/2014, 12/3/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:A77 Αρ. Αγωγής: 262/2014 Μεταξύ: A.P. INDIVIDUAL USED CARS LIMITED Εναγόντων και

  1. ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΛΑΡΝΑΚΟΣ μέσω του ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
  2. LEASEPLAN UK LTD Εναγομένων 12 Μαρτίου, 2014 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες: κος Καμπούρης για Kampouri & Gialeli LLC Για Εναγόμενους 2: κα Λοΐζου για Χάρη Κυριακίδη Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Το ζήτημα που έχει εγερθεί και καλείται το Δικαστήριο να αποφασίσει είναι κατά πόσο θα πρέπει να επιδικαστούν υπέρ των Εναγομένων 2 τα έξοδα αίτησης που καταχώρησαν οι ίδιοι ημερομηνίας 23.10.2013 (στο εξής η «Επίδικη Αίτηση») και την οποία στη συνέχεια απέσυραν. Λόγω της φύσης του υπό κρίση ζητήματος, θεωρώ χρήσιμο να παραθέσω σε συντομία κάποια σχετικά γεγονότα όπως προκύπτουν από τον φάκελο της υπόθεσης. Το γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα της παρούσας αγωγής καταχωρήθηκε στις 21.8.2012 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας. Την ίδια ημέρα, οι Ενάγοντες πέτυχαν την έκδοση προσωρινού απαγορευτικού διατάγματος εναντίον των Εναγομένων
  3. Οι Εναγόμενοι 2 έφεραν ένσταση στην έκδοση του διατάγματος και με απόφαση του Δικαστηρίου επί της μονομερούς αίτησης που δόθηκε στις 12.12.2012 (στο εξής η «Απόφαση ημερ. 12.12.2012»), το Δικαστήριο κατέληξε ότι στερείται κατά τόπον δικαιοδοσία να επιληφθεί της αγωγής. Συνεπεία της διαπίστωσης αυτής το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα ακυρώθηκε. Το Δικαστήριο επιδίκασε τα έξοδα της διαδικασίας εκείνης υπέρ των Εναγομένων 2 και εναντίον των Εναγόντων. Οι Εναγόμενοι 2 προχώρησαν άμεσα με καταχώρηση καταλόγου εξόδων τα οποία υπολογίστηκαν από τον Πρωτοκολλητή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας και εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο. Στην πορεία, λόγω μη πληρωμής των εξόδων αυτών από τους Ενάγοντες, οι Εναγόμενοι 2 προχώρησαν με έκδοση εντάλματος εκτέλεσης κινητών αναφορικά με τα έξοδα. Στις 19.12.2013, παρά την απόφαση του Δικαστηρίου ότι στερείται κατά τόπο δικαιοδοσία να επιληφθεί της αγωγής, οι Εναγόμενοι 2 καταχώρησαν στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, αίτηση με την οποία ζητούσαν την απόρριψη της αγωγής λόγω μη προώθησης της από τους Ενάγοντες, αφού οι τελευταίοι δεν είχαν καταχωρήσει μέχρι την ημέρα εκείνη Έκθεσης Απαίτησης. Η Έκθεση Απαίτησης καταχωρήθηκε τελικά στις 22.3.
  4. Στις 2.5.2013, οι Ενάγοντες καταχώρησαν μονομερή αίτηση (στο εξής η «Αίτηση Αναστολής Εκτέλεσης Writ») με την οποία ζητούσα αναστολή εκτέλεσης του εντάλματος εκτέλεσης κινητών που είχε εκδοθεί αναφορικά με τα έξοδα που επιδικάστηκαν υπέρ των Εναγομένων 2 από το Δικαστήριο με την Απόφαση ημερ. 12.12.
  5. Το Δικαστήριο επιλήφθηκε της Αίτησης Αναστολής Εκτέλεσης Writ στις 7.5.2013 και εξέδωσε τα αιτούμενο διάταγμα το οποίο όρισε επιστρεπτέο, αρχικά, στις 14.5.
  6. Οι Εναγόμενοι 2 καταχώρησαν ένσταση στην Αίτηση Αναστολής Εκτέλεσης Writ στις 10.9.
  7. Στις 27.9.2013 οπόταν η Αίτηση Αναστολής Εκτέλεσης Writ ήταν ορισμένη για ακρόαση, το Δικαστήριο, αφού αναφέρθηκε στην Απόφαση ημερ. 12.12.2012, επεσήμανε ότι στερείτο δικαιοδοσίας να επιληφθεί της αγωγής. Ακολούθως, στις 4.10.2013, ο Πρωτοκολλητής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας διαβίβασε το φάκελο της αγωγής στον Διοικητικό Πρόεδρο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας για οδηγίες αναφορικά με τον περαιτέρω χειρισμό. Σύμφωνα με το περιεχόμενο του φακέλου, ακολούθησαν κάποιες εσωτερικές επικοινωνίες μεταξύ του Διοικητικού Προέδρου και του Πρωτοκολλητή και ο Διοικητικός Πρόεδρος κάλεσε τους δικηγόρους των διαδίκων ενώπιον του στις 31.10.2013 πριν δώσει οποιεσδήποτε οδηγίες. Στις 23.10.2013, οι Εναγόμενοι 2 καταχώρησαν την Επίδικη Αίτηση με την οποία ζητούσαν διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται: «

(1)ο παραμερισμός εκδοθέντος προσωρινού διατάγματος ημερομηνίας 7.5.2013 με το οποίο διατάχθηκε η αναστολή εκτέλεσης εντάλματος εκτέλεσης κινητών...
(2)όπως το σύνολο των δικηγορικών εξόδων πλέον ΦΠΑ στη διαδικασία που αφορά το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα υπό
(1)ανωτέρω, επιδικαστούν υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον των Εναγόντων, και
(3)η αναστολή της υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγής και πάσης άλλης διαδικασίας εκκρεμεί σε αυτή, λόγω έλλειψης κατά τόπου αρμοδιότητας του Δικαστηρίου». Στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Επίδικη Αίτηση, η ενόρκως δηλούσα αναφέρεται στο ιστορικό της υπόθεσης, στην Απόφαση ημερ. 12.12.2012 καθώς και ότι το ένταλμα εκτέλεσης κινητών εκδόθηκε λόγω μη πληρωμής των δικηγορικών εξόδων που επιδικάστηκαν υπέρ των Εναγόμενων 2 από το Δικαστήριο στις 12.12.
  1. Προσθέτει επίσης ότι, όπως φαίνεται από το πρακτικό του Δικαστηρίου ημερομηνίας 27.9.2013, διαπιστώθηκε τότε το προηγούμενο εύρημα περί έλλειψης δικαιοδοσίας του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας και έκτοτε η υπόθεση παρέμεινε εκτός πινακίου. Η ενόρκως δηλούσα εξηγεί ότι η Επίδικη Αίτηση καταχωρήθηκε διότι παρά το γεγονός ότι το Δικαστήριο κατέληξε ότι στερείται δικαιοδοσίας από τις 12.12.2012, εντούτοις δεν έχει εκδοθεί μέχρι σήμερα διάταγμα αναστολής της διαδικασίας, ότι είναι δίκαιο να ακυρωθεί το σύνολο των διαταγμάτων που έχει εκδοθεί άνευ αρμοδιότητας του Δικαστηρίου και να επιδικαστούν υπέρ των Εναγομένων 2 τα έξοδα που δικαιούνται. Στις 31.10.2013 οι δικηγόροι των Εναγόντων και των Εναγομένων 2 εμφανίστηκαν ενώπιον του Διοικητικού Προέδρου του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ο οποίος διαπίστωσε ότι έχει καταχωρηθεί η Επίδικη Αίτηση που ήταν ορισμένη για ακρόαση στις 4.12.
  2. Σύμφωνα με το σχετικό πρακτικό, έκρινε ότι θα έπρεπε το θέμα της αναστολής της αγωγής λόγω έλλειψης κατά τόπον αρμοδιότητας του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας θα έπρεπε να διασαφηνιστεί οριστικά στα πλαίσια εκείνης της αίτησης. Στις 4.12.2013, όπως φαίνεται και πάλιν από το σχετικό πρακτικό, το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι θα ασχοληθεί μόνο με το θέμα της δικαιοδοσίας και όχι με το αιτητικό της Επίδικης Αίτησης που ήταν ορισμένη εκείνη την ημέρα. Αφού άκουσε τις θέσεις των μερών, το Δικαστήριο κατέληξε ότι με δεδομένη την Απόφαση ημερ. 12.12.2012, δεν μπορούσε να εξετάσει την Επίδικη Αίτηση. Συνέχισε δε παραπέμποντας την αγωγή προς εκδίκαση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας το οποίο έχει κατά τόπον αρμοδιότητα να της επιληφθεί, δυνάμει του άρθρου 21
(4)του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/
  1. Ο φάκελος της υπόθεσης, ακολούθως διαβιβάστηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας, όπου ορίστηκε για πρώτη φορά στις 18.2.
  2. Την ημέρα εκείνη, η δικηγόρος των Εναγομένων 2 ανέφερε στο Δικαστήριο την πρόθεση της να αποσύρει την Επίδικη Αίτηση (η οποία και απερρίφθη ως αποσυρθείσα αφού, όπως ανέφερε, αύτη είχε καταστεί άνευ αντικειμένου. Ζήτησε όμως να επιδικαστούν υπέρ των Εναγόμενων 2 τα έξοδα της αίτησης εκείνης. Ο δικηγόρος των Εναγόντων έφερε ένσταση στο θέμα των εξόδων και έτσι προέκυψε το θέμα που καλείται να αποφασίσει το Δικαστήριο. Οι Εναγόμενοι 2 ανέπτυξαν τις θέσεις τους αναφορικά με το θέμα των εξόδων της αίτησης τους σε εκτενή γραπτή αγόρευση. Το κύριο επιχείρημα τους είναι ότι μετά τις 27.9.2013 η αγωγή παρέμεινε εκτός πινακίου και οι Ενάγοντες δεν έκαναν οποιοδήποτε διάβημα για την προώθηση της ή την παραπομπή της στο κατά τόπον αρμόδιο Δικαστήριο. Η θέση των Εναγόντων είναι ότι αυτά τα οποία ζητούν οι Εναγόμενοι 2 με το αιτητικό υπό παραγράφους 1 και 2 της Επίδικης Αίτησης, τα επιδιώκουν ήδη με την ένσταση που έχουν καταχωρήσει στην Αίτηση Αναστολής Εκτέλεσης Writ. Αναφορικά την παράγραφο 3 του αιτητικού, η έλλειψη δικαιοδοσίας είχε ήδη επισημανθεί από το Δικαστήριο για δεύτερη φορά στις 27.9.2013 και η παραπομπή της υπόθεσης στο κατά τόπον αρμόδιο Δικαστήριο ήταν ήδη υπό εξέλιξη. Η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να επιδικάζει έξοδα πηγάζει από το άρθρο 43 του Περί Δικαστηρίου Νόμου, Ν. 14/60και τη Δ.59 Θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η διακριτική αυτή ευχέρεια πρέπει να ασκείται δικαστικά (judicially). Όπως αναφέρεται σχετικά στο σύγγραμμα Annual Practice του 1960, σελ. 1822: «Wide though the discretion is, it is a judicial discretion and must be exercised on fixed principles, that is according to rules of reason and justice, not according to private opinion...or even benevolence..., or sympathy..., and the exercise of discretion even by a judge sitting alone must be justifiable...; for instance when a party successfully enforces a legal right, and in no way misconducts himself, then he is entitled to costs as of right...» Η διαγωγή και συμπεριφορά των διαδίκων καθώς και η υπαιτιότητα τους στη δημιουργία των εξόδων είναι παράγοντες που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας. Στην υπόθεση Φιλίππου ν Φιλίππου
(1990)1 Α.Α.Δ. 890, το Ανώτατο Δικαστήριο αναφέρει σχετικά τα ακόλουθα: «Η συμπεριφορά των διαδίκων κατά τη διαδικασία δεν είναι στοιχείο άσχετο με την υπόθεση ώστε σε περίπτωση που λαμβάνεται υπόψη στην επιδίκαση των εξόδων να θεωρηθεί ότι ισοδυναμεί με κακή άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστή.» Στην απόφαση του εκείνη το Ανώτατο Δικαστήριο ακολουθούσε της αρχές που τέθηκαν σε προγενέστερες υποθέσεις. Ενδεικτικά, στην υπόθεση Papakokkinou v Kanther
(1982)1 C.L.R.65, το Ανώτατο Δικαστήριο αναφέρει τα ακόλουθα σε σχέση με την ενάσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου: «.Costs form an issue to be resolved by the exercise of the Court's discretion. The discretion is exercised judicially in the light of the facts of the case, primarily its outcome. But the outcome is not the sole consideration to which the Court should pay heed. The conduct of the parties us also relevant... Where the plaintiffs have, by their conduct, occasioned part of the costs of the proceedings, it is legitimate for the trial Court to deprive them of part or the whole of their cost...» Επανέρχομαι τώρα στην παρούσα περίπτωση όπου οι Εναγόμενοι 2 εγκαταλείπουν την Επίδικη Αίτηση αποσύροντας την αλλά ζητούν τα έξοδα που έχουν ανακύψει στα πλαίσια της αίτησης αυτής. Στρέφομαι πρώτα στην ίδια την Επίδικη Αίτηση και στα διατάγματα που ζητούν με αυτήν από το Δικαστήριο οι Εναγόμενοι
  1. Έχω ήδη παραθέσει το σχετικό απόσπασμα πιο πάνω και δεν θα το επαναλάβω. Αυτό που διαπιστώνω είναι ότι οι Εναγόμενοι 2 ζητούν αντιφατικά μεταξύ τους διατάγματα. Στις παραγράφους 1 και 2 του αιτητικού, οι Εναγόμενοι 2 επιδιώκουν αποτέλεσμα το οποίο έχουν ήδη ζητήσει από το Δικαστήριο με την ένσταση τους που καταχώρησαν στα πλαίσια της Αίτησης Αναστολής Εκτέλεσης Writ. Στην δε παράγραφο 3 του αιτητικού, ζητούν αναστολή της διαδικασίας λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. Ζητούν δηλαδή από το ίδιο Δικαστήριο να αναστείλει την ενώπιον του διαδικασία λόγω αναρμοδιότητας και έλλειψης δικαιοδοσίας αλλά, ταυτόχρονα, να εκδώσει υπέρ τους διατάγματα. Θεωρώ ότι αυτά που επιδιώκουν με την Επίδικη Αίτηση οι Εναγόμενοι 2 αλληλοαναιρούνται. Έρχομαι τώρα στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Επίδικη Αίτηση όπου η ενόρκως δηλούσα επιρρίπτει ευθύνη στους Ενάγοντες διότι μετά την Απόφαση ημερ. 12.12.2012 συνέχισαν να προβαίνουν σε διαβήματα ενώπιον αναρμόδιου Δικαστηρίου. Παραλείπει όμως η ενόρκως δηλούσα να αναφέρει ότι και οι ίδιοι οι Εναγόμενοι 2 προέβησαν σε διαβήματα ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Συγκεκριμένα, όπως έχω ήδη αναφέρει πιο πάνω, μετά την έκδοση της Απόφασης ημερ. 12.12.2012, οι Εναγόμενοι 2 καταχώρησαν αίτηση για απόρριψη της αγωγής λόγω της παράληψης των Εναγόντων να την προωθήσουν επειδή δεν είχε καταχωρηθεί μέχρι τότε Έκθεση Απαίτησης. Σημειώνω επίσης ότι σε μεγάλο αριθμό εμφανίσεων που ακολούθησαν την Απόφαση ημερ. 12.12.2012, ούτε οι ίδιοι ήγειραν το θέμα της έλλειψης δικαιοδοσίας του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας να επιλαμβάνεται της αγωγής. Επομένως για το γεγονός ότι μετά την Απόφαση ημερ. 12.12.2012 το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας συνέχισε να επιλαμβάνεται της αγωγής δεν ευθύνονται αποκλειστικά οι Ενάγοντες αλλά την ίδια ευθύνη φέρουν και οι Εναγόμενοι
  2. Οι Εναγόμενοι 2 επίσης επιχειρηματολογούν ότι όταν η υπόθεση τέθηκε εκτός πινακίου στις 27.9.2012 οπόταν το Δικαστήριο ήγειρε ξανά θέμα αναρμοδιότητας, οι Ενάγοντες δεν προέβησαν σε οποιοδήποτε διάβημα για την παραπομπή της υπόθεσης ενώπιον του κατά τόπον αρμόδιου Δικαστηρίου. Σημειώνω όμως ότι ούτε οι ίδιοι οι Εναγόμενοι 2 προέβησαν σε οποιοδήποτε τέτοιο διάβημα ούτε υπέβαλαν σχετικό αίτημα για παραπομπή. Με την Επίδικη Αίτηση δε, αυτό που ζητούν είναι μόνο η αναστολή της αγωγής και όχι η παραπομπή της. Πρέπει επίσης να σημειώσω ότι οι Εναγόμενοι 2 καταλογίζουν στους Ενάγοντες ότι δεν ενήργησαν σύμφωνα με τις υποδείξεις του Δικαστηρίου στις 27.9.
  3. Από το σχετικό πρακτικό όμως διαπιστώνω ότι το Δικαστήριο δεν προέβη σε οποιαδήποτε σχετική σύσταση ή υπόδειξη. Διαφωνώ επίσης με τη θέση των Εναγομένων 2 ότι το διάστημα που η υπόθεση βρισκόταν εκτός πινακίου, ήτοι από 29.9.2012 μέχρι τις 23.10.2013 που καταχώρησαν την Επίδικη Αίτηση τους, ήταν τόσο μεγάλο ώστε να συνιστά αδιαφορία ή αδράνεια από την πλευρά των Εναγόντων. Όπως φαίνεται εξ άλλου από τον ίδιο το φάκελο, βρισκόταν ήδη σε εξέλιξη η διαδικασία παραπομπής της αγωγής στο κατά τόπον αρμόδιο Δικαστήριο. Ανακεφαλαιώνοντας, δεν θεωρώ ότι οι Ενάγοντες ευθύνονται για τη δημιουργία των εξόδων της Επίδικης Αίτησης. Αντίθετα τα επιχειρήματα που προβάλλουν οι Εναγόμενοι 2 για να δικαιολογήσουν την καταχώρηση της δεν με πείθουν. Θεωρώ ότι δεν επρόκειτο για διάβημα το οποίο είχε σοβαρή προοπτική να επιτύχει αφού, καταχωρήθηκε ενώπιον αναρμόδιου Δικαστηρίου, επιδίωκαν (σε σχέση τουλάχιστον με τις παραγράφους 1 και 2 του αιτητικού) διατάγματα τα οποία ήδη ζητούσαν οι Εναγόμενοι 2 στα πλαίσια άλλης εκκρεμούσας διαδικασίας και αν η Επίδικη Αίτηση επιτύγχανε το αποτέλεσμα της θα ήταν η έκδοση αντιφατικών μεταξύ τους διαταγμάτων. Για τους πιο πάνω λόγους, θεωρώ ότι τα έξοδα τα οποία δημιουργήθηκαν από την καταχώρηση της Επίδικης Αίτησης δεν θα πρέπει να επιδικαστούν υπέρ των Εναγομένων
  4. Ταυτόχρονα, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα δεδομένα που έχω ενώπιον μου, θεωρώ ότι δεν θα ήταν επίσης ορθό τα έξοδα αυτά να επιδικαστούν υπέρ των Εναγόντων. Κρίνω ότι θα ήταν ορθότερο η κάθε πλευρά να επιβαρυνθεί τα δικά της έξοδα σε σχέση με την Επίδικη Αίτηση και εκδίδεται αντίστοιχη διαταγή. (Υπ.) ........... Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου Επαρχιακός Δικαστής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.